Αρθρογραφία

Περί συμμαχιών και άλλων δαιμονίων - Συμβολή στον προσυνεδριακό διάλογο, εφημερίδα "Αυγή"

Το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει χώρα σε μία περίοδο πολύ κρίσιμη για τη χώρα, την Ευρώπη και την Αριστερά. Πρόκειται για το πρώτο Συνέδριο που πραγματοποιείται με την Αριστερά στην κυβέρνηση και καλείται, ως εκ τούτου, να δώσει απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα, μεταξύ των οποίων οι σχέσεις κυβέρνησης-κόμματος, συμμαχίες, ιδεολογικός προσανατολισμός του Κόμματος, τι Αριστερά θέλουμε.
Πολλάκις έχει χλευαστεί, ως υπερφίαλο, το σύνθημα «Αλλάζουμε την Ευρώπη». Οι πρόθυμοι και βιαστικοί τιμητές συνειδητά ξεχνούν ότι δεν μπορούν να γίνουν ριζικές αλλαγές σε εθνικό επίπεδο, χωρίς παράλληλες αλλαγές σε ευρωπαϊκό.
Ακριβώς για αυτό οι συσχετισμοί δυνάμεων στην Ευρώπη σήμερα είναι εξαιρετικά σημαντικοί: στους κόλπους της σοσιαλδημοκρατίας εξελίσσεται σήμερα μία σύγκρουση, όπου τίθεται σε αμφισβήτηση η πορεία της τα 25 τελευταία χρόνια.
Η κοινωνική πρόοδος των μεταπολεμικών δεκαετιών με τη διεύρυνση και ενδυνάμωση του αναδιανεμητικού και ρυθμιστικού ρόλου του κράτους με ενίσχυση των θεσμών αντιπροσώπευσης σε κάθε επίπεδο, πολιτικό, συνδικαλιστικό, κοινωνικό, οφείλεται εν πολλοίς στη σοσιαλδημοκρατία. Η ιδεολογική μεταλλαγή της ύστερης σοσιαλδημοκρατίας των τελευταίων δεκαετιών και η ταύτισή της με τις συντηρητικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές, είναι από τις βασικές αιτίες πολιτικής απαξίωσης της έννοιας της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.
Στη Μεγ. Βρετανία, ο Κόρμπυν ανετράπη από τους επιγόνους του μπλερισμού της κομματικής ελίτ, για να επανεκλεγεί θριαμβευτικά όταν προσέτρεξε στη βάση. Στην Ισπανία, ο Σάντσεθ οδηγήθηκε σε παραίτηση από τους βαρώνους του Κόμματός του επειδή αρνούνταν να δώσει χείρα βοηθείας, δια της στήριξης ή της αποχής, στον Ραχόι, εφαρμόζοντας επί της ουσίας αποφάσεις των Οργάνων του Κόμματός του. Πρόκειται ουσιαστικά για μια διαμάχη μεταξύ σοσιαλιστών και σοσιαλδημοκρατών.
Χρειάζεται, λοιπόν, να επαναδιατυπώσει η σοσιαλδημοκρατική Αριστερά με σύγχρονους όρους τις θεμελιακές της αρχές. Να αγωνισθεί για τη δημιουργία ενός ισχυρού ιδεολογικού και πολιτικού ρεύματος ενίσχυσης των αντιπροσωπευτικών θεσμών στην Ευρώπη. Με στόχο τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης των πολιτών και των κοινωνιών και όχι των διευθυντηρίων, εκπροσώπων της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής ελίτ. Περισσότερη αντιπροσώπευση, περισσότερη δημοκρατία. Με αταλάντευτο μέτωπο στον εθνικισμό και στον λαϊκισμό.
Εκκρεμές και ανοικτό παραμένει το ερώτημα πώς τοποθετούνται οι εκπρόσωποι της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας απέναντι σε όλα αυτά που συμβαίνουν στα αδερφά κόμματα στην Ευρώπη.
Το ίδιο μεγάλη είναι και η ευθύνη της φιλοευρωπαϊκής Αριστεράς. Και σε μία τόσο κρίσιμη φάση δε χωρούν μισόλογα, αντιθέτως, όσοι ενδιαφερόμαστε για μία άλλη Ευρώπη πρέπει να συνεννοηθούμε σε ορισμένα πράγματα: πρέπει να ομολογήσουμε ότι οι παραδοσιακές ευρωομάδες και ευρωπαϊκά Κόμματα έχουν κλείσει τον ιστορικό τους κύκλο και ότι στους κόλπους του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς υπάρχουν δυνάμεις αντιευρωπαϊκές που αντιστρατεύονται την Ευρωπαϊκή Ιδέα. Όπως πρέπει να παραδεχθούμε ότι οι αριστερές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις οφείλουν να αναζητήσουν συμμάχους, οι οποίοι δεν μπορεί να είναι άλλοι από τις δυνάμεις των Πρασίνων και της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, που θα διαφοροποιήσουν τη θέση τους από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ευθύνονται για τα σημερινά αδιέξοδα της δογματικής λιτότητας, αλλά και για την αποθεσμοποιημένη μονεταριστική Ευρώπη. Υπό αυτό το πρίσμα η σοσιαλδημοκρατία καλείται να διαλέξει όχθη και οι φιλοευρωπαϊκές αριστερές δυνάμεις καλούνται να τη «διευκολύνουν», διαχωρίζοντας τη θέση τους από τις αντίστοιχες αντιευρωπαϊκές. Σε αυτό το πλαίσιο είναι πολύ θετική η πρωτοβουλία για την πλατφόρμα συνεννόησης με ευρωβουλευτές των Πρασίνων και των Σοσιαλδημοκρατών που πάρθηκε από ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα, μία τέτοια συμμαχία στερεί συμμάχους από τον νεοφιλελευθερισμό, ακόμη και μέχρι τώρα κυβερνητικούς του εταίρους και καθίσταται σήμερα ακόμη πιο απαραίτητη, όταν η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με την απειλή του νεοναζισμού. Σε αυτόν τον αγώνα η Αριστερά έχει ανάγκη Αριστερούς σοσιαλδημοκράτες και Πρασίνους, οι οποίοι, μάλιστα, έχουν περγαμηνές σε αυτόν τον αγώνα, προκειμένου να συγκροτηθεί ένα ευρύ προοδευτικό φιλολαϊκό μέτωπο που να ανασχέσει την καθίζηση της ευημερίας των ευρωπαίων πολιτών που βαίνει ραγδαία, με τη γνωστή της απαρχή στον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά και την περαιτέρω απαξίωση του πολιτικού λόγου και τάση επικράτησης εθνολαϊκιστικών μορφωμάτων, ακόμη και σε χώρες με ιστορικό σοσιαλιστικό και φιλοευρωπαϊκό παρελθόν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και πρέπει να παραμείνει ένα Κόμμα αριστερό. Άλλο είναι ο ιδεολογικός προσανατολισμός και η φυσιογνωμία του Κόμματος και άλλο οι συμμαχίες. Οι μόνοι που φοβούνται να μπουν σε διάλογο με άλλες δυνάμεις προκειμένου να δημιουργήσουν συμμαχίες είναι αυτοί οι οποίοι δεν έχουν εμπιστοσύνη στις απόψεις τους και στις ιδέες τους και φοβούνται ότι θα αλλοιωθεί η φυσιογνωμία του χώρου τους.

Αυτή τη στιγμή το ερώτημα είναι σαφές: Περαιτέρω πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης με σαφή στόχο την ομοσπονδιοποίησή της ή διάλυσή της, και δημιουργία περιφερειακών συνασπισμών (όπως βλέπουμε και από επίσημα χείλη πλέον να ψελλίζεται), οπισθοχώρηση στον εθνικισμό και τον κοινοτισμό; Το εγχείρημα της Ένωσης από το ξεκίνημά του την εποχή του Χάλυβα και Άνθρακα, με όλες τις ατέλειες και τα προβλήματά του, είναι ο χώρος με το καλύτερο επίπεδο προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και αυτό που επέτρεψε στην Ευρώπη να ζήσει τις περισσότερες δεκαετίες ειρήνης και ευημερίας. Οι αριστερές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις καλούνται να καταθέσουν μία προοδευτική, όσο και ρεαλιστική, χρονικά καθορισμένη και οικονομικά μετρήσιμη πρόταση εξόδου από την οικονομική και πολιτική κρίση σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Το διακύβευμα κρίσιμο και η ιστορία δεν θα χαριστεί σε όποιον το θυσιάσει σε μικροπολιτικές, τακτικισμούς και ιδεοληψίες.
Γιατί, παραφράζοντας τον Μαρξ, πολλοί έχουν εξηγήσει και αναλύσει τον κόσμο, αλλά αυτή τη στιγμή πιο χρήσιμοι είναι αυτοί που θα τον αλλάξουν.
Και αυτοί είναι οι Αριστεροί.

 

blue

Ο Ερντοάν, η Λωζάνη και το σύνδρομο των Σεβρών - Άρθρο στο tvxs.gr

Μία δήλωση του Ερντοάν την προηγούμενη εβδομάδα ήταν αρκετή για να αρχίσουν οι γνωστοί κύκλοι σε Ελλάδα, αλλά και Κύπρο, να πλέκουν την φανέλα του στρατιώτη.
Κοντά σε αυτούς στοιχήθηκαν και ψύχραιμοι, μέχρι σήμερα, αναλυτές και δημοσιολογούντες κινούμενοι από κεκτημένη αντιπολιτευτική διάθεση, ξεχνώντας ότι τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής δεν θα έπρεπε να είναι πρόσφορο έδαφος εύκολης αντιπολιτευτικής ρητορικής.
Αντανακλά όμως η δήλωση Ερντοάν μία νέα φάση αναθεωρητισμού; Ανοίγει ζητήματα αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λωζάνης, η οποία, ας ξεπεράσουμε έστω στιγμιαία τον ελληνοκεντρισμό μας, καθόριζε και τα νότια και νοτιοανατολικά σύνορα της γείτονος, άρα αφορά και στις σχέσεις της με τους Κούρδους;
Την απάντηση μας τη δίνει το δεύτερο μέρος της δήλωσης που αναφέρεται στη Συνθήκη των Σεβρών. Μία προσεκτική ματιά στην επικοινωνιακή στρατηγική των Τούρκων πολιτικών εδώ και δεκαετίες δείχνει ότι η επίκληση στην ταπεινωτική Συνθήκη των Σεβρών (σηματοδότησε τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την είσοδο των Δυτικών στη χώρα και την κηδεμονία του σουλτάνου) είναι ένα σίγουρο μέσο, προκειμένου να απελευθερωθεί ο αντιδυτικισμός των τούρκων. Οι κακοί Δυτικοί, οι οποίοι, διαχρονικά, απεργάζονται την καταστροφή του Τουρκικού έθνους και εποφθαλμιούν τα εδάφη της Τουρκίας. Μία σχεδόν ξεχασμένη συνθήκη στην Ευρώπη που όμως στην Τουρκία η θύμησή της προκαλεί εθνικιστικό παραλήρημα, ένας φόβος που ενώνει φιλελεύθερους και εθνικιστές και που, από τον περασμένο Ιούλιο, λειτουργεί ως πρώτης ποιότητας λίπασμα στις θεωρίες συνωμοσίας που ανθίζουν στη χώρα. Μία Συνθήκη, εύθραυστη όσο και οι πορσελάνες που κατασκευάζονταν στο εργοστάσιο όπου υπεγράφη, που, επιπλέον, προέβλεπε κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις δημιουργία κατ' αρχήν αυτόνομου Κουρδικού Κράτους και την οποία, ακόμη και σήμερα επικαλούνται οι Κούρδοι.
Το «σύνδρομο των Σεβρών» προσπαθεί να ανακαλέσει στη συλλογική μνήμη των Τούρκων ο Ερντοάν όταν συνδέει, στο τέλος της δήλωσης, την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου με τη Δύση και σημειώνει ότι. αν είχε επιτύχει, οι συνέπειες για την Τουρκία θα ήταν δυσμενέστερες απ' ό,τι αυτές των Σεβρών. Επίσης, προσπαθεί να διασκεδάσει τις ανησυχίες των συμπολιτών του για την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που παρατείνεται και την περιστολή βασικών ελευθεριών ως προϊόντα μηχανορραφιών του δυτικού κόσμου και του ευρωπαϊκού Τύπου.
Όμως αυτό δεν του είναι αρκετό: η επίκληση της Συνθήκης των Σεβρών και η ενεργοποίηση του αντίστοιχου συνδρόμου, φέρνει μοιραία στο μυαλό του μέσου Τούρκου τον λυτρωτή από αυτή την ταπείνωση: τον Κεμάλ Ατατούρκ και τον Πρωθυπουργό του Ινονού, ο οποίος υπέγραψε την Συνθήκη της Λωζάνης: ο σημερινός πόλεμος του Ερντοάν είναι διμέτωπος: Γκιουλενικοί και κεμαλιστές. Και σε αυτούς τους τελευταίους και τον κεμαλισμό επιτίθεται, λέγοντας ότι δεν υπερασπίστηκαν ως έπρεπε τα δίκαια της χώρας. Η συνθήκη της Λωζάνης υπήρξε η ιστορική αφετηρία της σύγχρονης Τουρκίας, που σφραγίστηκε ιδεολογικά από τον κεμαλισμό, ο οποίος έχει πολύ βαθιές ρίζες στην τουρκική κοινωνία οριζόντια, ακόμη και μέσα στο ΑΚΡ. Στον κεμαλισμό επιτίθεται και όχι στην Ελλάδα, τον σπόρο της αμφιβολίας για την ευθυκρισία, τον πατριωτισμό και τις ικανότητες των ηρώων τους θέλει να σπείρει στην τουρκική κοινωνία και να θέσει εν αμφιβόλω τις αξίες πάνω στις οποίες χτίστηκε η κεμαλική Τουρκία.
Πόσο μακρινό φαντάζει σήμερα το δόγμα Νταβούτογλου, η θεωρία των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες και το «στρατηγικό βάθος» στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Αντί για φιλικές σχέσεις με τις γύρω χώρες, και τους συμμάχους, η σύγχρονη Τουρκία έχει ανοίξει μέτωπα παντού και με όλους (η νεόκοπη φιλία με τον Πούτιν με συγκολλητική ουσία τον αντιευρωπαϊσμό και τον αντιδυτικισμό ιστορικά είναι εξαιρετικά επισφαλής) και από παράγοντας σταθερότητας στην Μέση Ανατολή, έχει γίνει μέρος του προβλήματος.
Τα 15 χρόνια της πρωτοκαθεδρίας του AKP έχουν δείξει, όμως, ότι ο περίφημος αυθορμητισμός και το απρόβλεπτο του Τούρκου ηγέτη έχουν ένα βαθιά ελεγχόμενο σκληρό πυρήνα ιεράρχησης των προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Και σήμερα, τα προβλήματά του είναι πολύ μακριά από την Ελλάδα.

 

blur

Σχόλιο για τις ισπανικές εκλογές, για το περιοδικό της Ισπανικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης

Οι πρόσφατες εκλογές στην Ισπανία ανέδειξαν ως τον απόλυτο νικητή τον Μαριάννο Ραχόι, πρωτίστως, και δευτερευόντως το Λαϊκό Κόμμα. Οι Σοσιαλιστές βγαίνουν από αυτή την αναμέτρηση με ψαλιδισμένα ποσοστά και έδρες, όμως εμφανίζονται ικανοποιημένοι, αφού οι δημοσκοπικές τους επιδόσεις ήταν πολύ χαμηλότερες, έτσι ώστε να αναμετρούνται με αυτές και όχι με τα ποσοστά που έλαβαν τον περασμένο Δεκέμβρη, πόσω μάλλον παλαιότερα.
Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με τους Unidos Podemos: ενώ αύξησαν έδρες και εκλογική επιρροή, συγκρίνονται με τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, ακόμη και τα exit polls που τους έφερναν δεύτερο Κόμμα, ικανούς να σχηματίσουν κυβέρνηση με τους Σοσιαλιστές. Οι Ciuadadanos, ακολούθησαν τη μοίρα των σχηματισμών που δεν έχουν ευδιάκριτο πολιτικό στίγμα: στις κρίσιμες αναμετρήσεις αποδεκατίζονται προς όφελος του ισχυρότερου ιδεολογικά συγγενούς χώρου.
Προκαλεί έκπληξη η τόσο άνετη επικράτηση του Λαϊκού κόμματος. Με πάνω από 1000 υποθέσεις να εκκρεμούν ενώπιον της Δικαιοσύνης, με στελέχη του στη φυλακή για υποθέσεις σκανδάλων και διαφθοράς, οι Ισπανοί του έδειξαν εμπιστοσύνη. Η προεκλογική του εκστρατεία ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη: το σλόγκαν «Κάνε μια χάρη στην Ισπανία» κωδικοποιούσε το εκλογικό διακύβευμα και κινητοποίησε ψηφοφόρους. Επιπλέον, το Λαϊκό Κόμμα, ήταν το μόνο που, μετά τον Δεκέμβρη, εξήντλησε όλα τα ενδεχόμενα σχηματισμού κυβέρνησης, υποχωρώντας ακόμη και σε επίπεδο ονομάτων.
Οι Unidos Podemos δεν κατόρθωσαν να αποκομίσουν οφέλη από την εκλογική τους συμμαχία με την Izquierda Unida. Μόλις τρείς μέρες πριν τις εκλογές, σε δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα El Periodic της Ανδόρρας, 7 στους 10 ψηφοφόρους της Izquierda Unida εμφανίζονται εξαιρετικά επιφυλακτικοί με τη συμμαχία με τους Podemos. Αυτό το ποιοτικό στοιχείο δεν προκαλεί καμία έκπληξη, σε αυτούς που παρακολουθούν την εξέλιξη στα Αριστερά Ευρωπαϊκά Κόμματα, αλλά και τη ρητορική των Podemos άμα τη εμφανίσει τους. Από την αντισυστημική ρητορική (εντός ή εκτός εισαγωγικών) του Πάμπλο Ιγκλέσιας και των συντρόφων του, όχι μόνο δεν ξέφευγε η Αριστερά, αλλά κατηγορούνταν για κομφορμισμό και μέρος των ευθυνών εξαιτίας της σύμπραξης με τους Σοσιαλιστές. «Αλιεύοντας» στην αριστερή δεξαμενή ψηφοφόρων, κατηγορούσαν την IU για καρεκλοκενταυρισμό και νεκρολαγνεία, και καλούσαν τον κόσμο να εγκαταλείψει τους «αριστερούς καριερίστες» και τους «ποντικούς των κομματικών διαδρόμων», οι οποίοι ήταν «η άλλη όψη του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, αναπόσπαστο και απαραίτητο κομμάτι του». Από την άλλη μεριά, οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι της IU, δεν μπορούσαν να συντονίσουν τον βηματισμό τους με ανθρώπους που πέρα από καλές προθέσεις, στερούνταν πολιτικής παιδείας και κουλτούρας, οι αποφάσεις παίρνονταν με τρόπους οι οποίοι είναι ξένοι με την παραδοσιακή Αριστερά και κυρίως, είχαν υπάρξει, έξι μήνες πριν, οι πλέον δριμείς της κατήγοροι. Όταν αφιονίζεις πολιτικά το κοινό σου εναντίον άλλου Κόμματος, είναι πολύ δύσκολο να μεταστρέψεις το κλίμα και να γίνεις πειστικός για την ανάγκη σύμπλευσης. Είναι ενδιαφέρον ότι αυτοί οι ψηφοφόροι δεν επέλεξαν να ψηφίσουν ένα άλλο Κόμμα, αλλά απείχαν από την κάλπη δείχνοντας την δυσαρέσκεια τους, αλλά και το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο τους έχουν οδηγήσει οι επιλογές του Κόμματός τους (ανάλογη υπήρξε η στάση ψηφοφόρων του Αριστερού ΑΚΕΛ στην Κύπρο στις εκλογές της 22ας Μαΐου).
Οι Podemos πλήρωσαν στην κάλπη την αλαζονική στάση που είχαν επιδείξει στο διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ των δύο εκλογικών αναμετρήσεων. Απαιτούσαν από τους Σοσιαλιστές την Αντιπροεδρία, τα μισά χαρτοφυλάκια, άμεσο δημοψήφισμα για ανεξαρτησία της Καταλονίας και μη συμμετοχή των Ciudadanos. Δημοσκοπήσεις της εποχής δείχνουν ότι ακόμη και ψηφοφόροι τους, θεωρούν κάποιους από τους όρους (κυρίως το θέμα του δημοψηφίσματος) προσχηματικούς. Η συνεργασία απορρίφθηκε, μετά από σχετική εισήγηση της ηγεσίας, από τη βάση του Κόμματος. Οι Podemos επιχείρησαν να επαναλάβουν το πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2012, παραβλέποντας ότι στη ζωή και την πολιτική τα πράγματα δεν εξελίσσονται σε κενό και ότι σε εποχές κρίσης, οι εξελίξεις διαμορφώνονται κυρίως βάσει των διαφορών και όχι των ομοιοτήτων.
Έβλαψε τους Podemos η σύγκριση με τον ΣΥΡΙΖΑ; Στην πρόσφατη αποτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων αποφάνθηκαν πως όχι (δεν ήταν η ίδια η αξιολόγηση για τη συμμαχία με την IU). Ήδη προεκλογικά, ο Ιγκλέσιας είχε δηλώσει ότι η κατάσταση σε Ελλάδα και Ισπανία δεν είναι η ίδια, αποδίδοντας τη δυσχερή θέση του ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες κυβερνήσεις και δηλώνοντας ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί στην Ισπανία, μην κατανοώντας ότι με αυτόν τον τρόπο, ουσιαστικά έδινε εύσημα στους διαχειριστές της κρίσης, Λαϊκό Κόμμα και Σοσιαλιστές, δήλωση που δυσαρέστησε ιδιαιτέρως τους Συμμάχους τους της IU, αφού για αυτούς η διαχείριση της κρίσης από τις προηγούμενες κυβερνήσεις ήταν η αιχμή του δόρατος της αντιπολιτευτικής τους ρητορικής.
Όλα τα παραπάνω όμως είναι απλά συνοδευτικά του βασικού ζητήματος, που ξεφεύγει από τα όρια της Ισπανίας και οφείλει να απασχολήσει σοβαρά και άμεσα την ευρωπαϊκή Αριστερά και τη Σοσιαλδημοκρατία.
Αυτή τη στιγμή, πανευρωπαϊκά, το μόνο σχέδιο, που όμως συνοδεύεται από σκληρή λιτότητα και τις πιο αντιλαϊκές προοπτικές, είναι αυτό της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ, της Γερμανίας και των θεσμών. Η σοσιαλδημοκρατία (και θέλοντας να προλάβω το «μα, η σοσιαλδημοκρατία είναι κομμάτι της Αριστεράς», σημειώνω ότι δεν αναζητώ τίτλο σε μαρκίζα, αλλά ουσία, περιεχόμενο και πολιτικές) οφείλει να θυμηθεί τις ρίζες της και παύοντας να είναι παρακολούθημα των πλέον φιλελεύθερων πολιτικών, να καταστήσει την Αριστερά στρατηγικό της εταίρο. Η Αριστερά οφείλει να εκπονήσει ένα σαφές, πειστικό, συνεκτικό και ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση και ένα νέο αφήγημα οικονομικής ανάπτυξης, στηριζόμενο σε μία ορθή ερμηνεία των κοινωνικών και οικονομικών μετασχηματισμών. Και δυστυχώς, ούτε η εκδοχή της Αριστεράς στην εξουσία στη χώρα μου, δεν έχει κατορθώσει να αρθρώσει, ακόμα, ένα εναλλακτικό αφήγημα και σχέδιο.
Αν δεν παρουσιαστεί σύντομα μια αξιόπιστη αριστερή προσέγγιση, η σκληρή λιτότητα θα συνεχίσει να αποτελεί τη μόνη απάντηση στην κρίση, οι δεξιές κυβερνήσεις θα προβάλλονται ως οι μόνοι αξιόπιστοι συνομιλητές των θεσμών και οι ελπίδες και ο λόγος περί αλλαγής θα αναληφθούν από ακροδεξιές, νεοναζιστικές δυνάμεις, τα προεόρτια των οποίων έχουμε δει ήδη σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και η δική μου.
Σε αυτή την περίπτωση η Αριστερά θα δικαιώσει αυτούς που, πανευρωπαϊκά, ισχυρίζονται ότι ο ρόλος της είναι αντιπολιτευόμενη και όχι κυβερνώσα.

 

Operation garden

Το Κυπριακό στη σκιά της απόπειρας πραξικοπήματος και των κινήσεων Ερντοάν - Άρθρο στο tvxs.gr

Με τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων να εναποθέτουν πολλά στις επτά συναντήσεις που έχουν καθοριστεί μέχρι τις δεκαπέντε Σεπτεμβρίου, προκειμένου να συζητηθούν εκ νέου και σε όλες τους τις λεπτομέρειες όλα τα κεφάλαια του Κυπριακού, με αποφάσεις να εκκρεμούν για το τι θα γίνει στη Νέα Υόρκη μετά τη Γενική Συνέλευση του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά και την πεποίθηση ότι αυτές είναι οι τελευταίες συνομιλίες που διεξάγονται με όρους επίλυσης και ότι οι επόμενες θα διεξαχθούν με όρους διχοτόμησης, το Κυπριακό περνά στην κρισιμότερη φάση του.
Η απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία στις 15 Ιούλη του 2016 και ό,τι ακολούθησε είναι αδύνατο να αφήσει ανεπηρέαστη την πολιτική ζωή στα Κατεχόμενα, αφού η όλη «Δημόσια Διοίκηση» εξαρτάται από την Τουρκία.
Άμεση ήταν η παραίτηση του αντιστρατήγου Ιλίας Μποζκούρτ, αρχηγού των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στα Κατεχόμενα, αφού σύμφωνα με την τ/κυπριακή εφημερίδα "Kibris Postasi", το όνομά του βρέθηκε στην 97η θέση της λίστας με τους 202 στρατηγούς που θα συνέχιζαν την εκτέλεση των καθηκόντων τους σε περίπτωση που πετύχαινε το πραξικόπημα, ενώ οι διοικητές της 28ης και 29ης μηχανοκίνητης μονάδας απολύθηκαν μετά την έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Κρίσεων. Στην ίδια εφημερίδα ο τούρκος «πρέσβης» άφηνε ανοικτό το ενδεχόμενο να υπάρξουν νέες απολύσεις. Βέβαια, πληθαίνουν οι φωνές αυτών που ισχυρίζονται ότι λίστες «αντιφρονούντων» είχαν συνταχθεί πολύ πριν το πραξικόπημα, έτοιμες να χρησιμοποιηθούν την επομένη.
Φήμες φέρουν το Κίνημα Γκιουλέν να έχει αναπτύξει πολύ στενές σχέσεις με στελέχη, «υπουργούς» και «βουλευτές» όλου του πολιτικού φάσματος στα Κατεχόμενα, μιλούν για δράση των «ανθρώπων» του Γκιουλέν στην «Υπηρεσία Θρησκευτικών Υποθέσεων», στο Εβκάφ και στα «πανεπιστήμια», ενώ κάποιοι προχωρούν ένα βήμα πιο πέρα και αναφέρουν ότι το Κίνημα Γκιουλέν διατηρεί σχέσεις με βαρόνους της νύχτας, δίκτυα ναρκωτικών και πορνείας.
O αντιπρόεδρος της «συγκυβέρνησης» και ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος, Σερντάρ Ντενκτάς, είναι ο μόνος πολιτικός που έσπευσε να διασκεδάσει τις φήμες αυτές, τονίζοντας ότι «η τ/κ κοινότητα παραμένει προσκολλημένη στον τουρκικό εθνικισμό και στην αρχή της κοσμικής διακυβέρνησης». Αντίθετα, σύμφωνα με τα μικρότερα κόμματα και κινήματα της τ/κ Αριστεράς και τα τ/κ συνδικάτα, η απειλή του Κινήματος Γκιουλέν και του θρησκευτικού εξτρεμισμού είναι μια πραγματικότητα, την οποία δεν μπορεί να αγνοήσει η τ/κ κοινότητα.

Η καταδίκη των πραξικοπηματιών ήταν άμεση από την πλευρά του τ/κύπριου ηγέτη, Μουσταφά Ακκιντζί, χωρίς τις καθυστερήσεις που χαρακτήρισαν άλλα κράτη και Οργανισμούς που μπορεί, από κάποιους κακόπιστους, να εκληφθούν ως μία εφεκτική στάση αναμονής των οριστικών εξελίξεων. Αντίθετα, ο Ακκιντζί δε συμμετείχε στο προχθεσινό συλλαλητήριο «Υπέρ της Δημοκρατίας» που οργάνωσαν η τουρκική «πρεσβεία» και οι οργανώσεις εποίκων, ενώ η τ/κυπριακή εφημερίδα "Afrika" με πρωτοσέλιδά της κάνει λόγο για πιέσεις των γνωστών κύκλων στους «Δημοσίους Υπαλλήλους» για μαζική συμμετοχή τους.
Και όλα αυτά την ώρα που οι σχέσεις Τουρκίας και τ/κυπριακής κοινωνίας ήταν ήδη τεταμένες, με την πλατφόρμα #Reddediyoruz (Απορρίπτουμε), να επηρεάζει όλο και ευρύτερα στρώματα των τ/κυπρίων, ιδιαίτερα μετά την απόρριψη της δημιουργίας του «Γραφείου Διασύνδεσης» από το «Συνταγματικό Δικαστήριο» του ψευδοκράτους.
Η συμφωνία ουσιαστικά αναφέρεται στην ίδρυση και λειτουργία στην Κύπρο ενός τμήματος που θα υπάγεται πλήρως στο Υπουργείο Νεολαίας και Αθλητισμού της Τουρκίας. Σύμφωνα με τους όρους λειτουργίας του Γραφείου αυτού, όλες οι υφιστάμενες υποδομές των Κατεχομένων που σχετίζονται με τη νεολαία και τον αθλητισμό, όπως αθλητικές εγκαταστάσεις, κατασκηνώσεις και εστίες, περνούν υπό τον έλεγχο και τη διαχείριση του γραφείου, ο επικεφαλής του γραφείου θα διορίζεται από το τουρκικό κράτος, ενώ πιθανές προτάσεις πολιτικής για τη νεολαία και τον αθλητισμό που θα προέρχονται από τουρκοκυπριακής πλευράς θα μπορούν να υλοποιηθούν μόνο εφόσον εγκριθούν από το «Γραφείο Συντονισμού».
Οι αντιδράσεις της τ/κυπριακής νεολαίας ήταν άμεσες και ενδεικτικές του πολιτιστικού χάσματος μεταξύ Κατεχομένων και Τουρκίας. Η δημιουργία αυτής της πλατφόρμας ουσιαστικά είναι μία ξεκάθαρη απόρριψη της προσπάθειας της Τουρκίας να επιβάλλει τον θρησκευτικό προσανατολισμό στις λειτουργίες και δράσεις της τ/κυπριακής νεολαίας.
Είναι παρακινδυνευμένο, αλλά και πρόωρο, να μιλήσει κανείς για την επίδραση της επόμενης μέρας της απόπειρας πραξικοπήματος στις συνομιλίες για το Κυπριακό, αφού οι αντιδράσεις της Τουρκίας θα εξαρτηθούν από σειρά παραγόντων: κατά πόσο είναι διατεθειμένη να διασαλεύσει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ με ανοικτό το Κουρδικό; Πόσο θα επηρεαστούν οι σχέσεις των δύο κρατών από τη μη έκδοση του Γκιουλέν; Πόσο θα κλονιστούν οι σχέσεις της Τουρκίας με την ΕΕ από τη διαφαινόμενη επαναφορά της θανατικής ποινής και την αναβολή άρσης θεώρησης εισόδου; (που είναι και το μόνο ζήτημα για το οποίο οι Τούρκοι ενδιαφέρονται σήμερα όσον αφορά στις σχέσεις τους με την Ένωση). Ας μην παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι πέρα από τα παραπάνω πολιτικά ζητήματα, επιδείνωση των σχέσεων με ΗΠΑ και ΕΕ θα επέφερε σημαντικές οικονομικές επιπτώσεις σε μία κυβέρνηση που στήριξε τις εκλογικές της νίκες, εν πολλοίς, στο οικονομικό θαύμα της τελευταίας 15ετίας.
Όμως η απόπειρα πραξικοπήματος και οι κινήσεις Ερντοάν δύνανται να έχουν και θετικές επιπτώσεις στο Κυπριακό: ενίσχυσαν τον διαχρονικά κοσμικό χαρακτήρα της τ/κυπριακής κοινωνίας, βασικό σημείο διαφοροποίησης ιθαγενών και εποίκων, και έσπειραν αμφιβολίες αναφορικά με την αναγκαιότητα των περίφημων εγγυήσεων: αν για την ελληνοκυπριακή κοινότητα το αγκάθι της λύσης λέγεται περιουσιακό, για την τουρκοκυπριακή είναι οι εγγυήσεις. Η ε/κυπριακή πλευρά απορρίπτει εγγυήσεις τύπου 1960 (η ελληνική διπλωματία είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη με αυτή την άποψη), ενώ η τ/κυπριακή πλευρά προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε άλλου τύπου εγγυήσεις και την εμμονική προσκόλληση της Τουρκίας στο θέμα των εγγυήσεων. Οι πρόσφατες εξελίξεις (αλλά και δημοσιεύματα, που δεν έχουν διαψευσθεί, και φέρουν αξιωματούχους του AKP να εγκαθίστανται στα Κατεχόμενα και να αναλαμβάνουν σημαντικές θεσμικές θέσεις) ξυπνούν στους τ/κύπριους μνήμες άλλων δεκαετιών και χαλυβδώνουν τη διάθεσή τους να απαλλαγούν από τον σφικτό εναγκαλισμό της Τουρκίας. Και ο δρόμος για να συμβεί αυτό είναι ένας: η επίλυση του Κυπριακού βάσει των αποφάσεων των ΗΕ και του ευρωπαϊκού κεκτημένου, προκειμένου να γίνει πραγματικότητα ένα σύνθημα που ακούστηκε στη διαδήλωση των #Reddediyoruz: «Από την Πάφο ως την Καρπασία είναι Κύπρος».

 

παρλ 1

Το Brexit, η επόμενη μέρα και οι ευθύνες της φιλοευρωπαϊκής Αριστεράς - Άρθρο στο tvxs.gr

Αν κάποια λέξη μπορεί να περιγράψει την κατάσταση στους διαδρόμους των Βρυξελλών την επαύριο του βρετανικού δημοψηφίσματος, είναι η λέξη οργή.

Οι αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης είχαν εφησυχάσει από τις διαβεβαιώσεις των Κάμερον και Κόρμπιν και την ανοδική πορεία των αγορών. Η οπτική τους ήταν το ίδιο μονοσήμαντη και μονοδιάστατη, όπως και οι πλείστες των αναλύσεων που ακολούθησαν τα αποτελέσματα.

Μόνο σε ένα πράγμα συμφωνούν όλοι: ό,τι και να γίνει, είτε το Ηνωμένο Βασίλειο φύγει γρηγορότερα ή αργότερα, είτε με κάποια φόρμουλα δεν εφαρμοστεί η ετυμηγορία των Βρετανών, η Ευρωπαϊκή Ένωση εισέρχεται σε μία καινούρια φάση, όπου οι φυγόκεντρες δυνάμεις δεν είναι πλέον θεωρητικό σχήμα, αλλά ζώσα πραγματικότητα.

Ποια όμως είναι τα χαρακτηριστικά του BrexitΤο Brexit αφορά μια εθνική στρατηγική, και όχι ευρωπαϊκή. Δεν έγινε με όρους ταξικούς ή προοδευτικούς, αλλά αντίθετα είχε χαρακτηριστικά εθνικισμού και απομονωτισμού. Αν κάποιος παρακολούθησε την προεκλογική εκστρατεία μπορεί να το διαπιστώσει εύκολα. Είτε πρόκειται για τους διαπρύσιους λόγους του Φάρατζ, είτε για τα αναιμικά επιχειρήματα του Κόρμπυν, η γραφειοκρατία των Βρυξελλών και το έλλειμμα δημοκρατίας έχουν πολύ μικρό ρόλο. Όσο λάθος είναι να ταυτίσουμε τόσο μεγάλες, και ετερόκλιτες πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, μάζες ψηφοφόρων με την ακροδεξιά, παρόλο που σχεδόν παντού, αυτή καρπώνεται ανάλογα αποτελέσματα, άλλο τόσο λάθος είναι να ισχυριζόμαστε ότι οι κάτοικοι του Ηνωμένου Βασιλείου αντέδρασαν απέναντι στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και την αποθεσμοποίηση της Ένωσης. Δεν ψήφισαν κατά του νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας. Κατά των προσφύγων, των μεταναστών και των κοινωνικών δαπανών για "ξένους" ψήφισαν. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγήσει κανείς ότι οι μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς ψήφισαν μαζικά υπέρ του Brexit; Το ότι τα αποβιομηχανοποιημένα αστικά κέντρα ψήφισαν υπέρ της εξόδου δεν καθιστά την ψήφο τους ούτε αριστερή ούτε αντισυστημική. Δε λύνονται όλες οι εξισώσεις με τα ίδια εργαλεία.

Πέραν του ότι το ΗΒ είναι η χώρα με τη μικρότερη ανεργία στην Ευρωπαϊκή Ένωση και έχει δεχθεί τα μικρότερα πλήγματα σε μισθούς και συντάξεις, είναι πολύ χρήσιμο να μην ξεχνάμε ότι ο Κάμερον διέθεσε τα δύο τελευταία χρόνια στο να γυρνά τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και τις Βρυξέλλες με τον άσσο του δημοψηφίσματος στο μανίκι, απαιτώντας και εν τέλει παίρνοντας, εθνικές αρμοδιότητες και εξαιρέσεις που τα υπόλοιπα κράτη μέλη ούτε να ονειρευτούν μπορούν.

Φυσικά αυτό δεν προκαλεί καμία έκπληξη, αφού ο βρετανικός εξαιρετισμός αποτελεί ενωσιακή παράδοση και ουσιαστικά, έχει δημιουργήσει διπλωματικό όρο και Σχολή:

Πολιτιστικά οι Βρετανοί ένιωθαν ανέκαθεν ένα χάσμα μεταξύ του island και του continent, η σχέση τους με την άλλη μεριά του Ατλαντικού, ο ξεχωριστός ρόλος τους στην Ατλαντική Συμμαχία και η Κοινοπολιτεία που διατηρεί την επίφαση και τη μακρινή αχλή της κοσμοκρατορίας τους έκαναν αδιάφορη την αίσθηση του συνανήκειν. Παράλληλα δεν ευτύχησαν ποτέ να έχουν πολιτικούς, οι οποίοι θα εξηγούσαν με συνεκτικότητα, επάρκεια και πειστικότητα ότι οι βρετανικές εισφορές επέστρεφαν στην κοινωνία πολλαπλασιαστικά.

Η αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου δύναται να έχει και θετικά στοιχεία για την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού πλέον θα της στερήσει το εύκολο επιχείρημα των βρετανικών προσκομμάτων σε οποιοδήποτε βήμα προς πολιτικές ολοκλήρωσης, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις συζητήσεις για την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) και θα ανοίξει τη συζήτηση για την ανάγκη να απαγκιστρωθεί από αποκλειστική ενασχόληση με την Ενιαία Αγορά και να δουλέψει για την πολιτική ολοκλήρωση.

Είναι διατεθειμένη η Ένωση, όπως είναι σήμερα, να σκύψει πάνω σε αυτά τα ζητήματα; Όσο και αν θεωρώ ότι είναι ο μόνος δρόμος διασφάλισης της συνοχής της, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξη. Η σύναξη της άτυπης «παλιοσειράς» των ιδρυτικών μελών που δεν αντλεί νομιμοποίηση από πουθενά δείχνει ότι τα μηνύματα δεν ελήφθησαν. Η αποθεσμοποιημένη γερμανοποιημένη Ένωση δεν το έχει στις προτεραιότητές της. Η Γερμανία διαμηνύει σταθερά ότι δεν επιθυμεί να αλλάξει τίποτα, τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2017, σε αυτό το πλαίσιο εγγράφεται και η εκπεφρασμένη βούληση της Άγχελα Μέρκελ να μη γίνουν άμεσες κινήσεις αποχώρησης του ΗΒ. Ο διαχειριστής της ευρωπαϊκής πολυκατοικίας επιθυμεί ηρεμία στα διαμερίσματα ενόψει των εθνικών εκλογών του.

Όμως η μόνη αποτελεσματική και ουσιαστική απάντηση στον φόβο για ντόμινο δημοψηφισμάτων, το αποτέλεσμα των οποίων ίσως κλυδωνίσει ανεπανόρθωτα το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, είναι περισσότερη δημοκρατία, περισσότερη διαφάνεια, εμβάθυνση, αλλαγή του μοντέλου πολιτικής και οικονομικής στρατηγικής. Και εδώ ο ρόλος των υπερεθνικών Οργάνων της Ένωσης και κυρίως, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ως ο κατεξοχήν δημοκρατικός και νομιμοποιημένος θεσμός της Ένωσης, είναι τεράστιος. Όπως και η ευθύνη της φιλοευρωπαϊκής Αριστεράς. Και σε μία τόσο κρίσιμη φάση δε χωρούν μισόλογα, αντιθέτως όσοι ενδιαφερόμαστε για μία άλλη Ευρώπη πρέπει να συνεννοηθούμε σε ορισμένα πράγματα: πρέπει να ομολογήσουμε ότι οι παραδοσιακές ευρωομάδες και ευρωπαϊκά Κόμματα έχουν κλείσει τον ιστορικό τους κύκλο και ότι στους κόλπους του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς υπάρχουν δυνάμεις αντιευρωπαϊκές που αντιστρατεύονται την Ευρωπαϊκή Ιδέα. Όπως πρέπει να παραδεχθούμε ότι οι αριστερές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις οφείλουν να αναζητήσουν συμμάχους, οι οποίοι δεν μπορεί να είναι άλλοι από τις δυνάμεις των Πρασίνων και της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας που θα διαφοροποιήσουν τη θέση τους από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ευθύνονται για τις αδιέξοδες πολιτικές λιτότητας, αλλά και για την αποθεσμοποιημένη μονεταριστική Ευρώπη. Υπό αυτό το πρίσμα η σοσιαλδημοκρατία καλείται να διαλέξει όχθη και οι φιλοευρωπαϊκές αριστερές δυνάμεις καλούνται να τη «διευκολύνουν», διαχωρίζοντας τη θέση τους από τις αντίστοιχες αντιευρωπαϊκές.

Αυτή τη στιγμή το ερώτημα είναι σαφές: Περαιτέρω πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης με στόχο την ομοσπονδιοποίησή της ή διάλυσή της, δημιουργία περιφερειακών συνασπισμών, οπισθοχώρηση στον εθνικισμό και τον κοινοτισμό; Το εγχείρημα της Ένωσης από το ξεκίνημά του την εποχή του Χάλυβα και Άνθρακα, με όλες τις ατέλειες και τα προβλήματά του, είναι ο χώρος με το καλύτερο επίπεδο προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και αυτό που επέτρεψε στην Ευρώπη να ζήσει τις περισσότερες δεκαετίες ειρήνης και ευημερίας. Οι αριστερές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις καλούνται να καταθέσουν μία προοδευτική όσο και ρεαλιστική, χρονικά καθορισμένη και οικονομικά μετρήσιμη πρόταση εξόδου από την οικονομική και πολιτική κρίση σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Το διακύβευμα κρίσιμο και η ιστορία δεν θα χαριστεί σε όποιον το θυσιάσει σε μικροπολιτικές, τακτικισμούς και ιδεοληψίες.

 

σκιτσο

Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά