Αρθρογραφία

Πέρα από θριαμβολογίες και αφορισμούς: Πορτογαλικές εκλογές - Άρθρο στο tvxs.gr

Οι εκλογές στην Πορτογαλία της 4ης του Οκτώβρη δεν απασχόλησαν ιδιαίτερα την Ελλάδα. Και στο μέτρο που αυτό συνέβη, έγινε με τον συνήθη λάθος τρόπο. Ως αφορμή θριαμβολογίας ένθεν κακείθεν των πολιτικών και δημοσιολογούντων.

Συμπέρασμα πρώτο, λοιπόν: κανείς εδώ δεν διδάχθηκε από τις προσεκτικές δηλώσεις των Πορτογάλων πολιτικών τη βραδιά των εκλογών και την εβδομάδα που ακολούθησε, η μετριοπάθεια στη χώρα μας αναζητάται. Την ώρα που στην Ελλάδα κάποιοι πανηγύριζαν για τον πιο καλό μαθητή της Τρόικας και του μνημονίου που αναγνώρισε ότι η μόνη διέξοδος από τα μνημόνια είναι η πειστή εφαρμογή τους και ξαναέδωσε τη νίκη στους θιασώτες αυτής της πολιτικής, ο απερχόμενος Πρωθυπουργός και νικητής των εκλογών Κοέλιου θρηνούσε την απώλεια της απόλυτης πλειοψηφίας (έχασε 12 ποσοστιαίες μονάδες και δεν έχει πλέον σύμμαχο από τον χώρο της δεξιάς) και η Diario de Noticias στο Editorial μάλωνε τους ψηφοφόρους γιατί «Το Μπλόκο της Αριστεράς πέτυχε ένα αποτέλεσμα πολύ ανώτερο του συνηθισμένου... Αυτό είναι που επιθυμεί ένα τμήμα του πορτογαλικού λαού; Αυτή είναι η οδός, η ριζοσπαστικοποίηση και η διαμαρτυρία;».
Την ώρα που κάποιοι θριαμβολογούσαν για το διπλασιασμό των δυνάμεων του Μπλόκου, γεγονός που είναι αλήθεια, αύξησε κατά 20% τις δυνάμεις του και για πρώτη φορά στην ιστορία προηγείται του Κομμουνιστικού Κόμματος, κορυφαία στελέχη του πορτογαλικού αριστερού συνασπισμού, οίκτιραν τη πολυδιάσπαση και τις εσωτερικές έριδες των προηγούμενων χρόνων και προβληματίζονταν για την αδυναμία τους να πείσουν, σε ένα τόσο δυσμενές περιβάλλον για τις δυνάμεις της δεξιάς, τον πορτογαλικό λαό ότι υπάρχει άλλη λύση (Catarina Príncipe, μέλος του πορτογαλικού Μπλόκο και contributing editor του ηλεκτρονικού περιοδικού «Jacobin»).

Τα ποσοστά του Κομμουνιστικού Κόμματος, σε συνεργασία με τους Πρασίνους, δεν αποτελούν έκπληξη: παραμένουν σταθερά, αποδεικνύοντας ότι η διείσδυσή τους στην πορτογαλική κοινωνία είναι πεπερασμένη.

Τι συμβαίνει με το σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο ήταν και αυτό που έφερε την Τρόικα στη χώρα και υπέστη την εκλογική συντριβή το 2011; Παρόλο που υποθέσεις διαφθοράς και ξεπλύματος μαύρου χρήματος διερευνούνται από τη δικαιοσύνη (η εικόνα του πρώην πρωθυπουργού Σόκρατες να ψηφίζει φρουρούμενος είναι ενδεικτική), παρόλο που δεν προχώρησε στην προσπάθεια κάθαρσης που απαιτούνταν (η περίπτωση του αντίστοιχου της Ισπανίας μάλλον έχει πολλά να διδάξει στα αδερφά του κόμματα), διέψευσε τον Κοέλιου που μιλούσε σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας για πασοκοποίησή του και εξαφάνισή του από τον πολιτικό χάρτη, αν και σε απόλυτους αριθμούς μείωσε τις δυνάμεις του.

Ένα μήνα μόλις, πριν τις εκλογές οι δημοσκοπήσεις το εμφάνιζαν να προηγείται. Να ήταν αυτός ο λόγος που αρνήθηκε να μπει σε διάλογο με το Μπλόκο της Αριστεράς προκειμένου να σχηματίσουν εκλογική συμμαχία για να αντιμετωπίσουν από κοινού το κεντροδεξιό συνασπισμό; Ή απλά η απαίτηση του Μπλόκου για σαφή καταδίκη των πολιτικών λιτότητας, ως αδιέξοδες, καθιστούσαν αδύνατη μια τέτοια συνεργασία; Στη δεύτερη απάντηση συνηγορεί η δήλωση του Αντόνιο Χοσέ Σεγούρο τη βραδυά των εκλογών, όταν έκλεισε το μάτι στον Κοέλιου λέγοντας ότι δεν θα επιτρέψει την πολιτική αστάθεια με τη δημιουργία κυβέρνησης πλειοψηφικής μειοψηφίας. Η εκδήλωση διάθεσης από την πλευρά του Μπλόκου και του Κομμουνιστικού Κόμματος, η οποία δεν προκαλεί καμία έκπληξη ιδωμένη από την ιστορική πορεία της πορτογαλικής κομμουνιστικής και μετακομμουνιστικής Αριστεράς και από την σχέση της και αλληλεπίδρασή της με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, για μετεκλογική συνεργασία αναγκάζει το Σοσιαλιστικό Κόμμα να αποκαλυφθεί και να δικαιώσει αυτούς που αναδεικνύουν ως το μεγαλύτερο πρόβλημα της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη την πρόσδεσή της σε δεξιά σχήματα. Υπό αυτό το πρίσμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι ο μεγάλος χαμένος των εκλογών.

Δύο ακόμη σημαντικά στοιχεία των εκλογών: το ακροδεξιό κόμμα PNR άγγιξε μόλις το 0,5%. Αυτό θα έπρεπε να προβληματίσει αυτούς που ερμηνεύουν το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής αποκλειστικά στη βάση των μνημονίων, αποϊδεολογικοποιώντας το και συγκαλύπτοντας τις πολιτιστικές, ιστορικές και κοινωνικές ρίζες του φαινομένου, ελαχιστοποιώντας έτσι τις πιθανότητες της πολιτικής του αντιμετώπισης από έναν λαό και ένα πολιτικό σύστημα που ποτέ δεν άνοιξε έναν διάλογο με το παρελθόν του.

Τέλος, η αποχή ήταν η μεγαλύτερη που γνώρισε η χώρα μέχρι τώρα, επιβεβαιώνοντας ότι η πολιτική αδιαφορία αρχίζει να κτυπά και χώρες, οι οποίες για ιστορικούς λόγους είχαν ισχυρούς δεσμούς με την συμμετοχή στις κάλπες ως βασικό στοιχείο δημοκρατικής συμμετοχής του πολίτη. Τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα: οι Πορτογάλοι δεν απορρίπτουν συλλήβδην τα «παραδοσιακά» κόμματα, εδώ η σχεδόν 25χρονη εμπειρία της δικτατορίας του Σαλαζάρ έχει βαρύνοντα ρόλο, αλλά παράλληλα, αναρωτιούνται: ποιο το όφελος να ψηφίζει κανείς όταν ήδη από το 2011 και την εμπλοκή της Τρόικας έχει καταργηθεί στην ουσία της η πολιτική; Και σε αυτό το ερώτημα πρέπει να τοποθετηθούν όλοι σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

Περιφέρεια Αττικής και εορτασμός της Απελευθέρωσης των Αθηνών - Πέρα από το ΟΧΙ του εθνοκεντρισμού μας - Άρθρο στην Αυγή

Πολλά τα «ελληνικά παράδοξα», όπως στην Ευρώπη συνηθίζουν να τα ονομάζουν. Ένα εξ αυτών, το γεγονός πως η ημερομηνία της Απελευθέρωσης των Αθηνών (12 Οκτωβρίου 1944) περνά απαρατήρητη, όπως και το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, που τηρούν ένα εν πολλοίς κοινό μοτίβο εορτασμών και μνήμης για τα σημεία αναφοράς της περιόδου εκείνης που σημάδεψε την ήπειρό μας.

Στη χώρα μας έχουμε επιλέξει να γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου, η οποία, παρ' όλο που -και θα χρησιμοποιήσω τη φράση που είχε το βιβλίο Ιστορίας του αγοριού μου «οι Έλληνες έγραψαν μία από τις πιο λαμπρές σελίδες στην ιστορία τους, το έπος του '40»- ξεκίνησε νικηφόρα, κατέληξε με την επίθεση των Γερμανών και την κατάληψη της Ελλάδας από τις δυνάμεις του άξονα.

Γιατί, λοιπόν, δεν εορτάζουμε το τέλος της Κατοχής, των τριάμισι χρόνων δηλαδή που σημαδεύτηκαν από την πείνα, τη βαρβαρότητα των ναζιστικών στρατευμάτων αλλά και την ανάπτυξη ενός από τα μαζικότερα και μαχητικότερα κινήματα αντίστασης στην κατεχόμενη Ευρώπη;

Οι λόγοι είναι πολλοί: Στην Ευρώπη το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου συνοδεύτηκε από την ελπίδα για ειρήνη, κοινωνική ευημερία και ανάπτυξη. Στην Ελλάδα, σχεδόν δύο μήνες μετά την απελευθέρωση, η Αθήνα μετατράπηκε σε πεδίο μιας βίαιης εμφύλιας σύγκρουσης. Τα Δεκεμβριανά επισκίασαν την ευφορία της απελευθέρωσης και στην ουσία έκλεισαν έναν κύκλο εμφύλιων συγκρούσεων που είχαν ξεκινήσει στην κατεχόμενη Ελλάδα το 1943.

Το ίδιο, εν μέρει, ισχύει και για την 8η Μαΐου. Την ώρα που η υπόλοιπη Ευρώπη πανηγύριζε, στην Ελλάδα παραστρατιωτικές ομάδες είχαν ήδη εξαπολύσει ένα κύμα βίας και τρομοκρατίας κατά των μελών της ΕΑΜικής Αντίστασης, ενώ στην Αθήνα η κοινή γνώμη έμενε εμβρόντητη από τη σκανδαλώδη ευμένεια που επεδείκνυε η Δικαιοσύνη και ο πολιτικός κόσμος απέναντι στους «μεγάλους» δωσίλογους.

Επίσης, στην Ελλάδα οι εθνικές επέτειοι απηχούν και συνεχίζουν να καλλιεργούν την αντίληψη της «εθνικής ιδιαιτερότητας». Δε μας αρέσουν οι επέτειοι που αναδεικνύουν το κοινό παρελθόν που συνδέει τους Έλληνες με άλλους λαούς της Ευρώπης, με κοινή μοίρα και κοινούς αγώνες.

Είναι καιρός να δούμε το παρελθόν μας ως κομμάτι της ευρύτερης ευρωπαϊκής Ιστορίας, πέρα από τα διχοτομικά σχήματα «εμείς» και οι «άλλοι», και είναι αναγκαίο πλέον να δούμε την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου όχι ως ευκαιρία εθνικής αυτοεπιβεβαίωσης, αλλά ως αφορμή για να ξανασκεφτούμε τι προκάλεσαν ο φασισμός και ο ναζισμός στη χώρα μας αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη, ειδικά σήμερα, όταν το νεοναζιστικό μόρφωμα έχει εγκαθιδρυθεί ως τρίτη δύναμη στο Κοινοβούλιο και θιασώτες συνωμοσιολογίας και υμνητές ακραίων αντισημιτικών θέσεων υπουργοποιούνται, έστω και για λίγες ώρες.

Είναι τόσο εντυπωμένη στην κουλτούρα μας η ανάγκη της αυτοεπιβαλλόμενης λήθης αντί της διδακτικής αξιοποίησης της επώδυνης μνήμης, που προτιμούμε σαν κοινωνία να προάγουμε την αναπαραγωγή εθνοκεντρικής υπεραξίας -άχρηστης στην εποχή της παγκοσμιοποίησης-, αντί ενός ειλικρινούς, λυτρωτικού και απελευθερωτικού διαλόγου με αντικείμενο τα εθνικά μας πάθη, λάθη, διχασμούς. Ένας διάλογος που όμως, αν συνετελείτο, θα έσπαγε τα ψυχολογικά δεσμά της εθνικής μας εσωστρέφειας και θα μας επέτρεπε να βιώσουμε την αίσθηση της συλλογικότητας και του συνανήκειν, υπερβαίνοντας τα εθνικά μας συμπλέγματα, ανασηκώνοντας βάρη από μέσα μας, που όσο τα κουβαλάμε δεν μας καθιστούν τίποτε άλλο παρά ένα αγοραφοβικό έθνος που κουβαλά τα μπαγκάζια εθνικών τραγωδιών και που παριστάνοντας αυτοϊκανοποιούμενο πως φορά τον μανδύα του εκλεκτού δεν περνά ποτέ στην πραγματικότητα της άλλης πλευράς του τοίχου του σπιτιού του.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Κεντρικός Τομέας της Περιφέρειας Αττικής, σε συνεργασία με την ΕΡΤ, τον Δήμο Αθήνας και τα Γενικά Αρχεία του Κράτους και υπό την αιγίδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας, πήρε την πρωτοβουλία του εορτασμού που θα λάβει χώρα για πρώτη φορά, μέσα από σειρά δράσεων ιστορικής μνήμης. Οι δράσεις περιλαμβάνουν εκθέσεις, σήμανση κτηρίων και τόπων ιστορικής σημασίας στο κέντρο της πρωτεύουσας (τοπόσημα), ιστορικό περίπατο για την περίοδο της Κατοχής, θεματικά σενάρια για εκπαιδευτική χρήση, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά σποτ, καθώς και τη δημιουργία ιστότοπου για την προβολή των εκδηλώσεων αλλά και για την ελεύθερη πρόσβαση από πολίτες και φορείς σε αρχειακό, οπτικοακουστικό και εκπαιδευτικό υλικό.

 

11

Γιατί ΣΥΡΙΖΑ - Άρθρο στην Αυγή

Λίγες μόνο ημέρες πριν από μια ακόμη προσφυγή στις κάλπες και στην αποκορύφωση ενός επικοινωνιακού καταιγισμού πανταχόθεν, καλούμαστε να επιλέξουμε τη μορφή που θα έχει η χώρα την επόμενη ημέρα.

Ο πολιτικός διαχειριστής της δεν αποτελεί απλώς ένα εκτελεστικό όργανο της ομολογουμένως σκληρής συμφωνίας που έφερε η προηγούμενη κυβέρνηση, παρ' ότι οι κατευθυντήριες γραμμές, ο καταστατικός χάρτης που αυτή καθίσταται, διαμορφώνουν σε πολύ σημαντικό βαθμό τη δημοσιονομική πολιτική που θα εφαρμοστεί τα προσεχή έτη. Αντίθετα, ο τρόπος που θα εφαρμοστεί η συμφωνία σχετίζεται με την ύπαρξη ενός ολοκληρωμένου προγράμματος που θα μας οδηγήσει σε τροχιά σταθερότητας και ανάπτυξης.

Ο τρόπος που αυτή θα εφαρμοστεί δεν αποτελεί απλώς ένα διαχειριστικό και τεχνοκρατικό ζήτημα, μια απλή διεκπεραίωση στην οποία ο καθείς μπορεί να δηλώνει παρών, διατρανώνοντας ότι το πλαίσιο διακυβέρνησης της χώρας για τα προσεχή χρόνια εξαντλείται εκεί. Συγκρούονται σήμερα δύο αντίπαλα σχέδια: η πολιτική λιτότητας και η πολιτική ανάπτυξης.

Το πραγματικό δίλημμα των εκλογών είναι Αριστερά ή Δεξιά, με ό,τι, και ιστορικά, σημαίνουν αυτές οι λέξεις: Υπάρχουν δύο διαφορετικά σχέδια, δύο κόμματα διεκδικούν την πρώτη θέση. Και ο καθένας, προσερχόμενος στην κάλπη, οφείλει να απαντήσει στο ποιος επιθυμεί να διαχειριστεί τα διακυβεύματα της επόμενης μέρας. Και αυτός σίγουρα δεν μπορεί να είναι κάποιος που συμβάλλει στην αποϊδεολογικοποίηση του πολιτικού σκηνικού με την πρόφαση των στενών δημοσιονομικών πλαισίων ούτε κάποιος που είναι θιασώτης των πιο σκληρών, νεοφιλελεύθερων πολιτικών που χωρίς κανένα ψήγμα αντίστασης και εναλλακτικής εφάρμοσε τα τελευταία πέντε χρόνια.

Το επίδικο είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, οι μεταρρυθμίσεις με σαφές προοδευτικό ιδεολογικό πρόσημο, η οριστική διευθέτηση του χρέους. Και η τελευταία σίγουρα δεν μπορεί να αφεθεί στα χέρια αυτών που ουδέποτε αρνήθηκαν ότι το χρέος είναι βιώσιμο, παρά έμειναν μέχρι την τελευταία στιγμή υποστηρικτές των απόψεων των πιο ακραίων συντηρητικών πολιτικών της Ευρώπης.

Θεωρώ ότι τις τύχες της χώρας πρέπει να τις διαχειριστεί η Αριστερά, πολλαπλασιάζοντας τις επενέργειες των θετικών στοιχείων της συμφωνίας και δημιουργώντας οικονομικές - κοινωνικές αντισταθμίσεις και αντιρροπήσεις στη λιτότητα και στα αρνητικά μέτρα που περιλαμβάνει.

Η εφεξής διαπραγμάτευση, η διεκδίκηση κάθε θετικής αντισταθμιστικής ρύθμισης και η άσκηση πολιτικής και διακυβέρνησης, εκτός των στενών πλαισίων της συμφωνίας, που θα αποσκοπεί στο να κρατηθεί η κοινωνία όρθια και με προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον, δεν μπορεί παρά να μείνει στα χέρια μιας Αριστεράς με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, με ρεαλισμό και όραμα. Και αυτή η πολιτική δύναμη, σήμερα, δεν είναι άλλη παρά ο ΣΥΡΙΖΑ.

 

παρλ 1

Πέραν της ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής οπτικής - Άρθρο στο tvxs.gr

Όταν με ρωτούν ποιό θεωρώ ως το πιο δυσεπίλυτο ζήτημα στην πορεία επανένωσης της Κύπρου απαντώ χωρίς πολλή σκέψη: για τους ελληνοκύπριους η ανάγκη να κάνουν ένα βήμα μπροστά, πέρα από το Διεθνές Δίκαιο και τη μνήμη, και να κατανοήσουν ότι οι τουρκοκύπριοι συμπατριώτες τους ζουν εδώ και 41 χρόνια σε μια συγκροτημένη κρατική οντότητα και ότι οι 4 αυτές δεκαετίες έχουν δημιουργήσει προσδοκίες, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά τετελεσμένα. Και για τους τουρκοκύπριους το περιουσιακό, το οποίο από πολύ νωρίς απετέλεσε την αιχμή του δόρατος της πολιτικής του Ντενκτάς, χρησιμοποιήθηκε με όρους διαμοιρασμού λαφύρων και στην πορεία του χρόνου απέκτησε εμβληματικές διαστάσεις και βασικό επιχείρημα στη ρητορική της διχοτόμησης.

Ήδη από το Νοέμβριο του 1974 ο Ραούφ Ντενκτάς, προς μεγάλη απογοήτευση της πλειονότητας των Τουρκοκυπρίων, κάλεσε εποίκους στο νησί με δέλεαρ την παροχή των εγκαταλελειμμένων περιουσιών. Ο τουρκοκυπριακός Τύπος της εποχής, με ναυαρχίδα την Cumhuriyet, η οποία εκδόθηκε την επαύριο της ανεξαρτησίας και πρέσβευε την ανάγκη ειρηνικής συμβίωσης, καταδίκαζε, στο πλαίσιο που επέτρεπε η λογοκρισία, την προσπάθεια δημιουργίας ενός «δικτύου πολιτικής και οικονομικής πατρωνίας» και τους κινδύνους δυσφορίας στους γηγενείς.

Το 1985 η «Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου» απέκτησε «Σύνταγμα», το οποίο στο άρθρο 159 προβλέπει ότι οι εγκαταλελειμμένες περιουσίες περιέρχονται στην κυριότητα της «ΤΔΒΚ».

Μέχρι το 1995 αυτές οι περιουσίες δίνονταν με πιστοποιητικά προσωρινής χρήσης. Εκείνη τη χρόνια νομοθετήθηκαν «τίτλοι ιδιοκτησίας», με τον Ντενκτάς να προσπαθεί να δημιουργήσει ένα αρραγές πελατειακό μέτωπο ενάντια στην απογοήτευση των συμπατριωτών του, που έβλεπαν την Κυπριακή Δημοκρατία να βαδίζει αργά, αλλά σταθερά προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, την ώρα που αυτοί ασφυκτιούσαν από τον εναγκαλισμό της Τουρκίας και η βαθιά οικονομική κρίση, η οποία ξέσπασε λίγα χρόνια αργότερα, είχε κάνει την εμφάνισή της.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου με την απόφασή του της 28ης Νοεμβρίου 1996 στην υπόθεση «Τιτίνα Λοϊζίδου κατά Τουρκίας» έκρινε ότι το Σύνταγμα αυτό δεν έχει οποιαδήποτε ισχύ και ότι η Τουρκία ευθύνεται για παραβίαση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας των Ελληνοκυπρίων προσφύγων και την καταδίκασε σε καταβολή αποζημίωσης. Η τουρκοκυπριακή ηγεσία σύστησε μια επιτροπή αποζημιώσεων, η οποία έκρινε αιτήματα Ελληνοκυπρίων περί προσβολής του δικαιώματος ιδιοκτησίας τους. Το ΕΔΑΔ έκρινε όμως πάλι, ότι αυτή η επιτροπή δεν αποτελούσε επαρκές ένδικο βοήθημα για τους θιγόμενους για μια σειρά από λόγους, μεταξύ άλλων και διότι δεν προέβλεπε δυνατότητα αυτούσιας επιστροφής παρά μόνο χρηματικής αποζημίωσης. Τελικά με νεώτερη απόφασή του αναγνώριζε ότι οι τροποποιήσεις που επήλθαν στη διαδικασία της επιτροπής ικανοποιούσαν τις αρχικές επιφυλάξεις που είχαν εκφραστεί στην προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου και αφέθηκε να εξεταστεί σε μεταγενέστερη απόφαση, κατά πόσο οι ρυθμίσεις αυτές είναι σύμφωνες με τις διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Διαφορετικά είναι τα πράγματα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Η εγκατάσταση Τουρκοκυπρίων στον Νότο δεν περιορίστηκε ποτέ νομικά από την Κυπριακή Κυβέρνηση μετά το 1974. Οι περιουσίες των Τουρκοκυπρίων που εγκατέλειψαν τον Νότο τέθηκαν από την Κυπριακή Κυβέρνηση υπό κηδεμονία, σύμφωνα με τον νόμο περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών 139/91 μέχρις ότου επιτευχθεί τελική διευθέτηση του Κυπριακού Προβλήματος. Με απόφασή του της 24ης Σεπτεμβρίου του 2004 στην υπόθεση «Arif Moustafa ν. Υπουργείου Εσωτερικών» το Ανώτατο Δικαστήριο της Κύπρου έκρινε ότι από τη στιγμή που ένας Τουρκοκύπριος εγκατασταθεί οποτεδήποτε στις ελεύθερες περιοχές, έχει αξίωση επιστροφής της περιουσίας του από το κράτος.

Σε μια ύστατη προσπάθεια εξόδου από την απομόνωση, οι τουρκοκύπριοι υπερψήφισαν το σχέδιο Ανάν, το 2004, παρόλο που στο περιουσιακό τα πιο σημαντικά ζητήματα παραπέμπονταν για συζήτηση, και οριστική διευθέτηση, μετά τη λύση.

Μετά το ναυάγιο του σχεδίου, οι Τουρκοκύπριοι, απογοητευμένοι, και με τους τίτλους ιδιοκτησίας στα χέρια προχώρησαν σε πλήθος οικοδομικών παρεμβάσεων και σε πωλήσεις, κυρίως σε ξένους. Οι Ελληνοκύπριοι ιδιοκτήτες των περιουσιών στα Κατεχόμενα στρέφονται τα τελευταία χρόνια δικαστικά με αγωγές ενώπιον των κυπριακών δικαστηρίων, κατά των αλλοδαπών αγοραστών των περιουσιών τους.

Τα κυπριακά δικαστήρια ως τώρα κάνουν δεκτές τις αγωγές, κηρύσσοντας τις αγοραπωλησίες άκυρες και καταδικάζοντας τους αλλοδαπούς αγοραστές σε αποζημίωση. Στις 28 Απριλίου 2009, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Κοινοτήτων εξέδωσε απόφαση μετά από παραπομπή Αγγλικού Εφετείου με την οποία έκρινε, ότι οι αποφάσεις που εκδίδονται από τα Κυπριακά Δικαστήρια για καταπάτηση Ελληνοκυπριακών περιουσιών στις κατεχόμενες περιοχές μπορούν να εγγραφούν και να εκτελεστούν στα υπόλοιπα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σήμερα, που οι συνομιλίες συνεχίζονται και τα ζητήματα κλείνουν ένα-ένα, είναι εξαιρετικά σημαντικό ότι στο περιουσιακό έχουμε αναγνώριση, επί της Αρχής, του ατομικού δικαιώματος του νόμιμου ιδιοκτήτη. Απαιτείται περαιτέρω καθορισμός του όρου χρήστης και αναλυτική και ενδελεχής συζήτηση των κριτηρίων θεραπειών, προκειμένου το καθεστώς της επόμενης μέρας να είναι ξεκάθαρο. Εποικοδομητική ασάφεια σε ένα τέτοιο ζήτημα θα είναι βούτυρο στο ψωμί των επαγγελματιών «λυσοφοβικών» ένθεν κακείθεν.

Η Ομοσπονδία Ειδικών Καθεστώτων, μεγάλο ενδιαφέρον έχει η διαφορετική αντιμετώπιση των θρησκευτικών ιδρυμάτων από τις δύο πλευρές ―η τουρκοκυπριακή Κοινότητα είναι εξόχως πιο κοσμική, πρέπει να περιλαμβάνει αυστηρώς πολύ ειδικές κατηγορίες και να μην γίνει κατάχρηση προκειμένου να κρυφτούν κάτω από το χαλί περιπτώσεις που προκαλούν τριβές.

Πρέπει να παρουσιαστεί και να εγκριθεί εκατέρωθεν σαφές πλαίσιο εναλλακτικών θεραπειών (αποζημιώσεις, ανταλλαγές, αποκατάσταση). Και πριν βιαστούν κάποιοι υπερπατριώτες να μιλήσουν για ανεδαφικότητα, ας ρίξουν μια ματιά στην έρευνα που διεξήχθη για λογαριασμό της ομάδας Κύπρος (εφ. Πολίτης, 14/9/2015) όπου το 75% των ερωτηθέντων εμφανίζονται πρόθυμοι στο να υπάρξουν παρεκκλίσεις στην άσκηση του δικαιώματος απόκτησης περιουσίας και αναγνωρίζουν ότι αδιάλλακτες απόψεις στο παρελθόν οδήγησαν στην καλλιέργεια της κουλτούρας διχοτόμησης.

Η Διεθνής εμπειρία έχει δείξει ότι η συνύπαρξη απαιτεί συνεχή διάλογο, αλληλεγγύη, χτίσιμο εμπιστοσύνης, κατανόηση. Τα συνιστώντα μέρη συνυπάρχουν και αλληλοεπιδρούν σε ένα σαφές νομικό πλαίσιο. Όποιος θεωρεί ότι μπορούν να διαχωριστούν σαν το νερό από το λάδι, εξυπηρετεί τα σχέδια αυτών που έχουν, πολιτικά και οικονομικά, επενδύσει στη διχοτόμηση.

 

blue

Το αύριο δεν πρέπει να μοιάζει καθόλου με το χθες - Άρθρο στη Free Sunday

Οι κομματικές μηχανές δεν έχουν αρχίσει ακόμη να δουλεύουν σε εντατικούς προεκλογικούς ρυθμούς. Η ραθυμία, στην οποία συμβάλλει η εκλογή με λίστα, οφείλεται εν πολλοίς στο γεγονός ότι σε αυτές τις εκλογές το διακύβευμα είναι πολύ συγκεκριμένο και σαφές και ξεπερνά κομματικούς μηχανισμούς: ποιος θα διαχειριστεί την επόμενη μέρα την τύχη της χώρας και θα προσπαθήσει να διευθετήσει ζητήματα τα οποία οι προηγούμενες κυβερνήσεις έκρυβαν κάτω από το χαλί και τώρα προβάλλει αδήριτη η ανάγκη να λυθούν οριστικά – το τρίτο μνημόνιο είναι πλέον μια πραγματικότητα. Το μνημόνιο, όμως, είναι ένας καταστατικός χάρτης, οι κατευθυντήριες γραμμές του οποίου απαιτούν εξειδίκευση και τις βέλτιστες πρακτικές εφαρμογής. Κάθε στόχος που πρέπει να εκπληρωθεί μπορεί να αντικατασταθεί μόνο με ανάλογης αποδοτικότητας πρόνοιες. Ο τρόπος που θα εφαρμοστεί η συμφωνία σχετίζεται με το αν θα υπάρχει ή όχι ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα που θα στοχεύει αφενός στον πολλαπλασιασμό των επενεργειών των θετικών σημείων και αφετέρου στη δημιουργία αντισταθμίσεων και αντιρροπήσεων στα αρνητικά μέτρα της συμφωνίας.

Οι πολιτικές της Ε.Ε. καθυστέρησαν δραματικά να λάβουν την απόφαση στήριξης του ευρώ και των χωρών που επλήγησαν από την οικονομική κρίση και επιπλέον, όταν ελήφθησαν, ήταν μονομερώς υπέρ των πολιτικών δημοσιονομικής εξυγίανσης και όχι πολιτικών ανάπτυξης και όπου εμφανίστηκαν πολιτικές ανάπτυξης εμφανίζονται κατ' αντιπαράθεση με τις πολιτικές της Ε.Ε. και κυρίως της Γερμανίας.

Μέσα στο φθινόπωρο θα πρέπει να ανοίξουν τα μεγάλα ζητήματα του ασφαλιστικού και των εργασιακών με στόχο την προστασία των εργασιακών σχέσεων και των δυνάμεων της εργασίας και τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού με δίκαιο και αλληλέγγυο τρόπο, για εμάς και τις επόμενες γενιές.

Το ζήτημα της οριστικής διευθέτησης του χρέους και της βιωσιμότητάς του, που, επιτέλους, και το ΠΑΣΟΚ αναγνωρίζει ότι δεν είναι βιώσιμο, αποτελεί σημείο καμπής, αφού θα κλείσει το μάτι στις αγορές και θα πείθει ότι η χώρα μπορεί να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της.

Η δέσμευση για ένα νέο ελληνικό πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης, που είναι η μόνη οδός διεξόδου από την κρίση και θα αντιμετωπίσει την ανεργία.

Απαραίτητο για όλα τα παραπάνω είναι ένα σαφές και συνεκτικό σχέδιο δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων που θα αντιμετωπίσει τις συσσωρευμένες παθογένειες των τελευταίων σαράντα χρόνων, θα κάνει τη χώρα ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος και θα αποτελέσει εχέγγυο για τη μη επανάληψη των λαθών που μας οδήγησαν στην κατάρρευση.

Το πολιτικό μας σχέδιο για την έξοδο της χώρας από την κρίση συνδέεται με τον αγώνα για αλλαγή των πολιτικών στην Ε.Ε. Η αποχώρηση των αντιευρωπαϊστών/αριστεριστών από τον ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι πρεσβεύουν το σχέδιο επιστροφής σε εθνικό νόμισμα –ένα σχέδιο που ο συντηρητικός Σόιμπλε μας το πρόσφερε με «προίκα», με καλύτερους, δηλαδή, όρους απ' ό,τι οι εγχώριοι θιασώτες του–, καθιστά τον ΣΥΡΙΖΑ το κόμμα της ευρωπαϊκής Αριστεράς στην Ελλάδα.

Επιτακτική προβάλλει η ανάγκη εναλλακτικού σχεδίου για την Ευρώπη και αυτό μπορεί να εκπονηθεί και να υλοποιηθεί μόνο μέσω του απεγκλωβισμού της σοσιαλδημοκρατίας από τη Δεξιά, το σχέδιο της οποίας είναι το σχέδιο του νεοφιλελευθερισμού. Η σημασία απεγκλωβισμού του ενδιάμεσου χώρου από τη Δεξιά είναι το ίδιο σοβαρή σε όλη την Ευρώπη. Και ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βοηθήσει σε αυτή την απεμπλοκή. Σε ευρωπαϊκό και εγχώριο πεδίο συγκρούονται σήμερα δύο αντίπαλα σχέδια: η πολιτική λιτότητας και η πολιτική ανάπτυξης.

Το πραγματικό δίλημμα των εκλογών είναι Αριστερά ή Δεξιά, με ό,τι και ιστορικά σημαίνουν αυτές οι λέξεις: Η πρώτη θέση και με διαφορά είναι δεδομένη για τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει αυτοδυναμία και αν θα σχηματιστεί αριστερή κυβέρνηση. Υπάρχουν δύο διαφορετικά σχέδια, δύο κόμματα διεκδικούν την πρώτη θέση. Και ο καθένας προσερχόμενος στην κάλπη οφείλει να απαντήσει στο ποιος επιθυμεί να διαχειριστεί όλα τα παραπάνω διακυβεύματα της επόμενης μέρας.

Με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, όπως και το διαφαινόμενο αποτέλεσμα της 20ής Σεπτεμβρίου, αδήριτη παραμένει η ανάγκη αλλαγής των πολιτικών που άσκησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, οι οποίες οδήγησαν στην κατάρρευση της χώρας. Αυτή η ανάγκη αλλαγής οφείλει να πραγματοποιηθεί με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας, που να συσπειρώνει αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις, που να το καθιστά ρεαλιστικό. Στις 25 Ιανουαρίου βρέθηκε με την ψευδαίσθηση ότι η Ευρώπη θα υποχωρήσει, για να καταλάβει ότι απαιτείται ένα γειωμένο και συνεκτικό σχέδιο για τη χώρα.

Για να ολοκληρωθεί το νέο αφήγημα για την Αριστερά, την Ευρώπη κα την Ελλάδα, οφείλει, εκτός από όραμα, να έχει και ρεαλισμό.

 

Operation garden

Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά