Αρθρογραφία

Το Brexit, η επόμενη μέρα και οι ευθύνες της φιλοευρωπαϊκής Αριστεράς - Άρθρο στο tvxs.gr

Αν κάποια λέξη μπορεί να περιγράψει την κατάσταση στους διαδρόμους των Βρυξελλών την επαύριο του βρετανικού δημοψηφίσματος, είναι η λέξη οργή.

Οι αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης είχαν εφησυχάσει από τις διαβεβαιώσεις των Κάμερον και Κόρμπιν και την ανοδική πορεία των αγορών. Η οπτική τους ήταν το ίδιο μονοσήμαντη και μονοδιάστατη, όπως και οι πλείστες των αναλύσεων που ακολούθησαν τα αποτελέσματα.

Μόνο σε ένα πράγμα συμφωνούν όλοι: ό,τι και να γίνει, είτε το Ηνωμένο Βασίλειο φύγει γρηγορότερα ή αργότερα, είτε με κάποια φόρμουλα δεν εφαρμοστεί η ετυμηγορία των Βρετανών, η Ευρωπαϊκή Ένωση εισέρχεται σε μία καινούρια φάση, όπου οι φυγόκεντρες δυνάμεις δεν είναι πλέον θεωρητικό σχήμα, αλλά ζώσα πραγματικότητα.

Ποια όμως είναι τα χαρακτηριστικά του BrexitΤο Brexit αφορά μια εθνική στρατηγική, και όχι ευρωπαϊκή. Δεν έγινε με όρους ταξικούς ή προοδευτικούς, αλλά αντίθετα είχε χαρακτηριστικά εθνικισμού και απομονωτισμού. Αν κάποιος παρακολούθησε την προεκλογική εκστρατεία μπορεί να το διαπιστώσει εύκολα. Είτε πρόκειται για τους διαπρύσιους λόγους του Φάρατζ, είτε για τα αναιμικά επιχειρήματα του Κόρμπυν, η γραφειοκρατία των Βρυξελλών και το έλλειμμα δημοκρατίας έχουν πολύ μικρό ρόλο. Όσο λάθος είναι να ταυτίσουμε τόσο μεγάλες, και ετερόκλιτες πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, μάζες ψηφοφόρων με την ακροδεξιά, παρόλο που σχεδόν παντού, αυτή καρπώνεται ανάλογα αποτελέσματα, άλλο τόσο λάθος είναι να ισχυριζόμαστε ότι οι κάτοικοι του Ηνωμένου Βασιλείου αντέδρασαν απέναντι στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και την αποθεσμοποίηση της Ένωσης. Δεν ψήφισαν κατά του νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας. Κατά των προσφύγων, των μεταναστών και των κοινωνικών δαπανών για "ξένους" ψήφισαν. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγήσει κανείς ότι οι μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς ψήφισαν μαζικά υπέρ του Brexit; Το ότι τα αποβιομηχανοποιημένα αστικά κέντρα ψήφισαν υπέρ της εξόδου δεν καθιστά την ψήφο τους ούτε αριστερή ούτε αντισυστημική. Δε λύνονται όλες οι εξισώσεις με τα ίδια εργαλεία.

Πέραν του ότι το ΗΒ είναι η χώρα με τη μικρότερη ανεργία στην Ευρωπαϊκή Ένωση και έχει δεχθεί τα μικρότερα πλήγματα σε μισθούς και συντάξεις, είναι πολύ χρήσιμο να μην ξεχνάμε ότι ο Κάμερον διέθεσε τα δύο τελευταία χρόνια στο να γυρνά τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και τις Βρυξέλλες με τον άσσο του δημοψηφίσματος στο μανίκι, απαιτώντας και εν τέλει παίρνοντας, εθνικές αρμοδιότητες και εξαιρέσεις που τα υπόλοιπα κράτη μέλη ούτε να ονειρευτούν μπορούν.

Φυσικά αυτό δεν προκαλεί καμία έκπληξη, αφού ο βρετανικός εξαιρετισμός αποτελεί ενωσιακή παράδοση και ουσιαστικά, έχει δημιουργήσει διπλωματικό όρο και Σχολή:

Πολιτιστικά οι Βρετανοί ένιωθαν ανέκαθεν ένα χάσμα μεταξύ του island και του continent, η σχέση τους με την άλλη μεριά του Ατλαντικού, ο ξεχωριστός ρόλος τους στην Ατλαντική Συμμαχία και η Κοινοπολιτεία που διατηρεί την επίφαση και τη μακρινή αχλή της κοσμοκρατορίας τους έκαναν αδιάφορη την αίσθηση του συνανήκειν. Παράλληλα δεν ευτύχησαν ποτέ να έχουν πολιτικούς, οι οποίοι θα εξηγούσαν με συνεκτικότητα, επάρκεια και πειστικότητα ότι οι βρετανικές εισφορές επέστρεφαν στην κοινωνία πολλαπλασιαστικά.

Η αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου δύναται να έχει και θετικά στοιχεία για την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού πλέον θα της στερήσει το εύκολο επιχείρημα των βρετανικών προσκομμάτων σε οποιοδήποτε βήμα προς πολιτικές ολοκλήρωσης, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις συζητήσεις για την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ) και θα ανοίξει τη συζήτηση για την ανάγκη να απαγκιστρωθεί από αποκλειστική ενασχόληση με την Ενιαία Αγορά και να δουλέψει για την πολιτική ολοκλήρωση.

Είναι διατεθειμένη η Ένωση, όπως είναι σήμερα, να σκύψει πάνω σε αυτά τα ζητήματα; Όσο και αν θεωρώ ότι είναι ο μόνος δρόμος διασφάλισης της συνοχής της, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξη. Η σύναξη της άτυπης «παλιοσειράς» των ιδρυτικών μελών που δεν αντλεί νομιμοποίηση από πουθενά δείχνει ότι τα μηνύματα δεν ελήφθησαν. Η αποθεσμοποιημένη γερμανοποιημένη Ένωση δεν το έχει στις προτεραιότητές της. Η Γερμανία διαμηνύει σταθερά ότι δεν επιθυμεί να αλλάξει τίποτα, τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2017, σε αυτό το πλαίσιο εγγράφεται και η εκπεφρασμένη βούληση της Άγχελα Μέρκελ να μη γίνουν άμεσες κινήσεις αποχώρησης του ΗΒ. Ο διαχειριστής της ευρωπαϊκής πολυκατοικίας επιθυμεί ηρεμία στα διαμερίσματα ενόψει των εθνικών εκλογών του.

Όμως η μόνη αποτελεσματική και ουσιαστική απάντηση στον φόβο για ντόμινο δημοψηφισμάτων, το αποτέλεσμα των οποίων ίσως κλυδωνίσει ανεπανόρθωτα το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, είναι περισσότερη δημοκρατία, περισσότερη διαφάνεια, εμβάθυνση, αλλαγή του μοντέλου πολιτικής και οικονομικής στρατηγικής. Και εδώ ο ρόλος των υπερεθνικών Οργάνων της Ένωσης και κυρίως, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ως ο κατεξοχήν δημοκρατικός και νομιμοποιημένος θεσμός της Ένωσης, είναι τεράστιος. Όπως και η ευθύνη της φιλοευρωπαϊκής Αριστεράς. Και σε μία τόσο κρίσιμη φάση δε χωρούν μισόλογα, αντιθέτως όσοι ενδιαφερόμαστε για μία άλλη Ευρώπη πρέπει να συνεννοηθούμε σε ορισμένα πράγματα: πρέπει να ομολογήσουμε ότι οι παραδοσιακές ευρωομάδες και ευρωπαϊκά Κόμματα έχουν κλείσει τον ιστορικό τους κύκλο και ότι στους κόλπους του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς υπάρχουν δυνάμεις αντιευρωπαϊκές που αντιστρατεύονται την Ευρωπαϊκή Ιδέα. Όπως πρέπει να παραδεχθούμε ότι οι αριστερές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις οφείλουν να αναζητήσουν συμμάχους, οι οποίοι δεν μπορεί να είναι άλλοι από τις δυνάμεις των Πρασίνων και της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας που θα διαφοροποιήσουν τη θέση τους από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ευθύνονται για τις αδιέξοδες πολιτικές λιτότητας, αλλά και για την αποθεσμοποιημένη μονεταριστική Ευρώπη. Υπό αυτό το πρίσμα η σοσιαλδημοκρατία καλείται να διαλέξει όχθη και οι φιλοευρωπαϊκές αριστερές δυνάμεις καλούνται να τη «διευκολύνουν», διαχωρίζοντας τη θέση τους από τις αντίστοιχες αντιευρωπαϊκές.

Αυτή τη στιγμή το ερώτημα είναι σαφές: Περαιτέρω πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης με στόχο την ομοσπονδιοποίησή της ή διάλυσή της, δημιουργία περιφερειακών συνασπισμών, οπισθοχώρηση στον εθνικισμό και τον κοινοτισμό; Το εγχείρημα της Ένωσης από το ξεκίνημά του την εποχή του Χάλυβα και Άνθρακα, με όλες τις ατέλειες και τα προβλήματά του, είναι ο χώρος με το καλύτερο επίπεδο προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και αυτό που επέτρεψε στην Ευρώπη να ζήσει τις περισσότερες δεκαετίες ειρήνης και ευημερίας. Οι αριστερές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις καλούνται να καταθέσουν μία προοδευτική όσο και ρεαλιστική, χρονικά καθορισμένη και οικονομικά μετρήσιμη πρόταση εξόδου από την οικονομική και πολιτική κρίση σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Το διακύβευμα κρίσιμο και η ιστορία δεν θα χαριστεί σε όποιον το θυσιάσει σε μικροπολιτικές, τακτικισμούς και ιδεοληψίες.

 

σκιτσο

Ισχυρό ΑΚΕΛ εγγύηση για δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού - Άρθρο στην Αυγή

Βουλευτικές εκλογές, σήμερα, στην Κύπρο και, είναι οι πρώτες που το Κυπριακό μόλις τις τελευταίες ημέρες μπαίνει στην προεκλογική κονίστρα, παρόλο που εμφανής είναι η αισιοδοξία για την πορεία των διαπραγματεύσεων, οι οποίες, ας το ομολογήσουμε, είναι οι τελευταίες που γίνονται με όρους επανένωσης. Αν δεν ευοδωθούν, οι επόμενες θα γίνουν με όρους διχοτόμησης.
Το ΑΚΕΛ είναι η μόνη πολιτική δύναμη στην Κύπρο, η οποία σταθερά είναι ταγμένη στη μεριά της επανένωσης και της ειρηνικής συνύπαρξης με την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Η όλη πολιτική του συνοψίζεται στη φράση του Εζεκία Παπαϊωάννου «Είμαστε έτοιμοι να μοιραστούμε ένα κομμάτι ψωμί παραπάνω με τους τουρκοκύπριους, δεν θα δώσουμε όμως ούτε ψίχουλο στην Τουρκία».
Από την αρχή της διακυβέρνησης Αναστασιάδη, όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέπαιε, υποκλινόμενος στις προτροπές και συμβουλές άλλων κομματικών χώρων οι οποίοι εντρυφούν διαχρονικά στην απορριπτική λογική, το ΑΚΕΛ προσερχόταν στο Εθνικό Συμβούλιο με τις διαχρονικές του θέσεις και, χαιρέτησε, χωρίς στενόμυαλη κομματική λογική, τη στροφή της κυβέρνησης προς τις λογικές του διαλόγου και της συνύπαρξης.
Εντέχνως, και καθόλου αθώα, η κυβέρνηση συσκοτίζει το γεγονός ότι οι συνομιλίες που διεξάγονται σήμερα στηρίζονται πάνω στις συγκλίσεις Ταλάτ-Χριστόφια, τις οποίες το ΔΗΣΥ εκείνη την εποχή κατακεραύνωνε. Χαιρετίζουμε αυτή την επιστροφή της διακυβέρνησης Αναστασιάδη στις ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου. Πόσο λίγο έχει αναδειχθεί η πολύτιμη συμφωνία του ένα προς τέσσερα σε όλα. Αντιλαμβανόμαστε τι θα σημάνει αυτό, μεταξύ άλλων, για τις ακτογραμμές, με απτό αποτέλεσμα στο περιουσιακό και κατά συνέπεια στο κόστος της λύσης; Πόσο σημαντική είναι, στη διεξαγωγή των συνομιλιών σήμερα, η ήδη συμπεφωνημένη Αρχή σεβασμού των βασικών ελευθεριών;
Για το ΑΚΕΛ λύση του Κυπριακού σημαίνει λύση που τερματίζει την κατοχή και τον εποικισμό. Που αποκαθιστά την κυριαρχία, την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την ενότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Που βασίζεται στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, τις Συμφωνίες υψηλού Επιπέδου, στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Λύση που αποστρατικοποιεί την Κύπρο και αποκλείει τα όποια εγγυητικά και επεμβατικά δικαιώματα στα εσωτερικά προβλήματα της χώρας από ξένες δυνάμεις και επανενώνει το έδαφος, το λαό, τους θεσμούς και την οικονομία στο πλαίσιο δικοινοτικής, διζωνικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα όπως αυτή περιγράφεται στα κείμενα των Ηνωμένων Εθνών. Μία λύση που αφού συμφωνηθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, θα τεθεί ενώπιον του Κυπριακού λαού και στη συνέχεια θα επιβεβαιωθεί στα θέματα της εξωτερικής πτυχής του Κυπριακού μέσα από μια πολυμερή Διεθνή Διάσκεψη, με συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων μερών, του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και της ΕΕ.
Όσον αφορά δε, σε διαρροές που θυμίζουν τη στάση του ΑΚΕΛ απέναντι στο σχέδιο Ανάν, προσπαθώντας να το εμφανίσουν ως αμφιταλαντευόμενο και δίγλωσσο, ας έχουμε ξεκάθαρο ότι οι σημερινές διαπραγματεύσεις δεν έχουν καμία σχέση με το σχέδιο Ανάν, θυμίζω ότι η γράφουσα είχε εκφραστεί υπέρ, ούτε ως περιεχόμενο, αλλά κυρίως ως λογική πορείας επίλυσης και ανάμειξης των δύο κοινοτήτων.
Στη σημερινή κρίσιμη γεωπολιτικά συγκυρία, είναι πολύ σημαντικό να περιοριστούν στην Κυπριακή Βουλή οι λυσοφοβικές δυνάμεις. Κόμματα και πολιτικοί που έστησαν καριέρες πάνω στην κουλτούρα της μη λύσης. Υπερπατριώτες οι οποίοι ξεχνούν(;) ότι λογικές μη λύσης θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια και πολύ σύντομα, στη διχοτόμηση που σημαίνει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα αποκτήσει 185 χιλ. κοινά σύνορα με την Τουρκία, θα της «χαρίσει» το μισό νησί και θα της επιτρέψει να μεταφέρει στο νησί όσο στρατό και εποίκους θέλει και να θέτει μελλοντικά ζητήματα «ζωτικού χώρου».
Ξαφνικά, κάποιοι θυμήθηκαν ότι δεν τους αρέσει η ΔΔΟ και ότι πρέπει να προχωρήσουμε στη δημιουργία ενιαίου κράτους, όπως το 1959. Ξεχνούν ότι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είχε συμφωνηθεί ήδη από τον Φλεβάρη του 1977 στις Συμφωνίες Κορυφής Μακαρίου –Ντενκτάς, και επαναβεβαιωθεί από τις αντίστοιχες Κυπριανού-Ντενκτάς και όλες οι αποφάσεις έκτοτε, Διεθνών Οργανισμών και Δικαστηρίων, στηρίζονται σε αυτές. Προσάπτουν στην Ομοσπονδία «ελαττώματα» που υπάρχουν στο Σύνταγμα του 1960.
Και δεν εμφανίζονται μόνο σε αυτό σκόπιμα αμελέτητοι: μιλούν για κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ είναι σαφές ότι πρόκειται για μετεξέλιξη, αφού βάσει του Διεθνούς Δικαίου η μετεξέλιξη ενός Ενιαίου κράτους σε Ομόσπονδο εγγυάται από τη συμμετοχή στους Διεθνείς Οργανισμούς, τη συνέχιση των διακρατικών συμφωνιών και την απαγόρευση απόσχισης ή ένωσης με τρίτο κράτος.
Δυνατό ΑΚΕΛ σημαίνει εγγύηση για όλα τα παραπάνω, ως η πολιτική δύναμη που διαχρονικά υπερασπίζεται την ειρηνική συνύπαρξη των δύο κοινοτήτων στο νησί, ως η δύναμη που διατήρησε άριστες σχέσεις με τα τουρκοκυπριακά συνδικάτα και τις αντιτουρκικές φωνές στα Κατεχόμενα. Ως η δύναμη που έμπρακτα έχει αποδείξει ότι εύχεται η βουλή που θα αναδειχθεί σήμερα να είναι η πλέον βραχύβια λόγω λύσης του Κυπριακού.

 

blue

"Ειδομένη: ντροπή της Ευρώπης ή της Ελλάδας;" - Άρθρο στη Free Sunday

Βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη προσφυγική και μεταναστευτική κρίση από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, η οποία πλαισιώνεται από την πιο δεινή οικονομική κρίση.
Αυτό που συμβαίνει στην Ειδομένη δεν είναι τραγωδία: τραγωδία είναι μία φυσική καταστροφή που προκαλεί δεκάδες χιλιάδες θύματα. Αυτό που συμβαίνει στην Ειδομένη είναι το χρονικό του προαναγγελθέντος θανάτου της Ευρώπης, η οποία επέλεξε να προτάξει τη μονεταριστική ενοποίηση έναντι της πολιτικής, που αναζητώντας τη διεύρυνση ξέχασε την εμβάθυνση, λησμονώντας, εσκεμμένα, ότι αυτές οι δύο διαδικασίες μόνο παράλληλα μπορούν να προχωρήσουν στην πορεία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Είναι η ντροπή της Ελλάδας, η οποία, μέλος εδώ και πάνω από 3,5 δεκαετίες της Ένωσης, δέσμια των αδυναμιών της, τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, ανίκανη να τις προβλέψει και να τις συνδιαμορφώσει. Η Ελληνική κυβέρνηση αδυνατεί να αναδείξει τις αδυναμίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ανταποκριθεί στα υπεσχημένα, είτε πρόκειται για θέσεις υποδοχής, είτε για υποδομές και ανθρώπινο δυναμικό. Ενοχοποιημένη από τα μεγάλα λάθη της διαχείρισης της κρίσης και τις παλινωδίες των τελευταίων χρόνων, αποδέχεται το ρόλο του φταίχτη και του αδύναμου παίχτη και δε μιλά για την κρίση αλληλεγγύης της Ένωσης, την αδυναμία της να εφαρμόσει την συμπεφωνημένη πολιτική της Επιτροπής και όχι τις Εθνικές πολιτικές και να καταγγείλει την καταστρατήγηση των Διεθνών Συνθηκών: από τις 28 χώρες της Ένωσης και τις 80.000 θέσεις μετεγκατάστασης που συμφωνήθηκαν τον Οκτώβρη, μόνο τρεις χώρες έχουν ανταποκριθεί δίνοντας μόλις 2.000 θέσεις. Αντιθέτως, χώρες εμφανίζονται περίσσια πρόθυμες να στείλουν στρατό και αστυνομία, για να κλείσουν σύνορα τρίτης χώρας με κράτος-μέλος.
Είναι η ντροπή της Ευρώπης όταν η ορολογία που χρησιμοποιούμε για τους πρόσφυγες προσομοιάζει με αυτή που χρησιμοποιούμε για τα απορρίμματα. Διαβάζουμε συνέντευξη του Όγκεν Φρόιντ, αυστριακού σοσιαλδημοκράτη ευρωβουλευτή, με τίτλο «Όποιος δεν θέλει πρόσφυγες να πληρώσει». Διαβάζουμε δηλώσεις του δημάρχου Αθηναίων, Γ. Καμίνη «Καθαρίσαμε την Πλατεία Βικτωρίας».
Είναι η ντροπή της Ελλάδας, η οποία, και χωρίς να παραβλέπω τις νομικές και τεχνικές δυσκολίες, εργαλειοποιεί τους πρόσφυγες της Ειδομένης χρησιμοποιώντας τους ως μέσο πίεσης στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.
Είναι ντροπή όλων των κρατών της Ευρώπης όταν η Τουρκία, σε αντίθεση με την προ διμήνου Έκθεση Προόδου της Επιτροπής, βαφτίζεται εν μία νυκτί «ασφαλής χώρα», προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για τις μαζικές επαναπροωθήσεις, κατά παράβαση όλων των διεθνών κειμένων, Συνθηκών και συμβάσεων: οι μαζικές επαναπροωθήσεις είναι απαράδεκτες, πρώτον, γιατί το άσυλο κρίνεται επί προσωπικής βάσης και όχι βάσει εθνικότητας, και δεύτερον, γιατί αποτελεί ευθεία παραβίαση των συνθηκών, αφού αποτελεί παρεμπόδιση στο άσυλο που προστατεύεται από τη Σύμβαση της Γενεύης και το συμπληρωματικό Πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης.
Είναι ντροπή της Ευρώπης η στρατιωτικοποίηση του προσφυγικού, που τη γυρίζει στα χρόνια του Μεσοπολέμου.
Είναι ντροπή της Ελλάδας να περνά νύχτα τροπολογία και κατόπιν να εκδίδει ΚΥΑ που δίνει λευκή επιταγή στο στρατό να δημιουργεί καινοφανείς οργανικές Δομές, όπου ο "συνταγματάρχης της γειτονιάς μας" συντονίζει όλους τους φορείς που θα επιχειρούν επί τόπου.
Είναι ντροπή της Ευρώπης το πόσο μοιάζουν οι συζητήσεις των Συνόδων για το προσφυγικό με τις αντίστοιχες της Διάσκεψης του Εβιάν το 1938, που οδήγησαν στο Ολοκαύτωμα, αυτόν τον παραλογισμό της ιστορίας.
Είναι ντροπή όλων μας όταν πληθαίνουν οι φήμες για νέα δίκτυα λαθροδιακινητών, επί ευρωπαϊκού εδάφους αυτή τη φορά, που υπόσχονται στους απελπισμένους, με το αζημίωτο πάντα, νέες διόδους αφύλακτες για να παρακαμφθούν τα κλειστά σύνορα της πΓΔΜ.
Δε θα κουραστώ να το λέω: η λύση στο προσφυγικό είναι η εξασφάλιση ασφαλούς διόδου από την Τουρκία στην Ευρώπη. Φαντάζει υποκριτικό να μιλάς για αυτούς που χάνουν τη ζωή τους στο Αιγαίο, όταν δε θέλεις να ακούσεις για κατάργηση της Οδηγίας 2001/51/ΕΚ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ουσιαστικά υποβάλλει τους πρόσφυγες σε ένα τεστ επιβίωσης στο οποίο θα αναδειχθεί νικητής ο πιο νέος, ο πιο υγιής, ο πιο δυνατός, ο πιο πλούσιος. Όπως είναι υποκριτικό να κλείνεις τα μάτια στην ύπαρξη του φράχτη στον Έβρο, τον οποίο ως αντιπολίτευση, και ορθώς, ονόμαζες μνημείο αναλγησίας.
Δεν πιστεύω σε περιούσιους λαούς, περιούσιους πολιτισμούς, περιούσιες ηπείρους: η ιστορία έχει αποδείξει, με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι ο αγώνας για τη διασφάλιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των πανανθρώπινων αξιών είναι αέναος και διαρκής: η Ευρώπη γέννησε τον Διαφωτισμό, γέννησε όμως και το Ολοκαύτωμα. Σήμερα, με τρόπο σαφή και ξεκάθαρο, καλούμεθα να διαλέξουμε σε ποια πλευρά της ευρωπαϊκής ιστορίας επιλέγουμε να σταθούμε.

 

profile-blur

Ασυνόδευτα ανήλικα: μια διαχρονική χέουσα πληγή του ελληνικού κράτους - Άρθρο στο tvxs.gr

Η Europol ανακοίνωσε πως 10.000 προσφυγόπουλα έχουν χαθεί στην Ευρώπη τους τελευταίους 18-24 μήνες. Η εκτίμηση της Europol αναφέρεται σε «ασυνόδευτα παιδιά που είχαν καταγραφεί αρχικά από τις Αρχές των κρατών και στη συνέχεια ήταν δύσκολο να εντοπιστούν». Ο επιτελάρχης της ευρωπαϊκής αστυνομίας, Μπράιαν Ντόναλντ, δήλωσε πως η υπηρεσία του διαθέτει στοιχεία για σεξουαλική εκμετάλλευση προσφυγόπουλων, με επίκεντρο τη Γερμανία και την Ουγγαρία. Όπως αναφέρεται σε πρόσφατη έκθεση του δικτύου «Missing Children Europe», ο αριθμός των χαμένων παιδιών ενδεχομένως να είναι πολύ μεγαλύτερος από 10.000.
Η βρετανική Μονάδα Ελέγχου Ασύλου ανέφερε ότι το 60% των ασυνόδευτων ανηλίκων που φιλοξενούνται στα κέντρα κοινωνικής φροντίδας της χώρας χάνονται και δεν ξαναβρίσκονται. Στη Γερμανία η ομοσπονδιακή αστυνομία ανακοίνωσε ότι 4.749 ασυνόδευτα παιδιά θεωρούνται εξαφανισμένα. Μόνο στην Ιταλία έχουν εξαφανιστεί 5.000 παιδιά, ενώ τουλάχιστον άλλα 1.000 αγνοούνται στη Σουηδία. Η Ελληνική Αστυνομία αντικρούει τα νούμερα, με το επιχείρημα ότι στις βάσεις δεδομένων της Σένγκεν και της Interpol καταχωρίζονται και παιδιά που έχουν απαχθεί ή είναι θύματα γονικής αρπαγής ή πολλές φορές γίνονται διπλοεγγραφές στις βάσεις δεδομένων. Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., στην Ελλάδα το 2014 και το 2015 έχουν δηλωθεί 1.481 εξαφανίσεις κι έχουν βρεθεί 385 παιδιά (πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών).
Τα παραπάνω στοιχεία, όσο σοκαριστικά και αν είναι, δεν προκαλούν έκπληξη σε όσους ασχολούνται διαχρονικά με τα Ανθρώπινα Δικαιώματα: η προστασία των ασυνόδευτων ανήλικων σε όλη την Ευρώπη, αλλά και στη χώρα μας, είναι ανύπαρκτη:
Ο Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο οποίος επισκέφτηκε στα τέλη του 2011, 11 Κέντρα Κράτησης Μεταναστών στη χώρα μας, έκανε ειδική μνεία για τα ασυνόδευτα παιδιά ή τα παιδιά που έχουν χωριστεί από τις οικογένειές τους και τα οποία αφήνονται ελεύθερα, σημειώνοντας ότι ο αρμόδιος εισαγγελέας είναι υποχρεωμένος να ορίσει κηδεμόνες, πρακτική η οποία δεν ακολουθείται, με αποτέλεσμα τα παιδιά αυτά να ζουν εγκαταλειμμένα σε άθλιες συνθήκες, χωρίς καμία θεσμική στήριξη.
Κατόπιν αυτοψίας του Συνήγορου του Πολίτη και στο πλαίσιο δράσης του ως Συνήγορος του Παιδιού, στην Αμυγδαλέζα, τον Αύγουστο του 2014, διαπιστώθηκε ότι ασυνόδευτοι ανήλικοι κρατούνταν σε πτέρυγα μαζί με ενήλικους, είτε επειδή ήταν καταγεγραμμένοι ως ενήλικοι, είτε διότι, αν και είχαν καταγραφεί ως ανήλικοι, δεν επαρκούσε ο αντίστοιχος χώρος για ανηλίκους. Επίσης, ως προς τις συνθήκες κράτησης στο Κέντρο Φύλαξης, ο Συνήγορος επισήμανε ότι βάσει των Διεθνών Συμβάσεων και της εθνικής νομοθεσίας δεν είναι αποδεκτό οι ανήλικοι να κρατούνται μαζί με ενήλικους, ενώ τόνισε ότι γενικότερα οι συνθήκες κράτησης του Κέντρου δεν αντιστοιχούν στην ολοκληρωμένη φροντίδα, που το διάστημα κράτησης σε συνδυασμό με τον μεγάλο αριθμό κρατουμένων θα απαιτούσε.
Επιπροσθέτως, μεταξύ άλλων, καλούσε την Πολιτεία να εισαγάγει τις κατάλληλες νομοθετικές τροποποιήσεις στην εθνική νομοθεσία, προκειμένου να διευκολύνει την εγκαθίδρυση ενός λειτουργικού, ουσιαστικού και αποτελεσματικού συστήματος επιτροπείας για τους ασυνόδευτους ανηλίκους και τους ανηλίκους που έχουν χωριστεί από την οικογένειά τους, να εξασφαλίσει ότι για τα ασυνόδευτα παιδιά που ζητούν άσυλο ορίζεται άμεσα ένας νομικός αντιπρόσωπος, προκειμένου να διεκπεραιώσει αποτελεσματικά τη διαδικασία ασύλου, καθώς και ότι τους παρέχεται βοήθεια και προστασία, συμπεριλαμβανομένης της πρόσβασής τους σε δωρεάν διερμηνεία.
Ο Συνήγορος του Πολίτη επίσης συνιστούσε στην Πολιτεία να εξασφαλίσει, ότι τα παιδιά που εισέρχονται στη χώρα με μη κανονικό τρόπο, είτε χωρισμένα από την οικογένειά τους είτε μαζί με την οικογένειά τους, δεν μπορεί να κρατούνται ούτε να παραμένουν υπό κράτηση παρά μόνον σε πολύ εξαιρετικές περιστάσεις και για το μικρότερο απαραίτητο χρονικό διάστημα, όπως επίσης και να δημιουργήσει νέες δομές υποδοχής και να αυξήσει τον αριθμό των χώρων στις ήδη υφιστάμενες υποδομές, εξασφαλίζοντας παράλληλα επαρκείς συνθήκες σε αυτές.
Το European Network of Ombudspersons for Children (ENOC), με δημόσια θέση του, τονίζει μεταξύ άλλων τις υποχρεώσεις των κρατών για τη Μεταχείριση των Ασυνόδευτων Ανηλίκων, το Γενικό Σχόλιο ν.6 (2005) της Επιτροπής ∆ικαιωµάτων του Παιδιού του ΟΗΕ για τη µεταχείριση των ασυνόδευτων και αποχωρισµένων από την οικογένειά τους παιδιών που βρίσκονται µακριά από τη χώρα προέλευσής τους, ότι το προσωπικό που ασχολείται µε «τα παιδιά που µετακινούνται» (οι αρχές καταστολής, οι δικαστικές αρχές, οι συνεντευκτές, οι διερµηνείς, οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι επαγγελµατίες υγείας, οι επίτροποι, οι νόµιµοι εκπρόσωποι, οι αστυνοµικοί και οι συνοριοφύλακες, µεταξύ άλλων) πρέπει να είναι κατάλληλα εκπαιδευµένοι για να σέβονται τα δικαιώµατα των παιδιών, να κατανοούν τις ιδιαίτερες επικοινωνιακές και πολιτισµικές τους ανάγκες και να µπορούν να ανταποκρίνονται κατάλληλα σε σηµάδια φόβου ή απελπισίας τους.
Αναφορικά με την πρόσφατη Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, τονίζουν ότι δεν υπάρχει καμία άμεση αναφορά στα παιδιά που μετακινούνται στην Ευρώπη, εκφράζουν τη βαθιά ανησυχία τους για την κατάσταση των ασυνόδευτων παιδιών στην Ελλάδα και προτείνουν να υπάρξει πρόσθετη πρόβλεψη για την άμεση μετεγκατάσταση μεγάλου αριθμού ασυνόδευτων ανηλίκων σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να διασφαλιστεί η ασφάλεια και τα θεμελιώδη δικαιώματά τους. Ζητούν επίσης να εκπονηθεί ένα ολοκληρωμένο Ευρωπαϊκό Σχέδιο Δράσης για τα παιδιά που μετακινούνται καθώς και συγκεκριμένες κατευθυντήριες γραμμές για τη μεταχείριση των ασυνόδευτων παιδιών.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καλεί την Ελληνική κυβέρνηση, μέχρι τις 25 Απρίλη, να παράσχει πληροφορίες για 9 ασυνόδευτα παιδιά τα οποία κρατήθηκαν στο αστυνομικό τμήμα κοντά στην Ειδομένη, αλλά και για τις συνθήκες κράτησης ανηλίκων στα αστυνομικά τμήματα του Κιλκίς, της Αξιούπολης και του Πολυκάστρου και για το αν παρέχεται άδεια εισόδου στις ΜΚΟ προκειμένου να διαπιστώσουν την καταλληλότητα των συνθηκών κράτησής τους.
Με θλίψη διαπιστώνουμε ότι παρόλο που η ελληνική κυβέρνηση εχει προχωρήσει τον τελευταίο καιρό σε πλήθος νομοθετικών ρυθμίσεων αναφορικά με το προσφυγικό, παρόλο που ρυθμίζει και τις τελευταίες λεπτομέρειες στρατικοποίησης του ζητήματος με νυχτερινές τροπολογίες και σειρά ΥΑ και ΚΥΑ, δεν έχει λάβει καμία πρόνοια για τους ασυνόδευτους ανήλικους, καταστρατηγώντας τις Διεθνείς Συμβάσεις και αψηφώντας τις συστάσεις των Διεθνών Οργανισμών και του Συνηγόρου του Παιδιού. Δημιουργεί νέες Γενικές Γραμματείες, θολές αρμοδιότητες και πλήθος επικαλύψεων με άλλες υφιστάμενες Δομές και δεν προνοεί για τη δημιουργία μίας Δομής που θα ασχολείται αποκλειστικά και καθέτως με όλες τις πτυχές αυτού του τόσου κρίσιμου ζητήματος, και για την κοινωνία αλλά και την ψυχική ισορροπία της πιο ευάλωτης ομάδας προσφύγων.
Οι ασυνόδευτοι ανήλικοι πρέπει πρώτα απ' όλα και πάνω απ' όλα να αντιµετωπίζονται ως παιδιά – υποκείµενα των δικαιωµάτων που προνοεί η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού και όχι ως παραβάτες της νοµοθεσίας. Πρέπει να λειτουργήσουν νέες µορφές φιλοξενίας των ασυνόδευτων ανηλίκων, όπως η αναδοχή, που εφαρµόζεται ευρέως στην Ευρώπη, η οποία αφήνει πίσω της την ασυλοποίηση.
Όλα αυτά, όμως, στη χώρα που ακόμη περιμένουμε να μάθουμε τι έγινε με τα 502 από τα 661 Ρομά παιδιά του δρόμου που εξαφανίστηκαν, αφού τοποθετήθηκαν την περίοδο 1998-2002 στο κρατικό ίδρυμα για παιδιά Αγία Βαρβάρα. Περίπτωση για την οποία η αδράνεια και άρνηση των αρμόδιων Αρχών για διερεύνηση και συνεργασία με άλλους φορείς για αναζήτηση απαντήσεων και καταλογισμό πειθαρχικών και ποινικών ευθυνών, μόνο εφιαλτικές σκέψεις και δέος μπορεί να προκαλεί ως προς την αδιαφορία για την τύχη ανθρώπινων ζωών, και δη, παιδιών.

 

Operation garden

"Μία ξεχασμένη σελίδα των επιζώντων του Ολοκαυτώματος" - Άρθρο στην κυπριακή εφημερίδα Πολίτης

Η 27η Ιανουαρίου έχει οριστεί ως Διεθνής Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Ολοκαυτώματος. Είναι όμως λίγο γνωστό, όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και στο Ισραήλ, ότι πολλοί επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος, μεταξύ άλλων 52.000 Εβραίοι, έζησαν, από το 1946 έως το 1949 στην Κύπρο, έγκλειστοι σε προσφυγικά στρατόπεδα, όταν οι Βρετανοί διέκοψαν την πορεία τους από την Ευρώπη προς την Παλαιστίνη.
Η Κύπρος ήταν τότε υπό Βρετανική Κατοχή και η Παλαιστίνη υπό βρετανική κηδεμονία και όλος ο αραβικός κόσμος δεν έβλεπε με καλό μάτι την εβραϊκή μετοίκηση.
Η Μεγάλη Βρετανία, στην προσπάθειά της να ελέγξει τις ροές προς την Παλαιστίνη το 1946 «συλλαμβάνει» εν πλω τους Εβραίους και τους οδηγεί στις ανατολικές ακτές της Κύπρου, όπου διαμορφώνει δύο στρατόπεδα, ένα θερινό και ένα χειμερινό. Είχε προταθεί στους Εβραίους να βοηθήσουν στην ανέγερση των στρατοπέδων με την αιτιολογία ότι θα τελείωναν πολύ πιο γρήγορα και δεν θα έμεναν εκτεθειμένοι στον εξοντωτικό ήλιο του νησιού και την αφόρητη ζέστη (οι πρώτοι Εβραίοι είχαν φτάσει στα μέσα Αυγούστου). Η πρόταση αυτή ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, καθώς ξύπνησε μνήμες ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Όπως αναφέρει η Βασιλική Σελιώτη «Το έργο συμπληρώνουν Γερμανοί αιχμάλωτοι, οι οποίοι μεταφέρονται στο νησί για να εκπληρώσουν κατά ιστορική ειρωνεία ακόμα μία φορά την ίδια αποστολή: να φτιάξουν νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μόλις πρόσφατα απελευθερωμένους Εβραίους, στο όνομα αυτή τη φορά των βρετανικών συμφερόντων. Η αντίδραση των κρατουμένων για την παρουσία και τον ρόλο των Γερμανών στη ζωή τους ακόμα μία φορά, είναι η αναμενόμενη. Ο πρόεδρος της Εβραϊκής Επιτροπής του στρατοπέδου δηλώνει στους δημοσιογράφους ότι οι κρατούμενοι διατηρούν εξαιρετικά πικρές αναμνήσεις απ' αυτούς και προειδοποιεί ότι αν τολμήσουν Γερμανοί αιχμάλωτοι να επισκεφθούν το στρατόπεδο θα εκτυλιχθούν εξαιρετικά δυσάρεστες σκηνές».
Οι Κύπριοι ήταν, αρχικά, εξαιρετικά επιφυλακτικοί απέναντί τους. Από τον Τύπο της εποχής γίνεται σαφές ότι δύο ήταν οι βασικοί τους φόβοι: ο πρώτος, που εγγράφεται στο πλαίσιο της διαχρονικής επιθυμίας της Ένωσης με την Ελλάδα, ήταν ο κίνδυνος της πληθυσμιακής αλλοίωσης, ο οποίος ευθύς αμέσως διασκεδάστηκε από τις Βρετανικές Αρχές: «Εις ουδένα εξ αυτών θα επιτραπή να καταστή κάτοικος της Κύπρου». Ο δεύτερος ήταν αν θα υπήρχε επάρκεια αγαθών προκειμένου να σιτιστούν και οι νέοι κάτοικοι.
Όμως και τις δύο πλευρές της ένωνε κάτι πολύ πιο βαθύ: το μίσος τους για τους Βρετανούς που πήγαζε από την κοινή πεποίθηση ότι τους είχαν προδώσει και είχαν αθετήσει τις υποσχέσεις τους. Οι Κύπριοι είχαν πολεμήσει στο πλευρό της Βρετανίας με την υπόσχεση της Ανεξαρτησίας, ενώ οι Εβραίοι έβλεπαν να πετά μακριά το όνειρο για μια δική τους Πατρίδα.
Εξαιρετικά διαφωτιστική ήταν η διάλεξη, το φθινόπωρο του 2011 στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, του ακαδημαϊκού Εμάνουελ Γκούτμαν, ο οποίος στα 23 του χρόνια είχε σταλεί από την Παλαιστίνη προκειμένου να διδάξει στα νεαρά Εβραιόπουλα και έζησε στα στρατόπεδα για ενάμιση χρόνο.
Ο Γκούτμαν είχε μιλήσει για τις δύσκολες συνθήκες στα στρατόπεδα, τους Βρετανούς στρατιώτες που ήθελαν να έχουν όσο το δυνατόν λιγότερες επαφές μαζί τους, καθώς από τη μία ήταν υποχρεωμένοι να τους φρουρούν και από την άλλη ήξεραν πολύ καλά τι είχαν υποστεί από τους Ναζί, αλλά και τους Κυπρίους που τους προμήθευαν φαγητό, όπλα, και, ενίοτε, τους βοηθούσαν να δραπετεύσουν. Τους Κύπριους γιατρούς που τους επισκέπτονταν περιοδικά. Την αντιπροσωπεία του ΑΚΕΛ που ζητούσε να συναντηθεί με την αντίστοιχη του στρατοπέδου.
Η ζωή στο στρατόπεδο ήταν εξαιρετικά περιορισμένη, οποιαδήποτε προσπάθεια για λίγο περισσότερο χώρο ή μία παραπάνω μπουκιά φαγητό ήταν εις βάρος των υπολοίπων και τέτοιες συμπεριφορές έπρεπε να παταχθούν. Είχαν συστήσει δικό τους δικαστήριο και σκηνές απομόνωσης όπου έστελναν τους ανυπάκουους για το χρονικό διάστημα που προέβλεπε η «ποινή» τους.
Με τη σύσταση του κράτους του Ισραήλ το 1948, αρχίζουν οι διαδικασίες εκκένωσης των στρατοπέδων και μεταφοράς των «κρατουμένων» στην Πατρίδα τους. Στη διάρκεια αυτών των χρόνων είχαν γεννηθεί πάνω από 2.200 παιδιά, η πιο αδιάσειστη απόδειξη ότι η ζωή, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες προχωρά μπροστά.
Το Νοέμβρη του 2014, έργα που δημιούργησαν Εβραίοι επιζώντες του Ολοκαυτώματος στην Κύπρο, κατά την κράτησή τους από τους Βρετανούς, παρουσιάστηκαν σε έκθεση, που συνδιοργανώθηκε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και την πρεσβεία του Ισραήλ.
Είναι ενδιαφέρον ότι αυτή η πικρή εμπειρία, που ακολούθησε τα πάθη των διώξεων και τον απόλυτο παραλογισμό της ιστορίας, το Ολοκαύτωμα, είχε και θετικά σημεία: βοήθησε έναν ετερόκλητο πληθυσμό όσον αφορά στην προέλευσή του στην οικοδόμηση μίας κοινής συνείδησης πριν γίνει, επισήμως, πολίτης του Ισραήλ.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά