Αρθρογραφία

"Τουρκία, ελευθεροτυπία και ευρωπαική πορεία". Άρθρο στο tvxs.gr

Η Τουρκική Δικαιοσύνη τίμησε με έναν ιδιότυπο τρόπο την 10η Ιανουαρίου, ημέρα της Δημοσιογραφίας: ξεκίνησε την έρευνα για «προπαγάνδα υπέρ της τρομοκρατίας» σε βάρος του τηλεοπτικού δικτύου «Kanal D» του ομίλου «Dogan», που αποτελεί την αιχμή του δόρατος του αντιπολιτευόμενου Τύπου.
Όλα ξεκίνησαν όταν σε δημοφιλή εκπομπή λόγου μεταδόθηκε τηλεφώνημα τηλεθεάτριας από το Κουρδιστάν, η οποία μίλησε για την κατάσταση που επικρατεί στην ΝΑ Τουρκία σημειώνοντας ότι οι πόλεις Τσιζρέ και Σιλώπη είναι υπό πολιορκία και ότι στην παλιά συνοικία του Ντιγιάρμπακιρ ισχύει απαγόρευση κυκλοφορίας. Κάλεσε τον τουρκικό λαό να μην μένει αδιάφορος απέναντι στις απώλειες αμάχων στις μάχες μεταξύ του στρατού και των Κούρδων ανταρτών και στον κόσμο που υποφέρει από πείνα και δίψα, μετά από σχεδιασμένες ενέργειες της κυβέρνησης προκειμένου να καμφθεί το ηθικό των κατοίκων της περιοχής.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, αφού οι δημοσιογράφοι της Cumhurriyet, παραμένουν προφυλακισμένοι με την κατηγορία της αποκάλυψης κρατικών μυστικών και έκθεσης της χώρας σε κίνδυνο: πριν από τις εκλογές του Ιούνη, η εφημερίδα δημοσίευσε βίντεο από φορτηγά που φέρεται να ανήκαν στην ΜΙΤ και μετέφεραν όπλα και πυρομαχικά στην Συρία. Υπάρχουν και άλλες δίκες οι οποίες τραβάνε την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης. Ο Μπουλέντ Κενές -αρχισυντάκτης της εφημερίδας Today's Zaman, τιμωρήθηκε με ποινή 21 μηνών φυλάκισης για προσβολή του Προέδρου της Δημοκρατίας Ερντοάν μέσω twitter. Όπου δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί αδίκημα, επιστρατεύεται ο ΣΔΟΕ. Κανείς επιχειρηματίας των ΜΜΕ δεν μπορεί να ξεχάσει το πρόστιμο μαμούθ στον εκδοτικό όμιλο της Milliyet to 2008, που οδήγησε τον επικεφαλής της σε πώληση μεγάλου μέρους των εντύπων που κατείχε για να καταλήξει να γίνει πιο συνεργάσιμος, γεγονός που μείωσε δραματικά το πρόστιμο.
Ο βουλευτής του CHP, Σεζγκίν Τανρίκουλου κατήγγειλε ότι περίπου 800 δημοσιογράφοι απολύθηκαν τον περασμένο χρόνο στην Τουρκία ενώ 156 κρατήθηκαν από την αστυνομία. Περίπου 500 μηνύσεις έγιναν εναντίον δημοσιογράφων ενώ έρευνα διενεργήθηκε για 200 δημοσιογράφους και 7 εταιρίες ΜΜΕ. Στον κατάλογο των 189 χωρών για το επίπεδο της ελευθεροτυπίας, η Τουρκία κατατάσσεται στην 149η θέση το 2015, ανακοίνωσαν οι «Reporters Without Borders» (Ρεπόρτερς Χωρίς Σύνορα).
Η πρόσφατη Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Τουρκία ανησυχεί ιδιαιτέρως για την κατάσταση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και την ελευθερία του Τύπου. Στις εκλογές του Νοέμβρη, η Έκθεση των Διεθνών Παρατηρητών επισημαίνει την προνομιακή μεταχείριση του Ερντοάν από μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, αλλά και την μονοπωλιακή προβολή του από τα κρατικά κανάλια. Την προπαραμονή των εκλογών, ακόμη και το παιδικό κανάλι της κρατικής τηλεόρασης μετέδιδε την ομιλία του... Όλη η προεκλογική εκστρατεία εξελίχθηκε μέσα σε ένα κλίμα πραγματικού πολέμου όχι μόνο με τα παραδοσιακά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά και με τα Social Media: παρόλο που το twitter ήταν απαγορευμένο και το youtube λειτουργούσε με αυστηρούς περιορισμούς, οι ποιοτικές έρευνες έδειξαν ότι το 48% της Νεολαίας ψήφισε υπέρ του Ερντοάν και θεωρεί το Στρατό και τους Δικαστές ως τις πιο βασικές δομές της Τουρκικής Δημοκρατίας.
Το 1999, όταν ο Ερντοάν πέρασε τέσσερις μήνες στη φυλακή για υπόθαλψη θρησκευτικού μίσους μέσα από μια "διασκευή" του στο ποίημα του ιστορικού Τούρκου συγγραφέα και πολιτικού ακτιβιστή, Ziya Gökalp πιθανόν να φαντάζει μακρινό για τον ίδιο, αλλά όχι για την χώρα του, όπου η κατάσταση ελευθερίας του Τύπου ως πυλώνας Δημοκρατίας βαίνει επιδεινούμενη.
Η συγκέντρωση των ΜΜΕ είναι πρωτοφανής, η διαπλοκή ΜΜΕ και επιχειρηματιών είναι απροκάλυπτη και τα παιχνίδια Ερντοάν με τους εκδοτικούς ομίλους και τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εκπροσωπούν χωρίς προσχήματα, σε μία κοινωνία που, στην πλειονότητά της εμφανίζεται αδιάφορη: πριν από κάθε αμφιλεγόμενη πολιτική κίνηση Ερντοάν εξαγγέλλονται τα μεγάλα έργα που πρόκειται να δημοπρατηθούν είτε πρόκειται για την Τρίτη γέφυρα στον Βόσπορο, είτε για το τρίτο αεροδρόμιο στην Κωνσταντινούπολη, τον δρόμο Κωνσταντινούπολης Σμύρνης, το πυρηνικό εργοστάσιο. Όσο η οικονομία φαίνεται να πηγαίνει καλά, τουλάχιστον σε επίπεδο διαπλοκής δημόσιου χρήματος και μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, η στήριξη Ερντοάν από τα Μέσα θα είναι σταθερή. Δεν είναι τυχαίο ότι ο αντιπολιτευόμενος όμιλος Sözcü στηρίζεται σε ξένα κεφάλαια.
Ο Ερντοάν και το Κόμμα του, το ΑΚΡ, είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι στην πολιτική ζωή της Τουρκίας. Με την αξιωματική αντιπολίτευση να βαρύνεται με κρίματα για τα οποία δεν έχει ποτέ κάνει αυτοκριτική, με το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα, με ίδιο Καταστατικό από το 1924 και με τη σκιά της συνεργασίας με τους πραξικοπηματίες, αλλά και το φιλοκουρδικό Κόμμα να προωθεί τον κουρδικό εθνικισμό, ένα ερώτημα πλανάται στους διαδρόμους των Βρυξελλών και στους διπλωματικούς κύκλους: τι θα συμβεί σε αυτή τη χώρα, αν, για κάποιο λόγο, δεν υπάρχει πια Ερντοάν;
Κάποτε θεωρούσαμε ότι το ερώτημα «Θέλει η Τουρκία να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση» αντιστρατευόταν το ερώτημα «Μπορεί να ενταχθεί η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Νομίζω ότι σήμερα αυτά τα δύο ερωτήματα αλληλοσυμπληρώνονται και βρίσκονται σε πλήρη ισορροπία: η Τουρκία δεν επιθυμεί ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση: πέραν του ότι η Ένωση πολιτικά έχει χάσει την αίγλη που είχε κάποτε, παρόλη την αποτυχία του Δόγματος Νταβούτογλου και την προσπάθειά της Τουρκίας να παίξει ηγεμονικό ρόλο στην περιοχή, ούτε οικονομικά μπορεί να της προσφέρει πολλά πράγματα όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά και λόγω του ιδιότυπου τρόπου οργάνωσης της τουρκικής οικονομίας. Η Τουρκία αυτό που ήθελε από την Ένωση φαίνεται ότι θα το πετύχει τον Οκτώβρη του 2016, ελέω προσφυγικής κρίσης: την κατάργηση της θεώρησης εισόδου.
Η Τουρκία προκειμένου να ενταχθεί στην Ένωση χρειάζεται επανίδρυση και ένα νέο Σύνταγμα, πολύ μακριά από αυτό που οραματίζεται ο Ερντοάν. Επιπλέον, αντιμετωπίζει πλήθος εσωτερικών και περιφερειακών προβλημάτων που εμπλέκονται άμεσα με τα εσωτερικά της τα οποία επιθυμεί να διαχειρίζεται εν κρυπτώ, μακριά από ευρωπαϊκούς ελέγχους. Και όλα αυτά με τη σκιά του Κουρδικού βαριά από την χώρα, το Κυπριακό σε πορεία γόνιμων διαπραγματεύσεων και στην αρχή ακόμη της προσφυγικής κρίσης, σε μία περιοχή όπου οι κρίσεις διαδέχονται η μία την άλλη και έρχονται να προστεθούν στα χρόνια προβλήματα της Μ. Ανατολής.

 

11693199 880572315369663 1365534033 n

Ευαίσθητες ισορροπίες - Άρθρο στο tvxs.gr

Πυκνώνουν οι ψίθυροι για το νέο σχέδιο που ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής J. C Juncker έχει στα σκαριά αναφορικά με την ευρωπαϊκή επέμβαση σε περίπτωση αδυναμίας φύλαξης των συνόρων από ένα κράτος-μέλος της ΕΕ.
Σύμφωνα με την πρόταση Juncker, το σχέδιο αυτό θα ενεργοποιείται σε περίπτωση που ένα κράτος μέλος δεν είναι σε θέση να προστατεύσει αποτελεσματικά τα εξωτερικά του σύνορα. Η εν λόγω χώρα θα υποχρεώνεται να δώσει πράσινο φως για την επέμβαση μιας ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής, η οποία θα επιφορτίζεται με το καθήκον της φύλαξης των συνόρων εντός της εδαφικής επικράτειας της χώρας μέλους. Κάτι τέτοιο βέβαια σημαίνει ότι η FRONTEX, η οποία προς το παρόν δεν έχει παρά μόνον έναν συντονιστικό ρόλο, θα πρέπει να μετεξελιχθεί σε ένα είδος συνοριοφυλακής/ακτοφυλακής, η οποία επίσης θα αναλάμβανε να φέρει εις πέρας την επαναπροώθηση των προσφύγων των οποίων η αίτηση για χορήγηση ασύλου θα έχει απορριφθεί.
Η όλη διαδικασία προβλέπει διαδοχικές φάσεις: Eάν καταρχήν υπάρχουν ενδείξεις ότι ένα κράτος αποτυγχάνει να φυλάξει τα εξωτερικά του σύνορα, η μετεξελιγμένη πλέον FRONTEX θα μεταβαίνει επί τόπου προκειμένου να εκτιμήσει την κατάσταση. Στην αποστολή αυτή θα μπορούσαν να μετάσχουν και συνοριοφύλακες από τα εμπλεκόμενα κράτη μέλη. Εάν στη συνέχεια η Επιτροπή αποφαίνεται ότι στοιχειοθετούνται σοβαρές παραλείψεις, θα μπορεί να δοθεί η ευκαιρία στο περί ου ο λόγος κράτος να αναλάβει ταχεία δράση. Σε περίπτωση όμως που κάτι τέτοιο δεν καταστεί δυνατό, ή συμβαίνει σε περιορισμένο μόνο βαθμό, η Επιτροπή θα μπορεί να υποβάλει πρόταση στα 28 κράτη μέλη να αποστείλουν δύναμη στην εν λόγω χώρα. Η πρόταση αυτή θα έχει δεσμευτικό χαρακτήρα εκτός εάν σχηματιστεί ειδική πλειοψηφία εναντίον της αποστολής ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής στο κράτος – μέλος.
Η σκέψη αυτή, στο μέτρο που θα αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης στην Επιτροπή, λέγεται μάλιστα ότι έχει ήδη εξασφαλίσει τον πράσινο φως της Γαλλίας και Γερμανίας κινείται στην λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ της εθνικής κυριαρχίας και των ευρωπαϊκών αρμοδιοτήτων.
Και επειδή κάποιος θα μπορούσε να μας ασκήσει εύκολη κριτική, επισημαίνοντας ότι ήδη η προσχώρηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει, εκ προοιμίου, εκχώρηση μέρους της εθνικής κυριαρχίας, η απάντηση είναι απλή: όχι μόνο πιστεύουμε ότι η επιτυχία του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης έγκειται στον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας, αλλά και ότι το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης τις περισσότερες φορές έχει τεθεί εν αμφιβόλω εξαιτίας ακριβώς της κυριαρχίας εθνικών μικροσυμφερόντων. Οι πολιτικοί επιστήμονες κάνουν λόγο για «δημοκρατική ανάθεση» - την ιδέα ότι ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να θέλει να περιορίσει την εξουσία του (μέσω διεθνών δεσμεύσεων ή ανάθεση σε αυτόνομες υπηρεσίες), προκειμένου να επιτύχει καλύτερα αποτελέσματα.
Όμως εδώ πρόκειται για ένα εντελώς διαφορετικής τάξης θέμα, το οποίο βάλλει τον σκληρό πυρήνα της έννοιας του ευρωπαϊκού κεκτημένου: δεν αφορά σε όλες τις χώρες, αλλά φωτογραφίζει μόνο αυτές οι οποίες εμπλέκονται με το προσφυγικό και τις μεταναστευτικές ροές: την Ελλάδα, την Ιταλία, την Κύπρο, τη Μάλτα, και δευτερευόντως την Ισπανία.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει στηριχθεί πάνω στην Αρχή της ισότητας των κρατών μελών και αν η ιδέα της Ευρώπης των δύο ταχυτήτων στην οικονομία μας φαίνεται απαράδεκτη (ακόμη και σε μία φάση όπου δεν έχει επέλθει η πολιτική ολοκλήρωση), η ιδέα της περαιτέρω εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας από μερικά μόνο κράτη-μέλη θα πρέπει να είναι εκτός συζήτησης. Αντίστοιχες συζητήσεις, θα εντείνουν τα φαινόμενα ευρωσκεπτικισμού και θα θέσουν σε περαιτέρω κίνδυνο την ευρωπαϊκή συνοχή.
Πέρα από καταστρατήγηση όμως της ισοτιμίας των μελών, τέτοια Σώματα απαιτούν εκ της φύσεως της αποστολής τους, όχι μόνο να έχει ωριμάσει ως ιδέα, αλλά και να έχουν γίνει σημαντικά βήματα στο τομέα της πολιτικής ολοκλήρωσης, προκειμένου η φράση «ευρωπαϊκά σύνορα» να έχει περιεχόμενο. Σχήματα και βήματα πρωθύστερα τα πληρώνει πολύ ακριβά η Ένωση και αναφέρομαι στη μεγάλη συζήτηση πριν από είκοσι χρόνια περί οικονομικής και νομισματικής ενοποίησης και χρονικής και πολιτικής ιεράρχησής τους.
Αντί τέτοιων σχεδίων, που έρχονται και με το περιτύλιγμα της πολιτικής ενοποίησης, θα ήταν πιο αποτελεσματικό η Ένωση να προχωρήσει στην υλοποίηση των δεσμεύσεων απέναντι σε Ιταλία και Ελλάδα του προηγούμενου Σεπτέμβρη. Γιατί πέρα από τις ευθύνες των δύο αυτών χωρών που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος των ροών, για τη λειτουργία μόνο 2 hotspots, από τα 11 που προβλεπόταν να λειτουργήσουν μέχρι τα τέλη Νοέμβρη, αναδεικνύεται ανάγλυφα η πολιτική αδυναμία της και τα ελλείμματα εταιρικής αλληλεγγύης: από τους 374 εμπειρογνώμονες που έχουν προσκληθεί από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Ασύλου (EASO) τα κράτη μέλη απέστειλαν μόνο 176, και αντί για 775, 442 συνοριοφύλακες στην Frontex.
Το παραπάνω ζήτημα, ως απάντηση στους ψιθύρους για έξοδο από το Σέγκεν το έχει θέσει ήδη η Ιταλική κυβέρνηση, δια στόματος του Πρωθυπουργού της που χειρίζεται προσωπικά το ζήτημα. Η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε ήδη, σε συνεννόηση με την Ιταλική, αναδεικνύοντας τις κοινές πλευρές του προβλήματος, αλλά και επιμένοντας στις ελληνικές ιδιαιτερότητες να προβάλλει τα παραπάνω ζητήματα, προκειμένου να διαχειριστεί το μεγάλο προσφυγικό ζήτημα με όρους ανθρωπισμού, ρεαλισμού και βιωσιμότητας.
Πρέπει να γίνει σαφές ότι άλλο είναι η επιχειρησιακή πολιτική ανικανότητα, άλλο οι ευρωπαϊκές ανεπάρκειες και άλλο τιμωρούμαι για τη γεωγραφική μου θέση. Για να επιχειρηματολογήσεις όμως για το τελευταίο, πρέπει να έχεις αντιμετωπίσεις τα δύο προηγούμενα. Και κυρίως το πρώτο που σε αφορά άμεσα. Αν θέλεις να σε παίρνουν στα σοβαρά...

 

Παρουσίαση3

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων - Άρθρο στο indicator.gr

Η 10η Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μας υπενθυμίζει πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη εγρήγορσης για την διασφάλιση και προστασία τους από το σύνολο της κοινωνίας.
Οι παγκόσμιες κοινωνικές αλλαγές επιβάλλουν τη συνεχή προσαρμογή σε θέματα προστασίας ελευθεριών και δικαιωμάτων. Η βία σε όλες τις μορφές αλλάζει συνεχώς πρόσωπο και είναι αδήριτη ανάγκη να αναγνωρίσουμε έγκαιρα τις νέες ανάγκες και να θωρακίσουμε θεσμικά ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα.
Με την απειλή της τρομοκρατίας παρούσα περισσότερο από ποτέ, οφείλουμε να είμαστε σε επαγρύπνηση, προκειμένου να αποφύγουμε τον κίνδυνο να υπονομευτούν οι αξίες που θα πρέπει να διατηρήσουμε. Κάθε παρέκκλιση από την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δε συνιστά τίποτε άλλο παρά οπισθοδρόμηση του νομικού μας πολιτισμού.
Αν οι προτεραιότητες για τα ανθρώπινα δικαιώματα μπορούν να αλλάζουν σύμφωνα με την επικαιρότητα ή με τη διάρκεια της προσοχής των ΜΜΕ, τότε η οικουμενικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπονομεύεται. Αυτό ανοίγει τον δρόμο στον κυνισμό, τον σκεπτικισμό και, εν τέλει, την ευρύτερη έλλειψη σεβασμού για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η μόνη ουσιαστική απάντηση στην ασύμμετρη απειλή της τρομοκρατίας είναι η διεύρυνση των δικαιωμάτων και της Δημοκρατίας, η οποία θα καταστείλει την τρομοκρατία με τα όπλα που εκείνη θέλει να καταστρέψει: τα δικαιώματα, το κράτος δικαίου και τον κοινοβουλευτισμό.
Η εφαρμογή διπλών μέτρων και σταθμών ευνοεί όσους επιζητούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση την οικουμενικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Τα δικαιώματα στη ζωή, τη σωματική και διανοητική ακεραιότητα, την ελευθερία από αυθαίρετη κράτηση, την ελευθερία της έκφρασης και την ελευθερία από τον φόβο και την ανέχεια είναι τα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα όλων των ανθρώπινων όντων. Τα ανθρώπινα δικαιώματα ενός ατόμου δεν μπορούν να θεμελιώνονται στην απώλεια δικαιωμάτων ενός άλλου ατόμου.
Οι ολοένα αυξανόμενες προσφυγικές ροές εκφράζουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο, ότι ατομικά και συλλογικά ανθρώπινα δικαιώματα χρειάζεται να αντιμετωπιστούν κάτω από νέο πρίσμα, χωρίς υποχωρήσεις και εκπτώσεις, αλλά με βάση την Αρχή ότι η προστασία της ανθρώπινης ζωής και των δικαιωμάτων της, αποτελούν το ύψιστο αγαθό.
Στη χώρα μας, με μια κοινωνία που παλεύει να μείνει όρθια και να διατηρήσει τη συνοχή της, αποτελεί ύψιστη δημοκρατική υποχρέωση η προστασία και διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, χωρίς εκπτώσεις, διακρίσεις βάσει εθνικότητας, φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, θρησκευτικών πεποιθήσεων και οποιασδήποτε διαφορετικότητας.
Σε μία εποχή που καθημερινά συνειδητοποιούμε ότι η ακραία φτώχεια απειλεί τον σκληρό πυρήνα των δικαιωμάτων: το δικαίωμα σε μία αξιοπρεπή ζωή.
Είναι υποχρέωση όλων όσοι πιστεύουμε στις δημοκρατικές αξίες ως θεμέλιο της σύγχρονης κοινωνίας, να διαφυλάξουμε κάθε ανθρώπινο δικαίωμα, προς πάσα κατεύθυνση, ενώ η Πολιτεία οφείλει να διαμορφώσει το θεσμικό πλαίσιο που θα αναδεικνύει και θα προστατεύει τις αξίες αυτές.
Η ελευθερία μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελευθερία του άλλου και κάθε προσπάθεια διακήρυξης μίσους, από οποιονδήποτε, πρέπει να μας βρει σθεναρά και αδιαπραγμάτευτα αντιμέτωπους, συνολικά ως κοινωνία.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

"Περί μειονοτήτων στην Ελλάδα" - Συμβολή σε ένα συνέδριο που δεν έγινε - booksjournal.gr

Η Ελλάδα αναγνωρίζει μία μειονότητα και αυτή θρησκευτική, τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, βάσει της Συνθήκης της Λωζάννης.
Παρόλο που στις 24 Οκτωβρίου 2012, με έγγραφό της προς τις ελληνικές αρχές, η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, το καθ' ύλη αρμόδιο όργανο για την επίβλεψη της ορθής εκτέλεσης των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), επανέφερε το θέμα της αναγνώρισης από την πολιτεία της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» και έκανε λόγο για απροθυμία της Ελλάδας να συμμορφωθεί με τις καταδικαστικές αποφάσεις του ΕΔΑΔ στις υποθέσεις Μπεκίρ Ούστα, "Τουρκική Ένωση Ξάνθης" και "Εμίν και άλλοι" κατά Ελλάδος, βάσει των οποίων η Ελλάδα υποχρεούται να αναγνωρίσει και να εγγράψει στο δημόσιο βιβλίο σωματείων πού τηρείται στην έδρα κάθε Πρωτοδικείου (άρθρο 78 του Αστικού Κώδικα) τις προαναφερθείσες οργανώσεις, με το προσωνύμιο "τουρκικός", η ελληνική Πολιτεία συνεχίζει να κωφεύει.
Εκτός του ότι οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ είναι άμεσα εκτελεστές, δημιουργούν και δεδικασμένο το οποίο το κράτος οφείλει να λάβει υπόψη στην εκδίκαση παρόμοιων υποθέσεων ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων.
Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε τρία στοιχεία: η κατ' επιλογή εφαρμογή των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι μία πολύ επικίνδυνη πρακτική, γιατί, για να μιλήσω μία γλώσσα που κάποιοι καταλαβαίνουν καλά, ανοίγει τον ασκό του Αιόλου και δίνει επιχειρήματα στην Τουρκία για μη εφαρμογή σειράς καταδικαστικών αποφάσεων που αφορούν στην Κύπρο, με κορυφαία τη Διακρατική προσφυγή Κύπρου εναντίον Τουρκίας.
Μετά την κατάθεση ερώτησής μου επί του προαναφερθέντος ζητήματος στο πλαίσιο του Κοινοβουλευτικού ελέγχου, ο τότε Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κ. Ρουπακιώτης, κατέθεσε τροπολογία προκειμένου υποθέσεις για τις οποίες η Ελλάδα έχει καταδικαστεί από Διεθνή Δικαστήρια να αναπέμπονται στα Ανώτατα Δικαστήρια της χώρας για επανεξέταση. Αυτό, φυσικά, δεν θα έλυνε το πρόβλημα, αλλά τουλάχιστον θα σταματούσε για κάποιο χρονικό διάστημα το διασυρμό της χώρας ενώπιον της Επιτροπής Μονίμων Αντιπροσώπων (ΕΜΑ). Γιατί, το ζήτημα των ανωτέρω δικαστικών αποφάσεων και της μη εκτέλεσης των γενικών μέτρων θα παρέμένε, αλλά θα είχε ατονήσει η πιεστική διαδικασία και ο ελεγκτικός ρόλος της ΕΜΑ. Περιττό να πω ότι η τροπολογία καταψηφίστηκε. Ελπίζω η Ελλάδα να τηρήσει την πρόσφατη δέσμευσή της ενώπιον του ΟΗΕ για την εγγραφή των συλλόγων αυτών σε εφαρμογή της απόφασης του ΟΗΕ, προφανώς επαναφέροντας την καταψηφισθείσα τροπολογία.
Το ζήτημα των «κατοίκων της Ρόδου και της Κω με τουρκικό πολιτισμικό υπόβαθρο» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Έκθεση της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης του 2011, προσκρούει ακριβώς στο ζήτημα της αναγνώρισης μόνο μιας μειονότητας στη Θράκη. Οι εν θέματι πληθυσμοί δεν περιλαμβάνονται στη Συνθήκη της Λωζάννης, αφού τα Δωδεκάνησα το 1923 ήταν υπό Ιταλική κατοχή, άρα δεν ήταν αντικείμενο της ρύθμισης για την ανταλλαγή των πληθυσμών.
Προκύπτει ένα μείζον ζήτημα τόσο από αυτή τις συστάσεις της Επιτροπής αυτής όσο και από τις καταληκτικές παρατηρήσεις της Επιτροπής του ΟΗΕ για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα για τη δεύτερη Έκθεση για την Ελλάδα (Οκτώβρης 2015).
Η ελληνική πολιτεία οφείλει να προστατεύσει το δικαιώματα των μειονοτικών ομάδων και να τηρήσει τις διεθνείς συμβατικές της υποχρεώσεις όπως αυτές απορρέουν από τη συμμετοχή της στους Διεθνείς Οργανισμούς αρχίζοντας από το σεβασμό του αυτοπροσδιορισμού, όπως σωστά απαιτεί από τις γειτονικές χώρες που έχουν ελληνικές μειονότητες. Δικαιολογίες περί αμοιβαιότητας δεν έχουν θέση στα Ανθρώπινα Δικαιώματα ειδικά σε μία χώρα που αποτελεί ένα από τα πρώτα μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης και για 3,5 δεκαετίες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

11693199 880572315369663 1365534033 n

 

 

19η και 20η Νοέμβρη: Δύο μέρες αφιερωμένες στα παιδιά για να μας θυμίζουν πόσα δεν έχουμε κάνει - Άρθρο στο indicator.gr

Η 19η Νοέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Κακοποίησης, δεν επιλέχθηκε τυχαία, καθώς συνδυάζεται με την αυριανή, 20η Νοέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού, τα οποία περιγράφονται στην ομώνυμη Συνθήκη του ΟΗΕ.
Με αφορμή τη σημερινή ημέρα, είναι επιτακτική η ανάγκη να θυμηθούμε πως η παιδική κακοποίηση δεν έχει γεωγραφικά σύνορα, ούτε όρια ανοχής και μη.
Ανάμεσα στις επικρατέστερες μορφές της, σωματική, συναισθηματική/ψυχολογική, σεξουαλική, παραμέληση και έκθεση σε κίνδυνο, δεν υπάρχει διαβάθμιση βαρύτητας.
Οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας είναι κρίσιμες και καθοριστικές για την κοινωνικοποίηση και διαμόρφωση της ανθρώπινης προσωπικότητας και την ακολουθούν δια βίου, ενώ η οικογένεια οφείλει να αποτελεί τον «φυσικό» χώρο προστασίας για τα παιδιά, προφυλάσσοντάς τα από εικόνες και εμπειρίες βίας καθεμιάς από τις αναφερθείσες μορφές, όχι μόνο άμεσα και με θύματα τα ίδια, αλλά και από αυτές που έχουν αποδέκτες μέλη του οικογενειακού περιβάλλοντος, όπως η μητέρα, και έχουν άμεση αρνητική επίδραση στον ψυχισμό του παιδιού.
Το ερευνητικό έργο αποκαλύπτει τη σοκαριστική αλήθεια, πως ο οικογενειακός χώρος και συχνά μέλη του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος αποτελούν τους θύτες της ενδοοικογενειακής βίας, με το σκοτεινό αριθμό τέτοιων περιστατικών να είναι πολύ μεγάλος, λόγω του κοινωνικού στίγματος που επιφέρει και με τα ίδια τα περιστατικά να έχουν αυξηθεί δραματικά στη χώρα μας κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης.
H Έκθεση του Ερευνητικού Κέντρου Innocenti της UNICEF περιλαμβάνει ιδιαίτερα ανησυχητικά στοιχεία για το πρόβλημα της παιδικής φτώχειας σε παγκόσμιο επίπεδο –τα στοιχεία όμως τα οποία αναφέρονται στην Ελλάδα, δεν είναι απλά ανησυχητικά αλλά σοκαριστικά. Μας υπενθυμίζουν με τον πλέον δραματικό τρόπο ότι η ακραία φτώχεια θίγει τον σκληρό πυρήνα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση.
Θέλουμε να υπενθυμίσουμε πως η Ελλάδα, παρότι είναι από τις πρώτες χώρες που υπέγραψαν τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης που αφορά στη βία κατά των γυναικών αλλά και εν γένει στην ενδοοικογενειακή βία, δεν την έχει ακόμη επικυρώσει ώστε να αποκτήσει νομοθετική ισχύ, παρότι η Συνθήκη αυτή αποτελεί το πρώτο νομικώς δεσμευτικό κείμενο που ορίζει τις μορφές που λαμβάνει η βία αυτών των μορφών και εισάγει ολοκληρωμένο νομικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση και πρόληψή της, καθώς και για την παύση της ατιμωρησίας των θυτών και την προστασία των θυμάτων.
Οι δύο αυτές ημέρες γίνονται δραματικά επίκαιρες σήμερα, με το προσφυγικό να λαμβάνει πρωτοφανείς διαστάσεις με θύματά του παιδιά.
Πολύ έγκαιρα ο Συνήγορος του Πολίτη είχε καλέσει την Πολιτεία να εισαγάγει τις κατάλληλες νομοθετικές τροποποιήσεις στην εθνική νομοθεσία, προκειμένου να διευκολύνει την εγκαθίδρυση ενός λειτουργικού, ουσιαστικού και αποτελεσματικού συστήματος επιτροπείας για τους ασυνόδευτους ανηλίκους και τους ανηλίκους που έχουν χωριστεί από την οικογένειά τους, να εξασφαλίσει ότι για τα ασυνόδευτα παιδιά που ζητούν άσυλο ορίζεται άμεσα ένας νομικός αντιπρόσωπος, προκειμένου να διεκπεραιώσει αποτελεσματικά τη διαδικασία ασύλου, καθώς και ότι τους παρέχεται βοήθεια και προστασία, συμπεριλαμβανομένης της πρόσβασής τους σε δωρεάν διερμηνεία.
Ο Συνήγορος του Πολίτη επίσης σύστησε στην Πολιτεία να εξασφαλίσει ότι τα παιδιά, είτε χωρισμένα από την οικογένειά τους είτε μαζί με την οικογένειά τους, τα οποία εισέρχονται στη χώρα με μη κανονικό τρόπο, δεν μπορεί να κρατούνται ούτε να παραμένουν υπό κράτηση παρά μόνον σε πολύ εξαιρετικές περιστάσεις και για το μικρότερο απαραίτητο χρονικό διάστημα, όπως επίσης και να δημιουργήσει νέες δομές υποδοχής και να αυξήσει τον αριθμό των χώρων στις ήδη υφιστάμενες υποδομές, εξασφαλίζοντας παράλληλα επαρκείς συνθήκες σε αυτές τις δομές.
Επίσης, σύμφωνα με τον Ν. 3928/2011 τα κέντρα αρχικής υποδοχής πρέπει να παρέχουν κατάλυμα για τα παιδιά πρόσφυγες, μετανάστες και τα ασυνόδευτα παιδιά, κάτι το οποίο προφανώς και δεν ισχύει με βάση τις διαπιστωμένες υποβαθμισμένες συνθήκες υποδοχής.
Τέλος, το European Network of Ombudspersons for Children (ENOC), με δημόσια θέση του, τονίζει μεταξύ άλλων τις υποχρεώσεις των κρατών για τη Μεταχείριση των Ασυνόδευτων Ανηλίκων, το Γενικό Σχόλιο ν.6 (2005) της Επιτροπής ∆ικαιωµάτων του Παιδιού του ΟΗΕ για τη μεταχείριση των ασυνόδευτων και αποχωρισµένων από την οικογένειά τους παιδιών που βρίσκονται µακριά από τη χώρα προέλευσής τους, ότι το προσωπικό που ασχολείται µε «τα παιδιά που µετακινούνται» (οι αρχές καταστολής, οι δικαστικές αρχές, οι συνεντευκτές, οι διερµηνείς, οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι επαγγελµατίες υγείας, οι επίτροποι, οι νόµιµοι εκπρόσωποι, οι αστυνοµικοί και οι συνοριοφύλακες, µεταξύ άλλων) πρέπει να είναι κατάλληλα εκπαιδευµένοι για να σέβονται τα δικαιώµατα των παιδιών, να κατανοούν τις ιδιαίτερες επικοινωνιακές και πολιτισµικές τους ανάγκες και να µπορούν να ανταποκρίνονται κατάλληλα σε σηµάδια φόβου ή απελπισίας τους.
Είναι χρέος μας, ως Πολιτεία, να προστατεύσουμε τα παιδιά απέναντι σε κάθε μορφή κακοποίησης, κι αυτό δε θα συντελεστεί ούτε με ευχολόγια, ούτε με καλές προθέσεις, αλλά με συγκεκριμένα θεσμικά εργαλεία τα οποία η χώρα μας αρνείται πεισματικά μέχρι τώρα να υιοθετήσει.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά