Αρθρογραφία

Η Πρωτοβουλία Έτος Κύπρου να εξελιχθεί σε κίνημα πολιτών. - Άρθρο στην κυπριακή εφημερίδα "Πολίτης"

Η Πρωτοβουλία Έτος Κύπρου να εξελιχθεί σε κίνημα πολιτών
Της Μαρίας Γιαννακάκη, Προέδρου της Πρωτοβουλίας


Το καλοκαίρι του 2014, συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από τα γεγονότα του μαύρου Ιούλη του 1974. Γεγονότα που τραυμάτισαν τη δημοκρατία και ακρωτηρίασαν την ελευθερία. Το πραξικόπημα, που από κοινού οργάνωσαν η ΕΟΚΑ Β΄ και η Χούντα, αποτελεί ντροπή για την ιστορία του Ελληνισμού και τον πολιτισμό μας και έδωσε την πρόφαση στην Τουρκία, κατά παράβαση κάθε κανόνα του Διεθνούς Δικαίου, να εισβάλει στο νησί.
Οι συνομιλίες, για μία ακόμη φορά είχαν παγώσει, ενώ το Κυπριακό στην Ελλάδα παρέμενε μόνο τυπικά πρώτο στην διπλωματική ατζέντα της χώρας. Ακριβώς τότε, δεκάδες προσωπικότητες "του ευρύτερου πολιτικού φάσματος, του πνευματικού κόσμου, του χώρου της Αυτοδιοίκησης, στελέχη συνδικαλιστικών, φιλειρηνικών και άλλων κοινωνικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα" συνυπέγραψαν τη Διακήρυξη και το πρόγραμμα Δράσης της Πρωτοβουλίας για το "Έτος Κύπρου 2014".
Η Πρωτοβουλία Έτος Κύπρου 2014 έχει ως στόχο της την ανάδειξη, μέσω μίας σειράς εκδηλώσεων και παρεμβάσεων, της ουσίας του Κυπριακού και τη δημιουργία ενός νέου διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης για το λαό της Κύπρου στο σύνολό του, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους.
Τη Διακήρυξη έχουν ήδη υπογράψει δεκάδες προσωπικότητες του ευρύτερου πολιτικού φάσματος, του πνευματικού κόσμου, του χώρου της Αυτοδιοίκησης, στελέχη συνδικαλιστικών, φιλειρηνικών και άλλων κοινωνικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Έχει ήδη αγκαλιαστεί από πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, τόσο στην Τουρκία, όσο και διεθνώς. Φιλοδοξούμε να εξελιχθεί σε κίνημα πολιτών.
Έχει κατορθώσει να ενώσει, τόσο ανθρώπους που δραστηριοποιούνται δεκαετίες στο πλαίσιο της επικοινωνίας και της συμφιλίωσης των δύο κοινοτήτων, όσο και πολίτες που πρόσφατα συνειδητοποίησαν ότι ο δρόμος της ειρήνης περνά μόνο μέσα από τον δρόμο της ειρηνικής συνύπαρξης, της ανάδειξης των στοιχείων που ενώνουν τις δύο κοινότητες και της επίλυσης, με πνεύμα σύνθεσης, των όποιων αντιθέσεων δημιουργήθηκαν στην πορεία.
Σε ό,τι αφορά το πρόγραμμα δράσης, σχεδιάζουμε να διεθνοποιήσουμε την πρωτοβουλία σε συνεργασία και με φορείς του ελληνισμού της διασποράς και διεθνείς φιλειρηνικές οργανώσεις (επίδοση της διακήρυξης και των προτάσεών τους στα μόνιμα μέλη του Σ.Α. του ΟΗΕ, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, στον ΟΑΣΕ, στην Ε.Ε. κ.α.).
Πάντα με εντυπωσίαζε η φράση «Δεν ξεχνώ», τόσο χιλιοειπωμένη, χιλιογραμμένη και χιλιοακουσμένη και στις δύο γλώσσες. Ναι, η μνήμη είναι αναγκαία και πολύτιμη, όμως είναι ουσιαστική μόνο όταν χρησιμοποιείται ως οδηγός αποφυγής λαθών και όχι ως εργαλείο διατήρησης παθών που οδήγησαν στον όλεθρο.
Το «Έτος Κύπρου», λοιπόν, μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία και για την εξαγωγή πολύτιμων διδαγμάτων για τις βαρύτατες ευθύνες των «υπερπατριωτών» στην Ελλάδα και την Κύπρο για τη συνεχιζόμενη κυπριακή τραγωδία. Διότι, όπως έλεγε ο Μακάριος επιστρέφοντας από την αναγκαστική αυτοεξορία του τον Δεκέμβριο του 1974: «Τάσεις σωβινιστικαί παρωχημένων εποχών ή οιασδήποτε φύσεως προκαταλήψεις, ούτε τους Ελληνοκυπρίους ούτε τους Τουρκοκυπρίους ωφελούν», προσθέτοντας ότι «η σκληρά πείρα του παρελθόντος πρέπει να είναι διδάσκαλος δι' αμφοτέρας τας πλευράς».
Οι εξελίξεις στις συνομιλίες μας γεμίζουν ελπίδα, παρόλο που τα χρόνια που πέρασαν και που κατέστησαν το Κυπριακό ένα από τα πιο δυσεπίλυτα ζητήματα της Διεθνούς κοινότητας, καθιστούν καχύποπτους και τους πλέον αισιόδοξους.
Ελπίζω η επόμενη συνάντησή μας να συμπέσει με τη διευθέτηση του εθνικού ζητήματος στο πνεύμα της τελικής πράξης του Ελσίνκι, με λύση δίκαιη και λειτουργική στο πλαίσιο μιας διζωνικής, δικοινοτικής Ομοσπονδίας που θα κατοχυρώνει μια διεθνή προσωπικότητα, μια αδιαίρετη κυριαρχία και μια ιθαγένεια.

 

11693199 880572315369663 1365534033 n

Η ΔΗΜΑΡ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. - Άρθρο στο tvxs.gr

Με έχει εντυπωσιάσει το μέγεθος της αντιπαράθεσης ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα του ΣΥΡΙΖΑ. Υπερβαίνει ακόμη και την αντιπαλότητα δύο εχθρικών μεταξύ τους κομμάτων, μπροστά σε εκλογές.

Η Ζ. Κωνσταντοπούλου μιλά για πραξικόπημα που εξελίσσεται. Ο Γ. Μηλιός λέει πως η κυβέρνηση προσχωρεί σε θατσερική πολιτική. Ο Ρ. Ρινάλντι μιλά για μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ. Και από την άλλη, ο Αλ. Τσίπρας δηλώνει πως το εναλλακτικό αριστερό σχέδιο του Π. Λαφαζάνη είναι το σχέδιο Σόιμπλε (προσωπικά αν και το πιστεύω απολύτως αυτό το τελευταίο, δεν θα τολμούσα να το πω δημοσίως, τόσο βαρύ είναι). Για να απαντήσει η πλευρά Λαφαζάνη πως προκαλούν θλίψη οι δηλώσεις Τσίπρα.

Και ενώ λοιπόν εξελίσσεται ο εμφύλιος πόλεμος στον ΣΥΡΙΖΑ που οφείλεται στο γεγονός ότι ο Αλ. Τσίπρας ήρθε σε συμφωνία με την Ευρώπη, η ηγετική ομάδα του κόμματός μας λειτουργεί σα να είχε έρθει ο πρωθυπουργός σε ρήξη με την Ευρώπη (μήπως αυτό επιθυμούσε για να δικαιωθούν οι προβλέψεις της στο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ;). Έγραψε στις 23/7 ο Γ. Σιακαντάρης (που ανήκει στην ηγετική ομάδα της ΔΗΜΑΡ): «Ναι, ο κ. Τσίπρας θα πετύχει, κλέβοντας με ένα ακόμη ριφιφί τη χώρα από την Ευρώπη»… Εδώ η λογική σηκώνει τα χέρια.

Όπως γράφει ο Μιχ. Σαμπατακάκης στο πρόσφατο άρθρο του «Η ηγετική ομάδα της ΔΗΜΑΡ, γνωρίζοντας ότι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν τους παίζουν και με το λογικό ενδιαφέρον επιβίωσης σε εκλογές, εκτίμησαν ότι το μέλλον τους είναι στην κεντροαριστερά. Αυτό το επένδυσαν στο συνέδριο με την άποψη ότι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπάρξουν εξελίξεις».

Ο Θ. Θεοχαρόπουλος στην πρώτη συνέντευξη που έδωσε μετά την εκλογή του (Εφημερίδα των Συντακτών 9/6) δήλωνε πως δεν υπάρχουν περιθώρια συνεννόησης με τον  ΣΥΡΙΖΑ, γιατί δεν διαφαίνεται πως θα έρθει σε ρήξη με τον αριστερισμό (παρόμοιος ήταν και ο τίτλος της συνέντευξης). Ο Θ. Θεοχαρόπουλος έπεσε έξω. Και αυτό δε θα ήταν πρόβλημα, αν δεν ήταν Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ. Παγίδευσε έτσι τη ΔΗΜΑΡ σε έναν μονομερή προσανατολισμό προς το ΠΑΣΟΚ, προς ένα κόμμα δηλαδή που η κοινωνία θεωρεί τοξικό και που θα δώσει απλώς τη μάχη του 3%. Το αστείο μάλιστα είναι πως, από ό,τι φαίνεται, το ΠΑΣΟΚ σήμερα δεν ενδιαφέρεται για τα στελέχη της ηγετικής ομάδας της ΔΗΜΑΡ, ενδιαφερόμενο για τη συσπείρωση του «όλου ΠΑΣΟΚ» (στις εκλόγιμες θέσεις μιας εκλογικής λίστας του, προηγούνται προφανώς, συνωστιζόμενοι μεταξύ τους, περί τους 100 πρώην Υπουργοί του ΠΑΣΟΚ και άρα πού να υπάρξει χώρος για άλλους).

Οι εξελίξεις στην πολιτική-κομματική γεωγραφία της χώρας και ιδιαίτερα της Αριστεράς θα είναι ραγδαίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως οδηγείται σε διάσπαση, απαλλασσόμενος από το αριστερίστικο-αντιευρωπαϊκό κομμάτι του. Αυτό θα οδηγήσει πιθανά σε εκλογές, που απ’ ό,τι φαίνεται θα τις κερδίσει ο Αλ. Τσίπρας. Η σημερινή κυβέρνησή του έχει έρθει σε συμφωνία με την Ευρώπη και η επόμενη κυβέρνησή του καλείται να την εφαρμόσει. Καλείται δηλαδή να ασκήσει μεταρρυθμιστικές πολιτικές . Δεν ξέρω αν θα μπορέσει. Όμως αυτό είναι το γήπεδο της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Διατηρούμε στο σύνολό της την κριτική που έχουμε ασκήσει στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση από σκοπιά ευρωπαϊκή, μεταρρυθμιστική, αριστερή ανανεωτική. Η κριτική μας αυτή έχει σχέση με την πολυετή εμφανή αμφιθυμία του ΣΥΡΙΖΑ προς την Ευρώπη.

Αν όμως, όπως φαίνεται, ο ΣΥΡΙΖΑ προσγειωθεί στην Ευρώπη, τότε είναι φανερό ότι θα μας βρει και εμάς εκεί, γιατί κατοικούμε σε αυτήν από παλιά.

 

παρλ 1

"Όχι" στη συμφωνία - "Ναι" στην Ενωμένη Ευρώπη. Άρθρο στο tvxs.gr

Η Ευρώπη, τέκνο του Διαφωτισμού, αποτέλεσε κοινωνική και πολιτιστική πραγματικότητα, κατάκτηση των ευρωπαϊκών λαών. Προπύργιο και λίκνο των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων, του Κράτους Δικαίου, της αλληλεγγύης των λαών, της δημοκρατίας, αποτελεί το κοινό μας σπίτι, παρά τις διαφορετικές πολιτιστικές και κοινωνικές αφετηρίες μας. Το κοινωνικό οικοδόμημα της Ευρώπης παγίωσε και αποκρυστάλλωσε την έννοια του κοινωνικού κράτους, οι ιδρυτικές αρχές και αξίες των οραματιστών της, παρά τις εγγενείς διαφοροποιήσεις των κρατών εντός της, αποτέλεσαν οδηγό και πυξίδα προς το όραμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Πού βρισκόμαστε όμως σήμερα ως προς αυτό το στόχο;
Ο στόχος της ολοκλήρωσης, όπως αυτός αποτυπώνεται με την παράλληλη διεύρυνση και εμβάθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πήρε λάθος δρόμο. Η διαμόρφωση του συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων εντός της Ευρώπης και η επικράτηση συγκεκριμένων στρατηγικών επιλογών τους, έχει οδηγήσει στην υιοθέτηση ακραίων νεοφιλελεύθερων πρακτικών, που επιδρούν στην ποιότητα ζωής των ευρωπαϊκών λαών, αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο. Ακολουθήθηκαν, από τους έχοντες την πολιτική πρωτοκαθεδρία, μονεταριστικές πολιτικές και ακραιφνώς νεοφιλελεύθερες στρατηγικές, τα αποτελέσματα των οποίων πόρρω απέχουν από τις έννοιες και τα προτάγματα των ιδρυτών και οραματιστών της Ευρώπης των λαών, της κοινωνικής αλληλεγγύης και συνοχής, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Η Ένωση απέτυχε να προχωρήσει τους δύο πυλώνες της ολοκλήρωσης ισόρροπα. Η εμβάθυνση, το ποιοτικό χαρακτηριστικό της ολοκλήρωσης, μπήκε σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τη διεύρυνση –ποσοτικό χαρακτηριστικό. Ακολουθήθηκε μια πλήρως ανισοβαρής τακτική η οποία οδήγησε σε αυτό που σήμερα παρατηρούμε, μια διόγκωση του αριθμού των κρατών – μελών, χωρίς να υπάρχουν τα στέρεα, αναλόγως εξελιγμένα θεμέλια για να τη στηρίξουν. Προτάχθηκε ο αμιγώς μονεταριστικός παράγων «κοινό νόμισμα» ως τελεολογικός, χωρίς υιοθέτηση πολιτικών που να βασίζονται στην ανάπτυξη και την αναδιανομή και που να έχουν ουσιαστικό στόχο την προώθηση ποιοτικών ενοποιητικών δράσεων μεταξύ των διαφορετικών παραγωγικών δυνατοτήτων των ευρωπαϊκών κρατών.
Αυτό, όμως, δεν είναι αποτέλεσμα ούτε της θείας βούλησης ούτε κάποιας μυστικιστικής νομοτέλειας. Είναι ζήτημα βαθύτατα πολιτικό, θέμα δομικών και πρακτικών λάθος επιλογών και επικράτησης πολιτικών, που στο θέατρο των παγκόσμιων αγορών επέλεξαν στρατηγικά να ακολουθήσουν ένα δρόμο παρεκκλίνοντα από αυτόν του στόχου του φεντεραλισμού και της ολοκλήρωσης, που γιγάντωσαν την αποθεσμοποίηση της Ένωσης και που αύξησαν, αντί να εξισώσουν, τις διαφορές μεταξύ των κρατών – μελών.
Η Ελλάδα, ούσα κομμάτι του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, βρίσκεται σήμερα στο κέντρο του ενδιαφέροντος. Αποτελεί παράδειγμα αποσάθρωσης των μονεταριστικών πολιτικών που ακολουθήθηκαν, καθρέφτη των ουσιωδών αναπτυξιακών, παραγωγικών και θεσμικών διαφορών μεταξύ των κρατών, που ουδέποτε γεφυρώθηκαν, με ευθύνη των κυβερνήσεων επί σειρά δεκαετιών, αλλά εξίσου και του λάθος προσανατολισμού των ευρωπαϊκών ακολουθούμενων πολιτικών και στόχων.
Βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι πολύ κρίσιμων αποφάσεων, που δεν μπορούν πλέον να μετατεθούν στο μέλλον. Αποτελεί κοινωνιολογική παραδοχή, πως οι νοοτροπίες αλλάζουν πιο αργά από τα δεδομένα, όμως το σημείο είναι κομβικό και οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν εκατέρωθεν θα σηματοδοτήσουν πολύ σημαντικές εξελίξεις, και για τη χώρα μας αλλά και για τον προσανατολισμό που η Ένωση θα κληθεί να ακολουθήσει εφεξής.
O ΣΥΡΙΖΑ, εκλεγμένος για να κυβερνήσει με σκοπό την αλλαγή πολιτικής ως προς το μείζον για τη χώρα ζήτημα της αντιμετώπισης του χρέους, κλήθηκε να διαπραγματευτεί, με βασικό πυλώνα την παραμονή της χώρας εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου. Δεν απέφυγε τις παλινωδίες επί πέντε μήνες, απέτυχε να κερδίσει καλύτερους όρους και χρηματοδότηση στη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, κάτι που παραδέχτηκαν και αρμόδια κυβερνητικά στελέχη. Έχει εντός του στελέχη με αντιευρωπαϊκές θέσεις.
Δεδομένου του τεταμένου κλίματος των τελευταίων μηνών, της κοινωνικής αναταραχής, της ανθρωπιστικής κρίσης και της φτωχοποίησης μεγάλου μέρους του πληθυσμού, παρατηρείται μια πολύ ανησυχητική κλιμάκωση ενός αντιευρωπαϊκού κλίματος, εν μέρει και λόγω της ρητορικής των προαναφερθέντων στελεχών, αλλά και της παλαιόθεν ενδημούσας, σε σεβαστό κομμάτι του κόσμου, λογικής του «ανάδελφου έθνους».
Από την άλλη, μέρος της ευθύνης φέρουν οι ηγέτιδες ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις που διαμορφώνουν την κοινοτική πολιτική. Με αφορμή την ελληνική κρίση, που δεν είναι μεμονωμένη αλλά δομική, έχουμε φτάσει σε μια πολύ καθοριστική στιγμή για το όλον ευρωπαϊκό οικοδόμημα, σε στιγμές κρίσιμων αποφάσεων που δε δύνανται πλέον να μετατεθούν σε μεταγενέστερο χρόνο.
Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, με τη σύμπραξη και την καταστροφική στροφή των Σοσιαλδημοκρατών, έχουν προκαλέσει και συντηρούν την αποθεσμοποίηση στους κόλπους της Ένωσης. Εξωθεσμικά υπερσυντηρητικά Διευθυντήρια έχουν νομιμοποιηθεί από τις ανωτέρω δυνάμεις, αποκρυσταλλώνοντας με την ισχύ τους τις πολιτικές της λιτότητας, της ευημερίας των αριθμών και όχι των λαών της Ευρώπης. Είναι αναμφισβήτητη πλέον η μεγάλη κρίση εμπιστοσύνης των ευρωπαίων πολιτών προς τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επί της ουσίας η θεσμική απαξίωσή τους στις συνειδήσεις των λαών.
Το εντεινόμενο χάσμα ανάμεσα στις χώρες Βορρά – Νότου λόγω της ελλιπούς εμβάθυνσης, η στρατηγική επιλογή της λιτότητας, η σταδιακή απώλεια θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων, κατεύθυνση που έχει καταστεί εμμονική, κόντρα σε κάθε λογική περί ανθρώπινης ευημερίας και ανάπτυξης, έχει απομακρύνει τους πολίτες από τα κέντρα αποφάσεων, οι πολιτικές των οποίων αφορούν όμως πρώτα και κύρια τους ίδιους. Νιώθουν πως δεν έχουν πλέον κανέναν έλεγχο, κανέναν λόγο στη λήψη αποφάσεων, αφού η αποθεσμοποίηση και η αδυναμία πραγματικού κοινωνικού ελέγχου τους έχει μετατοπίσει στο περιθώριο, απέναντι σε κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας και εν γένει ιδρυτικών ευρωπαϊκών αξιών.
Η περίπτωση της Ελλάδας, προϊόν μεγάλων λαθών και δομικών ανεπαρκειών και της χώρας αλλά και της Ένωσης, έχει καταστεί κέντρο παγκόσμιου ενδιαφέροντος λόγω πιθανών οικονομικών επιπτώσεων. Για την Ευρώπη όμως, το διακύβευμα είναι πλέον υπαρξιακό και θα καθορίσει την πορεία που θα κληθεί να επιλέξει εφεξής.
Η κυβέρνηση, με όλα τα λάθη που έκανε στη διάρκεια της διαπραγμάτευσης, καλεί τον ελληνικό λαό να αποφασίσει ως προς το μέλλον του, πάνω σε μια προτεινόμενη συμφωνία της οποίας τα χαρακτηριστικά έχουμε βιώσει τα τελευταία χρόνια και θα συνεχίσουμε να βιώνουμε για ένα πολύ μακρύ χρονικό διάστημα, εάν την αποδεχθούμε ως έχει. Μια συμφωνία, της οποίας τα χαρακτηριστικά και αποδεδειγμένα αποτελέσματα βαίνουν ενάντια σε κάθε λογική αλληλεγγύης, ανθρώπινης αξιοπρέπειας, κοινωνικής ευημερίας και ανάπτυξης, που διέπουν τα θεμελιώδη ευρωπαϊκά κεκτημένα.
Αυτός ο δρόμος της άμεσης λαϊκής ετυμηγορίας, που δε θα διακυβεύει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας αλλά θα καταστεί το ισχυρότερο διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της κυβέρνησης σε αναζήτηση μιας βιώσιμης συμφωνίας, με αναπτυξιακά χαρακτηριστικά και –επιτέλους- οριστική διευθέτηση του ζητήματος του χρέους, είναι ο ορισμός της άσκησης λαϊκής κυριαρχίας των ελλήνων πολιτών. Και οι πολίτες πρέπει σε αυτό το κομβικό σημείο να αποφασίσουν με νηφαλιότητα, μακριά από την πρωτοφανή και απροκάλυπτη τρομοκρατία που τα ΜΜΕ ασκούν από την πρώτη στιγμή της εξαγγελίας δημοψηφίσματος και την εντελώς απαράδεκτη στάση της αντιπολίτευσης, η οποία, επιλέγοντας να χαρακτηρίσει την ύψιστη αμεσοδημοκρατική διαδικασία ως «πραξικόπημα», αποδεικνύεται ανάξια των ευθυνών της και κινείται στα όρια της δημοκρατικής εκτροπής.
Το διακύβευμα την ερχόμενη Κυριακή δεν είναι μόνο η ανάσχεση της καταστροφικής ασκούμενης ευρωπαϊκής πολιτικής στη χώρα μας και η απόπειρα ανάκτησης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και προοπτικής.
Ένα ισχυρό «όχι» προερχόμενο από έναν κυρίαρχο ευρωπαϊκό λαό θα γίνει, αναπόφευκτα και μπροστά στα μάτια όλων πλέον χωρίς υπεκφυγές, η αφορμή και το έναυσμα για μια συζήτηση που από καιρό έπρεπε να είχε αρχίσει και είναι υπαρξιακού για την Ευρώπη χαρακτήρα: Την επιστροφή στις ρίζες και το χαμένο της δρόμο, στις ιδρυτικές αρχές και αξίες της και τον αταλάντευτο προσανατολισμό της στην ομοσπονδιοποίηση και ολοκλήρωση, με βάση τα κοινωνικά της κεκτημένα και το όραμα των ιδρυτών της.

 

11693199 880572315369663 1365534033 n

Διαχωρισμός Κράτους - Εκκλησίας. Για την εφημερίδα "Κιβωτός της Ορθοδοξίας"

Η εκκοσμίκευση είναι συστατικό στοιχείο ενός κράτους δικαίου και θεμέλιος λίθος της δημιουργίας και της σύστασης του κράτους-έθνους από τον Διαφωτισμό και μετά. Ο διαχωρισμός της Εκκλησίας από το Κράτος είναι το μόνο σύστημα που διασφαλίζει πλήρως την αμεροληψία του Κράτους έναντι των θρησκειών καθώς και την ουσιαστική άσκηση της θρησκευτικής ελευθερίας ως βασικού ανθρώπινου δικαιώματος.
Η συζήτηση για το διαχωρισμό των δύο αυτών κόσμων, του κοσμικού και του εκκλησιαστικού, είναι συζήτηση για τη γενικότερη ποιότητα της δημοκρατίας που επιθυμούμε για τη χώρα μας και τον πολιτισμό μας
Στην Ευρώπη υπάρχουν διάφοροι βαθμοί εκκοσμίκευσης, όπως το παράδειγμα της Γαλλίας, το οποίο είναι ένα παράδειγμα απόλυτης εκκοσμίκευσης. Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, η οποία αφορούσε τη νομική προσωπικότητα των θρησκειών στην Ελλάδα, έδειχνε παραδείγματα αυτής της διαβάθμισης της εκκοσμίκευσης και των σχέσεων Κράτους και Εκκλησίας ανά την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Έχουμε, λοιπόν, το παράδειγμα της Γαλλίας που είναι το παράδειγμα της απόλυτης εκκοσμίκευσης και έχουμε και το παράδειγμα της Ελλάδας. Υπάρχει απόλυτη ανάγκη αποσαφήνισης των σχέσεων Κράτους και Εκκλησίας προκειμένου να αποφευχθούν αλληλεπικαλύψεις και σύγχυση αρμοδιοτήτων.
Μέσα σε μία διαδικασία διαλόγου στο πλαίσιο του απαραίτητου σεβασμού της ιστορικότητας αλλά και του ρόλου του Κράτους αλλά και της Εκκλησίας θα πρέπει να έχουμε ως στόχο τον διαχωρισμό του Κράτους προκειμένου να καταργηθούν οι θεσμικές συναλληλίες.
Η εκκλησιαστική μεταρρύθμιση έχει αργήσει στην Ελλάδα μερικούς αιώνες ενώ ο διαφωτισμός, το ιδεώδες της Επανάστασης του 1821, καπελώθηκε από ιερούς σκοταδιστές και υστερόβουλους πολιτευτές.
Ο διαχωρισμός της εκκλησίας από το κράτος δεν είναι μόνο επιτακτική ανάγκη για την επιβίωση της εκκλησίας. Θα σηματοδοτήσει την ενηλικίωση του Ελληνικού κράτους και πολιτισμού.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

Εκλεκτικές συγγένειες - Άρθρο στη Μεταρρύθμιση

Όσο διάστημα δεν εφαρμόζεται η συμφωνία του Μινσκ και απλά συνεχίζονται οι κυρώσεις, οι συνέπειες για την Ένωση είναι ολοένα και πιο δυσάρεστες. Όχι μόνο οι οικονομικές, αλλά κυρίως γιατί η Ρωσική Ομοσπονδία γίνεται πόλος έλξης για τις ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις της Ευρώπης. Η νέα ιδεολογία των «Putin-Verstehers» (που καταλαβαίνουν και υποστηρίζουν τον Putin) σχετίζεται με το μίσος κατά της ενωμένης Ευρώπης. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ευρώπη επέλεξε τη διαδικασία των Μονίμων Αντιπροσώπων, δηλαδή διπλωματική και όχι πολιτική οδό, για να παρατείνει τις κυρώσεις για ένα ακόμη εξάμηνο.
Αντίθετα, η μη εφαρμογή της συμφωνίας και η συνέχιση των κυρώσεων φαίνεται να ευνοεί τον Putin, γι' αυτό και, ουσιαστικά, δεν ασκεί καμία σοβαρή πίεση για την άρση τους. Ευνοεί τη ρωσική οικονομία, κυρίως στα αγροτικά προϊόντα, και παράλληλα, του προσδίδει αίγλη στα μάτια των συμπατριωτών του ως αυτός που σηκώνει το ανάστημά του και ανθίσταται σε Ένωση και ΗΠΑ.
Εξάλλου, καλή θέληση να υπάρχει και υπάρχουν πολλοί τρόποι να παρακάμπτονται οι κυρώσεις: μόλις προχθές, ο ρωσικός κολοσσός Gazprom υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης με τη γερμανική ΕΟΝ, την αυστριακή OMV και τον βρετανοολλανδικό όμιλο Shell για την κατασκευή αγωγού χωρητικότητας 55 δισ. κ.μ. αερίου, ο οποίος θα διατρέχει τη Βαλτική και θα διπλασιάσει τις ποσότητες του ρωσικού αερίου που ήδη μεταφέρονται μέσω του «γερμανικού» Nord Stream. Καμία τέτοια συμφωνία δε θα γινόταν αν δεν είχαν την «κατανόηση» των κυβερνήσεών τους.
Η Ρωσία του Putin απεχθάνεται την ΕΕ. Στα μάτια του Putin, η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρόλες τις αδυναμίες, τις δυσκολίες και τις αστοχίες της, είναι το πιο επιτυχημένο πείραμα ενσωμάτωσης όλων των εποχών και η περιοχή με το μεγαλύτερο συνολικό πλούτο στην ανθρώπινη ιστορία. Από την άλλη πλευρά, οι «αποτελεσματικοί διαχειριστές» του Κρεμλίνου δεν είναι σε θέση εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα να ενσωματώσουν τη Ρωσική Ομοσπονδία και τη Λευκορωσία. Δεν ανέχονται την ύπαρξη της ΕΕ, η οποία έχει επεκταθεί από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης από 12 σε 28 κράτη-μέλη.
Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως και το Συμβούλιο της Ευρώπης, είναι αυτοί που συνεχώς τονίζουν τα ελλείμματα Δημοκρατίας του καθεστώτος και στις περιοδικές τους Εκθέσεις μιλούν για τις διώξεις εναντίον ακτιβιστών, την ανελευθερία του Τύπου, τις διώξεις εναντίον της ΛΟΑΤ κοινότητας.
Από την άλλη μεριά ο Putin προσπαθεί να εκμεταλλευθεί τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η κρίση μεταξύ των εταίρων και τις δυσαρέσκειες που έχουν δημιουργηθεί από την αδυναμία εύρεσης αμοιβαίως αποδεκτών λύσεων και συμφωνιών. Είναι μια διπλωματική στρατηγική την οποία ο Putin δεν εφαρμόζει μόνο για την Ελλάδα. Τους προηγούμενους μήνες, προσκάλεσε έναν-έναν τους αρχηγούς της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Κύπρου και της Ουγγαρίας στο Κρεμλίνο. Ο ίδιος τόνισε επανειλημμένα, κατά τη διάρκεια των συζητήσεων, τις ιδιαίτερες σχέσεις τους: κίνημα αδεσμεύτων για την Κύπρο, κομμουνιστικό παρελθόν για την Ουγγαρία, πάγιες προνομιακές σχέσεις με την Ιταλία, Ορθόδοξη παράδοση και αγώνας κατά του Ναζισμού για την Ελλάδα. Ωστόσο, όχι μόνο δεν έγιναν οικονομικές συμφωνίες, αλλά στην περίπτωση της Ελλάδας οι αρμόδιοι αξιωματούχοι ήταν εξαιρετικά σαφείς: η συμφωνία με τους εταίρους και η προώθηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων είναι μονόδρομος, ενώ αποκλείστηκε η αγορά κρατικών ομολόγων.
Ακόμη και το μνημόνιο συνεργασίας μη δεσμευτικού χαρακτήρα (αρ. 7), το οποίο υπεγράφη προχθές μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας αναφορικά με τη διέλευση του αγωγού Turkish Stream, περιέχει, κατ' απαίτηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όρο (παρ. 3 του άρθρου 2 του μνημονίου) που διασφαλίζει τον πλήρη έλεγχο της προέλευσης του αερίου που θα διέρχεται του ελληνικού αγωγού από τη Ρωσία και που προμηνύει την απόρριψή του από την Επιτροπή Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Οι συνομιλητές του Putin, αυτοί που προσδοκούν ότι θα τους παράσχει χείρα βοηθείας υπέρ φτωχών και αδυνάτων, δεν πρέπει να ξεχνούν ότι η Ρωσική Ομοσπονδία είναι η χώρα που έχει εφαρμόσει τις πιο αμφιλεγόμενες ιδιωτικοποιήσεις στην ιστορία, όπου όλες οι σημαντικές κυβερνητικές συμβάσεις συνάπτονται εντός ενός μικρού κύκλου γύρω από τον Πρόεδρο και όπου ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων σε σύγκριση με το μέγεθος της οικονομίας είναι ο υψηλότερος στον κόσμο.
Θα έχουν αποτέλεσμα όλες αυτές οι κινήσεις του Ρώσου Προέδρου; Μάλλον όχι βραχυπρόθεσμα, επειδή από οικονομικής άποψης, η Κύπρος, η Ελλάδα και η Ιταλία χρειάζονται τις Βρυξέλλες πολύ περισσότερο από ό,τι χρειάζονται τη Μόσχα. Ωστόσο, μακροπρόθεσμα, μπορούν να διχάσουν την Ευρώπη και αυτό αρκεί στον Putin.
Η πολυμερής εξωτερική πολιτική είναι πάγιο πρόταγμα της Αριστεράς. Εξάλλου τον όρο τον είχε χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά, από το Βήμα της Βουλής των Ελλήνων, ο Ηλίας Ηλιού, για να καταγγείλει τον σφικτό εναγκαλισμό της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Άλλο όμως αυτό, και άλλο ο συναγελασμός με καθεστώτα που, πέραν των δομικών παθογενειών τους, το μόνο που επιδιώκουν είναι δημιουργία προβλημάτων και ταραχών σε στρατηγικούς μας εταίρους και μάλιστα, χωρίς να αποφέρει καμία ουσιαστική βοήθεια.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά