Αρθρογραφία

9 Νοέμβρη. Παγκόσμια Ημέρα κατά του Φασισμού και του αντισημιτισμού - Άρθρο στο indicator.gr

Πολλές δεκάδες βερολινέζικα καταστήματα θα τιμήσουν σήμερα τη συμπλήρωση 77 χρόνων από τη Νύχτα των Κρυστάλλων, του πιο μεγάλου πογκρόμ κατά των Εβραίων πριν από το Ολοκαύτωμα, τοποθετώντας στις βιτρίνες τους μια διαφανή μεμβράνη για να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι έχουν σπάσει.
Η 9η Νοέμβρη έχει ανακηρυχθεί Διεθνής Ημέρα κατά του Φασισμού και του αντισημιτισμού.
Ξεκινώντας από τη θέση του Jean Paul Sartre, το 1944, ότι "ο αντισημιτισμός δεν είναι απλά μια εβραϊκή υπόθεση, αλλά ευρύτερα θέμα ουσίας για μια δημοκρατία", θέλω να σταθούμε στο τι διαφοροποιεί τον αντισημιτισμό από τις άλλες μορφές διακρίσεων και ρατσισμού.
Ο αντισημιτισμός είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο: αλλάζει εκφάνσεις, μορφές, ρητορική, αλλά είναι η πιο δραματική απόδειξη ότι ο σκοτεινός Μεσαίωνας δεν έχει πολλά να ζηλέψει από τον δικαιωματικό 21ο αιώνα.
Διαρκώς ανανεώνεται το υπόβαθρο του μύθου που τον συντηρεί και τον μεταφέρει στους αιώνες. Από το Μεσαιωνικό "Οι Εβραίοι σκότωσαν τον Χριστό" έχουμε περάσει στις οικονομικές και κοινωνικές θεωρίες και τους μεγάλους σύγχρονους εβραϊκούς μύθους ("οι εβραίοι ελέγχουν τα ΜΜΕ παγκοσμίως", "4.000 εβραίοι είχαν λάβει επιστολές τα ξημερώματα της 11ης Σεπτέμβρη να μην πάνε στις δουλειές τους"). Και όπως σημειώνει ο Pierre - Andre Taguieff, "Ανάμεσα στη μεσαιωνική, χριστιανική εβραιοφοβία και στον σύγχρονο εξισλαμισμό της αντιεβραϊκής υπόθεσης, δεσπόζει το πολιτιστικό ναδίρ του Ολοκαυτώματος".
Ο αντισημιτισμός έγινε στη Ναζιστική Γερμανία μέρος της ιδεολογίας της εξουσίας.
Ακόμη και η Αριστερά, παραδοσιακά ταγμένη στο πλευρό των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, φλερτάρει κατά καιρούς με τον αντισημιτισμό, ντύνοντάς τον μάλιστα με τον μανδύα "προοδευτικών" ιδεών, είτε πρόκειται για ταύτιση των Εβραίων με τις ασκούμενες από το Ισραήλ πολιτικές (το κράτος του Ισραήλ εδώ νοείται ως συλλογική εβραϊκή κοινότητα), είτε ενσωματώνοντας θεωρίες συνωμοσίας "Οι Εβραίοι βρίσκονται πίσω από τα παγκόσμια κέντρα του καπιταλισμού". Θέλω να επισημάνω τους κινδύνους που κρύβουν οι θεωρίες συνωμοσίας και η ξενοφοβία για τις ελευθεριακές και ανθρωπιστικές διαστάσεις της Αριστεράς, ακόμα και όταν αυτές εκφέρονται στο όνομα της εναντίωσης στην παγκοσμιοποίηση, των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων ή της μάχης ενάντια στον ιμπεριαλισμό.
Στον παραδοσιακό αντισημιτισμό παρατηρούμε "ουσιοποίηση" όλων των Εβραίων, όλοι θεωρείται ότι ενσαρκώνουν μία και μοναδική ουσία.
Ο θρησκευτικός αντιεβραϊσμός ανέκαθεν συντηρούσε "σύγχρονες" θεωρίες, όπως πχ ο εθνικισμός: σε μια εποχή που αναδύονταν τα κράτη-έθνη, ο Άλλος, γλωσσικά, εθνικά, θρησκευτικά ήταν, a priori, ύποπτος στην καλύτερη περίπτωση.
Ως Γενική Εισηγήτρια για τον Ρατσισμό και τη Μισαλλοδοξία, είχα την τύχη να εγκαινιάσω πέρσι, την καμπάνια του Συμβουλίου της Ευρώπης "Ένας κόσμος μίσους είναι ένας κόσμος ντροπής". Τότε είχα σημειώσει ότι το θεσμικό και νομικό πλαίσιο είναι απαραίτητη προϋπόθεση, αλλά δεν είναι πανάκεια. Καθημερινά διαπιστώνουμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο που κάνει βήματα οπισθοχώρησης σε βασικά ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όπου η προάσπισή τους θεωρείται πολυτέλεια σε εποχές κρίσης. Η απάντηση σε αυτά τα φαινόμενα είναι περισσότερα Δικαιώματα, περισσότερη Παιδεία, περισσσότερη Δημοκρατία. Μόνο με αλλαγή νοοτροπιών θα προχωρήσουμε σε έναν κόσμο συνύπαρξης που θα βασίζεται στην πολυπολιτισμικότητα και τη διαφορετικότητα.
Έντεκα χρόνια μετά τη διακήρυξη του Βερολίνου για τον αντισημιτισμό, το κείμενο είναι πιο επίκαιρο παρά ποτέ. Παρατηρούμε, δε, μια έξαρση του νεοναζισμού και του ρατσισμού σήμερα, όπου οι εγκληματικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών, ομοφυλοφίλων και άλλων ευπαθών ομάδων εντείνονται, και ακόμη και μέσα στα κοινοβούλια η ρητορική μίσους είναι απροκάλυπτη, ενώ τα ποσοστά των εν λόγω μορφωμάτων ανά την Eυρώπη αυξάνονται. Οι κυβερνήσεις των κρατών καλούνται όχι μόνο να προσαρμόσουν το νομικό τους πλαίσιο στα διεθνή επίπεδα, αλλά και να παραδειγματιστούν από τις καλές πρακτικές άλλων κρατών, κυρίως σε ζητήματα εκπαίδευσης και διδασκαλίας της ιστορίας, πάντα έχοντας στο μυαλό ότι η ιστορία διδάσκει και παραδειγματίζει και δεν υποδαυλίζει μίση.

 

orthia new - Copy

Όπισθεν ολοταχώς! - Άρθρο στο tvxs.gr

Όταν είδε για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας η σκέψη να φέρουν «προαιρετικά» τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων στις στολές τους Αγίους προστάτες των Όπλων τους, την αποδώσαμε στις υψηλές θερμοκρασίες της εποχής, στη δημοσιογραφική ξηρασία του Αυγούστου και στο προεκλογικό κλίμα, όπου στην Ελλάδα του 2015 πατριωτιλίκι και θρησκεία αποτελούν, ακόμη, αστείρευτη πηγή άντλησης ψήφων.
Πριν λίγες ημέρες το θέμα επανήλθε οριστικά και επίσημα, κάνοντας πλέον αδήριτη την ανάγκη παρέμβασης σε ένα Υπουργείο όπου πλέον τα ζητηματα έχουν ξεπεράσει το θεσμικό πλαίσιο και απειλούν τον σκληρό πυρήνα των σύγχρονων Δημοκρατιών.
Όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο νομικός Βασίλης Σωτηρόπουλος, «Η στρατιωτική στολή είναι τύπος καθορισμένος από το δημόσιο δίκαιο και όχι πεδίο ενάσκησης της ελευθερίας της έκφρασης ή της θρησκευτικής συνείδησης του στρατευμένου. Ακριβώς όπως και το δελτίο αστυνομικής ταυτότητας επί του οποίου ούτε προαιρετικά επιτρέπεται η αναγραφή του θρησκεύματος, σύμφωνα με σειρά αποφάσεων του ΣτΕ, της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και την επικύρωσης τους από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Η αποδοχή προαιρετικής ανάρτησης θρησκευτικών συμβόλων θα επιτρέψει αυτομάτως διακρίσεις με βάση την θρησκευτική συνείδηση, κατηγοριοποιήσεις αδιανόητες για τις συνθήκες ομοψυχίας που πρέπει να επικρατούν στους υπηρετούντες. Η παραβίαση αφορά τα άρθρα 5 παρ. 1, 9, 9Α, 13 του Συντάγματος και τα άρθρα 9 και 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου".
Πέρα από τα παραπάνω πολύ σημαντικά και μόνο η επίκληση της προαιρετικότητας προκαλεί μειδίαμα όταν αναφέρονται σε ένα κλειστό σύστημα όπως είναι ο στρατός και δη ο ελληνικός: ποιος θα τολμήσει να μην το φορέσει όταν το έχει ήδη φορέσει ο «ανώτερος», χωρίς τον φόβο του στιγματισμού και της δυσμένειας; (συχνές οι καταγγελίες για αποχή σε μονάδες από τον επίσης «προαιρετικό» εκκλησιασμό, αποχή που συνοδεύεται από αγγαρείες).
Σύμφωνα με το έγγραφο του ΓΕΕΘΑ Φ.456/44/187527/Σ. 2812/04 Αυγ 15/ΓΕΕΘΑ/Β1, η δερματοστιξία, το τατουάζ δηλαδή, επιτρέπεται αρκεί να μην είναι εξωτερικά εμφανής όταν θα φορούν οι στρατιωτικοί τη στολή τους και να μην έχει οποιοδήποτε μήνυμα φυλετικών, εθνικών ή θρησκευτικών διακρίσεων. Το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας μεριμνεί, και τα τατουάζ που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΦΑΝΗ να μη δημιουργούν ζητήματα θρησκευτικών διακρίσεων στο στράτευμα. Θα σιωπήσει για τους Αγίους προστάτες στις στολές που είναι κάτι παραπάνω από εμφανή και θα διαιρούν τα στελέχη σε πιστούς και καλούς Χριστιανούς και μη; Τι θα απαντήσει στους συμπατριώτες μας αλλόθρησκους που υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία;
Τι έχει να απαντήσει ο μεγαλύτερος κυβερνητικός εταίρος, ο ΣΥΡΙΖΑ, στο πρόγραμμα του οποίου για τις Ένοπλες Δυνάμεις διαβάζουμε ότι «Η εσωτερική λειτουργία της Άμυνας οφείλει να διασφαλίζει και να εφαρμόζει τον κανόνα του δικαίου και επιπλέον τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να γίνονται σεβαστά και να θωρακίζονται». Ο Αναπληρωτής Υπουργός, Δ. Βίτσας; Οι αποφάσεις των Υπουργείων υπακούουν και υπηρετούν ένα συνεκτικό σχέδιο ή αποτελούν παραμάγαζα του κάθε Υπουργού;
Θεωρούσα ότι τα θέματα αυτά τα είχαμε λύσει ως Πολιτεία με την κατάργηση αναγραφής θρησκεύματος στις ταυτότητες.
Η αντίδραση όσων διαφωνούν με το όλο εγχείρημα είναι αναγκαία και επιβεβλημένη. Τώρα, πριν να είναι πολύ αργά. Θα περίμενε κανείς, να αντιδράσουν αυτοί που ασχολούνται με τα θέματα των στρατιωτικών όπως η ΠΟΕΣ. Ματαίως, όμως. Ευχή και ελπίδα είναι να έχουν διαφορετική γνώμη. Να μη συναινέσουν στην εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής, αλλά να αντιδράσουν με ξεκάθαρη, συνειδητή και δυναμική θέση.
Ζούμε την εποχή της σποράς πολλών και δυνατών ανέμων. Δυστυχώς, η ώρα που θα θερίσουμε τυφώνες και θύελλες δεν αργεί. Διανύουμε έναν ολισθηρό δρόμο με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

 

παρλ 1

Προσφυγικές ροές: Όταν η διαχείριση πια δεν αρκεί - Άρθρο στο tvxs.gr

Η επιδείνωση της κατάστασης στη Συρία επανέφερε στο προσκήνιο την προσοχή προς την Τουρκία. Η πλειονότητα των χωρών της Ε.Ε, παρά τους όποιους δισταγμούς, επιθυμεί πλέον την προσέγγιση με τον Erdoğan ακόμα κι αν βρίσκεται εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας.

Ήδη πριν από την σύνοδο κορυφής της Ε.Ε, η Angela Merkel είχε στείλει σαφές μήνυμα ότι δεν είναι δυνατή η διαχείριση του μεταναστευτικού, χωρίς τη συνεργασία της Τουρκίας. Και πράγματι είναι μια κίνηση πραγματικά αναπόφευκτη. Η Τουρκία είναι η ανατολική πύλη προς την Ευρώπη και φιλοξενεί πλέον των δύο εκατομμυρίων προσφύγων, οι οποίοι διαφορετικά θα είχαν εισέλθει στις ευρωπαϊκές χώρες. Επί τάπητος τέθηκε το σχέδιο κοινής δράσης, το οποίο συζητήθηκε για πολλές ώρες και ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Donald Tusk, εξήλθε για να καλωσορίσει την διμερή συμφωνία με τους Τούρκους. Πρόκειται για ένα πρώτο πολιτικό βάπτισμα, το οποίο ωστόσο θα συζητηθεί περαιτέρω.

Ο Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, έχοντας μόλις επιστρέψει από την Άγκυρα, παρουσίασε τους όρους που θέτει η Τουρκία προκειμένου να δώσει το πράσινο φως για ένα «σχέδιο κοινής δράσης» που αποσκοπεί στην αναχαίτιση των προσφυγικών ροών από τη Συρία. Η τουρκική πλευρά ζητά τον τριπλασιασμό της χρηματοδότησης, ήτοι 3 δις ευρώ, για την κατασκευή κέντρων φιλοξενίας και υποδοχής. Πρόκειται για ένα ποσό, που οι Ευρωπαίοι είναι πρόθυμοι να παράσχουν και θα εξασφαλισθεί εν μέρει από τον προϋπολογισμό της Ε.Ε και εν μέρει από την άμεση χρηματοδότηση των κρατών μελών. Επιπροσθέτως, οι όροι των Τούρκων αφορούν στις σχέσεις με την Ε.Ε: η Άγκυρα επιθυμεί την επιτάχυνση της κατάργησης της υποχρεωτικής βίζας για τους τούρκους πολίτες που επιθυμούν να εισέλθουν στην ΕΕ. Ζητάει επίσης να επιταχυνθούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με το άνοιγμα πέντε κεφαλαίων της ενταξιακής συμφωνίας της Τουρκίας. Πρόκειται για τα κεφάλαια 15, 23, 24 που αφορούν στην Ενέργεια, τα Θεμελιώδη Δικαιώματα και τη Δικαιοσύνη. Αξιοσημείωτο είναι ότι η μόνη χώρα που μπορεί να ασκήσει βέτο σε αυτά είναι η Κύπρος, οπότε τυχόν συναίνεσή της θα σημάνει άσκηση ασφυκτικών πιέσεων από την πλευρά της Ένωσης.

Ακόμα υπάρχει η απαίτηση να προσκαλείται, θεσμικά πλέον, ο Τούρκος Πρόεδρος και ο Πρωθυπουργός στις ευρωπαϊκές συνόδους κορυφής, αλλά και να αναγνωρίζεται ως «ασφαλής χώρα», γεγονός που θα καθιστούσε πιο δύσκολη τη χορήγηση πολιτικού ασύλου σε Τούρκους πολίτες, και κατά συνέπεια σε Κούρδους τουρκικής υπηκοότητας που διώκονται από τη σημερινή κυβέρνηση.

Οι ανησυχίες των Ευρωπαίων έναντι αυτών των απαιτήσεων είναι προφανείς: η Γερμανία εκφράζει φόβους για το ζήτημα της απελευθέρωσης της βίζας καθώς η εισροή των Σύρων προσφύγων ενδέχεται να αντικατασταθεί από αντίστοιχη τούρκων οικονομικών μεταναστών, η οποία θα είναι ακόμα πιο δύσκολα διαχειρίσιμη. Εξάλλου, η αναγνώριση της ιδιότητας της «ασφαλούς χώρας» συνάντησε αντιδράσεις, ιδιαίτερα από τις σκανδιναβικές χώρες που φιλοξενούν ήδη πολλούς πολιτικούς Κούρδους πρόσφυγες.
Χωρίς να κλείσουν την πόρτα στην Άγκυρα, οι 28 της Ε.Ε αναζητούν μια λύση σε αυτό το μέτωπο που θα τους επιτρέψει να κερδίσουν χρόνο. Στα συμπεράσματα της Συνόδου γίνεται λόγος για την προώθηση των σχέσεων με την Τουρκία και την παροχή υποστήριξης για το σχέδιο δράσης που συμφωνήθηκε από την Κομισιόν, παρά το γεγονός ότι πολλές λεπτομέρειες δεν έχουν ακόμη αποσαφηνιστεί. Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean Claude Juncker δήλωσε ότι «Ε.Ε και Τουρκία έχουν βρει τη συμφωνία για ένα σχέδιο κοινής δράσης για το μεταναστευτικό», δικαιώνοντας τον Τουρκικό Τύπο που μιλά για λευκό καπνό από τις διαπραγματεύσεις, την ώρα που η ευρωπαϊκή διπλωματία κρατά μάλλον χαμηλούς τόνους, αναμένοντας και τις επίσημες αντιδράσεις της Κυπριακής πλευράς.

Το προσφυγικό/μεταναστευτικό συζητήθηκε και στο περιθώριο της Έκτακτης Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στις 5 του Οκτώβρη. Η ενημέρωση για το τι ειπώθηκε ήταν εξαιρετικά φειδωλή. Έχει όμως ενδιαφέρον ότι αξιωματούχοι του Συμφώνου εντάσσουν την προβληματική που αναπτύσσεται στη νέα δομή του Οργανισμού και το πλαίσιο των νέων προκλήσεων που εμφανίζονται στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.

Μην ξεχνάμε ότι την προηγούμενη εβδομάδα, οι υπήρξε δυσαρέσκεια στις σχέσεις Ε.Ε με Ιταλία και Ελλάδα λόγω δηλώσεων Tusk και Juncker αντίστοιχα για τη διαχείριση του προσφυγικού και την πρόταση κοινής φύλαξης με την Τουρκία. Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι δεν επιθυμούν δημιουργία περαιτέρω προβλημάτων, ειδικά τώρα που οι συνομιλίες για το Κυπριακό είναι σε καλή φάση και η Κύπρος, χώρα εκτός Σέγκεν, δεν αντιμετωπίζει ούτως ή άλλως μεγάλες ροές.

Το κεντρικό πρόβλημα παραμένει και αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο μετά την τελευταία Σύνοδο: έλλειψη πολιτικής, περίσσευμα διαχείρισης. Δεν αρκεί να αντιλαμβάνεσαι ότι το Δουβλίνο είναι «απαρχαιωμένο» οφείλεις να προτείνεις αντικατάσταση ή ολική κατάργησή του. Φαντάζει υποκριτικό να μιλάς για αυτούς που χάνουν τη ζωή τους στο Αιγαίο όταν δεν θέλεις να ακούσεις για κατάργηση της Οδηγίας 2001/51/ΕΚ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ουσιαστικά επιβάλλει τους πρόσφυγες σε ένα τεστ επιβίωσης. Με το θέμα της Συρίας να χρονίζει, την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου σε συνεχή περιδίνηση και το Χαλιφάτο παρόν, οι προσφυγικές ροές στο μέλλον θα αυξάνονται και η διαχείριση τους θα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Αν δεν χαραχθούν τώρα πολιτικές μακρόπνοες πολύ φοβάμαι ότι στο μέλλον θα επιλέγουν λύσεις υπό το κράτος του πανικού που δεν θα αντίκεινται μόνο στις Διεθνείς Συμβάσεις, αλλά και θα βάλλουν τον σκληρό πυρήνα των Θεμελιωδών δικαιωμάτων.

 

11693199 880572315369663 1365534033 n

 

Ελλάδα - GRECO: κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια - Σχόλιο για το Vouliwatch

Η σχέση της Ελλάδας με την GRECO, την Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης κατά της διαφθοράς, είναι παλιά. Στις 11 Ιουνίου του 2010, η Επιτροπή συνέταξε Έκθεση, στο πλαίσιο του Γ' Γύρου Αξιολόγησης, όπου εξέφραζε τις ανησυχίες της αναφορικά με την αποτελεσματικότητα των ποινικών διατάξεων για την αντιμετώπιση ζητημάτων δωροδοκίας και άσκησης επιρροής για επιδίωξη προσωπικών στόχων με αθέμιτα μέσα, στην Ελλάδα. Η Έκθεση αναφερόταν στην αδυναμία του Ποινικού Κώδικα, να αντιμετωπίσει τέτοια ζητήματα ικανοποιητικά, ενώ κατέληγε σε συγκεκριμένες προτάσεις για την βελτίωσή του.
Στις 22 Ιουνίου του 2012, η ίδια Επιτροπή συνέταξε νέα Έκθεση, σχετικά με την εφαρμογή των προτάσεων της προηγούμενης, στην οποία αναφέρεται ότι από το σύνολο των προτάσεων έχει εφαρμοστεί μόνο μία. Οι υπόλοιπες είτε έχουν εφαρμοστεί μερικώς, είτε καθόλου. Συνέπεια της Εκθέσεως αυτής ήταν να μπει η χώρα μας σε καθεστώς επιτήρησης. Τον Ιούλιο του 2013 κατέθεσα Επίκαιρη Ερώτηση στον τότε Υπουργό Εσωτερικών κ. Μιχελάκη, ο οποίος, στη διάρκεια της συζήτησης της στη Βουλή, αναγνώρισε το πρόβλημα και δεσμεύτηκε για ανάληψη νομοθετικής πρωτοβουλίας η οποία θα ήταν ευρύτερη και δεσμευτικότερη των προτάσεων της Επιτροπής. Οι φιλόδοξες εξαγγελίες Μιχελάκη παραπέμφθηκαν στις καλένδες, οπότε μας διαμήνυσαν ότι θα έρθουν για επιτόπιο έλεγχο στις 3-6 Νοέμβρη 2014. Και έτσι, άρον άρον, ενσωματώσαμε κάποιες προτάσεις στο Νομοσχέδιο για τη χρηματοδότηση κομμάτων, βουλευτών και ευρωβουλευτών πέρσι τον Οκτώβρη (Νόμος 4304/2014).
Με τον Νόμο αυτό γίνεται μία δειλή προσπάθεια ενσωμάτωσης των εξής προτάσεων της Επιτροπής:
1.Μείωση της κρατικής χρηματοδότησης.
2. Διαφάνεια της ιδιωτικής χρηματοδότησης.
3. Αυστηροποίηση της διαδικασίας χρηματοδότησης των κομμάτων.
Αντίθετα δεν ανοίγει καν η συζήτηση για μία σειρά από βασικά ζητήματα διαφάνειας και ποιότητας λειτουργίας της Δημοκρατίας, όπως:
1. Ανάθεση του ελέγχου Πόθεν Έσχες των πολιτικών προσώπων, όχι σε επιτροπή της Βουλής, αλλά σε ανεξάρτητη Αρχή αυξημένου κύρους (μία σκέψη είναι να αποτελείται αποκλειστικά από δικαστικούς λειτουργούς των τριών Ανωτάτων Δικαστηρίων).
2. Υπαγωγή των περιπτώσεων οικονομικών εγκλημάτων υπουργών στις διατάξεις του νόμου για τους καταχραστές του δημοσίου, κάτι μάλιστα που συμπεριλαμβανόταν στην προγραμματική συμφωνία τον Ιούνη του 2012.
3. Σύνδεση της βουλευτικής αποζημίωσης με τον βασικό μισθό, όπως γίνεται στην πλειονότητα των χωρών.
4. Εισαγωγή διοικητικών και ποινικών κυρώσεων όχι μόνο σε υποψηφίους βουλευτές αλλά και τρίτους για αντιδεοντολογική συμπεριφορά.
5. Οικονομική ενίσχυση εκλεγμένων βουλευτών κατά τη διάρκεια της θητείας τους.

 

2 10

Πέρα από θριαμβολογίες και αφορισμούς: Πορτογαλικές εκλογές - Άρθρο στο tvxs.gr

Οι εκλογές στην Πορτογαλία της 4ης του Οκτώβρη δεν απασχόλησαν ιδιαίτερα την Ελλάδα. Και στο μέτρο που αυτό συνέβη, έγινε με τον συνήθη λάθος τρόπο. Ως αφορμή θριαμβολογίας ένθεν κακείθεν των πολιτικών και δημοσιολογούντων.

Συμπέρασμα πρώτο, λοιπόν: κανείς εδώ δεν διδάχθηκε από τις προσεκτικές δηλώσεις των Πορτογάλων πολιτικών τη βραδιά των εκλογών και την εβδομάδα που ακολούθησε, η μετριοπάθεια στη χώρα μας αναζητάται. Την ώρα που στην Ελλάδα κάποιοι πανηγύριζαν για τον πιο καλό μαθητή της Τρόικας και του μνημονίου που αναγνώρισε ότι η μόνη διέξοδος από τα μνημόνια είναι η πειστή εφαρμογή τους και ξαναέδωσε τη νίκη στους θιασώτες αυτής της πολιτικής, ο απερχόμενος Πρωθυπουργός και νικητής των εκλογών Κοέλιου θρηνούσε την απώλεια της απόλυτης πλειοψηφίας (έχασε 12 ποσοστιαίες μονάδες και δεν έχει πλέον σύμμαχο από τον χώρο της δεξιάς) και η Diario de Noticias στο Editorial μάλωνε τους ψηφοφόρους γιατί «Το Μπλόκο της Αριστεράς πέτυχε ένα αποτέλεσμα πολύ ανώτερο του συνηθισμένου... Αυτό είναι που επιθυμεί ένα τμήμα του πορτογαλικού λαού; Αυτή είναι η οδός, η ριζοσπαστικοποίηση και η διαμαρτυρία;».
Την ώρα που κάποιοι θριαμβολογούσαν για το διπλασιασμό των δυνάμεων του Μπλόκου, γεγονός που είναι αλήθεια, αύξησε κατά 20% τις δυνάμεις του και για πρώτη φορά στην ιστορία προηγείται του Κομμουνιστικού Κόμματος, κορυφαία στελέχη του πορτογαλικού αριστερού συνασπισμού, οίκτιραν τη πολυδιάσπαση και τις εσωτερικές έριδες των προηγούμενων χρόνων και προβληματίζονταν για την αδυναμία τους να πείσουν, σε ένα τόσο δυσμενές περιβάλλον για τις δυνάμεις της δεξιάς, τον πορτογαλικό λαό ότι υπάρχει άλλη λύση (Catarina Príncipe, μέλος του πορτογαλικού Μπλόκο και contributing editor του ηλεκτρονικού περιοδικού «Jacobin»).

Τα ποσοστά του Κομμουνιστικού Κόμματος, σε συνεργασία με τους Πρασίνους, δεν αποτελούν έκπληξη: παραμένουν σταθερά, αποδεικνύοντας ότι η διείσδυσή τους στην πορτογαλική κοινωνία είναι πεπερασμένη.

Τι συμβαίνει με το σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο ήταν και αυτό που έφερε την Τρόικα στη χώρα και υπέστη την εκλογική συντριβή το 2011; Παρόλο που υποθέσεις διαφθοράς και ξεπλύματος μαύρου χρήματος διερευνούνται από τη δικαιοσύνη (η εικόνα του πρώην πρωθυπουργού Σόκρατες να ψηφίζει φρουρούμενος είναι ενδεικτική), παρόλο που δεν προχώρησε στην προσπάθεια κάθαρσης που απαιτούνταν (η περίπτωση του αντίστοιχου της Ισπανίας μάλλον έχει πολλά να διδάξει στα αδερφά του κόμματα), διέψευσε τον Κοέλιου που μιλούσε σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας για πασοκοποίησή του και εξαφάνισή του από τον πολιτικό χάρτη, αν και σε απόλυτους αριθμούς μείωσε τις δυνάμεις του.

Ένα μήνα μόλις, πριν τις εκλογές οι δημοσκοπήσεις το εμφάνιζαν να προηγείται. Να ήταν αυτός ο λόγος που αρνήθηκε να μπει σε διάλογο με το Μπλόκο της Αριστεράς προκειμένου να σχηματίσουν εκλογική συμμαχία για να αντιμετωπίσουν από κοινού το κεντροδεξιό συνασπισμό; Ή απλά η απαίτηση του Μπλόκου για σαφή καταδίκη των πολιτικών λιτότητας, ως αδιέξοδες, καθιστούσαν αδύνατη μια τέτοια συνεργασία; Στη δεύτερη απάντηση συνηγορεί η δήλωση του Αντόνιο Χοσέ Σεγούρο τη βραδυά των εκλογών, όταν έκλεισε το μάτι στον Κοέλιου λέγοντας ότι δεν θα επιτρέψει την πολιτική αστάθεια με τη δημιουργία κυβέρνησης πλειοψηφικής μειοψηφίας. Η εκδήλωση διάθεσης από την πλευρά του Μπλόκου και του Κομμουνιστικού Κόμματος, η οποία δεν προκαλεί καμία έκπληξη ιδωμένη από την ιστορική πορεία της πορτογαλικής κομμουνιστικής και μετακομμουνιστικής Αριστεράς και από την σχέση της και αλληλεπίδρασή της με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, για μετεκλογική συνεργασία αναγκάζει το Σοσιαλιστικό Κόμμα να αποκαλυφθεί και να δικαιώσει αυτούς που αναδεικνύουν ως το μεγαλύτερο πρόβλημα της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη την πρόσδεσή της σε δεξιά σχήματα. Υπό αυτό το πρίσμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι ο μεγάλος χαμένος των εκλογών.

Δύο ακόμη σημαντικά στοιχεία των εκλογών: το ακροδεξιό κόμμα PNR άγγιξε μόλις το 0,5%. Αυτό θα έπρεπε να προβληματίσει αυτούς που ερμηνεύουν το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής αποκλειστικά στη βάση των μνημονίων, αποϊδεολογικοποιώντας το και συγκαλύπτοντας τις πολιτιστικές, ιστορικές και κοινωνικές ρίζες του φαινομένου, ελαχιστοποιώντας έτσι τις πιθανότητες της πολιτικής του αντιμετώπισης από έναν λαό και ένα πολιτικό σύστημα που ποτέ δεν άνοιξε έναν διάλογο με το παρελθόν του.

Τέλος, η αποχή ήταν η μεγαλύτερη που γνώρισε η χώρα μέχρι τώρα, επιβεβαιώνοντας ότι η πολιτική αδιαφορία αρχίζει να κτυπά και χώρες, οι οποίες για ιστορικούς λόγους είχαν ισχυρούς δεσμούς με την συμμετοχή στις κάλπες ως βασικό στοιχείο δημοκρατικής συμμετοχής του πολίτη. Τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα: οι Πορτογάλοι δεν απορρίπτουν συλλήβδην τα «παραδοσιακά» κόμματα, εδώ η σχεδόν 25χρονη εμπειρία της δικτατορίας του Σαλαζάρ έχει βαρύνοντα ρόλο, αλλά παράλληλα, αναρωτιούνται: ποιο το όφελος να ψηφίζει κανείς όταν ήδη από το 2011 και την εμπλοκή της Τρόικας έχει καταργηθεί στην ουσία της η πολιτική; Και σε αυτό το ερώτημα πρέπει να τοποθετηθούν όλοι σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά