Αρθρογραφία

Ευαίσθητες ισορροπίες - Άρθρο στο tvxs.gr

Πυκνώνουν οι ψίθυροι για το νέο σχέδιο που ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής J. C Juncker έχει στα σκαριά αναφορικά με την ευρωπαϊκή επέμβαση σε περίπτωση αδυναμίας φύλαξης των συνόρων από ένα κράτος-μέλος της ΕΕ.
Σύμφωνα με την πρόταση Juncker, το σχέδιο αυτό θα ενεργοποιείται σε περίπτωση που ένα κράτος μέλος δεν είναι σε θέση να προστατεύσει αποτελεσματικά τα εξωτερικά του σύνορα. Η εν λόγω χώρα θα υποχρεώνεται να δώσει πράσινο φως για την επέμβαση μιας ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής, η οποία θα επιφορτίζεται με το καθήκον της φύλαξης των συνόρων εντός της εδαφικής επικράτειας της χώρας μέλους. Κάτι τέτοιο βέβαια σημαίνει ότι η FRONTEX, η οποία προς το παρόν δεν έχει παρά μόνον έναν συντονιστικό ρόλο, θα πρέπει να μετεξελιχθεί σε ένα είδος συνοριοφυλακής/ακτοφυλακής, η οποία επίσης θα αναλάμβανε να φέρει εις πέρας την επαναπροώθηση των προσφύγων των οποίων η αίτηση για χορήγηση ασύλου θα έχει απορριφθεί.
Η όλη διαδικασία προβλέπει διαδοχικές φάσεις: Eάν καταρχήν υπάρχουν ενδείξεις ότι ένα κράτος αποτυγχάνει να φυλάξει τα εξωτερικά του σύνορα, η μετεξελιγμένη πλέον FRONTEX θα μεταβαίνει επί τόπου προκειμένου να εκτιμήσει την κατάσταση. Στην αποστολή αυτή θα μπορούσαν να μετάσχουν και συνοριοφύλακες από τα εμπλεκόμενα κράτη μέλη. Εάν στη συνέχεια η Επιτροπή αποφαίνεται ότι στοιχειοθετούνται σοβαρές παραλείψεις, θα μπορεί να δοθεί η ευκαιρία στο περί ου ο λόγος κράτος να αναλάβει ταχεία δράση. Σε περίπτωση όμως που κάτι τέτοιο δεν καταστεί δυνατό, ή συμβαίνει σε περιορισμένο μόνο βαθμό, η Επιτροπή θα μπορεί να υποβάλει πρόταση στα 28 κράτη μέλη να αποστείλουν δύναμη στην εν λόγω χώρα. Η πρόταση αυτή θα έχει δεσμευτικό χαρακτήρα εκτός εάν σχηματιστεί ειδική πλειοψηφία εναντίον της αποστολής ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής στο κράτος – μέλος.
Η σκέψη αυτή, στο μέτρο που θα αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης στην Επιτροπή, λέγεται μάλιστα ότι έχει ήδη εξασφαλίσει τον πράσινο φως της Γαλλίας και Γερμανίας κινείται στην λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ της εθνικής κυριαρχίας και των ευρωπαϊκών αρμοδιοτήτων.
Και επειδή κάποιος θα μπορούσε να μας ασκήσει εύκολη κριτική, επισημαίνοντας ότι ήδη η προσχώρηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει, εκ προοιμίου, εκχώρηση μέρους της εθνικής κυριαρχίας, η απάντηση είναι απλή: όχι μόνο πιστεύουμε ότι η επιτυχία του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης έγκειται στον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας, αλλά και ότι το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης τις περισσότερες φορές έχει τεθεί εν αμφιβόλω εξαιτίας ακριβώς της κυριαρχίας εθνικών μικροσυμφερόντων. Οι πολιτικοί επιστήμονες κάνουν λόγο για «δημοκρατική ανάθεση» - την ιδέα ότι ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να θέλει να περιορίσει την εξουσία του (μέσω διεθνών δεσμεύσεων ή ανάθεση σε αυτόνομες υπηρεσίες), προκειμένου να επιτύχει καλύτερα αποτελέσματα.
Όμως εδώ πρόκειται για ένα εντελώς διαφορετικής τάξης θέμα, το οποίο βάλλει τον σκληρό πυρήνα της έννοιας του ευρωπαϊκού κεκτημένου: δεν αφορά σε όλες τις χώρες, αλλά φωτογραφίζει μόνο αυτές οι οποίες εμπλέκονται με το προσφυγικό και τις μεταναστευτικές ροές: την Ελλάδα, την Ιταλία, την Κύπρο, τη Μάλτα, και δευτερευόντως την Ισπανία.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει στηριχθεί πάνω στην Αρχή της ισότητας των κρατών μελών και αν η ιδέα της Ευρώπης των δύο ταχυτήτων στην οικονομία μας φαίνεται απαράδεκτη (ακόμη και σε μία φάση όπου δεν έχει επέλθει η πολιτική ολοκλήρωση), η ιδέα της περαιτέρω εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας από μερικά μόνο κράτη-μέλη θα πρέπει να είναι εκτός συζήτησης. Αντίστοιχες συζητήσεις, θα εντείνουν τα φαινόμενα ευρωσκεπτικισμού και θα θέσουν σε περαιτέρω κίνδυνο την ευρωπαϊκή συνοχή.
Πέρα από καταστρατήγηση όμως της ισοτιμίας των μελών, τέτοια Σώματα απαιτούν εκ της φύσεως της αποστολής τους, όχι μόνο να έχει ωριμάσει ως ιδέα, αλλά και να έχουν γίνει σημαντικά βήματα στο τομέα της πολιτικής ολοκλήρωσης, προκειμένου η φράση «ευρωπαϊκά σύνορα» να έχει περιεχόμενο. Σχήματα και βήματα πρωθύστερα τα πληρώνει πολύ ακριβά η Ένωση και αναφέρομαι στη μεγάλη συζήτηση πριν από είκοσι χρόνια περί οικονομικής και νομισματικής ενοποίησης και χρονικής και πολιτικής ιεράρχησής τους.
Αντί τέτοιων σχεδίων, που έρχονται και με το περιτύλιγμα της πολιτικής ενοποίησης, θα ήταν πιο αποτελεσματικό η Ένωση να προχωρήσει στην υλοποίηση των δεσμεύσεων απέναντι σε Ιταλία και Ελλάδα του προηγούμενου Σεπτέμβρη. Γιατί πέρα από τις ευθύνες των δύο αυτών χωρών που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος των ροών, για τη λειτουργία μόνο 2 hotspots, από τα 11 που προβλεπόταν να λειτουργήσουν μέχρι τα τέλη Νοέμβρη, αναδεικνύεται ανάγλυφα η πολιτική αδυναμία της και τα ελλείμματα εταιρικής αλληλεγγύης: από τους 374 εμπειρογνώμονες που έχουν προσκληθεί από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Ασύλου (EASO) τα κράτη μέλη απέστειλαν μόνο 176, και αντί για 775, 442 συνοριοφύλακες στην Frontex.
Το παραπάνω ζήτημα, ως απάντηση στους ψιθύρους για έξοδο από το Σέγκεν το έχει θέσει ήδη η Ιταλική κυβέρνηση, δια στόματος του Πρωθυπουργού της που χειρίζεται προσωπικά το ζήτημα. Η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε ήδη, σε συνεννόηση με την Ιταλική, αναδεικνύοντας τις κοινές πλευρές του προβλήματος, αλλά και επιμένοντας στις ελληνικές ιδιαιτερότητες να προβάλλει τα παραπάνω ζητήματα, προκειμένου να διαχειριστεί το μεγάλο προσφυγικό ζήτημα με όρους ανθρωπισμού, ρεαλισμού και βιωσιμότητας.
Πρέπει να γίνει σαφές ότι άλλο είναι η επιχειρησιακή πολιτική ανικανότητα, άλλο οι ευρωπαϊκές ανεπάρκειες και άλλο τιμωρούμαι για τη γεωγραφική μου θέση. Για να επιχειρηματολογήσεις όμως για το τελευταίο, πρέπει να έχεις αντιμετωπίσεις τα δύο προηγούμενα. Και κυρίως το πρώτο που σε αφορά άμεσα. Αν θέλεις να σε παίρνουν στα σοβαρά...

 

Παρουσίαση3

"Περί μειονοτήτων στην Ελλάδα" - Συμβολή σε ένα συνέδριο που δεν έγινε - booksjournal.gr

Η Ελλάδα αναγνωρίζει μία μειονότητα και αυτή θρησκευτική, τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, βάσει της Συνθήκης της Λωζάννης.
Παρόλο που στις 24 Οκτωβρίου 2012, με έγγραφό της προς τις ελληνικές αρχές, η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, το καθ' ύλη αρμόδιο όργανο για την επίβλεψη της ορθής εκτέλεσης των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), επανέφερε το θέμα της αναγνώρισης από την πολιτεία της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» και έκανε λόγο για απροθυμία της Ελλάδας να συμμορφωθεί με τις καταδικαστικές αποφάσεις του ΕΔΑΔ στις υποθέσεις Μπεκίρ Ούστα, "Τουρκική Ένωση Ξάνθης" και "Εμίν και άλλοι" κατά Ελλάδος, βάσει των οποίων η Ελλάδα υποχρεούται να αναγνωρίσει και να εγγράψει στο δημόσιο βιβλίο σωματείων πού τηρείται στην έδρα κάθε Πρωτοδικείου (άρθρο 78 του Αστικού Κώδικα) τις προαναφερθείσες οργανώσεις, με το προσωνύμιο "τουρκικός", η ελληνική Πολιτεία συνεχίζει να κωφεύει.
Εκτός του ότι οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ είναι άμεσα εκτελεστές, δημιουργούν και δεδικασμένο το οποίο το κράτος οφείλει να λάβει υπόψη στην εκδίκαση παρόμοιων υποθέσεων ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων.
Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε τρία στοιχεία: η κατ' επιλογή εφαρμογή των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι μία πολύ επικίνδυνη πρακτική, γιατί, για να μιλήσω μία γλώσσα που κάποιοι καταλαβαίνουν καλά, ανοίγει τον ασκό του Αιόλου και δίνει επιχειρήματα στην Τουρκία για μη εφαρμογή σειράς καταδικαστικών αποφάσεων που αφορούν στην Κύπρο, με κορυφαία τη Διακρατική προσφυγή Κύπρου εναντίον Τουρκίας.
Μετά την κατάθεση ερώτησής μου επί του προαναφερθέντος ζητήματος στο πλαίσιο του Κοινοβουλευτικού ελέγχου, ο τότε Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κ. Ρουπακιώτης, κατέθεσε τροπολογία προκειμένου υποθέσεις για τις οποίες η Ελλάδα έχει καταδικαστεί από Διεθνή Δικαστήρια να αναπέμπονται στα Ανώτατα Δικαστήρια της χώρας για επανεξέταση. Αυτό, φυσικά, δεν θα έλυνε το πρόβλημα, αλλά τουλάχιστον θα σταματούσε για κάποιο χρονικό διάστημα το διασυρμό της χώρας ενώπιον της Επιτροπής Μονίμων Αντιπροσώπων (ΕΜΑ). Γιατί, το ζήτημα των ανωτέρω δικαστικών αποφάσεων και της μη εκτέλεσης των γενικών μέτρων θα παρέμένε, αλλά θα είχε ατονήσει η πιεστική διαδικασία και ο ελεγκτικός ρόλος της ΕΜΑ. Περιττό να πω ότι η τροπολογία καταψηφίστηκε. Ελπίζω η Ελλάδα να τηρήσει την πρόσφατη δέσμευσή της ενώπιον του ΟΗΕ για την εγγραφή των συλλόγων αυτών σε εφαρμογή της απόφασης του ΟΗΕ, προφανώς επαναφέροντας την καταψηφισθείσα τροπολογία.
Το ζήτημα των «κατοίκων της Ρόδου και της Κω με τουρκικό πολιτισμικό υπόβαθρο» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Έκθεση της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης του 2011, προσκρούει ακριβώς στο ζήτημα της αναγνώρισης μόνο μιας μειονότητας στη Θράκη. Οι εν θέματι πληθυσμοί δεν περιλαμβάνονται στη Συνθήκη της Λωζάννης, αφού τα Δωδεκάνησα το 1923 ήταν υπό Ιταλική κατοχή, άρα δεν ήταν αντικείμενο της ρύθμισης για την ανταλλαγή των πληθυσμών.
Προκύπτει ένα μείζον ζήτημα τόσο από αυτή τις συστάσεις της Επιτροπής αυτής όσο και από τις καταληκτικές παρατηρήσεις της Επιτροπής του ΟΗΕ για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα για τη δεύτερη Έκθεση για την Ελλάδα (Οκτώβρης 2015).
Η ελληνική πολιτεία οφείλει να προστατεύσει το δικαιώματα των μειονοτικών ομάδων και να τηρήσει τις διεθνείς συμβατικές της υποχρεώσεις όπως αυτές απορρέουν από τη συμμετοχή της στους Διεθνείς Οργανισμούς αρχίζοντας από το σεβασμό του αυτοπροσδιορισμού, όπως σωστά απαιτεί από τις γειτονικές χώρες που έχουν ελληνικές μειονότητες. Δικαιολογίες περί αμοιβαιότητας δεν έχουν θέση στα Ανθρώπινα Δικαιώματα ειδικά σε μία χώρα που αποτελεί ένα από τα πρώτα μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης και για 3,5 δεκαετίες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

11693199 880572315369663 1365534033 n

 

 

19η και 20η Νοέμβρη: Δύο μέρες αφιερωμένες στα παιδιά για να μας θυμίζουν πόσα δεν έχουμε κάνει - Άρθρο στο indicator.gr

Η 19η Νοέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Κακοποίησης, δεν επιλέχθηκε τυχαία, καθώς συνδυάζεται με την αυριανή, 20η Νοέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού, τα οποία περιγράφονται στην ομώνυμη Συνθήκη του ΟΗΕ.
Με αφορμή τη σημερινή ημέρα, είναι επιτακτική η ανάγκη να θυμηθούμε πως η παιδική κακοποίηση δεν έχει γεωγραφικά σύνορα, ούτε όρια ανοχής και μη.
Ανάμεσα στις επικρατέστερες μορφές της, σωματική, συναισθηματική/ψυχολογική, σεξουαλική, παραμέληση και έκθεση σε κίνδυνο, δεν υπάρχει διαβάθμιση βαρύτητας.
Οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας είναι κρίσιμες και καθοριστικές για την κοινωνικοποίηση και διαμόρφωση της ανθρώπινης προσωπικότητας και την ακολουθούν δια βίου, ενώ η οικογένεια οφείλει να αποτελεί τον «φυσικό» χώρο προστασίας για τα παιδιά, προφυλάσσοντάς τα από εικόνες και εμπειρίες βίας καθεμιάς από τις αναφερθείσες μορφές, όχι μόνο άμεσα και με θύματα τα ίδια, αλλά και από αυτές που έχουν αποδέκτες μέλη του οικογενειακού περιβάλλοντος, όπως η μητέρα, και έχουν άμεση αρνητική επίδραση στον ψυχισμό του παιδιού.
Το ερευνητικό έργο αποκαλύπτει τη σοκαριστική αλήθεια, πως ο οικογενειακός χώρος και συχνά μέλη του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος αποτελούν τους θύτες της ενδοοικογενειακής βίας, με το σκοτεινό αριθμό τέτοιων περιστατικών να είναι πολύ μεγάλος, λόγω του κοινωνικού στίγματος που επιφέρει και με τα ίδια τα περιστατικά να έχουν αυξηθεί δραματικά στη χώρα μας κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης.
H Έκθεση του Ερευνητικού Κέντρου Innocenti της UNICEF περιλαμβάνει ιδιαίτερα ανησυχητικά στοιχεία για το πρόβλημα της παιδικής φτώχειας σε παγκόσμιο επίπεδο –τα στοιχεία όμως τα οποία αναφέρονται στην Ελλάδα, δεν είναι απλά ανησυχητικά αλλά σοκαριστικά. Μας υπενθυμίζουν με τον πλέον δραματικό τρόπο ότι η ακραία φτώχεια θίγει τον σκληρό πυρήνα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση.
Θέλουμε να υπενθυμίσουμε πως η Ελλάδα, παρότι είναι από τις πρώτες χώρες που υπέγραψαν τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης που αφορά στη βία κατά των γυναικών αλλά και εν γένει στην ενδοοικογενειακή βία, δεν την έχει ακόμη επικυρώσει ώστε να αποκτήσει νομοθετική ισχύ, παρότι η Συνθήκη αυτή αποτελεί το πρώτο νομικώς δεσμευτικό κείμενο που ορίζει τις μορφές που λαμβάνει η βία αυτών των μορφών και εισάγει ολοκληρωμένο νομικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση και πρόληψή της, καθώς και για την παύση της ατιμωρησίας των θυτών και την προστασία των θυμάτων.
Οι δύο αυτές ημέρες γίνονται δραματικά επίκαιρες σήμερα, με το προσφυγικό να λαμβάνει πρωτοφανείς διαστάσεις με θύματά του παιδιά.
Πολύ έγκαιρα ο Συνήγορος του Πολίτη είχε καλέσει την Πολιτεία να εισαγάγει τις κατάλληλες νομοθετικές τροποποιήσεις στην εθνική νομοθεσία, προκειμένου να διευκολύνει την εγκαθίδρυση ενός λειτουργικού, ουσιαστικού και αποτελεσματικού συστήματος επιτροπείας για τους ασυνόδευτους ανηλίκους και τους ανηλίκους που έχουν χωριστεί από την οικογένειά τους, να εξασφαλίσει ότι για τα ασυνόδευτα παιδιά που ζητούν άσυλο ορίζεται άμεσα ένας νομικός αντιπρόσωπος, προκειμένου να διεκπεραιώσει αποτελεσματικά τη διαδικασία ασύλου, καθώς και ότι τους παρέχεται βοήθεια και προστασία, συμπεριλαμβανομένης της πρόσβασής τους σε δωρεάν διερμηνεία.
Ο Συνήγορος του Πολίτη επίσης σύστησε στην Πολιτεία να εξασφαλίσει ότι τα παιδιά, είτε χωρισμένα από την οικογένειά τους είτε μαζί με την οικογένειά τους, τα οποία εισέρχονται στη χώρα με μη κανονικό τρόπο, δεν μπορεί να κρατούνται ούτε να παραμένουν υπό κράτηση παρά μόνον σε πολύ εξαιρετικές περιστάσεις και για το μικρότερο απαραίτητο χρονικό διάστημα, όπως επίσης και να δημιουργήσει νέες δομές υποδοχής και να αυξήσει τον αριθμό των χώρων στις ήδη υφιστάμενες υποδομές, εξασφαλίζοντας παράλληλα επαρκείς συνθήκες σε αυτές τις δομές.
Επίσης, σύμφωνα με τον Ν. 3928/2011 τα κέντρα αρχικής υποδοχής πρέπει να παρέχουν κατάλυμα για τα παιδιά πρόσφυγες, μετανάστες και τα ασυνόδευτα παιδιά, κάτι το οποίο προφανώς και δεν ισχύει με βάση τις διαπιστωμένες υποβαθμισμένες συνθήκες υποδοχής.
Τέλος, το European Network of Ombudspersons for Children (ENOC), με δημόσια θέση του, τονίζει μεταξύ άλλων τις υποχρεώσεις των κρατών για τη Μεταχείριση των Ασυνόδευτων Ανηλίκων, το Γενικό Σχόλιο ν.6 (2005) της Επιτροπής ∆ικαιωµάτων του Παιδιού του ΟΗΕ για τη μεταχείριση των ασυνόδευτων και αποχωρισµένων από την οικογένειά τους παιδιών που βρίσκονται µακριά από τη χώρα προέλευσής τους, ότι το προσωπικό που ασχολείται µε «τα παιδιά που µετακινούνται» (οι αρχές καταστολής, οι δικαστικές αρχές, οι συνεντευκτές, οι διερµηνείς, οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι επαγγελµατίες υγείας, οι επίτροποι, οι νόµιµοι εκπρόσωποι, οι αστυνοµικοί και οι συνοριοφύλακες, µεταξύ άλλων) πρέπει να είναι κατάλληλα εκπαιδευµένοι για να σέβονται τα δικαιώµατα των παιδιών, να κατανοούν τις ιδιαίτερες επικοινωνιακές και πολιτισµικές τους ανάγκες και να µπορούν να ανταποκρίνονται κατάλληλα σε σηµάδια φόβου ή απελπισίας τους.
Είναι χρέος μας, ως Πολιτεία, να προστατεύσουμε τα παιδιά απέναντι σε κάθε μορφή κακοποίησης, κι αυτό δε θα συντελεστεί ούτε με ευχολόγια, ούτε με καλές προθέσεις, αλλά με συγκεκριμένα θεσμικά εργαλεία τα οποία η χώρα μας αρνείται πεισματικά μέχρι τώρα να υιοθετήσει.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων - Άρθρο στο indicator.gr

Η 10η Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μας υπενθυμίζει πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη εγρήγορσης για την διασφάλιση και προστασία τους από το σύνολο της κοινωνίας.
Οι παγκόσμιες κοινωνικές αλλαγές επιβάλλουν τη συνεχή προσαρμογή σε θέματα προστασίας ελευθεριών και δικαιωμάτων. Η βία σε όλες τις μορφές αλλάζει συνεχώς πρόσωπο και είναι αδήριτη ανάγκη να αναγνωρίσουμε έγκαιρα τις νέες ανάγκες και να θωρακίσουμε θεσμικά ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα.
Με την απειλή της τρομοκρατίας παρούσα περισσότερο από ποτέ, οφείλουμε να είμαστε σε επαγρύπνηση, προκειμένου να αποφύγουμε τον κίνδυνο να υπονομευτούν οι αξίες που θα πρέπει να διατηρήσουμε. Κάθε παρέκκλιση από την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δε συνιστά τίποτε άλλο παρά οπισθοδρόμηση του νομικού μας πολιτισμού.
Αν οι προτεραιότητες για τα ανθρώπινα δικαιώματα μπορούν να αλλάζουν σύμφωνα με την επικαιρότητα ή με τη διάρκεια της προσοχής των ΜΜΕ, τότε η οικουμενικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπονομεύεται. Αυτό ανοίγει τον δρόμο στον κυνισμό, τον σκεπτικισμό και, εν τέλει, την ευρύτερη έλλειψη σεβασμού για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η μόνη ουσιαστική απάντηση στην ασύμμετρη απειλή της τρομοκρατίας είναι η διεύρυνση των δικαιωμάτων και της Δημοκρατίας, η οποία θα καταστείλει την τρομοκρατία με τα όπλα που εκείνη θέλει να καταστρέψει: τα δικαιώματα, το κράτος δικαίου και τον κοινοβουλευτισμό.
Η εφαρμογή διπλών μέτρων και σταθμών ευνοεί όσους επιζητούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση την οικουμενικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Τα δικαιώματα στη ζωή, τη σωματική και διανοητική ακεραιότητα, την ελευθερία από αυθαίρετη κράτηση, την ελευθερία της έκφρασης και την ελευθερία από τον φόβο και την ανέχεια είναι τα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα όλων των ανθρώπινων όντων. Τα ανθρώπινα δικαιώματα ενός ατόμου δεν μπορούν να θεμελιώνονται στην απώλεια δικαιωμάτων ενός άλλου ατόμου.
Οι ολοένα αυξανόμενες προσφυγικές ροές εκφράζουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο, ότι ατομικά και συλλογικά ανθρώπινα δικαιώματα χρειάζεται να αντιμετωπιστούν κάτω από νέο πρίσμα, χωρίς υποχωρήσεις και εκπτώσεις, αλλά με βάση την Αρχή ότι η προστασία της ανθρώπινης ζωής και των δικαιωμάτων της, αποτελούν το ύψιστο αγαθό.
Στη χώρα μας, με μια κοινωνία που παλεύει να μείνει όρθια και να διατηρήσει τη συνοχή της, αποτελεί ύψιστη δημοκρατική υποχρέωση η προστασία και διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, χωρίς εκπτώσεις, διακρίσεις βάσει εθνικότητας, φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, θρησκευτικών πεποιθήσεων και οποιασδήποτε διαφορετικότητας.
Σε μία εποχή που καθημερινά συνειδητοποιούμε ότι η ακραία φτώχεια απειλεί τον σκληρό πυρήνα των δικαιωμάτων: το δικαίωμα σε μία αξιοπρεπή ζωή.
Είναι υποχρέωση όλων όσοι πιστεύουμε στις δημοκρατικές αξίες ως θεμέλιο της σύγχρονης κοινωνίας, να διαφυλάξουμε κάθε ανθρώπινο δικαίωμα, προς πάσα κατεύθυνση, ενώ η Πολιτεία οφείλει να διαμορφώσει το θεσμικό πλαίσιο που θα αναδεικνύει και θα προστατεύει τις αξίες αυτές.
Η ελευθερία μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελευθερία του άλλου και κάθε προσπάθεια διακήρυξης μίσους, από οποιονδήποτε, πρέπει να μας βρει σθεναρά και αδιαπραγμάτευτα αντιμέτωπους, συνολικά ως κοινωνία.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

Τουρκία: Αίτια και διακυβεύματα ενός εκλογικού θριάμβου - Άρθρο στο tvxs.gr

Ακόμη και τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος στην Τουρκία δεν πίστευαν στα μάτια τους τη νύχτα της 1ης του Νοέμβρη, καθώς κατάφεραν να συγκεντρώσουν την απόλυτη πλειοψηφία που είχαν χάσει πριν από πέντε μήνες .
Το ΑΚΡ πέτυχε την μεγάλη αυτή νίκη στις εκλογές διότι μπόρεσε να αποσπάσει ψηφοφόρους από το MHP και το HDP και να πείσει απρόθυμους ψηφοφόρους που δεν είχαν ψηφίσει τον περασμένο Ιούνιο, να προσέλθουν στις κάλπες , αυξάνοντας έτσι την συμμετοχή στο 88%. .Ιδιαίτερη σπουδή επέδειξε στην αύξηση της συμμετοχής των Τούρκων ψηφοφόρων του εξωτερικού. Οι Τούρκοι μετανάστες στη Γερμανία έδωσαν στο ΑΚΡ το αστρονομικό ποσοστό του 60%. Το Κόμμα διαθέτει εκεί ένα άριστα οργανωμένο δίκτυο με γραφεία και επαγγελματικά στελέχη, οργανωτικές δομές με παρέμβαση σε διάφορα ζητήματα και επηρεάζει οργανώσεις μεταναστών διεκδικώντας τον τίτλο της «γέφυρας» με την πατρίδα.
Έγινε αντιληπτό από την τουρκική κοινή γνώμη ότι, έπειτα από τις εκλογές του Ιουνίου, δεν κατέστη δυνατός ο σχηματισμός κυβέρνησης Συνασπισμού, διότι ο αρχηγός του MHP Μπαχτσελί, αρνήθηκε κατηγορηματικά κάθε προοπτική συνεργασίας με το HDP. Το MHP χρεώθηκε δηλαδή την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης και το πλήρωσε στις εκλογές όπου σημείωσε μεγάλες απώλειες. Και αυτό συνιστά επιτυχή τακτική του Ερντοάν που απρόθυμος και ο ίδιος για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού , «φόρτωσε» την αποτυχία σχηματισμού στον Μπαχτσελί.
Οι δηλώσεις Ερντοάν ότι «παγώνει» η διαδικασία επίλυσης του Κουρδικού βοήθησαν στην μετατόπιση δυσαρεστημένων ψηφοφόρων του MHP προς το AKP καθώς και όσων ψηφοφόρων δεν επιθυμούν την επίλυση του Κουρδικού, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους είναι ψηφοφόροι του MHP . Δικαιώθηκε απόλυτα η προεκλογική του τακτική την οποία έστρεψε σχεδόν εξολοκλήρου εναντίον των ακροδεξιών. Η ρητορική του στράφηκε και εναντίον του φιλοκουρδικού κόμματος, ωστόσο σε επίπεδο τοπικών οργανώσεων, η προεκλογική δουλειά του ΑΚΡ είχε ως αποκλειστικό στόχο τις ακροδεξιές ψήφους.
O τουρκικός λαός θορυβήθηκε από την κλιμάκωση των επιθέσεων του ΡΚΚ και την τρομοκρατία του ΙSIS. Την ίδια στιγμή το HDP δεν φρόντισε να αποστασιοποιηθεί ανοικτά από το ΡΚΚ με αποτέλεσμα διαρροή σημαντικής του δύναμης προς το ΑΚΡ που εκπροσωπούσε «την σταθερότητα και την ασφάλεια» .
Μετά το συνέδριο του ΑΚΡ στα μέσα Σεπτεμβρίου υπήρξε αναδιοργάνωση στην διοίκηση του κόμματος με αποτέλεσμα την οργανωτικά επιτυχημένη προεκλογική εκστρατεία. Σε αυτό συνέτεινε και η κατάργηση του «κανόνα των τριών θητειών» με αποτέλεσμα σημαντικά ονόματα του κόμματος που δεν συμμετείχαν στις εκλογές τον Ιούνιο να έχουν ενεργό συμμετοχή στις εκλογές του Νοέμβρη.
Κατά την προεκλογική περίοδο δεν συζητήθηκε σχεδόν καθόλου το ζήτημα του Προεδρικού Συστήματος (με παράλληλο περιορισμό δημόσιων εμφανίσεων του Ερντοάν), ενώ το ΑΚΡ κατόρθωσε να υιοθετήσει μέρος των προεκλογικών δεσμεύσεων (που αφορούσαν στην οικονομία) του CHP.
Όλα αυτά όμως αποτελούν παρελθόν και η Τουρκική κυβέρνηση δεν μπορεί να αναπαύεται επ' αόριστον στις δάφνες της εκλογικής της επιτυχίας.
Η νέα τουρκική κυβέρνηση έχει μπροστά της τέσσερα σημαντικά προς αντιμετώπιση ζητήματα: την διαδικασία επίλυσης του Κουρδικού , την αναθέρμανση της οικονομίας, το θέμα εισαγωγής του Προεδρικού Συστήματος και το Κυπριακό.
Νταβούτογλου και Ερντοάν δεν έχουν πια την πολυτέλεια επίκλησης εσωτερικών αντιδράσεων αναφορικά με το Κουρδικό και το Κυπριακό. Το Κουρδικό περιπλέκεται ακόμη περισσότερο καθώς έχει αποκτήσει πλέον και μια περιφερειακή διάσταση, πλέον της εσωτερικής, και στο Κυπριακό, όσο πλησιάζει η ώρα να συζητηθούν τα θέματα ταμπού των εγγυήσεων και της ασφάλειας, η Τουρκία θα αναγκαστεί να πάρει ξεκάθαρη θέση ενώπιον μιας διεθνούς Κοινότητας, η οποία έχει κάνει ξεκάθαρο ότι αυτές οι συνομιλίες είναι οι τελευταίες που διεξάγονται με όρους επίλυσης και ότι οι επόμενες θα διεξαχθούν με όρους διχοτόμησης.
Η σταθερότητα στην Τουρκία δεν είναι εφικτή όσο το AKP παραμένει κολλημένο στην εξωτερική του πολιτική, η οποία εκθέτει τη χώρα σε απειλές και κινδύνους, και την απομονώνει.
Ενώ στο προεκλογικό πρόγραμμα του AKP γίνεται αναφορά στα παραδοσιακά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όπως η Ε.Ε. το ΝΑΤΟ και το Κυπριακό, είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στο ζήτημα της Συρίας η μοναδική αναφορά που γίνεται άπτεται μονάχα του θέματος των προσφύγων και δεν υπάρχει καμία απολύτως λέξη για επίλυση της κρίσης στην Συρία. Αυτό δείχνει ότι το ΑKP σκέφτεται μονάχα τον πόλεμο και όχι την ειρήνη στην περιοχή.
Ο Ερντοάν θα πιέσει ασφυκτικά για την αναθεώρηση του Συντάγματος με επίκεντρο το Προεδρικό. Και εδώ ίσως υπάρξει ένας νέος παράγοντας που ακούει στο όνομα Νταβούτογλου: ο Τούρκος πρωθυπουργός βγήκε εξαιρετικά ενισχυμένος από τις εκλογές και είναι αυτός που πιστώνεται τον θρίαμβο. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα να θελήσει να ξεφύγει από τον σφικτό εναγκαλισμό του Ερντοάν και να αρχίσει να αρθρώνει δημοσίως τις αντιρρήσεις του, με κυρίαρχες αυτές που αφορούν στην Οικονομία και την εξωτερική πολιτική. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ερντοάν αναδείχθηκε και μέσα από την οικονομική ευνοϊκή συγκυρία και από την θεωρία των μηδενικών προβλημάτων. Σήμερα και τα δύο φαίνεται να αποτελούν τους μεγαλύτερους πονοκεφάλους του.
Τέλος, η διείσδυση του «Ισλαμικού Κράτους» στην τουρκική κοινωνία και η αναζήτηση ισορροπιών μεταξύ του κοσμικού και του συντηρητικού τμήματος της τουρκικής κοινωνίας αποτελούν σημαντικά αίτια ανησυχίας.
Σε αυτό το πλαίσιο, και με ενισχυμένη την τουρκική ηγεσία από τη Σύνοδο των G 20 στην Αττάλεια, ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι ο πρώτος ξένος ηγέτης που θα μεταβεί στην Τουρκία μετά τις εκλογές. Η ατζέντα προφανής , οι διαθέσεις της Τουρκίας εκπεφρασμένες και η διάσταση απόψεων δεδομένη.
Το προσφυγικό είναι ένα δυνατό χαρτί, αλλά η Τουρκία έχει πολλά ανοιχτά θέματα και τα περιθώρια κινήσεών της είναι περιορισμένα. Και αυτό το ξέρει καλά...

 

blue

 

 

Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά