Αρθρογραφία

Διαδίκτυο: Ναι στην ανωνυμία, όχι στην ατιμωρησία της διασποράς του μίσους - Άρθρο στο insider.gr

Οι παγκόσμιες κοινωνικές και τεχνολογικές αλλαγές επιβάλλουν τη συνεχή προσαρμογή σε θέματα προστασίας ελευθεριών και δικαιωμάτων. Η βία σε όλες τις μορφές αλλάζει συνεχώς πρόσωπο και είναι επιτακτική η ανάγκη να αναγνωρίσουμε έγκαιρα τις νέες προκλήσεις και να θωρακίσουμε θεσμικά ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα. Εξαντλώντας κάθε περιθώριο που δίνει το Σύνταγμα και το νομικό πλαίσιο, οφείλουμε να εξαλείψουμε τον κίνδυνο γι' αυτούς που μπορεί να θεωρηθούν έκφραση του διαφορετικού.
Τον Μάιο του 2016, η ΕΕ, αναγνωρίζοντας το πρόβλημα, προχώρησε, σε συνεργασία με 4 εταιρείες – κολοσσούς (Microsoft, Facebook, Twitter, YouTube), στην κατάρτιση Κώδικα Δεοντολογίας για την καταπολέμηση της παράνομης ρητορικής μίσους στο διαδίκτυο. Πολύ επιγραμματικά, ο Κώδικας αυτός προβλέπει δεσμεύσεις για συνεργασία τους με τις αρμόδιες κρατικές αρχές και την Κοινωνία των Πολιτών, για την έγκαιρη καταπολέμηση της εξάπλωσης δημόσιας υποκίνησης βίας κατά συγκεκριμένων ομάδων ατόμων, όπως αυτή ορίζεται από την απόφαση-πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ του Συμβουλίου για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας, μέσω του ποινικού δικαίου και των εθνικών νομοθετημάτων που θεσπίστηκαν για τη μεταφορά της εν λόγω απόφασης - πλαισίου στο εθνικό δίκαιο των κρατών-μελών (κοινώς, ο δικός μας αντιρατσιστικός νόμος).
Ενώ η διαδικασία υλοποίησης της παραπάνω συμφωνίας προχωρά και αποσαφηνίζονται λεπτομέρειες που θα καταστήσουν την άμεση τεχνική αντιμετώπιση διάχυσης ρητορικής του μίσους εφικτή από την πηγή, το φαινόμενο υφίσταται και οι φορείς του, κινούμενοι σχεδόν πάντα ανώνυμα και με έναν τρομακτικά μισάνθρωπο κυνισμό, εκμεταλλεύονται την πολλαπλασιαστική ισχύ μετάδοσης του λόγου και της πληροφορίας που το διαδίκτυο και δη, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρέχουν, ώστε να σπείρουν αφειδώς μίσος προς καθετί διαφορετικό. Κι όχι μόνο να εκθέσουν τις «απόψεις» τους, αλλά και να υποκινήσουν, με τον πιο ωμό και θρασύ τρόπο, τη βία απέναντι σε συγκεκριμένες ομάδες ατόμων. Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς θα έβγαινε κάποιος στο δρόμο, με το πρόσωπό του και την ταυτότητά του εκτεθειμένα, να «μοιραστεί» φωνάζοντας ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να κάνει κάποιος εικονικό πνιγμό σε πρόσφυγες ή να κανιβαλίσει άτομα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και προσφυγόπαιδα. Και το τελευταίο, δυστυχώς, δεν αποτελεί σχήμα καθ΄ υπερβολή, αλλά πραγματικό περιστατικό σε ανώνυμο –προφανώς- λογαριασμό πλατφόρμας κοινωνικής δικτύωσης, τον οποίο και αναφέραμε στις αρμόδιες δικαστικές αρχές για το ρατσιστικό έγκλημα, σύμφωνα πάντα με την εθνική μας νομοθεσία.
Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να κάνω κάτι πολύ σαφές και ξεκάθαρο, για να προλάβω και αυτούς που αρέσκονται να συσκοτίζουν τη συζήτηση περί ελευθερίας της έκφρασης: Η ανωνυμία του διαδικτύου δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για τη διασπορά ρατσιστικού λόγου και δε σημαίνει αδυναμία ταυτοποίησης του χρήστη. Πρέπει να διακρίνουμε πού τελειώνει η άποψη του καθενός από εμάς και πού αρχίζει η σπορά του μίσους, η προσβολή της προσωπικότητας και των θεμελιωδών Δικαιωμάτων και η υποκίνηση βίας. Ιδιαίτερα όταν αυτή έχει, κρυμμένη πίσω από την ανωνυμία ενός proxy, την πιο ωμή και υπάνθρωπη μορφή της.
Η Πολιτεία δεν έχει καμία κρυφή ατζέντα να κάνει λογοκρισία, ούτε να πατάξει την ελευθερία της έκφρασης, όπως αυτοί που μέχρι τώρα ανενόχλητοι σπέρνουν μίσος και εμετικό περιεχόμενο για καθετί διαφορετικό, αναζητώντας ακροατήριο, διατείνονται. Το διαδίκτυο, από την εμφάνισή του, έχει χαρακτηριστικά την ελευθερία, τον πλουραλισμό, την ταχύτητα και την προσβασιμότητα και αυτά θα τα υπερασπιστούμε ως δικαίωμα του κάθε πολίτη. Η Πολιτεία όμως επίσης, δεν προτίθεται σε καμία περίπτωση να το αφήσει να γίνει βορά στον κάθε ανώνυμο φασίστα του πληκτρολογίου που δεν μπορεί να βρει δημόσιο βήμα κάπου αλλού και του οποίου οι πράξεις εμπίπτουν στον Ποινικό Κώδικα.
Ο νόμος 4285/2014 αφορά σε όλους τους διαμένοντες στην ελληνική επικράτεια και η Δικαιοσύνη θα επιλαμβάνεται αυτών που τον παραβιάζουν.
Το μόνο που έχω να απευθύνω προς τους φασίστες της ντουλάπας και του πληκτρολογίου, είναι πως θα βρουν απέναντί τους συντεταγμένη την Πολιτεία και πως οι πρακτικές παρακράτους που θέλουν να εξασκήσουν, δε θα περάσουν.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

19η και 20η Νοέμβρη: Δύο μέρες αφιερωμένες στα παιδιά για να μας θυμίζουν πόσα δεν έχουμε κάνει - Άρθρο στο tvxs.gr

Η 19η Νοέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Κακοποίησης, δεν επιλέχθηκε τυχαία, καθώς συνδυάζεται με την αυριανή, 20η Νοέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού, τα οποία περιγράφονται στην ομώνυμη Συνθήκη του ΟΗΕ.
Με αφορμή τη σημερινή ημέρα, είναι επιτακτική η ανάγκη να θυμηθούμε πως η παιδική κακοποίηση δεν έχει γεωγραφικά σύνορα, ούτε όρια ανοχής και μη.
Ανάμεσα στις επικρατέστερες μορφές της, σωματική, συναισθηματική/ψυχολογική, σεξουαλική, παραμέληση και έκθεση σε κίνδυνο, δεν υπάρχει διαβάθμιση βαρύτητας.
Οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας είναι κρίσιμες και καθοριστικές για την κοινωνικοποίηση και διαμόρφωση της ανθρώπινης προσωπικότητας και την ακολουθούν δια βίου, ενώ η οικογένεια οφείλει να αποτελεί τον «φυσικό» χώρο προστασίας για τα παιδιά, προφυλάσσοντάς τα από εικόνες και εμπειρίες βίας καθεμιάς από τις αναφερθείσες μορφές, όχι μόνο άμεσα και με θύματα τα ίδια, αλλά και από αυτές που έχουν αποδέκτες μέλη του οικογενειακού περιβάλλοντος, όπως η μητέρα, και έχουν άμεση αρνητική επίδραση στον ψυχισμό του παιδιού.
Το ερευνητικό έργο αποκαλύπτει την αμείλικτη αλήθεια, πως ο οικογενειακός χώρος και συχνά μέλη του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος αποτελούν τους θύτες της ενδοοικογενειακής βίας, με το σκοτεινό αριθμό τέτοιων περιστατικών να είναι πολύ μεγάλος, λόγω του κοινωνικού στίγματος που επιφέρει και με τα ίδια τα περιστατικά να έχουν αυξηθεί δραματικά στη χώρα μας κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης.
H Έκθεση του Ερευνητικού Κέντρου Innocenti της UNICEF περιλαμβάνει ιδιαίτερα ανησυχητικά στοιχεία για το πρόβλημα της παιδικής φτώχειας σε παγκόσμιο επίπεδο –τα στοιχεία όμως τα οποία αναφέρονται στην Ελλάδα, δεν είναι απλά ανησυχητικά αλλά σοκαριστικά. Μας υπενθυμίζουν με τον πλέον δραματικό τρόπο ότι η ακραία φτώχεια θίγει τον σκληρό πυρήνα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση.
Η Ελλάδα, παρότι είναι από τις πρώτες χώρες που υπέγραψαν τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης που αφορά στη βία κατά των γυναικών αλλά και εν γένει στην ενδοοικογενειακή βία, δεν την έχει ακόμη επικυρώσει ώστε να αποκτήσει νομοθετική ισχύ, παρότι η Συνθήκη αυτή αποτελεί το πρώτο νομικώς δεσμευτικό κείμενο που ορίζει τις μορφές που λαμβάνει η βία αυτών των μορφών και εισάγει ολοκληρωμένο νομικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση και πρόληψή της, καθώς και για την παύση της ατιμωρησίας των θυτών και την προστασία των θυμάτων.
Οι δύο αυτές ημέρες γίνονται δραματικά επίκαιρες σήμερα, με τα παιδιά να βρίσκονται στο επίκεντρο του προσφυγικού δράματος.
Η Europol ανακοίνωσε πως 10.000 προσφυγόπουλα έχουν χαθεί στην Ευρώπη τους τελευταίους 18-24 μήνες. Η εκτίμηση της Europol αναφέρεται σε «ασυνόδευτα παιδιά που είχαν καταγραφεί αρχικά από τις Αρχές των κρατών και στη συνέχεια ήταν δύσκολο να εντοπιστούν».
Οι ασυνόδευτοι ανήλικοι πρέπει πρώτα απ' όλα και πάνω απ' όλα να αντιµετωπίζονται ως παιδιά – υποκείµενα των δικαιωµάτων που προνοεί η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού και όχι ως παραβάτες της νοµοθεσίας. Πρέπει να ενθαρρυνθούν περαιτέρω νέες µορφές φιλοξενίας των ασυνόδευτων ανηλίκων, όπως η αναδοχή, που εφαρµόζεται ευρέως στην Ευρώπη, η οποία αφήνει πίσω της την ασυλοποίηση..
Πολύ έγκαιρα ο Συνήγορος του Πολίτη είχε καλέσει την Πολιτεία να εισαγάγει τις κατάλληλες νομοθετικές τροποποιήσεις στην εθνική νομοθεσία, προκειμένου να διευκολύνει την εγκαθίδρυση ενός λειτουργικού, ουσιαστικού και αποτελεσματικού συστήματος επιτροπείας για τους ασυνόδευτους ανηλίκους και τους ανηλίκους που έχουν χωριστεί από την οικογένειά τους, να εξασφαλίσει ότι για τα ασυνόδευτα παιδιά που ζητούν άσυλο ορίζεται άμεσα ένας νομικός αντιπρόσωπος, προκειμένου να διεκπεραιώσει αποτελεσματικά τη διαδικασία ασύλου, καθώς και ότι τους παρέχεται βοήθεια και προστασία, συμπεριλαμβανομένης της πρόσβασής τους σε δωρεάν διερμηνεία.
Ο Συνήγορος του Πολίτη επίσης σύστησε στην Πολιτεία να εξασφαλίσει ότι τα παιδιά, είτε χωρισμένα από την οικογένειά τους είτε μαζί με την οικογένειά τους, τα οποία εισέρχονται στη χώρα με μη κανονικό τρόπο, δεν μπορεί να κρατούνται ούτε να παραμένουν υπό κράτηση παρά μόνον σε πολύ εξαιρετικές περιστάσεις και για το μικρότερο απαραίτητο χρονικό διάστημα, όπως επίσης και να δημιουργήσει νέες δομές υποδοχής και να αυξήσει τον αριθμό των χώρων στις ήδη υφιστάμενες υποδομές, εξασφαλίζοντας παράλληλα επαρκείς συνθήκες σε αυτές τις δομές.
Επίσης, σύμφωνα με τον Ν. 3928/2011 τα κέντρα αρχικής υποδοχής πρέπει να παρέχουν κατάλυμα για τα παιδιά πρόσφυγες, μετανάστες και τα ασυνόδευτα παιδιά, κάτι το οποίο προφανώς και δεν ισχύει με βάση τις διαπιστωμένες υποβαθμισμένες συνθήκες υποδοχής.
Τέλος, το European Network of Ombudspersons for Children (ENOC), με δημόσια θέση του, τονίζει μεταξύ άλλων τις υποχρεώσεις των κρατών για τη Μεταχείριση των Ασυνόδευτων Ανηλίκων, το Γενικό Σχόλιο ν.6 (2005) της Επιτροπής ∆ικαιωµάτων του Παιδιού του ΟΗΕ για τη μεταχείριση των ασυνόδευτων και αποχωρισµένων από την οικογένειά τους παιδιών που βρίσκονται µακριά από τη χώρα προέλευσής τους, ότι το προσωπικό που ασχολείται µε «τα παιδιά που µετακινούνται» (οι αρχές καταστολής, οι δικαστικές αρχές, οι συνεντευκτές, οι διερµηνείς, οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι επαγγελµατίες υγείας, οι επίτροποι, οι νόµιµοι εκπρόσωποι, οι αστυνοµικοί και οι συνοριοφύλακες, µεταξύ άλλων) πρέπει να είναι κατάλληλα εκπαιδευµένοι για να σέβονται τα δικαιώµατα των παιδιών, να κατανοούν τις ιδιαίτερες επικοινωνιακές και πολιτισµικές τους ανάγκες και να µπορούν να ανταποκρίνονται κατάλληλα σε σηµάδια φόβου ή απελπισίας τους.
Είναι χρέος μας, ως Πολιτεία, να προστατεύσουμε τα παιδιά απέναντι σε κάθε μορφή κακοποίησης, κι αυτό δε θα συντελεστεί ούτε με ευχολόγια, ούτε με καλές προθέσεις, αλλά με συγκεκριμένα θεσμικά εργαλεία και θαρραλέες παρεμβάσεις κόντρα σε στερεοτυπικές και παρωχημένες αντιλήψεις, όπως έγινε με την ένταξη των προσφυγόπουλων στο σύστημα εκπαίδευσης.
Όλα αυτά στη χώρα που ακόμη περιμένουμε να μάθουμε τι έγινε με τα 502 από τα 661 Ρομά παιδιά του δρόμου που εξαφανίστηκαν, αφού τοποθετήθηκαν την περίοδο 1998-2002 στο κρατικό ίδρυμα για παιδιά Αγία Βαρβάρα. Περίπτωση για την οποία η αδράνεια και άρνηση των αρμόδιων Αρχών για διερεύνηση και συνεργασία με άλλους φορείς για αναζήτηση απαντήσεων και καταλογισμό πειθαρχικών και ποινικών ευθυνών, μόνο εφιαλτικές σκέψεις και δέος μπορεί να προκαλεί ως προς την αδιαφορία για την τύχη ανθρώπινων ζωών, και δη, παιδιών.

 

profile-blur

Περί συμμαχιών και άλλων δαιμονίων - Συμβολή στον προσυνεδριακό διάλογο, εφημερίδα "Αυγή"

Το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει χώρα σε μία περίοδο πολύ κρίσιμη για τη χώρα, την Ευρώπη και την Αριστερά. Πρόκειται για το πρώτο Συνέδριο που πραγματοποιείται με την Αριστερά στην κυβέρνηση και καλείται, ως εκ τούτου, να δώσει απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα, μεταξύ των οποίων οι σχέσεις κυβέρνησης-κόμματος, συμμαχίες, ιδεολογικός προσανατολισμός του Κόμματος, τι Αριστερά θέλουμε.
Πολλάκις έχει χλευαστεί, ως υπερφίαλο, το σύνθημα «Αλλάζουμε την Ευρώπη». Οι πρόθυμοι και βιαστικοί τιμητές συνειδητά ξεχνούν ότι δεν μπορούν να γίνουν ριζικές αλλαγές σε εθνικό επίπεδο, χωρίς παράλληλες αλλαγές σε ευρωπαϊκό.
Ακριβώς για αυτό οι συσχετισμοί δυνάμεων στην Ευρώπη σήμερα είναι εξαιρετικά σημαντικοί: στους κόλπους της σοσιαλδημοκρατίας εξελίσσεται σήμερα μία σύγκρουση, όπου τίθεται σε αμφισβήτηση η πορεία της τα 25 τελευταία χρόνια.
Η κοινωνική πρόοδος των μεταπολεμικών δεκαετιών με τη διεύρυνση και ενδυνάμωση του αναδιανεμητικού και ρυθμιστικού ρόλου του κράτους με ενίσχυση των θεσμών αντιπροσώπευσης σε κάθε επίπεδο, πολιτικό, συνδικαλιστικό, κοινωνικό, οφείλεται εν πολλοίς στη σοσιαλδημοκρατία. Η ιδεολογική μεταλλαγή της ύστερης σοσιαλδημοκρατίας των τελευταίων δεκαετιών και η ταύτισή της με τις συντηρητικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές, είναι από τις βασικές αιτίες πολιτικής απαξίωσης της έννοιας της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.
Στη Μεγ. Βρετανία, ο Κόρμπυν ανετράπη από τους επιγόνους του μπλερισμού της κομματικής ελίτ, για να επανεκλεγεί θριαμβευτικά όταν προσέτρεξε στη βάση. Στην Ισπανία, ο Σάντσεθ οδηγήθηκε σε παραίτηση από τους βαρώνους του Κόμματός του επειδή αρνούνταν να δώσει χείρα βοηθείας, δια της στήριξης ή της αποχής, στον Ραχόι, εφαρμόζοντας επί της ουσίας αποφάσεις των Οργάνων του Κόμματός του. Πρόκειται ουσιαστικά για μια διαμάχη μεταξύ σοσιαλιστών και σοσιαλδημοκρατών.
Χρειάζεται, λοιπόν, να επαναδιατυπώσει η σοσιαλδημοκρατική Αριστερά με σύγχρονους όρους τις θεμελιακές της αρχές. Να αγωνισθεί για τη δημιουργία ενός ισχυρού ιδεολογικού και πολιτικού ρεύματος ενίσχυσης των αντιπροσωπευτικών θεσμών στην Ευρώπη. Με στόχο τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης των πολιτών και των κοινωνιών και όχι των διευθυντηρίων, εκπροσώπων της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής ελίτ. Περισσότερη αντιπροσώπευση, περισσότερη δημοκρατία. Με αταλάντευτο μέτωπο στον εθνικισμό και στον λαϊκισμό.
Εκκρεμές και ανοικτό παραμένει το ερώτημα πώς τοποθετούνται οι εκπρόσωποι της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας απέναντι σε όλα αυτά που συμβαίνουν στα αδερφά κόμματα στην Ευρώπη.
Το ίδιο μεγάλη είναι και η ευθύνη της φιλοευρωπαϊκής Αριστεράς. Και σε μία τόσο κρίσιμη φάση δε χωρούν μισόλογα, αντιθέτως, όσοι ενδιαφερόμαστε για μία άλλη Ευρώπη πρέπει να συνεννοηθούμε σε ορισμένα πράγματα: πρέπει να ομολογήσουμε ότι οι παραδοσιακές ευρωομάδες και ευρωπαϊκά Κόμματα έχουν κλείσει τον ιστορικό τους κύκλο και ότι στους κόλπους του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς υπάρχουν δυνάμεις αντιευρωπαϊκές που αντιστρατεύονται την Ευρωπαϊκή Ιδέα. Όπως πρέπει να παραδεχθούμε ότι οι αριστερές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις οφείλουν να αναζητήσουν συμμάχους, οι οποίοι δεν μπορεί να είναι άλλοι από τις δυνάμεις των Πρασίνων και της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, που θα διαφοροποιήσουν τη θέση τους από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ευθύνονται για τα σημερινά αδιέξοδα της δογματικής λιτότητας, αλλά και για την αποθεσμοποιημένη μονεταριστική Ευρώπη. Υπό αυτό το πρίσμα η σοσιαλδημοκρατία καλείται να διαλέξει όχθη και οι φιλοευρωπαϊκές αριστερές δυνάμεις καλούνται να τη «διευκολύνουν», διαχωρίζοντας τη θέση τους από τις αντίστοιχες αντιευρωπαϊκές. Σε αυτό το πλαίσιο είναι πολύ θετική η πρωτοβουλία για την πλατφόρμα συνεννόησης με ευρωβουλευτές των Πρασίνων και των Σοσιαλδημοκρατών που πάρθηκε από ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα, μία τέτοια συμμαχία στερεί συμμάχους από τον νεοφιλελευθερισμό, ακόμη και μέχρι τώρα κυβερνητικούς του εταίρους και καθίσταται σήμερα ακόμη πιο απαραίτητη, όταν η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με την απειλή του νεοναζισμού. Σε αυτόν τον αγώνα η Αριστερά έχει ανάγκη Αριστερούς σοσιαλδημοκράτες και Πρασίνους, οι οποίοι, μάλιστα, έχουν περγαμηνές σε αυτόν τον αγώνα, προκειμένου να συγκροτηθεί ένα ευρύ προοδευτικό φιλολαϊκό μέτωπο που να ανασχέσει την καθίζηση της ευημερίας των ευρωπαίων πολιτών που βαίνει ραγδαία, με τη γνωστή της απαρχή στον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά και την περαιτέρω απαξίωση του πολιτικού λόγου και τάση επικράτησης εθνολαϊκιστικών μορφωμάτων, ακόμη και σε χώρες με ιστορικό σοσιαλιστικό και φιλοευρωπαϊκό παρελθόν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και πρέπει να παραμείνει ένα Κόμμα αριστερό. Άλλο είναι ο ιδεολογικός προσανατολισμός και η φυσιογνωμία του Κόμματος και άλλο οι συμμαχίες. Οι μόνοι που φοβούνται να μπουν σε διάλογο με άλλες δυνάμεις προκειμένου να δημιουργήσουν συμμαχίες είναι αυτοί οι οποίοι δεν έχουν εμπιστοσύνη στις απόψεις τους και στις ιδέες τους και φοβούνται ότι θα αλλοιωθεί η φυσιογνωμία του χώρου τους.

Αυτή τη στιγμή το ερώτημα είναι σαφές: Περαιτέρω πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης με σαφή στόχο την ομοσπονδιοποίησή της ή διάλυσή της, και δημιουργία περιφερειακών συνασπισμών (όπως βλέπουμε και από επίσημα χείλη πλέον να ψελλίζεται), οπισθοχώρηση στον εθνικισμό και τον κοινοτισμό; Το εγχείρημα της Ένωσης από το ξεκίνημά του την εποχή του Χάλυβα και Άνθρακα, με όλες τις ατέλειες και τα προβλήματά του, είναι ο χώρος με το καλύτερο επίπεδο προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και αυτό που επέτρεψε στην Ευρώπη να ζήσει τις περισσότερες δεκαετίες ειρήνης και ευημερίας. Οι αριστερές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις καλούνται να καταθέσουν μία προοδευτική, όσο και ρεαλιστική, χρονικά καθορισμένη και οικονομικά μετρήσιμη πρόταση εξόδου από την οικονομική και πολιτική κρίση σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Το διακύβευμα κρίσιμο και η ιστορία δεν θα χαριστεί σε όποιον το θυσιάσει σε μικροπολιτικές, τακτικισμούς και ιδεοληψίες.
Γιατί, παραφράζοντας τον Μαρξ, πολλοί έχουν εξηγήσει και αναλύσει τον κόσμο, αλλά αυτή τη στιγμή πιο χρήσιμοι είναι αυτοί που θα τον αλλάξουν.
Και αυτοί είναι οι Αριστεροί.

 

blue

Το ΚΚΕ, το ΑΚΕΛ και η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία - Άρθρο στην Εφημερίδα των Συντακτών

Τη Δευτέρα 17 τρέχοντος, η κυπριακή εφημερίδα Πολίτης σε άρθρο με τίτλο «Προβληματισμός στο ΑΚΕΛ - Εγκαταλείπει τη ΔΔΟ το ΚΚΕ;» αναφέρει ότι στις επαφές που είχε ο γ. γ. του ΑΚΕΛ, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, ενημερώθηκε από τον ομόλογό του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, Δημήτρη Κουτσούμπα, ότι το ΚΚΕ προτίθεται να εγκαταλείψει τη θέση για λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και ότι ο κ. Κυπριανού, μιλώντας στην ΚΕ του ΑΚΕΛ σημείωσε ότι «υπάρχουν ζητήματα που πρέπει να συζητήσουμε με το ΚΚΕ», αλλά απέφυγε να μπει σε λεπτομέρειες, τονίζοντας την ανάγκη να συζητηθεί πρώτα το όλο θέμα σε επίπεδο Πολιτικού Γραφείου.
Παρόλο που οι ενστάσεις για τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία υπήρχαν πάντα στο ΚΚΕ, κατά τη συνάντηση με τον τότε Πρόεδρο της Κυπριακής Βουλής κ. Ομήρου, στις 24 Ιούνη 2015, ο κ. Κουτσούμπας δήλωνε ότι «Διαφωνούμε με όσες δυνάμεις προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν την έννοια της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας για να περάσουν άλλες αντιλήψεις», είναι η πρώτη φορά που το ΚΚΕ έκανε το μεγάλο βήμα να αναθεωρήσει τη θέση του με απόφαση των συλλογικών του οργάνων.
Το βράδυ της ίδιας μέρας ο Φάνης Παπαθανασίου, δημοσιογράφος της ΕΡΤ, επιβεβαίωσε την πληροφορία στην τηλεόραση του ΡΙΚ, ενώ στις 18 τρέχοντος, ο Άντρος Κυπριανού μιλώντας στην εκπομπή «Πρωτοσέλιδο» στο κανάλι Sigma, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, δήλωσε «Είναι δικαίωμα κάθε κόμματος να διαμορφώνει την δική του πολιτική και αναμένουμε ενημέρωση για το που θα καταλήξουν οι προβληματισμοί που βρίσκονται σε εξέλιξη».
Όπως είναι φυσικό, οι εξελίξεις αυτές έγιναν σημαία από τα απορριπτικά Κόμματα και Τύπο: Το όνομα του ΚΚΕ εμφανίστηκε για πρώτη, ίσως, φορά στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Σημερινή» ενώ άρθρο της ίδιας εφημερίδας καλεί τα κυπριακά Κόμματα και την κυβέρνηση να «αφουγκραστούν το ηχηρό μήνυμα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος», ενώ ο εκπρόσωπος Τύπου του Κόμματος Κίνημα Αλληλεγγύης «αποκάλυψε» συνομιλία της επικεφαλής κας Θεοχάρους με ευρωβουλευτή του ΚΚΕ, η οποία στη συνέχεια διαψεύστηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα (ο έμπειρος αναγνώστης, βέβαια, δεν είχε καμία αμφιβολία για την αναλήθεια του συμβάντος καθώς το λεκτικό ήταν εντελώς ασύμβατο με τις θέσεις του Κόμματος).
Με μεγάλο σεβασμό στην ιστορία, τους αγώνες και τις θέσεις του ΚΚΕ, και αποφεύγοντας την χρήση της ρήσης του Λένιν «Πες μου ποιος σε παινεύει για να σου πω τι λάθη έκανες», ή ακόμα παραλείποντας να αναφερθώ στην πάγια αρχή του σεβασμού στις αναλύσεις και θέσεις ενός «αδελφού κόμματος» για το στάδιο αγώνα που βρίσκεται και την τακτική που ακολουθεί, θα ήθελα να παραθέσω κάποιες σκέψεις:
Φοβάμαι ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα οδηγείται σε ένα λάθος αντίστοιχο με αυτό που είχε πράξει στη Διασκεπτική Συνέλευση του 1947: Ενώ το ΑΚΕΛ ήταν θετικό να συμμετάσχει πληροφορήθηκε ότι το ΚΚΕ διαφωνούσε με την γραμμή αυτοκυβέρνηση Ένωση και απέστειλε στην Ελλάδα το Γενικό Γραμματέα του Φιφή Ιωάννου και τον Ανδρέα Ζιαρτίδη.
Στη συνάντηση που είχαν με τον Νίκο Ζαχαριάδη, ο Γενικός Γραμματέας τους είπε «Η γραμμή συνταγματικές μεταρρυθμίσεις στην Κύπρο είναι μια μορφή «λιμπεραλισμού» (φιλελευθερισμού), εμείς θα είμαστε έτσι ή αλλιώς σε δυο μήνες στην Αθήνα. Έτσι, εσείς εκεί στην Κύπρο δεν μπορείτε πια να μιλάτε για ενδιάμεσα στάδια αυτοκυβερνήσεως, με τελικό στόχο την Ένωση. Η Ένωση με την Ελλάδα πρέπει να γίνει ο άμεσος στόχος σας».
Η συνέχεια είναι γνωστή, όπως και ο διχασμός στον οποίο οδηγήθηκε ο κυπριακός λαός, ο οποίος απέφυγε την εμφύλια σύρραξη την δεκαετία του 50 και τα χρόνια της ΕΟΚΑ, χάριν στην ψυχραιμία της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, αλλά οδηγήθηκε στον σπαραγμό των δύο κοινοτήτων στα γεγονότα του 1963 και την τουρκική εισβολή του 1974.
Ας είμαστε ξεκάθαροι: η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είχε συμφωνηθεί ήδη από τον Φλεβάρη του 1977 στις Συμφωνίες Κορυφής Μακαρίου –Ντενκτάς, και επαναβεβαιωθεί από τις αντίστοιχες Κυπριανού-Ντενκτάς, Παπαδόπουλου-Ταλάτ και όλες οι αποφάσεις έκτοτε, Διεθνών Οργανισμών και Δικαστηρίων, στηρίζονται σε αυτές. Δεν μιλάμε για λύση ή παραμονή της σημερινής κατάστασης: λογικές μη λύσης θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια και πολύ σύντομα, στη διχοτόμηση που σημαίνει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα αποκτήσει 185 χιλ. κοινά σύνορα με την Τουρκία, θα της «χαρίσει» το μισό νησί και θα της επιτρέψει να μεταφέρει στο νησί όσο στρατό και εποίκους θέλει και να θέτει μελλοντικά ζητήματα «ζωτικού χώρου», τύπου Αλεξανδρέττας.
Οι πολιτικές αποφάσεις έχουν συγκεκριμένες πολιτικές συνέπειες. Και όποιος κομματικός φορέας απορρίπτει κάτι, οφείλει να πει, απτά, ρεαλιστικά και ξεκάθαρα ποια τακτική αγώνα θα υποστηρίξει για την παύση της κατοχής και την ανατροπή της διχοτόμησης.

 

σκιτσο

Ο Ερντοάν, η Λωζάνη και το σύνδρομο των Σεβρών - Άρθρο στο tvxs.gr

Μία δήλωση του Ερντοάν την προηγούμενη εβδομάδα ήταν αρκετή για να αρχίσουν οι γνωστοί κύκλοι σε Ελλάδα, αλλά και Κύπρο, να πλέκουν την φανέλα του στρατιώτη.
Κοντά σε αυτούς στοιχήθηκαν και ψύχραιμοι, μέχρι σήμερα, αναλυτές και δημοσιολογούντες κινούμενοι από κεκτημένη αντιπολιτευτική διάθεση, ξεχνώντας ότι τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής δεν θα έπρεπε να είναι πρόσφορο έδαφος εύκολης αντιπολιτευτικής ρητορικής.
Αντανακλά όμως η δήλωση Ερντοάν μία νέα φάση αναθεωρητισμού; Ανοίγει ζητήματα αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λωζάνης, η οποία, ας ξεπεράσουμε έστω στιγμιαία τον ελληνοκεντρισμό μας, καθόριζε και τα νότια και νοτιοανατολικά σύνορα της γείτονος, άρα αφορά και στις σχέσεις της με τους Κούρδους;
Την απάντηση μας τη δίνει το δεύτερο μέρος της δήλωσης που αναφέρεται στη Συνθήκη των Σεβρών. Μία προσεκτική ματιά στην επικοινωνιακή στρατηγική των Τούρκων πολιτικών εδώ και δεκαετίες δείχνει ότι η επίκληση στην ταπεινωτική Συνθήκη των Σεβρών (σηματοδότησε τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την είσοδο των Δυτικών στη χώρα και την κηδεμονία του σουλτάνου) είναι ένα σίγουρο μέσο, προκειμένου να απελευθερωθεί ο αντιδυτικισμός των τούρκων. Οι κακοί Δυτικοί, οι οποίοι, διαχρονικά, απεργάζονται την καταστροφή του Τουρκικού έθνους και εποφθαλμιούν τα εδάφη της Τουρκίας. Μία σχεδόν ξεχασμένη συνθήκη στην Ευρώπη που όμως στην Τουρκία η θύμησή της προκαλεί εθνικιστικό παραλήρημα, ένας φόβος που ενώνει φιλελεύθερους και εθνικιστές και που, από τον περασμένο Ιούλιο, λειτουργεί ως πρώτης ποιότητας λίπασμα στις θεωρίες συνωμοσίας που ανθίζουν στη χώρα. Μία Συνθήκη, εύθραυστη όσο και οι πορσελάνες που κατασκευάζονταν στο εργοστάσιο όπου υπεγράφη, που, επιπλέον, προέβλεπε κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις δημιουργία κατ' αρχήν αυτόνομου Κουρδικού Κράτους και την οποία, ακόμη και σήμερα επικαλούνται οι Κούρδοι.
Το «σύνδρομο των Σεβρών» προσπαθεί να ανακαλέσει στη συλλογική μνήμη των Τούρκων ο Ερντοάν όταν συνδέει, στο τέλος της δήλωσης, την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου με τη Δύση και σημειώνει ότι. αν είχε επιτύχει, οι συνέπειες για την Τουρκία θα ήταν δυσμενέστερες απ' ό,τι αυτές των Σεβρών. Επίσης, προσπαθεί να διασκεδάσει τις ανησυχίες των συμπολιτών του για την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που παρατείνεται και την περιστολή βασικών ελευθεριών ως προϊόντα μηχανορραφιών του δυτικού κόσμου και του ευρωπαϊκού Τύπου.
Όμως αυτό δεν του είναι αρκετό: η επίκληση της Συνθήκης των Σεβρών και η ενεργοποίηση του αντίστοιχου συνδρόμου, φέρνει μοιραία στο μυαλό του μέσου Τούρκου τον λυτρωτή από αυτή την ταπείνωση: τον Κεμάλ Ατατούρκ και τον Πρωθυπουργό του Ινονού, ο οποίος υπέγραψε την Συνθήκη της Λωζάνης: ο σημερινός πόλεμος του Ερντοάν είναι διμέτωπος: Γκιουλενικοί και κεμαλιστές. Και σε αυτούς τους τελευταίους και τον κεμαλισμό επιτίθεται, λέγοντας ότι δεν υπερασπίστηκαν ως έπρεπε τα δίκαια της χώρας. Η συνθήκη της Λωζάνης υπήρξε η ιστορική αφετηρία της σύγχρονης Τουρκίας, που σφραγίστηκε ιδεολογικά από τον κεμαλισμό, ο οποίος έχει πολύ βαθιές ρίζες στην τουρκική κοινωνία οριζόντια, ακόμη και μέσα στο ΑΚΡ. Στον κεμαλισμό επιτίθεται και όχι στην Ελλάδα, τον σπόρο της αμφιβολίας για την ευθυκρισία, τον πατριωτισμό και τις ικανότητες των ηρώων τους θέλει να σπείρει στην τουρκική κοινωνία και να θέσει εν αμφιβόλω τις αξίες πάνω στις οποίες χτίστηκε η κεμαλική Τουρκία.
Πόσο μακρινό φαντάζει σήμερα το δόγμα Νταβούτογλου, η θεωρία των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες και το «στρατηγικό βάθος» στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Αντί για φιλικές σχέσεις με τις γύρω χώρες, και τους συμμάχους, η σύγχρονη Τουρκία έχει ανοίξει μέτωπα παντού και με όλους (η νεόκοπη φιλία με τον Πούτιν με συγκολλητική ουσία τον αντιευρωπαϊσμό και τον αντιδυτικισμό ιστορικά είναι εξαιρετικά επισφαλής) και από παράγοντας σταθερότητας στην Μέση Ανατολή, έχει γίνει μέρος του προβλήματος.
Τα 15 χρόνια της πρωτοκαθεδρίας του AKP έχουν δείξει, όμως, ότι ο περίφημος αυθορμητισμός και το απρόβλεπτο του Τούρκου ηγέτη έχουν ένα βαθιά ελεγχόμενο σκληρό πυρήνα ιεράρχησης των προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Και σήμερα, τα προβλήματά του είναι πολύ μακριά από την Ελλάδα.

 

blur

top banner par-2

 
Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά