Αρθρογραφία

"Ειδομένη: ντροπή της Ευρώπης ή της Ελλάδας;" - Άρθρο στη Free Sunday

Βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη προσφυγική και μεταναστευτική κρίση από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, η οποία πλαισιώνεται από την πιο δεινή οικονομική κρίση.
Αυτό που συμβαίνει στην Ειδομένη δεν είναι τραγωδία: τραγωδία είναι μία φυσική καταστροφή που προκαλεί δεκάδες χιλιάδες θύματα. Αυτό που συμβαίνει στην Ειδομένη είναι το χρονικό του προαναγγελθέντος θανάτου της Ευρώπης, η οποία επέλεξε να προτάξει τη μονεταριστική ενοποίηση έναντι της πολιτικής, που αναζητώντας τη διεύρυνση ξέχασε την εμβάθυνση, λησμονώντας, εσκεμμένα, ότι αυτές οι δύο διαδικασίες μόνο παράλληλα μπορούν να προχωρήσουν στην πορεία του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Είναι η ντροπή της Ελλάδας, η οποία, μέλος εδώ και πάνω από 3,5 δεκαετίες της Ένωσης, δέσμια των αδυναμιών της, τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, ανίκανη να τις προβλέψει και να τις συνδιαμορφώσει. Η Ελληνική κυβέρνηση αδυνατεί να αναδείξει τις αδυναμίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ανταποκριθεί στα υπεσχημένα, είτε πρόκειται για θέσεις υποδοχής, είτε για υποδομές και ανθρώπινο δυναμικό. Ενοχοποιημένη από τα μεγάλα λάθη της διαχείρισης της κρίσης και τις παλινωδίες των τελευταίων χρόνων, αποδέχεται το ρόλο του φταίχτη και του αδύναμου παίχτη και δε μιλά για την κρίση αλληλεγγύης της Ένωσης, την αδυναμία της να εφαρμόσει την συμπεφωνημένη πολιτική της Επιτροπής και όχι τις Εθνικές πολιτικές και να καταγγείλει την καταστρατήγηση των Διεθνών Συνθηκών: από τις 28 χώρες της Ένωσης και τις 80.000 θέσεις μετεγκατάστασης που συμφωνήθηκαν τον Οκτώβρη, μόνο τρεις χώρες έχουν ανταποκριθεί δίνοντας μόλις 2.000 θέσεις. Αντιθέτως, χώρες εμφανίζονται περίσσια πρόθυμες να στείλουν στρατό και αστυνομία, για να κλείσουν σύνορα τρίτης χώρας με κράτος-μέλος.
Είναι η ντροπή της Ευρώπης όταν η ορολογία που χρησιμοποιούμε για τους πρόσφυγες προσομοιάζει με αυτή που χρησιμοποιούμε για τα απορρίμματα. Διαβάζουμε συνέντευξη του Όγκεν Φρόιντ, αυστριακού σοσιαλδημοκράτη ευρωβουλευτή, με τίτλο «Όποιος δεν θέλει πρόσφυγες να πληρώσει». Διαβάζουμε δηλώσεις του δημάρχου Αθηναίων, Γ. Καμίνη «Καθαρίσαμε την Πλατεία Βικτωρίας».
Είναι η ντροπή της Ελλάδας, η οποία, και χωρίς να παραβλέπω τις νομικές και τεχνικές δυσκολίες, εργαλειοποιεί τους πρόσφυγες της Ειδομένης χρησιμοποιώντας τους ως μέσο πίεσης στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.
Είναι ντροπή όλων των κρατών της Ευρώπης όταν η Τουρκία, σε αντίθεση με την προ διμήνου Έκθεση Προόδου της Επιτροπής, βαφτίζεται εν μία νυκτί «ασφαλής χώρα», προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για τις μαζικές επαναπροωθήσεις, κατά παράβαση όλων των διεθνών κειμένων, Συνθηκών και συμβάσεων: οι μαζικές επαναπροωθήσεις είναι απαράδεκτες, πρώτον, γιατί το άσυλο κρίνεται επί προσωπικής βάσης και όχι βάσει εθνικότητας, και δεύτερον, γιατί αποτελεί ευθεία παραβίαση των συνθηκών, αφού αποτελεί παρεμπόδιση στο άσυλο που προστατεύεται από τη Σύμβαση της Γενεύης και το συμπληρωματικό Πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης.
Είναι ντροπή της Ευρώπης η στρατιωτικοποίηση του προσφυγικού, που τη γυρίζει στα χρόνια του Μεσοπολέμου.
Είναι ντροπή της Ελλάδας να περνά νύχτα τροπολογία και κατόπιν να εκδίδει ΚΥΑ που δίνει λευκή επιταγή στο στρατό να δημιουργεί καινοφανείς οργανικές Δομές, όπου ο "συνταγματάρχης της γειτονιάς μας" συντονίζει όλους τους φορείς που θα επιχειρούν επί τόπου.
Είναι ντροπή της Ευρώπης το πόσο μοιάζουν οι συζητήσεις των Συνόδων για το προσφυγικό με τις αντίστοιχες της Διάσκεψης του Εβιάν το 1938, που οδήγησαν στο Ολοκαύτωμα, αυτόν τον παραλογισμό της ιστορίας.
Είναι ντροπή όλων μας όταν πληθαίνουν οι φήμες για νέα δίκτυα λαθροδιακινητών, επί ευρωπαϊκού εδάφους αυτή τη φορά, που υπόσχονται στους απελπισμένους, με το αζημίωτο πάντα, νέες διόδους αφύλακτες για να παρακαμφθούν τα κλειστά σύνορα της πΓΔΜ.
Δε θα κουραστώ να το λέω: η λύση στο προσφυγικό είναι η εξασφάλιση ασφαλούς διόδου από την Τουρκία στην Ευρώπη. Φαντάζει υποκριτικό να μιλάς για αυτούς που χάνουν τη ζωή τους στο Αιγαίο, όταν δε θέλεις να ακούσεις για κατάργηση της Οδηγίας 2001/51/ΕΚ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ουσιαστικά υποβάλλει τους πρόσφυγες σε ένα τεστ επιβίωσης στο οποίο θα αναδειχθεί νικητής ο πιο νέος, ο πιο υγιής, ο πιο δυνατός, ο πιο πλούσιος. Όπως είναι υποκριτικό να κλείνεις τα μάτια στην ύπαρξη του φράχτη στον Έβρο, τον οποίο ως αντιπολίτευση, και ορθώς, ονόμαζες μνημείο αναλγησίας.
Δεν πιστεύω σε περιούσιους λαούς, περιούσιους πολιτισμούς, περιούσιες ηπείρους: η ιστορία έχει αποδείξει, με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι ο αγώνας για τη διασφάλιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των πανανθρώπινων αξιών είναι αέναος και διαρκής: η Ευρώπη γέννησε τον Διαφωτισμό, γέννησε όμως και το Ολοκαύτωμα. Σήμερα, με τρόπο σαφή και ξεκάθαρο, καλούμεθα να διαλέξουμε σε ποια πλευρά της ευρωπαϊκής ιστορίας επιλέγουμε να σταθούμε.

 

profile-blur

"Μία ξεχασμένη σελίδα των επιζώντων του Ολοκαυτώματος" - Άρθρο στην κυπριακή εφημερίδα Πολίτης

Η 27η Ιανουαρίου έχει οριστεί ως Διεθνής Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Ολοκαυτώματος. Είναι όμως λίγο γνωστό, όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και στο Ισραήλ, ότι πολλοί επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος, μεταξύ άλλων 52.000 Εβραίοι, έζησαν, από το 1946 έως το 1949 στην Κύπρο, έγκλειστοι σε προσφυγικά στρατόπεδα, όταν οι Βρετανοί διέκοψαν την πορεία τους από την Ευρώπη προς την Παλαιστίνη.
Η Κύπρος ήταν τότε υπό Βρετανική Κατοχή και η Παλαιστίνη υπό βρετανική κηδεμονία και όλος ο αραβικός κόσμος δεν έβλεπε με καλό μάτι την εβραϊκή μετοίκηση.
Η Μεγάλη Βρετανία, στην προσπάθειά της να ελέγξει τις ροές προς την Παλαιστίνη το 1946 «συλλαμβάνει» εν πλω τους Εβραίους και τους οδηγεί στις ανατολικές ακτές της Κύπρου, όπου διαμορφώνει δύο στρατόπεδα, ένα θερινό και ένα χειμερινό. Είχε προταθεί στους Εβραίους να βοηθήσουν στην ανέγερση των στρατοπέδων με την αιτιολογία ότι θα τελείωναν πολύ πιο γρήγορα και δεν θα έμεναν εκτεθειμένοι στον εξοντωτικό ήλιο του νησιού και την αφόρητη ζέστη (οι πρώτοι Εβραίοι είχαν φτάσει στα μέσα Αυγούστου). Η πρόταση αυτή ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, καθώς ξύπνησε μνήμες ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Όπως αναφέρει η Βασιλική Σελιώτη «Το έργο συμπληρώνουν Γερμανοί αιχμάλωτοι, οι οποίοι μεταφέρονται στο νησί για να εκπληρώσουν κατά ιστορική ειρωνεία ακόμα μία φορά την ίδια αποστολή: να φτιάξουν νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μόλις πρόσφατα απελευθερωμένους Εβραίους, στο όνομα αυτή τη φορά των βρετανικών συμφερόντων. Η αντίδραση των κρατουμένων για την παρουσία και τον ρόλο των Γερμανών στη ζωή τους ακόμα μία φορά, είναι η αναμενόμενη. Ο πρόεδρος της Εβραϊκής Επιτροπής του στρατοπέδου δηλώνει στους δημοσιογράφους ότι οι κρατούμενοι διατηρούν εξαιρετικά πικρές αναμνήσεις απ' αυτούς και προειδοποιεί ότι αν τολμήσουν Γερμανοί αιχμάλωτοι να επισκεφθούν το στρατόπεδο θα εκτυλιχθούν εξαιρετικά δυσάρεστες σκηνές».
Οι Κύπριοι ήταν, αρχικά, εξαιρετικά επιφυλακτικοί απέναντί τους. Από τον Τύπο της εποχής γίνεται σαφές ότι δύο ήταν οι βασικοί τους φόβοι: ο πρώτος, που εγγράφεται στο πλαίσιο της διαχρονικής επιθυμίας της Ένωσης με την Ελλάδα, ήταν ο κίνδυνος της πληθυσμιακής αλλοίωσης, ο οποίος ευθύς αμέσως διασκεδάστηκε από τις Βρετανικές Αρχές: «Εις ουδένα εξ αυτών θα επιτραπή να καταστή κάτοικος της Κύπρου». Ο δεύτερος ήταν αν θα υπήρχε επάρκεια αγαθών προκειμένου να σιτιστούν και οι νέοι κάτοικοι.
Όμως και τις δύο πλευρές της ένωνε κάτι πολύ πιο βαθύ: το μίσος τους για τους Βρετανούς που πήγαζε από την κοινή πεποίθηση ότι τους είχαν προδώσει και είχαν αθετήσει τις υποσχέσεις τους. Οι Κύπριοι είχαν πολεμήσει στο πλευρό της Βρετανίας με την υπόσχεση της Ανεξαρτησίας, ενώ οι Εβραίοι έβλεπαν να πετά μακριά το όνειρο για μια δική τους Πατρίδα.
Εξαιρετικά διαφωτιστική ήταν η διάλεξη, το φθινόπωρο του 2011 στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, του ακαδημαϊκού Εμάνουελ Γκούτμαν, ο οποίος στα 23 του χρόνια είχε σταλεί από την Παλαιστίνη προκειμένου να διδάξει στα νεαρά Εβραιόπουλα και έζησε στα στρατόπεδα για ενάμιση χρόνο.
Ο Γκούτμαν είχε μιλήσει για τις δύσκολες συνθήκες στα στρατόπεδα, τους Βρετανούς στρατιώτες που ήθελαν να έχουν όσο το δυνατόν λιγότερες επαφές μαζί τους, καθώς από τη μία ήταν υποχρεωμένοι να τους φρουρούν και από την άλλη ήξεραν πολύ καλά τι είχαν υποστεί από τους Ναζί, αλλά και τους Κυπρίους που τους προμήθευαν φαγητό, όπλα, και, ενίοτε, τους βοηθούσαν να δραπετεύσουν. Τους Κύπριους γιατρούς που τους επισκέπτονταν περιοδικά. Την αντιπροσωπεία του ΑΚΕΛ που ζητούσε να συναντηθεί με την αντίστοιχη του στρατοπέδου.
Η ζωή στο στρατόπεδο ήταν εξαιρετικά περιορισμένη, οποιαδήποτε προσπάθεια για λίγο περισσότερο χώρο ή μία παραπάνω μπουκιά φαγητό ήταν εις βάρος των υπολοίπων και τέτοιες συμπεριφορές έπρεπε να παταχθούν. Είχαν συστήσει δικό τους δικαστήριο και σκηνές απομόνωσης όπου έστελναν τους ανυπάκουους για το χρονικό διάστημα που προέβλεπε η «ποινή» τους.
Με τη σύσταση του κράτους του Ισραήλ το 1948, αρχίζουν οι διαδικασίες εκκένωσης των στρατοπέδων και μεταφοράς των «κρατουμένων» στην Πατρίδα τους. Στη διάρκεια αυτών των χρόνων είχαν γεννηθεί πάνω από 2.200 παιδιά, η πιο αδιάσειστη απόδειξη ότι η ζωή, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες προχωρά μπροστά.
Το Νοέμβρη του 2014, έργα που δημιούργησαν Εβραίοι επιζώντες του Ολοκαυτώματος στην Κύπρο, κατά την κράτησή τους από τους Βρετανούς, παρουσιάστηκαν σε έκθεση, που συνδιοργανώθηκε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και την πρεσβεία του Ισραήλ.
Είναι ενδιαφέρον ότι αυτή η πικρή εμπειρία, που ακολούθησε τα πάθη των διώξεων και τον απόλυτο παραλογισμό της ιστορίας, το Ολοκαύτωμα, είχε και θετικά σημεία: βοήθησε έναν ετερόκλητο πληθυσμό όσον αφορά στην προέλευσή του στην οικοδόμηση μίας κοινής συνείδησης πριν γίνει, επισήμως, πολίτης του Ισραήλ.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

Ευαίσθητες ισορροπίες - Άρθρο στο tvxs.gr

Πυκνώνουν οι ψίθυροι για το νέο σχέδιο που ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής J. C Juncker έχει στα σκαριά αναφορικά με την ευρωπαϊκή επέμβαση σε περίπτωση αδυναμίας φύλαξης των συνόρων από ένα κράτος-μέλος της ΕΕ.
Σύμφωνα με την πρόταση Juncker, το σχέδιο αυτό θα ενεργοποιείται σε περίπτωση που ένα κράτος μέλος δεν είναι σε θέση να προστατεύσει αποτελεσματικά τα εξωτερικά του σύνορα. Η εν λόγω χώρα θα υποχρεώνεται να δώσει πράσινο φως για την επέμβαση μιας ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής, η οποία θα επιφορτίζεται με το καθήκον της φύλαξης των συνόρων εντός της εδαφικής επικράτειας της χώρας μέλους. Κάτι τέτοιο βέβαια σημαίνει ότι η FRONTEX, η οποία προς το παρόν δεν έχει παρά μόνον έναν συντονιστικό ρόλο, θα πρέπει να μετεξελιχθεί σε ένα είδος συνοριοφυλακής/ακτοφυλακής, η οποία επίσης θα αναλάμβανε να φέρει εις πέρας την επαναπροώθηση των προσφύγων των οποίων η αίτηση για χορήγηση ασύλου θα έχει απορριφθεί.
Η όλη διαδικασία προβλέπει διαδοχικές φάσεις: Eάν καταρχήν υπάρχουν ενδείξεις ότι ένα κράτος αποτυγχάνει να φυλάξει τα εξωτερικά του σύνορα, η μετεξελιγμένη πλέον FRONTEX θα μεταβαίνει επί τόπου προκειμένου να εκτιμήσει την κατάσταση. Στην αποστολή αυτή θα μπορούσαν να μετάσχουν και συνοριοφύλακες από τα εμπλεκόμενα κράτη μέλη. Εάν στη συνέχεια η Επιτροπή αποφαίνεται ότι στοιχειοθετούνται σοβαρές παραλείψεις, θα μπορεί να δοθεί η ευκαιρία στο περί ου ο λόγος κράτος να αναλάβει ταχεία δράση. Σε περίπτωση όμως που κάτι τέτοιο δεν καταστεί δυνατό, ή συμβαίνει σε περιορισμένο μόνο βαθμό, η Επιτροπή θα μπορεί να υποβάλει πρόταση στα 28 κράτη μέλη να αποστείλουν δύναμη στην εν λόγω χώρα. Η πρόταση αυτή θα έχει δεσμευτικό χαρακτήρα εκτός εάν σχηματιστεί ειδική πλειοψηφία εναντίον της αποστολής ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής στο κράτος – μέλος.
Η σκέψη αυτή, στο μέτρο που θα αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης στην Επιτροπή, λέγεται μάλιστα ότι έχει ήδη εξασφαλίσει τον πράσινο φως της Γαλλίας και Γερμανίας κινείται στην λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ της εθνικής κυριαρχίας και των ευρωπαϊκών αρμοδιοτήτων.
Και επειδή κάποιος θα μπορούσε να μας ασκήσει εύκολη κριτική, επισημαίνοντας ότι ήδη η προσχώρηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει, εκ προοιμίου, εκχώρηση μέρους της εθνικής κυριαρχίας, η απάντηση είναι απλή: όχι μόνο πιστεύουμε ότι η επιτυχία του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης έγκειται στον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας, αλλά και ότι το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης τις περισσότερες φορές έχει τεθεί εν αμφιβόλω εξαιτίας ακριβώς της κυριαρχίας εθνικών μικροσυμφερόντων. Οι πολιτικοί επιστήμονες κάνουν λόγο για «δημοκρατική ανάθεση» - την ιδέα ότι ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να θέλει να περιορίσει την εξουσία του (μέσω διεθνών δεσμεύσεων ή ανάθεση σε αυτόνομες υπηρεσίες), προκειμένου να επιτύχει καλύτερα αποτελέσματα.
Όμως εδώ πρόκειται για ένα εντελώς διαφορετικής τάξης θέμα, το οποίο βάλλει τον σκληρό πυρήνα της έννοιας του ευρωπαϊκού κεκτημένου: δεν αφορά σε όλες τις χώρες, αλλά φωτογραφίζει μόνο αυτές οι οποίες εμπλέκονται με το προσφυγικό και τις μεταναστευτικές ροές: την Ελλάδα, την Ιταλία, την Κύπρο, τη Μάλτα, και δευτερευόντως την Ισπανία.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει στηριχθεί πάνω στην Αρχή της ισότητας των κρατών μελών και αν η ιδέα της Ευρώπης των δύο ταχυτήτων στην οικονομία μας φαίνεται απαράδεκτη (ακόμη και σε μία φάση όπου δεν έχει επέλθει η πολιτική ολοκλήρωση), η ιδέα της περαιτέρω εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας από μερικά μόνο κράτη-μέλη θα πρέπει να είναι εκτός συζήτησης. Αντίστοιχες συζητήσεις, θα εντείνουν τα φαινόμενα ευρωσκεπτικισμού και θα θέσουν σε περαιτέρω κίνδυνο την ευρωπαϊκή συνοχή.
Πέρα από καταστρατήγηση όμως της ισοτιμίας των μελών, τέτοια Σώματα απαιτούν εκ της φύσεως της αποστολής τους, όχι μόνο να έχει ωριμάσει ως ιδέα, αλλά και να έχουν γίνει σημαντικά βήματα στο τομέα της πολιτικής ολοκλήρωσης, προκειμένου η φράση «ευρωπαϊκά σύνορα» να έχει περιεχόμενο. Σχήματα και βήματα πρωθύστερα τα πληρώνει πολύ ακριβά η Ένωση και αναφέρομαι στη μεγάλη συζήτηση πριν από είκοσι χρόνια περί οικονομικής και νομισματικής ενοποίησης και χρονικής και πολιτικής ιεράρχησής τους.
Αντί τέτοιων σχεδίων, που έρχονται και με το περιτύλιγμα της πολιτικής ενοποίησης, θα ήταν πιο αποτελεσματικό η Ένωση να προχωρήσει στην υλοποίηση των δεσμεύσεων απέναντι σε Ιταλία και Ελλάδα του προηγούμενου Σεπτέμβρη. Γιατί πέρα από τις ευθύνες των δύο αυτών χωρών που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος των ροών, για τη λειτουργία μόνο 2 hotspots, από τα 11 που προβλεπόταν να λειτουργήσουν μέχρι τα τέλη Νοέμβρη, αναδεικνύεται ανάγλυφα η πολιτική αδυναμία της και τα ελλείμματα εταιρικής αλληλεγγύης: από τους 374 εμπειρογνώμονες που έχουν προσκληθεί από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Ασύλου (EASO) τα κράτη μέλη απέστειλαν μόνο 176, και αντί για 775, 442 συνοριοφύλακες στην Frontex.
Το παραπάνω ζήτημα, ως απάντηση στους ψιθύρους για έξοδο από το Σέγκεν το έχει θέσει ήδη η Ιταλική κυβέρνηση, δια στόματος του Πρωθυπουργού της που χειρίζεται προσωπικά το ζήτημα. Η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε ήδη, σε συνεννόηση με την Ιταλική, αναδεικνύοντας τις κοινές πλευρές του προβλήματος, αλλά και επιμένοντας στις ελληνικές ιδιαιτερότητες να προβάλλει τα παραπάνω ζητήματα, προκειμένου να διαχειριστεί το μεγάλο προσφυγικό ζήτημα με όρους ανθρωπισμού, ρεαλισμού και βιωσιμότητας.
Πρέπει να γίνει σαφές ότι άλλο είναι η επιχειρησιακή πολιτική ανικανότητα, άλλο οι ευρωπαϊκές ανεπάρκειες και άλλο τιμωρούμαι για τη γεωγραφική μου θέση. Για να επιχειρηματολογήσεις όμως για το τελευταίο, πρέπει να έχεις αντιμετωπίσεις τα δύο προηγούμενα. Και κυρίως το πρώτο που σε αφορά άμεσα. Αν θέλεις να σε παίρνουν στα σοβαρά...

 

Παρουσίαση3

"Τουρκία, ελευθεροτυπία και ευρωπαική πορεία". Άρθρο στο tvxs.gr

Η Τουρκική Δικαιοσύνη τίμησε με έναν ιδιότυπο τρόπο την 10η Ιανουαρίου, ημέρα της Δημοσιογραφίας: ξεκίνησε την έρευνα για «προπαγάνδα υπέρ της τρομοκρατίας» σε βάρος του τηλεοπτικού δικτύου «Kanal D» του ομίλου «Dogan», που αποτελεί την αιχμή του δόρατος του αντιπολιτευόμενου Τύπου.
Όλα ξεκίνησαν όταν σε δημοφιλή εκπομπή λόγου μεταδόθηκε τηλεφώνημα τηλεθεάτριας από το Κουρδιστάν, η οποία μίλησε για την κατάσταση που επικρατεί στην ΝΑ Τουρκία σημειώνοντας ότι οι πόλεις Τσιζρέ και Σιλώπη είναι υπό πολιορκία και ότι στην παλιά συνοικία του Ντιγιάρμπακιρ ισχύει απαγόρευση κυκλοφορίας. Κάλεσε τον τουρκικό λαό να μην μένει αδιάφορος απέναντι στις απώλειες αμάχων στις μάχες μεταξύ του στρατού και των Κούρδων ανταρτών και στον κόσμο που υποφέρει από πείνα και δίψα, μετά από σχεδιασμένες ενέργειες της κυβέρνησης προκειμένου να καμφθεί το ηθικό των κατοίκων της περιοχής.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, αφού οι δημοσιογράφοι της Cumhurriyet, παραμένουν προφυλακισμένοι με την κατηγορία της αποκάλυψης κρατικών μυστικών και έκθεσης της χώρας σε κίνδυνο: πριν από τις εκλογές του Ιούνη, η εφημερίδα δημοσίευσε βίντεο από φορτηγά που φέρεται να ανήκαν στην ΜΙΤ και μετέφεραν όπλα και πυρομαχικά στην Συρία. Υπάρχουν και άλλες δίκες οι οποίες τραβάνε την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης. Ο Μπουλέντ Κενές -αρχισυντάκτης της εφημερίδας Today's Zaman, τιμωρήθηκε με ποινή 21 μηνών φυλάκισης για προσβολή του Προέδρου της Δημοκρατίας Ερντοάν μέσω twitter. Όπου δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί αδίκημα, επιστρατεύεται ο ΣΔΟΕ. Κανείς επιχειρηματίας των ΜΜΕ δεν μπορεί να ξεχάσει το πρόστιμο μαμούθ στον εκδοτικό όμιλο της Milliyet to 2008, που οδήγησε τον επικεφαλής της σε πώληση μεγάλου μέρους των εντύπων που κατείχε για να καταλήξει να γίνει πιο συνεργάσιμος, γεγονός που μείωσε δραματικά το πρόστιμο.
Ο βουλευτής του CHP, Σεζγκίν Τανρίκουλου κατήγγειλε ότι περίπου 800 δημοσιογράφοι απολύθηκαν τον περασμένο χρόνο στην Τουρκία ενώ 156 κρατήθηκαν από την αστυνομία. Περίπου 500 μηνύσεις έγιναν εναντίον δημοσιογράφων ενώ έρευνα διενεργήθηκε για 200 δημοσιογράφους και 7 εταιρίες ΜΜΕ. Στον κατάλογο των 189 χωρών για το επίπεδο της ελευθεροτυπίας, η Τουρκία κατατάσσεται στην 149η θέση το 2015, ανακοίνωσαν οι «Reporters Without Borders» (Ρεπόρτερς Χωρίς Σύνορα).
Η πρόσφατη Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Τουρκία ανησυχεί ιδιαιτέρως για την κατάσταση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και την ελευθερία του Τύπου. Στις εκλογές του Νοέμβρη, η Έκθεση των Διεθνών Παρατηρητών επισημαίνει την προνομιακή μεταχείριση του Ερντοάν από μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, αλλά και την μονοπωλιακή προβολή του από τα κρατικά κανάλια. Την προπαραμονή των εκλογών, ακόμη και το παιδικό κανάλι της κρατικής τηλεόρασης μετέδιδε την ομιλία του... Όλη η προεκλογική εκστρατεία εξελίχθηκε μέσα σε ένα κλίμα πραγματικού πολέμου όχι μόνο με τα παραδοσιακά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά και με τα Social Media: παρόλο που το twitter ήταν απαγορευμένο και το youtube λειτουργούσε με αυστηρούς περιορισμούς, οι ποιοτικές έρευνες έδειξαν ότι το 48% της Νεολαίας ψήφισε υπέρ του Ερντοάν και θεωρεί το Στρατό και τους Δικαστές ως τις πιο βασικές δομές της Τουρκικής Δημοκρατίας.
Το 1999, όταν ο Ερντοάν πέρασε τέσσερις μήνες στη φυλακή για υπόθαλψη θρησκευτικού μίσους μέσα από μια "διασκευή" του στο ποίημα του ιστορικού Τούρκου συγγραφέα και πολιτικού ακτιβιστή, Ziya Gökalp πιθανόν να φαντάζει μακρινό για τον ίδιο, αλλά όχι για την χώρα του, όπου η κατάσταση ελευθερίας του Τύπου ως πυλώνας Δημοκρατίας βαίνει επιδεινούμενη.
Η συγκέντρωση των ΜΜΕ είναι πρωτοφανής, η διαπλοκή ΜΜΕ και επιχειρηματιών είναι απροκάλυπτη και τα παιχνίδια Ερντοάν με τους εκδοτικούς ομίλους και τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εκπροσωπούν χωρίς προσχήματα, σε μία κοινωνία που, στην πλειονότητά της εμφανίζεται αδιάφορη: πριν από κάθε αμφιλεγόμενη πολιτική κίνηση Ερντοάν εξαγγέλλονται τα μεγάλα έργα που πρόκειται να δημοπρατηθούν είτε πρόκειται για την Τρίτη γέφυρα στον Βόσπορο, είτε για το τρίτο αεροδρόμιο στην Κωνσταντινούπολη, τον δρόμο Κωνσταντινούπολης Σμύρνης, το πυρηνικό εργοστάσιο. Όσο η οικονομία φαίνεται να πηγαίνει καλά, τουλάχιστον σε επίπεδο διαπλοκής δημόσιου χρήματος και μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, η στήριξη Ερντοάν από τα Μέσα θα είναι σταθερή. Δεν είναι τυχαίο ότι ο αντιπολιτευόμενος όμιλος Sözcü στηρίζεται σε ξένα κεφάλαια.
Ο Ερντοάν και το Κόμμα του, το ΑΚΡ, είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι στην πολιτική ζωή της Τουρκίας. Με την αξιωματική αντιπολίτευση να βαρύνεται με κρίματα για τα οποία δεν έχει ποτέ κάνει αυτοκριτική, με το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα, με ίδιο Καταστατικό από το 1924 και με τη σκιά της συνεργασίας με τους πραξικοπηματίες, αλλά και το φιλοκουρδικό Κόμμα να προωθεί τον κουρδικό εθνικισμό, ένα ερώτημα πλανάται στους διαδρόμους των Βρυξελλών και στους διπλωματικούς κύκλους: τι θα συμβεί σε αυτή τη χώρα, αν, για κάποιο λόγο, δεν υπάρχει πια Ερντοάν;
Κάποτε θεωρούσαμε ότι το ερώτημα «Θέλει η Τουρκία να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση» αντιστρατευόταν το ερώτημα «Μπορεί να ενταχθεί η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Νομίζω ότι σήμερα αυτά τα δύο ερωτήματα αλληλοσυμπληρώνονται και βρίσκονται σε πλήρη ισορροπία: η Τουρκία δεν επιθυμεί ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση: πέραν του ότι η Ένωση πολιτικά έχει χάσει την αίγλη που είχε κάποτε, παρόλη την αποτυχία του Δόγματος Νταβούτογλου και την προσπάθειά της Τουρκίας να παίξει ηγεμονικό ρόλο στην περιοχή, ούτε οικονομικά μπορεί να της προσφέρει πολλά πράγματα όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά και λόγω του ιδιότυπου τρόπου οργάνωσης της τουρκικής οικονομίας. Η Τουρκία αυτό που ήθελε από την Ένωση φαίνεται ότι θα το πετύχει τον Οκτώβρη του 2016, ελέω προσφυγικής κρίσης: την κατάργηση της θεώρησης εισόδου.
Η Τουρκία προκειμένου να ενταχθεί στην Ένωση χρειάζεται επανίδρυση και ένα νέο Σύνταγμα, πολύ μακριά από αυτό που οραματίζεται ο Ερντοάν. Επιπλέον, αντιμετωπίζει πλήθος εσωτερικών και περιφερειακών προβλημάτων που εμπλέκονται άμεσα με τα εσωτερικά της τα οποία επιθυμεί να διαχειρίζεται εν κρυπτώ, μακριά από ευρωπαϊκούς ελέγχους. Και όλα αυτά με τη σκιά του Κουρδικού βαριά από την χώρα, το Κυπριακό σε πορεία γόνιμων διαπραγματεύσεων και στην αρχή ακόμη της προσφυγικής κρίσης, σε μία περιοχή όπου οι κρίσεις διαδέχονται η μία την άλλη και έρχονται να προστεθούν στα χρόνια προβλήματα της Μ. Ανατολής.

 

11693199 880572315369663 1365534033 n

"Περί μειονοτήτων στην Ελλάδα" - Συμβολή σε ένα συνέδριο που δεν έγινε - booksjournal.gr

Η Ελλάδα αναγνωρίζει μία μειονότητα και αυτή θρησκευτική, τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, βάσει της Συνθήκης της Λωζάννης.
Παρόλο που στις 24 Οκτωβρίου 2012, με έγγραφό της προς τις ελληνικές αρχές, η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, το καθ' ύλη αρμόδιο όργανο για την επίβλεψη της ορθής εκτέλεσης των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), επανέφερε το θέμα της αναγνώρισης από την πολιτεία της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» και έκανε λόγο για απροθυμία της Ελλάδας να συμμορφωθεί με τις καταδικαστικές αποφάσεις του ΕΔΑΔ στις υποθέσεις Μπεκίρ Ούστα, "Τουρκική Ένωση Ξάνθης" και "Εμίν και άλλοι" κατά Ελλάδος, βάσει των οποίων η Ελλάδα υποχρεούται να αναγνωρίσει και να εγγράψει στο δημόσιο βιβλίο σωματείων πού τηρείται στην έδρα κάθε Πρωτοδικείου (άρθρο 78 του Αστικού Κώδικα) τις προαναφερθείσες οργανώσεις, με το προσωνύμιο "τουρκικός", η ελληνική Πολιτεία συνεχίζει να κωφεύει.
Εκτός του ότι οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ είναι άμεσα εκτελεστές, δημιουργούν και δεδικασμένο το οποίο το κράτος οφείλει να λάβει υπόψη στην εκδίκαση παρόμοιων υποθέσεων ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων.
Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε τρία στοιχεία: η κατ' επιλογή εφαρμογή των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι μία πολύ επικίνδυνη πρακτική, γιατί, για να μιλήσω μία γλώσσα που κάποιοι καταλαβαίνουν καλά, ανοίγει τον ασκό του Αιόλου και δίνει επιχειρήματα στην Τουρκία για μη εφαρμογή σειράς καταδικαστικών αποφάσεων που αφορούν στην Κύπρο, με κορυφαία τη Διακρατική προσφυγή Κύπρου εναντίον Τουρκίας.
Μετά την κατάθεση ερώτησής μου επί του προαναφερθέντος ζητήματος στο πλαίσιο του Κοινοβουλευτικού ελέγχου, ο τότε Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κ. Ρουπακιώτης, κατέθεσε τροπολογία προκειμένου υποθέσεις για τις οποίες η Ελλάδα έχει καταδικαστεί από Διεθνή Δικαστήρια να αναπέμπονται στα Ανώτατα Δικαστήρια της χώρας για επανεξέταση. Αυτό, φυσικά, δεν θα έλυνε το πρόβλημα, αλλά τουλάχιστον θα σταματούσε για κάποιο χρονικό διάστημα το διασυρμό της χώρας ενώπιον της Επιτροπής Μονίμων Αντιπροσώπων (ΕΜΑ). Γιατί, το ζήτημα των ανωτέρω δικαστικών αποφάσεων και της μη εκτέλεσης των γενικών μέτρων θα παρέμένε, αλλά θα είχε ατονήσει η πιεστική διαδικασία και ο ελεγκτικός ρόλος της ΕΜΑ. Περιττό να πω ότι η τροπολογία καταψηφίστηκε. Ελπίζω η Ελλάδα να τηρήσει την πρόσφατη δέσμευσή της ενώπιον του ΟΗΕ για την εγγραφή των συλλόγων αυτών σε εφαρμογή της απόφασης του ΟΗΕ, προφανώς επαναφέροντας την καταψηφισθείσα τροπολογία.
Το ζήτημα των «κατοίκων της Ρόδου και της Κω με τουρκικό πολιτισμικό υπόβαθρο» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Έκθεση της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης του 2011, προσκρούει ακριβώς στο ζήτημα της αναγνώρισης μόνο μιας μειονότητας στη Θράκη. Οι εν θέματι πληθυσμοί δεν περιλαμβάνονται στη Συνθήκη της Λωζάννης, αφού τα Δωδεκάνησα το 1923 ήταν υπό Ιταλική κατοχή, άρα δεν ήταν αντικείμενο της ρύθμισης για την ανταλλαγή των πληθυσμών.
Προκύπτει ένα μείζον ζήτημα τόσο από αυτή τις συστάσεις της Επιτροπής αυτής όσο και από τις καταληκτικές παρατηρήσεις της Επιτροπής του ΟΗΕ για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα για τη δεύτερη Έκθεση για την Ελλάδα (Οκτώβρης 2015).
Η ελληνική πολιτεία οφείλει να προστατεύσει το δικαιώματα των μειονοτικών ομάδων και να τηρήσει τις διεθνείς συμβατικές της υποχρεώσεις όπως αυτές απορρέουν από τη συμμετοχή της στους Διεθνείς Οργανισμούς αρχίζοντας από το σεβασμό του αυτοπροσδιορισμού, όπως σωστά απαιτεί από τις γειτονικές χώρες που έχουν ελληνικές μειονότητες. Δικαιολογίες περί αμοιβαιότητας δεν έχουν θέση στα Ανθρώπινα Δικαιώματα ειδικά σε μία χώρα που αποτελεί ένα από τα πρώτα μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης και για 3,5 δεκαετίες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

11693199 880572315369663 1365534033 n

 

 

top banner par-2

 
Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά