Αρθρογραφία

Τουρκία: Αίτια και διακυβεύματα ενός εκλογικού θριάμβου - Άρθρο στο tvxs.gr

Ακόμη και τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος στην Τουρκία δεν πίστευαν στα μάτια τους τη νύχτα της 1ης του Νοέμβρη, καθώς κατάφεραν να συγκεντρώσουν την απόλυτη πλειοψηφία που είχαν χάσει πριν από πέντε μήνες .
Το ΑΚΡ πέτυχε την μεγάλη αυτή νίκη στις εκλογές διότι μπόρεσε να αποσπάσει ψηφοφόρους από το MHP και το HDP και να πείσει απρόθυμους ψηφοφόρους που δεν είχαν ψηφίσει τον περασμένο Ιούνιο, να προσέλθουν στις κάλπες , αυξάνοντας έτσι την συμμετοχή στο 88%. .Ιδιαίτερη σπουδή επέδειξε στην αύξηση της συμμετοχής των Τούρκων ψηφοφόρων του εξωτερικού. Οι Τούρκοι μετανάστες στη Γερμανία έδωσαν στο ΑΚΡ το αστρονομικό ποσοστό του 60%. Το Κόμμα διαθέτει εκεί ένα άριστα οργανωμένο δίκτυο με γραφεία και επαγγελματικά στελέχη, οργανωτικές δομές με παρέμβαση σε διάφορα ζητήματα και επηρεάζει οργανώσεις μεταναστών διεκδικώντας τον τίτλο της «γέφυρας» με την πατρίδα.
Έγινε αντιληπτό από την τουρκική κοινή γνώμη ότι, έπειτα από τις εκλογές του Ιουνίου, δεν κατέστη δυνατός ο σχηματισμός κυβέρνησης Συνασπισμού, διότι ο αρχηγός του MHP Μπαχτσελί, αρνήθηκε κατηγορηματικά κάθε προοπτική συνεργασίας με το HDP. Το MHP χρεώθηκε δηλαδή την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης και το πλήρωσε στις εκλογές όπου σημείωσε μεγάλες απώλειες. Και αυτό συνιστά επιτυχή τακτική του Ερντοάν που απρόθυμος και ο ίδιος για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού , «φόρτωσε» την αποτυχία σχηματισμού στον Μπαχτσελί.
Οι δηλώσεις Ερντοάν ότι «παγώνει» η διαδικασία επίλυσης του Κουρδικού βοήθησαν στην μετατόπιση δυσαρεστημένων ψηφοφόρων του MHP προς το AKP καθώς και όσων ψηφοφόρων δεν επιθυμούν την επίλυση του Κουρδικού, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους είναι ψηφοφόροι του MHP . Δικαιώθηκε απόλυτα η προεκλογική του τακτική την οποία έστρεψε σχεδόν εξολοκλήρου εναντίον των ακροδεξιών. Η ρητορική του στράφηκε και εναντίον του φιλοκουρδικού κόμματος, ωστόσο σε επίπεδο τοπικών οργανώσεων, η προεκλογική δουλειά του ΑΚΡ είχε ως αποκλειστικό στόχο τις ακροδεξιές ψήφους.
O τουρκικός λαός θορυβήθηκε από την κλιμάκωση των επιθέσεων του ΡΚΚ και την τρομοκρατία του ΙSIS. Την ίδια στιγμή το HDP δεν φρόντισε να αποστασιοποιηθεί ανοικτά από το ΡΚΚ με αποτέλεσμα διαρροή σημαντικής του δύναμης προς το ΑΚΡ που εκπροσωπούσε «την σταθερότητα και την ασφάλεια» .
Μετά το συνέδριο του ΑΚΡ στα μέσα Σεπτεμβρίου υπήρξε αναδιοργάνωση στην διοίκηση του κόμματος με αποτέλεσμα την οργανωτικά επιτυχημένη προεκλογική εκστρατεία. Σε αυτό συνέτεινε και η κατάργηση του «κανόνα των τριών θητειών» με αποτέλεσμα σημαντικά ονόματα του κόμματος που δεν συμμετείχαν στις εκλογές τον Ιούνιο να έχουν ενεργό συμμετοχή στις εκλογές του Νοέμβρη.
Κατά την προεκλογική περίοδο δεν συζητήθηκε σχεδόν καθόλου το ζήτημα του Προεδρικού Συστήματος (με παράλληλο περιορισμό δημόσιων εμφανίσεων του Ερντοάν), ενώ το ΑΚΡ κατόρθωσε να υιοθετήσει μέρος των προεκλογικών δεσμεύσεων (που αφορούσαν στην οικονομία) του CHP.
Όλα αυτά όμως αποτελούν παρελθόν και η Τουρκική κυβέρνηση δεν μπορεί να αναπαύεται επ' αόριστον στις δάφνες της εκλογικής της επιτυχίας.
Η νέα τουρκική κυβέρνηση έχει μπροστά της τέσσερα σημαντικά προς αντιμετώπιση ζητήματα: την διαδικασία επίλυσης του Κουρδικού , την αναθέρμανση της οικονομίας, το θέμα εισαγωγής του Προεδρικού Συστήματος και το Κυπριακό.
Νταβούτογλου και Ερντοάν δεν έχουν πια την πολυτέλεια επίκλησης εσωτερικών αντιδράσεων αναφορικά με το Κουρδικό και το Κυπριακό. Το Κουρδικό περιπλέκεται ακόμη περισσότερο καθώς έχει αποκτήσει πλέον και μια περιφερειακή διάσταση, πλέον της εσωτερικής, και στο Κυπριακό, όσο πλησιάζει η ώρα να συζητηθούν τα θέματα ταμπού των εγγυήσεων και της ασφάλειας, η Τουρκία θα αναγκαστεί να πάρει ξεκάθαρη θέση ενώπιον μιας διεθνούς Κοινότητας, η οποία έχει κάνει ξεκάθαρο ότι αυτές οι συνομιλίες είναι οι τελευταίες που διεξάγονται με όρους επίλυσης και ότι οι επόμενες θα διεξαχθούν με όρους διχοτόμησης.
Η σταθερότητα στην Τουρκία δεν είναι εφικτή όσο το AKP παραμένει κολλημένο στην εξωτερική του πολιτική, η οποία εκθέτει τη χώρα σε απειλές και κινδύνους, και την απομονώνει.
Ενώ στο προεκλογικό πρόγραμμα του AKP γίνεται αναφορά στα παραδοσιακά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όπως η Ε.Ε. το ΝΑΤΟ και το Κυπριακό, είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στο ζήτημα της Συρίας η μοναδική αναφορά που γίνεται άπτεται μονάχα του θέματος των προσφύγων και δεν υπάρχει καμία απολύτως λέξη για επίλυση της κρίσης στην Συρία. Αυτό δείχνει ότι το ΑKP σκέφτεται μονάχα τον πόλεμο και όχι την ειρήνη στην περιοχή.
Ο Ερντοάν θα πιέσει ασφυκτικά για την αναθεώρηση του Συντάγματος με επίκεντρο το Προεδρικό. Και εδώ ίσως υπάρξει ένας νέος παράγοντας που ακούει στο όνομα Νταβούτογλου: ο Τούρκος πρωθυπουργός βγήκε εξαιρετικά ενισχυμένος από τις εκλογές και είναι αυτός που πιστώνεται τον θρίαμβο. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα να θελήσει να ξεφύγει από τον σφικτό εναγκαλισμό του Ερντοάν και να αρχίσει να αρθρώνει δημοσίως τις αντιρρήσεις του, με κυρίαρχες αυτές που αφορούν στην Οικονομία και την εξωτερική πολιτική. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ερντοάν αναδείχθηκε και μέσα από την οικονομική ευνοϊκή συγκυρία και από την θεωρία των μηδενικών προβλημάτων. Σήμερα και τα δύο φαίνεται να αποτελούν τους μεγαλύτερους πονοκεφάλους του.
Τέλος, η διείσδυση του «Ισλαμικού Κράτους» στην τουρκική κοινωνία και η αναζήτηση ισορροπιών μεταξύ του κοσμικού και του συντηρητικού τμήματος της τουρκικής κοινωνίας αποτελούν σημαντικά αίτια ανησυχίας.
Σε αυτό το πλαίσιο, και με ενισχυμένη την τουρκική ηγεσία από τη Σύνοδο των G 20 στην Αττάλεια, ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι ο πρώτος ξένος ηγέτης που θα μεταβεί στην Τουρκία μετά τις εκλογές. Η ατζέντα προφανής , οι διαθέσεις της Τουρκίας εκπεφρασμένες και η διάσταση απόψεων δεδομένη.
Το προσφυγικό είναι ένα δυνατό χαρτί, αλλά η Τουρκία έχει πολλά ανοιχτά θέματα και τα περιθώρια κινήσεών της είναι περιορισμένα. Και αυτό το ξέρει καλά...

 

blue

 

 

9 Νοέμβρη. Παγκόσμια Ημέρα κατά του Φασισμού και του αντισημιτισμού - Άρθρο στο indicator.gr

Πολλές δεκάδες βερολινέζικα καταστήματα θα τιμήσουν σήμερα τη συμπλήρωση 77 χρόνων από τη Νύχτα των Κρυστάλλων, του πιο μεγάλου πογκρόμ κατά των Εβραίων πριν από το Ολοκαύτωμα, τοποθετώντας στις βιτρίνες τους μια διαφανή μεμβράνη για να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι έχουν σπάσει.
Η 9η Νοέμβρη έχει ανακηρυχθεί Διεθνής Ημέρα κατά του Φασισμού και του αντισημιτισμού.
Ξεκινώντας από τη θέση του Jean Paul Sartre, το 1944, ότι "ο αντισημιτισμός δεν είναι απλά μια εβραϊκή υπόθεση, αλλά ευρύτερα θέμα ουσίας για μια δημοκρατία", θέλω να σταθούμε στο τι διαφοροποιεί τον αντισημιτισμό από τις άλλες μορφές διακρίσεων και ρατσισμού.
Ο αντισημιτισμός είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο: αλλάζει εκφάνσεις, μορφές, ρητορική, αλλά είναι η πιο δραματική απόδειξη ότι ο σκοτεινός Μεσαίωνας δεν έχει πολλά να ζηλέψει από τον δικαιωματικό 21ο αιώνα.
Διαρκώς ανανεώνεται το υπόβαθρο του μύθου που τον συντηρεί και τον μεταφέρει στους αιώνες. Από το Μεσαιωνικό "Οι Εβραίοι σκότωσαν τον Χριστό" έχουμε περάσει στις οικονομικές και κοινωνικές θεωρίες και τους μεγάλους σύγχρονους εβραϊκούς μύθους ("οι εβραίοι ελέγχουν τα ΜΜΕ παγκοσμίως", "4.000 εβραίοι είχαν λάβει επιστολές τα ξημερώματα της 11ης Σεπτέμβρη να μην πάνε στις δουλειές τους"). Και όπως σημειώνει ο Pierre - Andre Taguieff, "Ανάμεσα στη μεσαιωνική, χριστιανική εβραιοφοβία και στον σύγχρονο εξισλαμισμό της αντιεβραϊκής υπόθεσης, δεσπόζει το πολιτιστικό ναδίρ του Ολοκαυτώματος".
Ο αντισημιτισμός έγινε στη Ναζιστική Γερμανία μέρος της ιδεολογίας της εξουσίας.
Ακόμη και η Αριστερά, παραδοσιακά ταγμένη στο πλευρό των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, φλερτάρει κατά καιρούς με τον αντισημιτισμό, ντύνοντάς τον μάλιστα με τον μανδύα "προοδευτικών" ιδεών, είτε πρόκειται για ταύτιση των Εβραίων με τις ασκούμενες από το Ισραήλ πολιτικές (το κράτος του Ισραήλ εδώ νοείται ως συλλογική εβραϊκή κοινότητα), είτε ενσωματώνοντας θεωρίες συνωμοσίας "Οι Εβραίοι βρίσκονται πίσω από τα παγκόσμια κέντρα του καπιταλισμού". Θέλω να επισημάνω τους κινδύνους που κρύβουν οι θεωρίες συνωμοσίας και η ξενοφοβία για τις ελευθεριακές και ανθρωπιστικές διαστάσεις της Αριστεράς, ακόμα και όταν αυτές εκφέρονται στο όνομα της εναντίωσης στην παγκοσμιοποίηση, των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων ή της μάχης ενάντια στον ιμπεριαλισμό.
Στον παραδοσιακό αντισημιτισμό παρατηρούμε "ουσιοποίηση" όλων των Εβραίων, όλοι θεωρείται ότι ενσαρκώνουν μία και μοναδική ουσία.
Ο θρησκευτικός αντιεβραϊσμός ανέκαθεν συντηρούσε "σύγχρονες" θεωρίες, όπως πχ ο εθνικισμός: σε μια εποχή που αναδύονταν τα κράτη-έθνη, ο Άλλος, γλωσσικά, εθνικά, θρησκευτικά ήταν, a priori, ύποπτος στην καλύτερη περίπτωση.
Ως Γενική Εισηγήτρια για τον Ρατσισμό και τη Μισαλλοδοξία, είχα την τύχη να εγκαινιάσω πέρσι, την καμπάνια του Συμβουλίου της Ευρώπης "Ένας κόσμος μίσους είναι ένας κόσμος ντροπής". Τότε είχα σημειώσει ότι το θεσμικό και νομικό πλαίσιο είναι απαραίτητη προϋπόθεση, αλλά δεν είναι πανάκεια. Καθημερινά διαπιστώνουμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο που κάνει βήματα οπισθοχώρησης σε βασικά ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όπου η προάσπισή τους θεωρείται πολυτέλεια σε εποχές κρίσης. Η απάντηση σε αυτά τα φαινόμενα είναι περισσότερα Δικαιώματα, περισσότερη Παιδεία, περισσσότερη Δημοκρατία. Μόνο με αλλαγή νοοτροπιών θα προχωρήσουμε σε έναν κόσμο συνύπαρξης που θα βασίζεται στην πολυπολιτισμικότητα και τη διαφορετικότητα.
Έντεκα χρόνια μετά τη διακήρυξη του Βερολίνου για τον αντισημιτισμό, το κείμενο είναι πιο επίκαιρο παρά ποτέ. Παρατηρούμε, δε, μια έξαρση του νεοναζισμού και του ρατσισμού σήμερα, όπου οι εγκληματικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών, ομοφυλοφίλων και άλλων ευπαθών ομάδων εντείνονται, και ακόμη και μέσα στα κοινοβούλια η ρητορική μίσους είναι απροκάλυπτη, ενώ τα ποσοστά των εν λόγω μορφωμάτων ανά την Eυρώπη αυξάνονται. Οι κυβερνήσεις των κρατών καλούνται όχι μόνο να προσαρμόσουν το νομικό τους πλαίσιο στα διεθνή επίπεδα, αλλά και να παραδειγματιστούν από τις καλές πρακτικές άλλων κρατών, κυρίως σε ζητήματα εκπαίδευσης και διδασκαλίας της ιστορίας, πάντα έχοντας στο μυαλό ότι η ιστορία διδάσκει και παραδειγματίζει και δεν υποδαυλίζει μίση.

 

orthia new - Copy

Ελλάδα - GRECO: κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια - Σχόλιο για το Vouliwatch

Η σχέση της Ελλάδας με την GRECO, την Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης κατά της διαφθοράς, είναι παλιά. Στις 11 Ιουνίου του 2010, η Επιτροπή συνέταξε Έκθεση, στο πλαίσιο του Γ' Γύρου Αξιολόγησης, όπου εξέφραζε τις ανησυχίες της αναφορικά με την αποτελεσματικότητα των ποινικών διατάξεων για την αντιμετώπιση ζητημάτων δωροδοκίας και άσκησης επιρροής για επιδίωξη προσωπικών στόχων με αθέμιτα μέσα, στην Ελλάδα. Η Έκθεση αναφερόταν στην αδυναμία του Ποινικού Κώδικα, να αντιμετωπίσει τέτοια ζητήματα ικανοποιητικά, ενώ κατέληγε σε συγκεκριμένες προτάσεις για την βελτίωσή του.
Στις 22 Ιουνίου του 2012, η ίδια Επιτροπή συνέταξε νέα Έκθεση, σχετικά με την εφαρμογή των προτάσεων της προηγούμενης, στην οποία αναφέρεται ότι από το σύνολο των προτάσεων έχει εφαρμοστεί μόνο μία. Οι υπόλοιπες είτε έχουν εφαρμοστεί μερικώς, είτε καθόλου. Συνέπεια της Εκθέσεως αυτής ήταν να μπει η χώρα μας σε καθεστώς επιτήρησης. Τον Ιούλιο του 2013 κατέθεσα Επίκαιρη Ερώτηση στον τότε Υπουργό Εσωτερικών κ. Μιχελάκη, ο οποίος, στη διάρκεια της συζήτησης της στη Βουλή, αναγνώρισε το πρόβλημα και δεσμεύτηκε για ανάληψη νομοθετικής πρωτοβουλίας η οποία θα ήταν ευρύτερη και δεσμευτικότερη των προτάσεων της Επιτροπής. Οι φιλόδοξες εξαγγελίες Μιχελάκη παραπέμφθηκαν στις καλένδες, οπότε μας διαμήνυσαν ότι θα έρθουν για επιτόπιο έλεγχο στις 3-6 Νοέμβρη 2014. Και έτσι, άρον άρον, ενσωματώσαμε κάποιες προτάσεις στο Νομοσχέδιο για τη χρηματοδότηση κομμάτων, βουλευτών και ευρωβουλευτών πέρσι τον Οκτώβρη (Νόμος 4304/2014).
Με τον Νόμο αυτό γίνεται μία δειλή προσπάθεια ενσωμάτωσης των εξής προτάσεων της Επιτροπής:
1.Μείωση της κρατικής χρηματοδότησης.
2. Διαφάνεια της ιδιωτικής χρηματοδότησης.
3. Αυστηροποίηση της διαδικασίας χρηματοδότησης των κομμάτων.
Αντίθετα δεν ανοίγει καν η συζήτηση για μία σειρά από βασικά ζητήματα διαφάνειας και ποιότητας λειτουργίας της Δημοκρατίας, όπως:
1. Ανάθεση του ελέγχου Πόθεν Έσχες των πολιτικών προσώπων, όχι σε επιτροπή της Βουλής, αλλά σε ανεξάρτητη Αρχή αυξημένου κύρους (μία σκέψη είναι να αποτελείται αποκλειστικά από δικαστικούς λειτουργούς των τριών Ανωτάτων Δικαστηρίων).
2. Υπαγωγή των περιπτώσεων οικονομικών εγκλημάτων υπουργών στις διατάξεις του νόμου για τους καταχραστές του δημοσίου, κάτι μάλιστα που συμπεριλαμβανόταν στην προγραμματική συμφωνία τον Ιούνη του 2012.
3. Σύνδεση της βουλευτικής αποζημίωσης με τον βασικό μισθό, όπως γίνεται στην πλειονότητα των χωρών.
4. Εισαγωγή διοικητικών και ποινικών κυρώσεων όχι μόνο σε υποψηφίους βουλευτές αλλά και τρίτους για αντιδεοντολογική συμπεριφορά.
5. Οικονομική ενίσχυση εκλεγμένων βουλευτών κατά τη διάρκεια της θητείας τους.

 

2 10

Όπισθεν ολοταχώς! - Άρθρο στο tvxs.gr

Όταν είδε για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας η σκέψη να φέρουν «προαιρετικά» τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων στις στολές τους Αγίους προστάτες των Όπλων τους, την αποδώσαμε στις υψηλές θερμοκρασίες της εποχής, στη δημοσιογραφική ξηρασία του Αυγούστου και στο προεκλογικό κλίμα, όπου στην Ελλάδα του 2015 πατριωτιλίκι και θρησκεία αποτελούν, ακόμη, αστείρευτη πηγή άντλησης ψήφων.
Πριν λίγες ημέρες το θέμα επανήλθε οριστικά και επίσημα, κάνοντας πλέον αδήριτη την ανάγκη παρέμβασης σε ένα Υπουργείο όπου πλέον τα ζητηματα έχουν ξεπεράσει το θεσμικό πλαίσιο και απειλούν τον σκληρό πυρήνα των σύγχρονων Δημοκρατιών.
Όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο νομικός Βασίλης Σωτηρόπουλος, «Η στρατιωτική στολή είναι τύπος καθορισμένος από το δημόσιο δίκαιο και όχι πεδίο ενάσκησης της ελευθερίας της έκφρασης ή της θρησκευτικής συνείδησης του στρατευμένου. Ακριβώς όπως και το δελτίο αστυνομικής ταυτότητας επί του οποίου ούτε προαιρετικά επιτρέπεται η αναγραφή του θρησκεύματος, σύμφωνα με σειρά αποφάσεων του ΣτΕ, της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και την επικύρωσης τους από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Η αποδοχή προαιρετικής ανάρτησης θρησκευτικών συμβόλων θα επιτρέψει αυτομάτως διακρίσεις με βάση την θρησκευτική συνείδηση, κατηγοριοποιήσεις αδιανόητες για τις συνθήκες ομοψυχίας που πρέπει να επικρατούν στους υπηρετούντες. Η παραβίαση αφορά τα άρθρα 5 παρ. 1, 9, 9Α, 13 του Συντάγματος και τα άρθρα 9 και 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου".
Πέρα από τα παραπάνω πολύ σημαντικά και μόνο η επίκληση της προαιρετικότητας προκαλεί μειδίαμα όταν αναφέρονται σε ένα κλειστό σύστημα όπως είναι ο στρατός και δη ο ελληνικός: ποιος θα τολμήσει να μην το φορέσει όταν το έχει ήδη φορέσει ο «ανώτερος», χωρίς τον φόβο του στιγματισμού και της δυσμένειας; (συχνές οι καταγγελίες για αποχή σε μονάδες από τον επίσης «προαιρετικό» εκκλησιασμό, αποχή που συνοδεύεται από αγγαρείες).
Σύμφωνα με το έγγραφο του ΓΕΕΘΑ Φ.456/44/187527/Σ. 2812/04 Αυγ 15/ΓΕΕΘΑ/Β1, η δερματοστιξία, το τατουάζ δηλαδή, επιτρέπεται αρκεί να μην είναι εξωτερικά εμφανής όταν θα φορούν οι στρατιωτικοί τη στολή τους και να μην έχει οποιοδήποτε μήνυμα φυλετικών, εθνικών ή θρησκευτικών διακρίσεων. Το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας μεριμνεί, και τα τατουάζ που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΦΑΝΗ να μη δημιουργούν ζητήματα θρησκευτικών διακρίσεων στο στράτευμα. Θα σιωπήσει για τους Αγίους προστάτες στις στολές που είναι κάτι παραπάνω από εμφανή και θα διαιρούν τα στελέχη σε πιστούς και καλούς Χριστιανούς και μη; Τι θα απαντήσει στους συμπατριώτες μας αλλόθρησκους που υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία;
Τι έχει να απαντήσει ο μεγαλύτερος κυβερνητικός εταίρος, ο ΣΥΡΙΖΑ, στο πρόγραμμα του οποίου για τις Ένοπλες Δυνάμεις διαβάζουμε ότι «Η εσωτερική λειτουργία της Άμυνας οφείλει να διασφαλίζει και να εφαρμόζει τον κανόνα του δικαίου και επιπλέον τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να γίνονται σεβαστά και να θωρακίζονται». Ο Αναπληρωτής Υπουργός, Δ. Βίτσας; Οι αποφάσεις των Υπουργείων υπακούουν και υπηρετούν ένα συνεκτικό σχέδιο ή αποτελούν παραμάγαζα του κάθε Υπουργού;
Θεωρούσα ότι τα θέματα αυτά τα είχαμε λύσει ως Πολιτεία με την κατάργηση αναγραφής θρησκεύματος στις ταυτότητες.
Η αντίδραση όσων διαφωνούν με το όλο εγχείρημα είναι αναγκαία και επιβεβλημένη. Τώρα, πριν να είναι πολύ αργά. Θα περίμενε κανείς, να αντιδράσουν αυτοί που ασχολούνται με τα θέματα των στρατιωτικών όπως η ΠΟΕΣ. Ματαίως, όμως. Ευχή και ελπίδα είναι να έχουν διαφορετική γνώμη. Να μη συναινέσουν στην εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής, αλλά να αντιδράσουν με ξεκάθαρη, συνειδητή και δυναμική θέση.
Ζούμε την εποχή της σποράς πολλών και δυνατών ανέμων. Δυστυχώς, η ώρα που θα θερίσουμε τυφώνες και θύελλες δεν αργεί. Διανύουμε έναν ολισθηρό δρόμο με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

 

παρλ 1

Προσφυγικές ροές: Όταν η διαχείριση πια δεν αρκεί - Άρθρο στο tvxs.gr

Η επιδείνωση της κατάστασης στη Συρία επανέφερε στο προσκήνιο την προσοχή προς την Τουρκία. Η πλειονότητα των χωρών της Ε.Ε, παρά τους όποιους δισταγμούς, επιθυμεί πλέον την προσέγγιση με τον Erdoğan ακόμα κι αν βρίσκεται εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας.

Ήδη πριν από την σύνοδο κορυφής της Ε.Ε, η Angela Merkel είχε στείλει σαφές μήνυμα ότι δεν είναι δυνατή η διαχείριση του μεταναστευτικού, χωρίς τη συνεργασία της Τουρκίας. Και πράγματι είναι μια κίνηση πραγματικά αναπόφευκτη. Η Τουρκία είναι η ανατολική πύλη προς την Ευρώπη και φιλοξενεί πλέον των δύο εκατομμυρίων προσφύγων, οι οποίοι διαφορετικά θα είχαν εισέλθει στις ευρωπαϊκές χώρες. Επί τάπητος τέθηκε το σχέδιο κοινής δράσης, το οποίο συζητήθηκε για πολλές ώρες και ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Donald Tusk, εξήλθε για να καλωσορίσει την διμερή συμφωνία με τους Τούρκους. Πρόκειται για ένα πρώτο πολιτικό βάπτισμα, το οποίο ωστόσο θα συζητηθεί περαιτέρω.

Ο Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, έχοντας μόλις επιστρέψει από την Άγκυρα, παρουσίασε τους όρους που θέτει η Τουρκία προκειμένου να δώσει το πράσινο φως για ένα «σχέδιο κοινής δράσης» που αποσκοπεί στην αναχαίτιση των προσφυγικών ροών από τη Συρία. Η τουρκική πλευρά ζητά τον τριπλασιασμό της χρηματοδότησης, ήτοι 3 δις ευρώ, για την κατασκευή κέντρων φιλοξενίας και υποδοχής. Πρόκειται για ένα ποσό, που οι Ευρωπαίοι είναι πρόθυμοι να παράσχουν και θα εξασφαλισθεί εν μέρει από τον προϋπολογισμό της Ε.Ε και εν μέρει από την άμεση χρηματοδότηση των κρατών μελών. Επιπροσθέτως, οι όροι των Τούρκων αφορούν στις σχέσεις με την Ε.Ε: η Άγκυρα επιθυμεί την επιτάχυνση της κατάργησης της υποχρεωτικής βίζας για τους τούρκους πολίτες που επιθυμούν να εισέλθουν στην ΕΕ. Ζητάει επίσης να επιταχυνθούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με το άνοιγμα πέντε κεφαλαίων της ενταξιακής συμφωνίας της Τουρκίας. Πρόκειται για τα κεφάλαια 15, 23, 24 που αφορούν στην Ενέργεια, τα Θεμελιώδη Δικαιώματα και τη Δικαιοσύνη. Αξιοσημείωτο είναι ότι η μόνη χώρα που μπορεί να ασκήσει βέτο σε αυτά είναι η Κύπρος, οπότε τυχόν συναίνεσή της θα σημάνει άσκηση ασφυκτικών πιέσεων από την πλευρά της Ένωσης.

Ακόμα υπάρχει η απαίτηση να προσκαλείται, θεσμικά πλέον, ο Τούρκος Πρόεδρος και ο Πρωθυπουργός στις ευρωπαϊκές συνόδους κορυφής, αλλά και να αναγνωρίζεται ως «ασφαλής χώρα», γεγονός που θα καθιστούσε πιο δύσκολη τη χορήγηση πολιτικού ασύλου σε Τούρκους πολίτες, και κατά συνέπεια σε Κούρδους τουρκικής υπηκοότητας που διώκονται από τη σημερινή κυβέρνηση.

Οι ανησυχίες των Ευρωπαίων έναντι αυτών των απαιτήσεων είναι προφανείς: η Γερμανία εκφράζει φόβους για το ζήτημα της απελευθέρωσης της βίζας καθώς η εισροή των Σύρων προσφύγων ενδέχεται να αντικατασταθεί από αντίστοιχη τούρκων οικονομικών μεταναστών, η οποία θα είναι ακόμα πιο δύσκολα διαχειρίσιμη. Εξάλλου, η αναγνώριση της ιδιότητας της «ασφαλούς χώρας» συνάντησε αντιδράσεις, ιδιαίτερα από τις σκανδιναβικές χώρες που φιλοξενούν ήδη πολλούς πολιτικούς Κούρδους πρόσφυγες.
Χωρίς να κλείσουν την πόρτα στην Άγκυρα, οι 28 της Ε.Ε αναζητούν μια λύση σε αυτό το μέτωπο που θα τους επιτρέψει να κερδίσουν χρόνο. Στα συμπεράσματα της Συνόδου γίνεται λόγος για την προώθηση των σχέσεων με την Τουρκία και την παροχή υποστήριξης για το σχέδιο δράσης που συμφωνήθηκε από την Κομισιόν, παρά το γεγονός ότι πολλές λεπτομέρειες δεν έχουν ακόμη αποσαφηνιστεί. Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean Claude Juncker δήλωσε ότι «Ε.Ε και Τουρκία έχουν βρει τη συμφωνία για ένα σχέδιο κοινής δράσης για το μεταναστευτικό», δικαιώνοντας τον Τουρκικό Τύπο που μιλά για λευκό καπνό από τις διαπραγματεύσεις, την ώρα που η ευρωπαϊκή διπλωματία κρατά μάλλον χαμηλούς τόνους, αναμένοντας και τις επίσημες αντιδράσεις της Κυπριακής πλευράς.

Το προσφυγικό/μεταναστευτικό συζητήθηκε και στο περιθώριο της Έκτακτης Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στις 5 του Οκτώβρη. Η ενημέρωση για το τι ειπώθηκε ήταν εξαιρετικά φειδωλή. Έχει όμως ενδιαφέρον ότι αξιωματούχοι του Συμφώνου εντάσσουν την προβληματική που αναπτύσσεται στη νέα δομή του Οργανισμού και το πλαίσιο των νέων προκλήσεων που εμφανίζονται στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.

Μην ξεχνάμε ότι την προηγούμενη εβδομάδα, οι υπήρξε δυσαρέσκεια στις σχέσεις Ε.Ε με Ιταλία και Ελλάδα λόγω δηλώσεων Tusk και Juncker αντίστοιχα για τη διαχείριση του προσφυγικού και την πρόταση κοινής φύλαξης με την Τουρκία. Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι δεν επιθυμούν δημιουργία περαιτέρω προβλημάτων, ειδικά τώρα που οι συνομιλίες για το Κυπριακό είναι σε καλή φάση και η Κύπρος, χώρα εκτός Σέγκεν, δεν αντιμετωπίζει ούτως ή άλλως μεγάλες ροές.

Το κεντρικό πρόβλημα παραμένει και αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο μετά την τελευταία Σύνοδο: έλλειψη πολιτικής, περίσσευμα διαχείρισης. Δεν αρκεί να αντιλαμβάνεσαι ότι το Δουβλίνο είναι «απαρχαιωμένο» οφείλεις να προτείνεις αντικατάσταση ή ολική κατάργησή του. Φαντάζει υποκριτικό να μιλάς για αυτούς που χάνουν τη ζωή τους στο Αιγαίο όταν δεν θέλεις να ακούσεις για κατάργηση της Οδηγίας 2001/51/ΕΚ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ουσιαστικά επιβάλλει τους πρόσφυγες σε ένα τεστ επιβίωσης. Με το θέμα της Συρίας να χρονίζει, την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου σε συνεχή περιδίνηση και το Χαλιφάτο παρόν, οι προσφυγικές ροές στο μέλλον θα αυξάνονται και η διαχείριση τους θα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Αν δεν χαραχθούν τώρα πολιτικές μακρόπνοες πολύ φοβάμαι ότι στο μέλλον θα επιλέγουν λύσεις υπό το κράτος του πανικού που δεν θα αντίκεινται μόνο στις Διεθνείς Συμβάσεις, αλλά και θα βάλλουν τον σκληρό πυρήνα των Θεμελιωδών δικαιωμάτων.

 

11693199 880572315369663 1365534033 n

 

Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά