Αρθρογραφία

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων - Άρθρο στο indicator.gr

Η 10η Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μας υπενθυμίζει πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη εγρήγορσης για την διασφάλιση και προστασία τους από το σύνολο της κοινωνίας.
Οι παγκόσμιες κοινωνικές αλλαγές επιβάλλουν τη συνεχή προσαρμογή σε θέματα προστασίας ελευθεριών και δικαιωμάτων. Η βία σε όλες τις μορφές αλλάζει συνεχώς πρόσωπο και είναι αδήριτη ανάγκη να αναγνωρίσουμε έγκαιρα τις νέες ανάγκες και να θωρακίσουμε θεσμικά ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα.
Με την απειλή της τρομοκρατίας παρούσα περισσότερο από ποτέ, οφείλουμε να είμαστε σε επαγρύπνηση, προκειμένου να αποφύγουμε τον κίνδυνο να υπονομευτούν οι αξίες που θα πρέπει να διατηρήσουμε. Κάθε παρέκκλιση από την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δε συνιστά τίποτε άλλο παρά οπισθοδρόμηση του νομικού μας πολιτισμού.
Αν οι προτεραιότητες για τα ανθρώπινα δικαιώματα μπορούν να αλλάζουν σύμφωνα με την επικαιρότητα ή με τη διάρκεια της προσοχής των ΜΜΕ, τότε η οικουμενικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπονομεύεται. Αυτό ανοίγει τον δρόμο στον κυνισμό, τον σκεπτικισμό και, εν τέλει, την ευρύτερη έλλειψη σεβασμού για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η μόνη ουσιαστική απάντηση στην ασύμμετρη απειλή της τρομοκρατίας είναι η διεύρυνση των δικαιωμάτων και της Δημοκρατίας, η οποία θα καταστείλει την τρομοκρατία με τα όπλα που εκείνη θέλει να καταστρέψει: τα δικαιώματα, το κράτος δικαίου και τον κοινοβουλευτισμό.
Η εφαρμογή διπλών μέτρων και σταθμών ευνοεί όσους επιζητούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση την οικουμενικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Τα δικαιώματα στη ζωή, τη σωματική και διανοητική ακεραιότητα, την ελευθερία από αυθαίρετη κράτηση, την ελευθερία της έκφρασης και την ελευθερία από τον φόβο και την ανέχεια είναι τα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα όλων των ανθρώπινων όντων. Τα ανθρώπινα δικαιώματα ενός ατόμου δεν μπορούν να θεμελιώνονται στην απώλεια δικαιωμάτων ενός άλλου ατόμου.
Οι ολοένα αυξανόμενες προσφυγικές ροές εκφράζουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο, ότι ατομικά και συλλογικά ανθρώπινα δικαιώματα χρειάζεται να αντιμετωπιστούν κάτω από νέο πρίσμα, χωρίς υποχωρήσεις και εκπτώσεις, αλλά με βάση την Αρχή ότι η προστασία της ανθρώπινης ζωής και των δικαιωμάτων της, αποτελούν το ύψιστο αγαθό.
Στη χώρα μας, με μια κοινωνία που παλεύει να μείνει όρθια και να διατηρήσει τη συνοχή της, αποτελεί ύψιστη δημοκρατική υποχρέωση η προστασία και διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, χωρίς εκπτώσεις, διακρίσεις βάσει εθνικότητας, φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, θρησκευτικών πεποιθήσεων και οποιασδήποτε διαφορετικότητας.
Σε μία εποχή που καθημερινά συνειδητοποιούμε ότι η ακραία φτώχεια απειλεί τον σκληρό πυρήνα των δικαιωμάτων: το δικαίωμα σε μία αξιοπρεπή ζωή.
Είναι υποχρέωση όλων όσοι πιστεύουμε στις δημοκρατικές αξίες ως θεμέλιο της σύγχρονης κοινωνίας, να διαφυλάξουμε κάθε ανθρώπινο δικαίωμα, προς πάσα κατεύθυνση, ενώ η Πολιτεία οφείλει να διαμορφώσει το θεσμικό πλαίσιο που θα αναδεικνύει και θα προστατεύει τις αξίες αυτές.
Η ελευθερία μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελευθερία του άλλου και κάθε προσπάθεια διακήρυξης μίσους, από οποιονδήποτε, πρέπει να μας βρει σθεναρά και αδιαπραγμάτευτα αντιμέτωπους, συνολικά ως κοινωνία.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

19η και 20η Νοέμβρη: Δύο μέρες αφιερωμένες στα παιδιά για να μας θυμίζουν πόσα δεν έχουμε κάνει - Άρθρο στο indicator.gr

Η 19η Νοέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Κακοποίησης, δεν επιλέχθηκε τυχαία, καθώς συνδυάζεται με την αυριανή, 20η Νοέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού, τα οποία περιγράφονται στην ομώνυμη Συνθήκη του ΟΗΕ.
Με αφορμή τη σημερινή ημέρα, είναι επιτακτική η ανάγκη να θυμηθούμε πως η παιδική κακοποίηση δεν έχει γεωγραφικά σύνορα, ούτε όρια ανοχής και μη.
Ανάμεσα στις επικρατέστερες μορφές της, σωματική, συναισθηματική/ψυχολογική, σεξουαλική, παραμέληση και έκθεση σε κίνδυνο, δεν υπάρχει διαβάθμιση βαρύτητας.
Οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας είναι κρίσιμες και καθοριστικές για την κοινωνικοποίηση και διαμόρφωση της ανθρώπινης προσωπικότητας και την ακολουθούν δια βίου, ενώ η οικογένεια οφείλει να αποτελεί τον «φυσικό» χώρο προστασίας για τα παιδιά, προφυλάσσοντάς τα από εικόνες και εμπειρίες βίας καθεμιάς από τις αναφερθείσες μορφές, όχι μόνο άμεσα και με θύματα τα ίδια, αλλά και από αυτές που έχουν αποδέκτες μέλη του οικογενειακού περιβάλλοντος, όπως η μητέρα, και έχουν άμεση αρνητική επίδραση στον ψυχισμό του παιδιού.
Το ερευνητικό έργο αποκαλύπτει τη σοκαριστική αλήθεια, πως ο οικογενειακός χώρος και συχνά μέλη του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος αποτελούν τους θύτες της ενδοοικογενειακής βίας, με το σκοτεινό αριθμό τέτοιων περιστατικών να είναι πολύ μεγάλος, λόγω του κοινωνικού στίγματος που επιφέρει και με τα ίδια τα περιστατικά να έχουν αυξηθεί δραματικά στη χώρα μας κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης.
H Έκθεση του Ερευνητικού Κέντρου Innocenti της UNICEF περιλαμβάνει ιδιαίτερα ανησυχητικά στοιχεία για το πρόβλημα της παιδικής φτώχειας σε παγκόσμιο επίπεδο –τα στοιχεία όμως τα οποία αναφέρονται στην Ελλάδα, δεν είναι απλά ανησυχητικά αλλά σοκαριστικά. Μας υπενθυμίζουν με τον πλέον δραματικό τρόπο ότι η ακραία φτώχεια θίγει τον σκληρό πυρήνα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση.
Θέλουμε να υπενθυμίσουμε πως η Ελλάδα, παρότι είναι από τις πρώτες χώρες που υπέγραψαν τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης που αφορά στη βία κατά των γυναικών αλλά και εν γένει στην ενδοοικογενειακή βία, δεν την έχει ακόμη επικυρώσει ώστε να αποκτήσει νομοθετική ισχύ, παρότι η Συνθήκη αυτή αποτελεί το πρώτο νομικώς δεσμευτικό κείμενο που ορίζει τις μορφές που λαμβάνει η βία αυτών των μορφών και εισάγει ολοκληρωμένο νομικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση και πρόληψή της, καθώς και για την παύση της ατιμωρησίας των θυτών και την προστασία των θυμάτων.
Οι δύο αυτές ημέρες γίνονται δραματικά επίκαιρες σήμερα, με το προσφυγικό να λαμβάνει πρωτοφανείς διαστάσεις με θύματά του παιδιά.
Πολύ έγκαιρα ο Συνήγορος του Πολίτη είχε καλέσει την Πολιτεία να εισαγάγει τις κατάλληλες νομοθετικές τροποποιήσεις στην εθνική νομοθεσία, προκειμένου να διευκολύνει την εγκαθίδρυση ενός λειτουργικού, ουσιαστικού και αποτελεσματικού συστήματος επιτροπείας για τους ασυνόδευτους ανηλίκους και τους ανηλίκους που έχουν χωριστεί από την οικογένειά τους, να εξασφαλίσει ότι για τα ασυνόδευτα παιδιά που ζητούν άσυλο ορίζεται άμεσα ένας νομικός αντιπρόσωπος, προκειμένου να διεκπεραιώσει αποτελεσματικά τη διαδικασία ασύλου, καθώς και ότι τους παρέχεται βοήθεια και προστασία, συμπεριλαμβανομένης της πρόσβασής τους σε δωρεάν διερμηνεία.
Ο Συνήγορος του Πολίτη επίσης σύστησε στην Πολιτεία να εξασφαλίσει ότι τα παιδιά, είτε χωρισμένα από την οικογένειά τους είτε μαζί με την οικογένειά τους, τα οποία εισέρχονται στη χώρα με μη κανονικό τρόπο, δεν μπορεί να κρατούνται ούτε να παραμένουν υπό κράτηση παρά μόνον σε πολύ εξαιρετικές περιστάσεις και για το μικρότερο απαραίτητο χρονικό διάστημα, όπως επίσης και να δημιουργήσει νέες δομές υποδοχής και να αυξήσει τον αριθμό των χώρων στις ήδη υφιστάμενες υποδομές, εξασφαλίζοντας παράλληλα επαρκείς συνθήκες σε αυτές τις δομές.
Επίσης, σύμφωνα με τον Ν. 3928/2011 τα κέντρα αρχικής υποδοχής πρέπει να παρέχουν κατάλυμα για τα παιδιά πρόσφυγες, μετανάστες και τα ασυνόδευτα παιδιά, κάτι το οποίο προφανώς και δεν ισχύει με βάση τις διαπιστωμένες υποβαθμισμένες συνθήκες υποδοχής.
Τέλος, το European Network of Ombudspersons for Children (ENOC), με δημόσια θέση του, τονίζει μεταξύ άλλων τις υποχρεώσεις των κρατών για τη Μεταχείριση των Ασυνόδευτων Ανηλίκων, το Γενικό Σχόλιο ν.6 (2005) της Επιτροπής ∆ικαιωµάτων του Παιδιού του ΟΗΕ για τη μεταχείριση των ασυνόδευτων και αποχωρισµένων από την οικογένειά τους παιδιών που βρίσκονται µακριά από τη χώρα προέλευσής τους, ότι το προσωπικό που ασχολείται µε «τα παιδιά που µετακινούνται» (οι αρχές καταστολής, οι δικαστικές αρχές, οι συνεντευκτές, οι διερµηνείς, οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι επαγγελµατίες υγείας, οι επίτροποι, οι νόµιµοι εκπρόσωποι, οι αστυνοµικοί και οι συνοριοφύλακες, µεταξύ άλλων) πρέπει να είναι κατάλληλα εκπαιδευµένοι για να σέβονται τα δικαιώµατα των παιδιών, να κατανοούν τις ιδιαίτερες επικοινωνιακές και πολιτισµικές τους ανάγκες και να µπορούν να ανταποκρίνονται κατάλληλα σε σηµάδια φόβου ή απελπισίας τους.
Είναι χρέος μας, ως Πολιτεία, να προστατεύσουμε τα παιδιά απέναντι σε κάθε μορφή κακοποίησης, κι αυτό δε θα συντελεστεί ούτε με ευχολόγια, ούτε με καλές προθέσεις, αλλά με συγκεκριμένα θεσμικά εργαλεία τα οποία η χώρα μας αρνείται πεισματικά μέχρι τώρα να υιοθετήσει.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

9 Νοέμβρη. Παγκόσμια Ημέρα κατά του Φασισμού και του αντισημιτισμού - Άρθρο στο indicator.gr

Πολλές δεκάδες βερολινέζικα καταστήματα θα τιμήσουν σήμερα τη συμπλήρωση 77 χρόνων από τη Νύχτα των Κρυστάλλων, του πιο μεγάλου πογκρόμ κατά των Εβραίων πριν από το Ολοκαύτωμα, τοποθετώντας στις βιτρίνες τους μια διαφανή μεμβράνη για να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι έχουν σπάσει.
Η 9η Νοέμβρη έχει ανακηρυχθεί Διεθνής Ημέρα κατά του Φασισμού και του αντισημιτισμού.
Ξεκινώντας από τη θέση του Jean Paul Sartre, το 1944, ότι "ο αντισημιτισμός δεν είναι απλά μια εβραϊκή υπόθεση, αλλά ευρύτερα θέμα ουσίας για μια δημοκρατία", θέλω να σταθούμε στο τι διαφοροποιεί τον αντισημιτισμό από τις άλλες μορφές διακρίσεων και ρατσισμού.
Ο αντισημιτισμός είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο: αλλάζει εκφάνσεις, μορφές, ρητορική, αλλά είναι η πιο δραματική απόδειξη ότι ο σκοτεινός Μεσαίωνας δεν έχει πολλά να ζηλέψει από τον δικαιωματικό 21ο αιώνα.
Διαρκώς ανανεώνεται το υπόβαθρο του μύθου που τον συντηρεί και τον μεταφέρει στους αιώνες. Από το Μεσαιωνικό "Οι Εβραίοι σκότωσαν τον Χριστό" έχουμε περάσει στις οικονομικές και κοινωνικές θεωρίες και τους μεγάλους σύγχρονους εβραϊκούς μύθους ("οι εβραίοι ελέγχουν τα ΜΜΕ παγκοσμίως", "4.000 εβραίοι είχαν λάβει επιστολές τα ξημερώματα της 11ης Σεπτέμβρη να μην πάνε στις δουλειές τους"). Και όπως σημειώνει ο Pierre - Andre Taguieff, "Ανάμεσα στη μεσαιωνική, χριστιανική εβραιοφοβία και στον σύγχρονο εξισλαμισμό της αντιεβραϊκής υπόθεσης, δεσπόζει το πολιτιστικό ναδίρ του Ολοκαυτώματος".
Ο αντισημιτισμός έγινε στη Ναζιστική Γερμανία μέρος της ιδεολογίας της εξουσίας.
Ακόμη και η Αριστερά, παραδοσιακά ταγμένη στο πλευρό των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, φλερτάρει κατά καιρούς με τον αντισημιτισμό, ντύνοντάς τον μάλιστα με τον μανδύα "προοδευτικών" ιδεών, είτε πρόκειται για ταύτιση των Εβραίων με τις ασκούμενες από το Ισραήλ πολιτικές (το κράτος του Ισραήλ εδώ νοείται ως συλλογική εβραϊκή κοινότητα), είτε ενσωματώνοντας θεωρίες συνωμοσίας "Οι Εβραίοι βρίσκονται πίσω από τα παγκόσμια κέντρα του καπιταλισμού". Θέλω να επισημάνω τους κινδύνους που κρύβουν οι θεωρίες συνωμοσίας και η ξενοφοβία για τις ελευθεριακές και ανθρωπιστικές διαστάσεις της Αριστεράς, ακόμα και όταν αυτές εκφέρονται στο όνομα της εναντίωσης στην παγκοσμιοποίηση, των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων ή της μάχης ενάντια στον ιμπεριαλισμό.
Στον παραδοσιακό αντισημιτισμό παρατηρούμε "ουσιοποίηση" όλων των Εβραίων, όλοι θεωρείται ότι ενσαρκώνουν μία και μοναδική ουσία.
Ο θρησκευτικός αντιεβραϊσμός ανέκαθεν συντηρούσε "σύγχρονες" θεωρίες, όπως πχ ο εθνικισμός: σε μια εποχή που αναδύονταν τα κράτη-έθνη, ο Άλλος, γλωσσικά, εθνικά, θρησκευτικά ήταν, a priori, ύποπτος στην καλύτερη περίπτωση.
Ως Γενική Εισηγήτρια για τον Ρατσισμό και τη Μισαλλοδοξία, είχα την τύχη να εγκαινιάσω πέρσι, την καμπάνια του Συμβουλίου της Ευρώπης "Ένας κόσμος μίσους είναι ένας κόσμος ντροπής". Τότε είχα σημειώσει ότι το θεσμικό και νομικό πλαίσιο είναι απαραίτητη προϋπόθεση, αλλά δεν είναι πανάκεια. Καθημερινά διαπιστώνουμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο που κάνει βήματα οπισθοχώρησης σε βασικά ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όπου η προάσπισή τους θεωρείται πολυτέλεια σε εποχές κρίσης. Η απάντηση σε αυτά τα φαινόμενα είναι περισσότερα Δικαιώματα, περισσότερη Παιδεία, περισσσότερη Δημοκρατία. Μόνο με αλλαγή νοοτροπιών θα προχωρήσουμε σε έναν κόσμο συνύπαρξης που θα βασίζεται στην πολυπολιτισμικότητα και τη διαφορετικότητα.
Έντεκα χρόνια μετά τη διακήρυξη του Βερολίνου για τον αντισημιτισμό, το κείμενο είναι πιο επίκαιρο παρά ποτέ. Παρατηρούμε, δε, μια έξαρση του νεοναζισμού και του ρατσισμού σήμερα, όπου οι εγκληματικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών, ομοφυλοφίλων και άλλων ευπαθών ομάδων εντείνονται, και ακόμη και μέσα στα κοινοβούλια η ρητορική μίσους είναι απροκάλυπτη, ενώ τα ποσοστά των εν λόγω μορφωμάτων ανά την Eυρώπη αυξάνονται. Οι κυβερνήσεις των κρατών καλούνται όχι μόνο να προσαρμόσουν το νομικό τους πλαίσιο στα διεθνή επίπεδα, αλλά και να παραδειγματιστούν από τις καλές πρακτικές άλλων κρατών, κυρίως σε ζητήματα εκπαίδευσης και διδασκαλίας της ιστορίας, πάντα έχοντας στο μυαλό ότι η ιστορία διδάσκει και παραδειγματίζει και δεν υποδαυλίζει μίση.

 

orthia new - Copy

Τουρκία: Αίτια και διακυβεύματα ενός εκλογικού θριάμβου - Άρθρο στο tvxs.gr

Ακόμη και τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος στην Τουρκία δεν πίστευαν στα μάτια τους τη νύχτα της 1ης του Νοέμβρη, καθώς κατάφεραν να συγκεντρώσουν την απόλυτη πλειοψηφία που είχαν χάσει πριν από πέντε μήνες .
Το ΑΚΡ πέτυχε την μεγάλη αυτή νίκη στις εκλογές διότι μπόρεσε να αποσπάσει ψηφοφόρους από το MHP και το HDP και να πείσει απρόθυμους ψηφοφόρους που δεν είχαν ψηφίσει τον περασμένο Ιούνιο, να προσέλθουν στις κάλπες , αυξάνοντας έτσι την συμμετοχή στο 88%. .Ιδιαίτερη σπουδή επέδειξε στην αύξηση της συμμετοχής των Τούρκων ψηφοφόρων του εξωτερικού. Οι Τούρκοι μετανάστες στη Γερμανία έδωσαν στο ΑΚΡ το αστρονομικό ποσοστό του 60%. Το Κόμμα διαθέτει εκεί ένα άριστα οργανωμένο δίκτυο με γραφεία και επαγγελματικά στελέχη, οργανωτικές δομές με παρέμβαση σε διάφορα ζητήματα και επηρεάζει οργανώσεις μεταναστών διεκδικώντας τον τίτλο της «γέφυρας» με την πατρίδα.
Έγινε αντιληπτό από την τουρκική κοινή γνώμη ότι, έπειτα από τις εκλογές του Ιουνίου, δεν κατέστη δυνατός ο σχηματισμός κυβέρνησης Συνασπισμού, διότι ο αρχηγός του MHP Μπαχτσελί, αρνήθηκε κατηγορηματικά κάθε προοπτική συνεργασίας με το HDP. Το MHP χρεώθηκε δηλαδή την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης και το πλήρωσε στις εκλογές όπου σημείωσε μεγάλες απώλειες. Και αυτό συνιστά επιτυχή τακτική του Ερντοάν που απρόθυμος και ο ίδιος για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού , «φόρτωσε» την αποτυχία σχηματισμού στον Μπαχτσελί.
Οι δηλώσεις Ερντοάν ότι «παγώνει» η διαδικασία επίλυσης του Κουρδικού βοήθησαν στην μετατόπιση δυσαρεστημένων ψηφοφόρων του MHP προς το AKP καθώς και όσων ψηφοφόρων δεν επιθυμούν την επίλυση του Κουρδικού, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους είναι ψηφοφόροι του MHP . Δικαιώθηκε απόλυτα η προεκλογική του τακτική την οποία έστρεψε σχεδόν εξολοκλήρου εναντίον των ακροδεξιών. Η ρητορική του στράφηκε και εναντίον του φιλοκουρδικού κόμματος, ωστόσο σε επίπεδο τοπικών οργανώσεων, η προεκλογική δουλειά του ΑΚΡ είχε ως αποκλειστικό στόχο τις ακροδεξιές ψήφους.
O τουρκικός λαός θορυβήθηκε από την κλιμάκωση των επιθέσεων του ΡΚΚ και την τρομοκρατία του ΙSIS. Την ίδια στιγμή το HDP δεν φρόντισε να αποστασιοποιηθεί ανοικτά από το ΡΚΚ με αποτέλεσμα διαρροή σημαντικής του δύναμης προς το ΑΚΡ που εκπροσωπούσε «την σταθερότητα και την ασφάλεια» .
Μετά το συνέδριο του ΑΚΡ στα μέσα Σεπτεμβρίου υπήρξε αναδιοργάνωση στην διοίκηση του κόμματος με αποτέλεσμα την οργανωτικά επιτυχημένη προεκλογική εκστρατεία. Σε αυτό συνέτεινε και η κατάργηση του «κανόνα των τριών θητειών» με αποτέλεσμα σημαντικά ονόματα του κόμματος που δεν συμμετείχαν στις εκλογές τον Ιούνιο να έχουν ενεργό συμμετοχή στις εκλογές του Νοέμβρη.
Κατά την προεκλογική περίοδο δεν συζητήθηκε σχεδόν καθόλου το ζήτημα του Προεδρικού Συστήματος (με παράλληλο περιορισμό δημόσιων εμφανίσεων του Ερντοάν), ενώ το ΑΚΡ κατόρθωσε να υιοθετήσει μέρος των προεκλογικών δεσμεύσεων (που αφορούσαν στην οικονομία) του CHP.
Όλα αυτά όμως αποτελούν παρελθόν και η Τουρκική κυβέρνηση δεν μπορεί να αναπαύεται επ' αόριστον στις δάφνες της εκλογικής της επιτυχίας.
Η νέα τουρκική κυβέρνηση έχει μπροστά της τέσσερα σημαντικά προς αντιμετώπιση ζητήματα: την διαδικασία επίλυσης του Κουρδικού , την αναθέρμανση της οικονομίας, το θέμα εισαγωγής του Προεδρικού Συστήματος και το Κυπριακό.
Νταβούτογλου και Ερντοάν δεν έχουν πια την πολυτέλεια επίκλησης εσωτερικών αντιδράσεων αναφορικά με το Κουρδικό και το Κυπριακό. Το Κουρδικό περιπλέκεται ακόμη περισσότερο καθώς έχει αποκτήσει πλέον και μια περιφερειακή διάσταση, πλέον της εσωτερικής, και στο Κυπριακό, όσο πλησιάζει η ώρα να συζητηθούν τα θέματα ταμπού των εγγυήσεων και της ασφάλειας, η Τουρκία θα αναγκαστεί να πάρει ξεκάθαρη θέση ενώπιον μιας διεθνούς Κοινότητας, η οποία έχει κάνει ξεκάθαρο ότι αυτές οι συνομιλίες είναι οι τελευταίες που διεξάγονται με όρους επίλυσης και ότι οι επόμενες θα διεξαχθούν με όρους διχοτόμησης.
Η σταθερότητα στην Τουρκία δεν είναι εφικτή όσο το AKP παραμένει κολλημένο στην εξωτερική του πολιτική, η οποία εκθέτει τη χώρα σε απειλές και κινδύνους, και την απομονώνει.
Ενώ στο προεκλογικό πρόγραμμα του AKP γίνεται αναφορά στα παραδοσιακά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όπως η Ε.Ε. το ΝΑΤΟ και το Κυπριακό, είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στο ζήτημα της Συρίας η μοναδική αναφορά που γίνεται άπτεται μονάχα του θέματος των προσφύγων και δεν υπάρχει καμία απολύτως λέξη για επίλυση της κρίσης στην Συρία. Αυτό δείχνει ότι το ΑKP σκέφτεται μονάχα τον πόλεμο και όχι την ειρήνη στην περιοχή.
Ο Ερντοάν θα πιέσει ασφυκτικά για την αναθεώρηση του Συντάγματος με επίκεντρο το Προεδρικό. Και εδώ ίσως υπάρξει ένας νέος παράγοντας που ακούει στο όνομα Νταβούτογλου: ο Τούρκος πρωθυπουργός βγήκε εξαιρετικά ενισχυμένος από τις εκλογές και είναι αυτός που πιστώνεται τον θρίαμβο. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα να θελήσει να ξεφύγει από τον σφικτό εναγκαλισμό του Ερντοάν και να αρχίσει να αρθρώνει δημοσίως τις αντιρρήσεις του, με κυρίαρχες αυτές που αφορούν στην Οικονομία και την εξωτερική πολιτική. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ερντοάν αναδείχθηκε και μέσα από την οικονομική ευνοϊκή συγκυρία και από την θεωρία των μηδενικών προβλημάτων. Σήμερα και τα δύο φαίνεται να αποτελούν τους μεγαλύτερους πονοκεφάλους του.
Τέλος, η διείσδυση του «Ισλαμικού Κράτους» στην τουρκική κοινωνία και η αναζήτηση ισορροπιών μεταξύ του κοσμικού και του συντηρητικού τμήματος της τουρκικής κοινωνίας αποτελούν σημαντικά αίτια ανησυχίας.
Σε αυτό το πλαίσιο, και με ενισχυμένη την τουρκική ηγεσία από τη Σύνοδο των G 20 στην Αττάλεια, ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι ο πρώτος ξένος ηγέτης που θα μεταβεί στην Τουρκία μετά τις εκλογές. Η ατζέντα προφανής , οι διαθέσεις της Τουρκίας εκπεφρασμένες και η διάσταση απόψεων δεδομένη.
Το προσφυγικό είναι ένα δυνατό χαρτί, αλλά η Τουρκία έχει πολλά ανοιχτά θέματα και τα περιθώρια κινήσεών της είναι περιορισμένα. Και αυτό το ξέρει καλά...

 

blue

 

 

Όπισθεν ολοταχώς! - Άρθρο στο tvxs.gr

Όταν είδε για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας η σκέψη να φέρουν «προαιρετικά» τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων στις στολές τους Αγίους προστάτες των Όπλων τους, την αποδώσαμε στις υψηλές θερμοκρασίες της εποχής, στη δημοσιογραφική ξηρασία του Αυγούστου και στο προεκλογικό κλίμα, όπου στην Ελλάδα του 2015 πατριωτιλίκι και θρησκεία αποτελούν, ακόμη, αστείρευτη πηγή άντλησης ψήφων.
Πριν λίγες ημέρες το θέμα επανήλθε οριστικά και επίσημα, κάνοντας πλέον αδήριτη την ανάγκη παρέμβασης σε ένα Υπουργείο όπου πλέον τα ζητηματα έχουν ξεπεράσει το θεσμικό πλαίσιο και απειλούν τον σκληρό πυρήνα των σύγχρονων Δημοκρατιών.
Όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο νομικός Βασίλης Σωτηρόπουλος, «Η στρατιωτική στολή είναι τύπος καθορισμένος από το δημόσιο δίκαιο και όχι πεδίο ενάσκησης της ελευθερίας της έκφρασης ή της θρησκευτικής συνείδησης του στρατευμένου. Ακριβώς όπως και το δελτίο αστυνομικής ταυτότητας επί του οποίου ούτε προαιρετικά επιτρέπεται η αναγραφή του θρησκεύματος, σύμφωνα με σειρά αποφάσεων του ΣτΕ, της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και την επικύρωσης τους από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Η αποδοχή προαιρετικής ανάρτησης θρησκευτικών συμβόλων θα επιτρέψει αυτομάτως διακρίσεις με βάση την θρησκευτική συνείδηση, κατηγοριοποιήσεις αδιανόητες για τις συνθήκες ομοψυχίας που πρέπει να επικρατούν στους υπηρετούντες. Η παραβίαση αφορά τα άρθρα 5 παρ. 1, 9, 9Α, 13 του Συντάγματος και τα άρθρα 9 και 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου".
Πέρα από τα παραπάνω πολύ σημαντικά και μόνο η επίκληση της προαιρετικότητας προκαλεί μειδίαμα όταν αναφέρονται σε ένα κλειστό σύστημα όπως είναι ο στρατός και δη ο ελληνικός: ποιος θα τολμήσει να μην το φορέσει όταν το έχει ήδη φορέσει ο «ανώτερος», χωρίς τον φόβο του στιγματισμού και της δυσμένειας; (συχνές οι καταγγελίες για αποχή σε μονάδες από τον επίσης «προαιρετικό» εκκλησιασμό, αποχή που συνοδεύεται από αγγαρείες).
Σύμφωνα με το έγγραφο του ΓΕΕΘΑ Φ.456/44/187527/Σ. 2812/04 Αυγ 15/ΓΕΕΘΑ/Β1, η δερματοστιξία, το τατουάζ δηλαδή, επιτρέπεται αρκεί να μην είναι εξωτερικά εμφανής όταν θα φορούν οι στρατιωτικοί τη στολή τους και να μην έχει οποιοδήποτε μήνυμα φυλετικών, εθνικών ή θρησκευτικών διακρίσεων. Το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας μεριμνεί, και τα τατουάζ που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΦΑΝΗ να μη δημιουργούν ζητήματα θρησκευτικών διακρίσεων στο στράτευμα. Θα σιωπήσει για τους Αγίους προστάτες στις στολές που είναι κάτι παραπάνω από εμφανή και θα διαιρούν τα στελέχη σε πιστούς και καλούς Χριστιανούς και μη; Τι θα απαντήσει στους συμπατριώτες μας αλλόθρησκους που υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία;
Τι έχει να απαντήσει ο μεγαλύτερος κυβερνητικός εταίρος, ο ΣΥΡΙΖΑ, στο πρόγραμμα του οποίου για τις Ένοπλες Δυνάμεις διαβάζουμε ότι «Η εσωτερική λειτουργία της Άμυνας οφείλει να διασφαλίζει και να εφαρμόζει τον κανόνα του δικαίου και επιπλέον τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να γίνονται σεβαστά και να θωρακίζονται». Ο Αναπληρωτής Υπουργός, Δ. Βίτσας; Οι αποφάσεις των Υπουργείων υπακούουν και υπηρετούν ένα συνεκτικό σχέδιο ή αποτελούν παραμάγαζα του κάθε Υπουργού;
Θεωρούσα ότι τα θέματα αυτά τα είχαμε λύσει ως Πολιτεία με την κατάργηση αναγραφής θρησκεύματος στις ταυτότητες.
Η αντίδραση όσων διαφωνούν με το όλο εγχείρημα είναι αναγκαία και επιβεβλημένη. Τώρα, πριν να είναι πολύ αργά. Θα περίμενε κανείς, να αντιδράσουν αυτοί που ασχολούνται με τα θέματα των στρατιωτικών όπως η ΠΟΕΣ. Ματαίως, όμως. Ευχή και ελπίδα είναι να έχουν διαφορετική γνώμη. Να μη συναινέσουν στην εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής, αλλά να αντιδράσουν με ξεκάθαρη, συνειδητή και δυναμική θέση.
Ζούμε την εποχή της σποράς πολλών και δυνατών ανέμων. Δυστυχώς, η ώρα που θα θερίσουμε τυφώνες και θύελλες δεν αργεί. Διανύουμε έναν ολισθηρό δρόμο με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

 

παρλ 1

top banner par-2

 
Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά