Αρθρογραφία

Εκλεκτικές συγγένειες - Άρθρο στη Μεταρρύθμιση

Όσο διάστημα δεν εφαρμόζεται η συμφωνία του Μινσκ και απλά συνεχίζονται οι κυρώσεις, οι συνέπειες για την Ένωση είναι ολοένα και πιο δυσάρεστες. Όχι μόνο οι οικονομικές, αλλά κυρίως γιατί η Ρωσική Ομοσπονδία γίνεται πόλος έλξης για τις ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις της Ευρώπης. Η νέα ιδεολογία των «Putin-Verstehers» (που καταλαβαίνουν και υποστηρίζουν τον Putin) σχετίζεται με το μίσος κατά της ενωμένης Ευρώπης. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ευρώπη επέλεξε τη διαδικασία των Μονίμων Αντιπροσώπων, δηλαδή διπλωματική και όχι πολιτική οδό, για να παρατείνει τις κυρώσεις για ένα ακόμη εξάμηνο.
Αντίθετα, η μη εφαρμογή της συμφωνίας και η συνέχιση των κυρώσεων φαίνεται να ευνοεί τον Putin, γι' αυτό και, ουσιαστικά, δεν ασκεί καμία σοβαρή πίεση για την άρση τους. Ευνοεί τη ρωσική οικονομία, κυρίως στα αγροτικά προϊόντα, και παράλληλα, του προσδίδει αίγλη στα μάτια των συμπατριωτών του ως αυτός που σηκώνει το ανάστημά του και ανθίσταται σε Ένωση και ΗΠΑ.
Εξάλλου, καλή θέληση να υπάρχει και υπάρχουν πολλοί τρόποι να παρακάμπτονται οι κυρώσεις: μόλις προχθές, ο ρωσικός κολοσσός Gazprom υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης με τη γερμανική ΕΟΝ, την αυστριακή OMV και τον βρετανοολλανδικό όμιλο Shell για την κατασκευή αγωγού χωρητικότητας 55 δισ. κ.μ. αερίου, ο οποίος θα διατρέχει τη Βαλτική και θα διπλασιάσει τις ποσότητες του ρωσικού αερίου που ήδη μεταφέρονται μέσω του «γερμανικού» Nord Stream. Καμία τέτοια συμφωνία δε θα γινόταν αν δεν είχαν την «κατανόηση» των κυβερνήσεών τους.
Η Ρωσία του Putin απεχθάνεται την ΕΕ. Στα μάτια του Putin, η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρόλες τις αδυναμίες, τις δυσκολίες και τις αστοχίες της, είναι το πιο επιτυχημένο πείραμα ενσωμάτωσης όλων των εποχών και η περιοχή με το μεγαλύτερο συνολικό πλούτο στην ανθρώπινη ιστορία. Από την άλλη πλευρά, οι «αποτελεσματικοί διαχειριστές» του Κρεμλίνου δεν είναι σε θέση εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα να ενσωματώσουν τη Ρωσική Ομοσπονδία και τη Λευκορωσία. Δεν ανέχονται την ύπαρξη της ΕΕ, η οποία έχει επεκταθεί από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης από 12 σε 28 κράτη-μέλη.
Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως και το Συμβούλιο της Ευρώπης, είναι αυτοί που συνεχώς τονίζουν τα ελλείμματα Δημοκρατίας του καθεστώτος και στις περιοδικές τους Εκθέσεις μιλούν για τις διώξεις εναντίον ακτιβιστών, την ανελευθερία του Τύπου, τις διώξεις εναντίον της ΛΟΑΤ κοινότητας.
Από την άλλη μεριά ο Putin προσπαθεί να εκμεταλλευθεί τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η κρίση μεταξύ των εταίρων και τις δυσαρέσκειες που έχουν δημιουργηθεί από την αδυναμία εύρεσης αμοιβαίως αποδεκτών λύσεων και συμφωνιών. Είναι μια διπλωματική στρατηγική την οποία ο Putin δεν εφαρμόζει μόνο για την Ελλάδα. Τους προηγούμενους μήνες, προσκάλεσε έναν-έναν τους αρχηγούς της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Κύπρου και της Ουγγαρίας στο Κρεμλίνο. Ο ίδιος τόνισε επανειλημμένα, κατά τη διάρκεια των συζητήσεων, τις ιδιαίτερες σχέσεις τους: κίνημα αδεσμεύτων για την Κύπρο, κομμουνιστικό παρελθόν για την Ουγγαρία, πάγιες προνομιακές σχέσεις με την Ιταλία, Ορθόδοξη παράδοση και αγώνας κατά του Ναζισμού για την Ελλάδα. Ωστόσο, όχι μόνο δεν έγιναν οικονομικές συμφωνίες, αλλά στην περίπτωση της Ελλάδας οι αρμόδιοι αξιωματούχοι ήταν εξαιρετικά σαφείς: η συμφωνία με τους εταίρους και η προώθηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων είναι μονόδρομος, ενώ αποκλείστηκε η αγορά κρατικών ομολόγων.
Ακόμη και το μνημόνιο συνεργασίας μη δεσμευτικού χαρακτήρα (αρ. 7), το οποίο υπεγράφη προχθές μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας αναφορικά με τη διέλευση του αγωγού Turkish Stream, περιέχει, κατ' απαίτηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όρο (παρ. 3 του άρθρου 2 του μνημονίου) που διασφαλίζει τον πλήρη έλεγχο της προέλευσης του αερίου που θα διέρχεται του ελληνικού αγωγού από τη Ρωσία και που προμηνύει την απόρριψή του από την Επιτροπή Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Οι συνομιλητές του Putin, αυτοί που προσδοκούν ότι θα τους παράσχει χείρα βοηθείας υπέρ φτωχών και αδυνάτων, δεν πρέπει να ξεχνούν ότι η Ρωσική Ομοσπονδία είναι η χώρα που έχει εφαρμόσει τις πιο αμφιλεγόμενες ιδιωτικοποιήσεις στην ιστορία, όπου όλες οι σημαντικές κυβερνητικές συμβάσεις συνάπτονται εντός ενός μικρού κύκλου γύρω από τον Πρόεδρο και όπου ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων σε σύγκριση με το μέγεθος της οικονομίας είναι ο υψηλότερος στον κόσμο.
Θα έχουν αποτέλεσμα όλες αυτές οι κινήσεις του Ρώσου Προέδρου; Μάλλον όχι βραχυπρόθεσμα, επειδή από οικονομικής άποψης, η Κύπρος, η Ελλάδα και η Ιταλία χρειάζονται τις Βρυξέλλες πολύ περισσότερο από ό,τι χρειάζονται τη Μόσχα. Ωστόσο, μακροπρόθεσμα, μπορούν να διχάσουν την Ευρώπη και αυτό αρκεί στον Putin.
Η πολυμερής εξωτερική πολιτική είναι πάγιο πρόταγμα της Αριστεράς. Εξάλλου τον όρο τον είχε χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά, από το Βήμα της Βουλής των Ελλήνων, ο Ηλίας Ηλιού, για να καταγγείλει τον σφικτό εναγκαλισμό της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Άλλο όμως αυτό, και άλλο ο συναγελασμός με καθεστώτα που, πέραν των δομικών παθογενειών τους, το μόνο που επιδιώκουν είναι δημιουργία προβλημάτων και ταραχών σε στρατηγικούς μας εταίρους και μάλιστα, χωρίς να αποφέρει καμία ουσιαστική βοήθεια.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

Ελληνικό Ζήτημα και Γεωστρατηγικές εξελίξεις - Άρθρο στο tvxs

Αν τα πέντε τελευταία χρόνια της κρίσης η ελληνική διπλωματία έχει περάσει σε στάδιο εσωστρέφειας, τον τελευταίο καιρό δικαιούμεθα να μιλήσουμε για την απόλυτη ομφαλοσκόπηση.
Η πολιτικοποίηση του ζητήματος του χρέους αν δεν θέλει να μείνει σε επικοινωνιακό επίπεδο, γιατί σε αυτό το επίπεδο και με συνέπειες καταστροφικές, το επιχείρησε και η προηγούμενη κυβέρνηση, οφείλει να λαμβάνει υπόψη της τις γεωστρατηγικές εξελίξεις.
Στη σύνοδο της Ρίγα τον προηγούμενο μήνα, το ελληνικό ζήτημα πέρασε «στα ψιλά». Και αυτό όχι μόνο γιατί η ελληνική κυβέρνηση έχει επιλέξει να συνομιλεί με τα εξωθεσμικά Διευθυντήρια (ναι, αυτά που κατάγγειλε, και ορθώς, προεκλογικά), αλλά και γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με πλειάδα σύνθετων προβλημάτων και το ελληνικό ζήτημα, όσο και αν μας πληγώνει, βρίσκεται χαμηλά στις προτεραιότητές της.
Είναι σαφές ότι καμία από τις μεγάλες δυτικές χώρες δεν είναι πρόθυμη να διακινδυνεύσει κάποιο ατύχημα με απρόβλεπτες συνέπειες, ενώ η πορεία προς την οικονομική ανάκαμψη της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομίας παραμένει εύθραυστη. Όλοι επιθυμούν μια συμφωνία το συντομότερο δυνατόν, προκειμένου να αποτραπεί η συνέχιση της αβεβαιότητας που τροφοδοτεί την κερδοσκοπία των αγορών, αλλά η πρώτη προτεραιότητα όλων είναι η Ρωσία του Putin.
Όσο διάστημα δεν εφαρμόζεται η συμφωνία του Μινσκ και απλά συνεχίζονται οι κυρώσεις, οι συνέπειες για την Ένωση είναι ολοένα και πιο δυσάρεστες. Όχι μόνο οι οικονομικές, αλλά κυρίως γιατί η Ρωσική Ομοσπονδία γίνεται πόλος έλξης για τις ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις της Ευρώπης. Η νέα ιδεολογία των «Putin-Verstehers» (που καταλαβαίνουν και υποστηρίζουν τον Putin) σχετίζεται με το μίσος κατά της ενωμένης Ευρώπης.
Στις 7 Ιουνίου προστέθηκε ένας ακόμη παράγοντας αβεβαιότητας, αυτός της Τουρκίας, για λόγους γεωστρατηγικής και οικονομικής σταθερότητας. Μετά το εκλογικό αποτέλεσμα και την «ήττα» του Recep Tayyip Erdogan, η χώρα αλλάζει πορεία και κινείται προς μια αβέβαιη κατεύθυνση, γεγονός που υποκινείται επίσης από την είσοδο του φιλοκουρδικού κόμματος στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, γεγονός που λειτουργεί ως τροχοπέδη στα όνειρα του Erdogan για αναθεώρηση του Συντάγματος προκειμένου να ενισχύσει, έτι περαιτέρω, τη νέα του θέση.
Ακριβώς όπως η Ρωσία, η Τουρκία δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα που συνορεύει με την Ευρώπη, καθώς ελέγχει σημαντικές διόδους για την ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού, ενώ αποτελεί χώρα βιομηχανικών μετεγκαταστάσεων και ισχυρής οικονομικής αλληλεξάρτησης. Ταυτόχρονα, μαζί με την Ελλάδα, αλλά σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, είναι ο στρατιωτικός θεματοφύλακας της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ και το προκάλυμμα από το μεγάλο τόξο της κρίσης, που εκτείνεται από το Ιράκ ως τη Συρία μέσω του Χαλιφάτου και της Μέσης Ανατολής της πρώην Αραβικής Άνοιξης, και φθάνει στη Βόρεια Αφρική απ' όπου μεταφέρονται μετανάστες μέσω της Μεσογείου.
Η Ευρώπη απεύχεται τη μετάδοση της αστάθειας από τα ανατολικά σύνορα προς το νότο. Πολύ περισσότερο τώρα που οι εκλογές στην Τουρκία ενδέχεται να χαράξουν μια νέα πορεία με άγνωστες συνέπειες σε μια περιοχή που μαστίζεται από πολλά χρόνια πολέμου, τρομοκρατίας, φτώχειας και απελπισίας.
Εδώ και μήνες η A.Merkel έχει αντιληφθεί αυτό που οι Αμερικανοί γνώριζαν εξ αρχής: το Grexit δεν αποτελεί επιλογή καθώς θα σηματοδοτήσει το τέλος της μη αναστρεψιμότητας του ευρώ, με καταστροφικές συνέπειες ενώ η Ευρώπη δεν μπορεί να αντέξει καμία διατάραξη των ισορροπιών στην ευαίσθητη περιοχή της Ελλάδας, προπύργιο της ασφάλειας της στα Βαλκάνια και παραδοσιακό λιμάνι για την άφιξη μεταναστών, η οποία θα μπορούσε διαφορετικά να γίνει ανεξέλεγκτη.
Κατά συνέπεια, ακόμη και οι γεωπολιτικοί λόγοι συνηγορούν για μια ταχεία επίτευξη συμφωνίας με την Ελλάδα. Θα ήταν ωστόσο εσφαλμένο να πιστεύει κανείς ότι αυτή η συμφωνία θα παραχωρηθεί ως δώρο στην Αθήνα λόγω της αβεβαιότητας που συσσωρεύεται στον ορίζοντα της Ευρώπης. Όπως θα ήταν σφάλμα και από την πλευρά εκείνων που υποστηρίζουν ότι μια χώρα θα πρέπει να υποβάλλεται σε ένα συνεχές ηλεκτροσόκ λιτότητας και μεταρρυθμίσεων.
Είτε είναι αρεστό είτε δεν είναι, στην αληθινή Ευρώπη, αυτή που θεωρητικά διέπεται από την ενότητα εν μέσω διαφορετικότητας, κάθε χώρα έχει τη δική της ταυτότητα και τις δυνατότητές της, συμπεριλαμβανομένων των ελαττωμάτων. Υπάρχει μια κληρονομιά που πρέπει να διατηρηθεί, όχι να μειωθεί σε λίγες αποχρώσεις του γκρι, σε έναν κόσμο εξαθλίωσης και αβέβαιου μέλλοντος. Η Ευρώπη σήμερα, λόγω της αστάθειας που την περιβάλλει, χρειάζεται επειγόντως τη συναίνεση και την εσωτερική συνοχή, προκειμένου να ανακτήσει την εμπιστοσύνη στον ίδιο της τον εαυτό.

 

παρλ 1

 

 

Γιατί Δημοκρατική Αριστερά - Άρθρο στο Matrix24

Η ενασχόληση με την Αριστερά είναι μια δύσκολη αλλά και γοητευτική υπόθεση. Ιδιαίτερα για την δημοκρατική, μεταρρυθμιστική, ευρωπαϊκή και υπεύθυνη Αριστερά είναι ακόμα πιο δύσκολη. Μια διαρκής διαδικασία όσμωσης ιδεολογικών αναφορών, πολιτικών προτάσεων και προσωπικής δημιουργίας.
Μια περιπέτεια με πρωταρχικό πρόταγμα την ανάγκη δημοκρατικών, προοδευτικών αλλαγών στην κοινωνία και όχι την προσωπική προβολή και ανέλιξη. Και αυτή η διαδικασία δεν έχει ως αποκλειστική αφετηρία την αριθμητική δύναμη. Ας θυμηθούμε την τεράστια συμβολή της ανανεωτικής Αριστεράς την εποχή της ένταξης στον πρόδρομο της ΕΕ, την ΕΟΚ. Μόνη, υπερασπίστηκε την ιδέα της δημοκρατικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, όταν άλλοι εφάπτονταν της εξουσίας , ή προσπαθούσαν να διατηρήσουν την ηγεμονία τους στον χώρο της Αριστεράς, επενδύοντας σε μανιχαϊστικούς αφορισμούς. Και το «πλήρωσε» με πολύ μεγάλο εκλογικό κόστος, το οποίο ήταν μικρό όμως, συγκρινόμενο με την προσφορά της στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.
Όλα αυτά απαντούν, πιστεύω, στο ερώτημα γιατί ασχολούμαστε ακόμη, εγώ μαζί με τις συντρόφισσες και συντρόφους μου, με ένα κόμμα που υπέστη συντριπτική εκλογική ήττα. Και ασχολούμαστε δημιουργικά, πιστεύοντας στο μέλλον, ανατρέχοντας , όσο και εάν αυτό φαίνεται παράδοξο, στο παρελθόν. Στις αρχές της ιδρυτικής μας διακήρυξης, οι οποίες καθορίζουν με σαφήνεια τον χαρακτήρα της Δημοκρατικής Αριστεράς ως κόμμα των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων, των προοδευτικών αλλαγών, του αριστερού ευρωπαϊσμού και της πολιτικής ευθύνης. Αρχές, τις οποίες καλούμαστε να επαναδιατυπώσουμε και να επικαιροποιήσουμε.
Έχουμε την πεποίθηση ότι στον μικρό χρόνο παρουσίας μας δεν παρασυρθήκαμε από το απολιτικό δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο και την διχαστική πολιτική που δυστυχώς κυριάρχησε. Διατυπώσαμε με σαφήνεια και υπευθυνότητα την πολιτική μας πρόταση για την αδιαπραγμάτευτη ευρωπαϊκή πορεία της χώρας ,με σταθερό μέτωπο στον εθνολαϊκισμό και την διαστρεβλωτική συντεχνιακή επικυριαρχία και την ανάγκη συναινέσεων για μια δημοκρατική και προοδευτική πορεία. Με υπευθυνότητα και όχι ανέξοδη καταγγελτική πολιτική, αλλά και με σοβαρά λάθη στρατηγικής και συμμαχιών.
Στα πλαίσια αυτά επανεκκινούμε, με αφετηρία το συνέδριό μας, την διαδικασία διαμόρφωσης ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού, μεταρρυθμιστικού κόμματος της Αριστεράς. Με αλλαγή σε πρόσωπα και δομές. Με αξιοποίηση , ενεργό συμμετοχή και συνευθύνη των μελών και των φίλων. Με οριζόντια διασύνδεση μελών και κοινωνίας, μακριά από κατεστημένες δομές κάθετης οργάνωσης διατήρησης και αναπαραγωγής μηχανισμών. Οραματιζόμαστε ένα κόμμα ανοιχτό και σε συνεχή αμφίδρομη σχέση με την κοινωνία. Ένα κόμμα πολιτικής δράσης και όχι προσωπικής στρατηγικής στελεχών με τεχνοκρατικά και αποϊδεολογικοποιημένα χαρακτηριστικά.
Παραμένοντας γοητευμένοι από την πολιτική κληρονομιά της ανανεωτικής Αριστεράς, θα δώσουμε ενωμένοι τον αγώνα ανάκαμψης της Δημοκρατικής Αριστεράς. Ανάκαμψη του κόμματος γιατί οι ιδέες της ποτέ δεν ηττήθηκαν.

 

profile bw

Διαχρονικοτητα και ιστορικότητα στη σκέψη του Μπερλινγκουέρ - Άρθρο στη Badiera

Πριν από 31 χρόνια, η ιταλική κοινωνία, και όχι μόνο η Αριστερά, αποχαιρετά έναν μεγάλο ηγέτη, τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ. Ο κινηματογραφικός φακός του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι και το ντοκυμαντέρ «Το αντίο στον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ» καταγράφει την οδύνη του κόσμου που μπολιάστηκε από τη σκέψη και τα οράματα του μεγάλου πολιτικού.
Αν για τους συντρόφους του ο Τολιάτι ήταν «ο καλύτερος», ο Μπερλινγκουέρ ήταν «ο αγαπητός». Γκραμσιανός στη σκέψη, πιστεύει ότι τα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης, γεννήματα συγκεκριμένης ιστορικής και πολιτισμικής διαδρομής διαφέρουν από αυτά της Ανατολής . Αναδεικνύει τον ρόλο που παίζει η κοινωνία των πολιτών και με τον οποίο, στη Δύση, το κράτος οφείλει να συμβιβαστεί και κάνει διάκριση ανάμεσα σε πόλεμο ελιγμών και πόλεμο θέσεων προκρίνοντας ότι αυτό που ταιριάζει σ τη Δύση είναι ο πόλεμος των θέσεων.
Με άλλα λόγια, στις χώρες εκείνες, που παρατηρείται μια ισχυρή κοινωνία των πολιτών, ο πόλεμος ελιγμών πρέπει να παραχωρήσει τη θέση του σ' έναν πόλεμο θέσεων, η «κατά μέτωπον» επίθεση πρέπει ν' αντικατασταθεί από μια συλλογική ηγεμονική λειτουργία της ανερχόμενης επαναστατικής τάξης στα πλαίσια της ευρύτερης κοινωνίας. Έτσι, η τακτική της μετωπικής επίθεσης αντικαθίσταται απ' αυτή της εσωτερικής ανατροπής του κρατικού μηχανισμού μέσα από διαρκή παρεμβατική πολιτική στους θεσμούς της υπάρχουσας κοινωνίας των πολιτών.
Εμπνευστής του «ευρωκομμουνιστικού» κινήματος με το γαλλικό και το ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα από το 1975, προτείνει έναν ευρωπαϊκό πόλο στη βάση ενός δημοκρατικού κομμουνισμού. Σεβάστηκε απόλυτα την εσωκομματική αντιπολίτευση και τις επιλογές των οργάνων του κόμματος, αποδεικνύοντας ότι τα κομμουνιστικά κόμματα δεν πρέπει να είναι μονολιθικοί οργανισμοί.
Επηρεασμένος από την αποτυχία του προέδρου Αλλιέντε στη Χιλή, ο Μπερλινγκουέρ εκτιμά ότι το P.C.I. δεν θα μπορούσε να κυβερνήσει στην Ιταλία ούτε με την υποστήριξη του 51% των ψηφοφόρων. Το 1973, δημοσιεύει στη Rinascita, το θεωρητικό εβδομαδιαίο περιοδικό του P.C.I., το πρώτο από τα τρία άρθρα που θα αποτελέσουν τη ραχοκοκαλιά του «ιστορικού συμβιβασμού» που προτείνει στα ιταλικά πολιτικά κόμματα, μια συμφωνία μεταξύ λαϊκών δυνάμεων κομμουνιστικής, σοσιαλιστικής και καθολικής παράδοσης, θέση την οποία εγκαταλείπει μετά τη δολοφονία του Άλντο Μόρο.
Η σύλληψη της ιδέας του «Ιστορικού Συμβιβασμού» ανήκε στον Τολιάτι παρά στον Μπερλινγκουέρ. Ο πρώτος είχε ήδη από το 1944 επιβάλλει τον αφοπλισμό των ενόπλων τμημάτων του ΙΚΚ που συνέχιζαν να συμμετέχουν στην αντίσταση, είχε βοηθήσει –άλλοτε με έμμεση αλλά και άλλοτε με άμεση στήριξη- όλες τις μεταφασιστικές κυβερνήσεις (είχε διατελέσει μάλιστα και για μικρό χρονικό διάστημα Υπουργός Δικαιοσύνης) και είχε προτάξει την ανάγκη της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας μέσω σκληρών μέτρων για την εμπέδωση της νομιμότητας μετά την εποχή Μουσολίνι. Σήμερα πια γνωρίζουμε ότι αυτή η πολιτική γραμμή υπαγορεύθηκε από τον ίδιο τον Στάλιν στον Τολιάτι. Κατά τον ίδιο τον Στάλιν, δεν ήταν ώριμες οι συνθήκες για την ανατροπή του καπιταλισμού στην Ιταλία.
Στην κατηγορία ότι προσπαθεί να μετατρέψει το P.C.I. σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ απαντά ότι στόχος του είναι η υπέρβαση του καπιταλισμού, μέσω ενός τρίτου δρόμου μεταξύ του «υπαρκτού» σοσιαλισμού και της σοσιαλδημοκρατίας.
Απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό οι «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις», οι οποίες γι'αυτόν έχουν σαφή αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα, προκειμένου να εισαχθούν «στοιχεία του σοσιαλισμού».
Είναι ο πρώτος που κάνει λόγο για την ποιότητα της ανάπτυξης, προσπαθώντας να συγκεράσει την οικολογική αντίθεση με τον ρόλο και την αξία της εργασίας και την καταπολέμηση της διαφθοράς, και τη συνδέει άμεσα με την έννοια του «ιστορικού συμβιβασμού»: «Είναι μια κρίση που βάζει επί τάπητος το γιατί της ανάπτυξης...», αλλά πρόκειται και «για ένα ιστορικό συμβιβασμό μεταξύ εκείνου που ενδιαφέρεται μόνον για το πόσο να παράγει και εκείνου που ενδιαφέρεται για το τι να παράγεται, και γιατί» (ομιλία στην Μπολώνια, 1973).
Στις τότε παρεμβάσεις του Ε. Μπερλινγκουέρ εμπεριέχεται η βασανιστική διαδικασία της αναδιάρθρωσης των παραγωγικών διαδικασιών και των καταναλωτικών συμπεριφορών. Όμως προϋπόθεση όλων είναι η μεταρρύθμιση της πολιτικής, την οποία ο ίδιος ονομάζει «δύσκολη και κρίσιμη αναγκαιότητα».
«...Τα σημερινά κόμματα είναι πάνω απ' όλα μηχανές εξουσίας και πελατειακών σχέσεων: ελλιπής και αλλοιωμένη γνώση της ζωής και των προβλημάτων της κοινωνίας και του κόσμου – ιδέες, ιδανικά, προγράμματα, λίγα ή ασαφή αισθήματα και κοινωνικο-πολιτικό πάθος, μηδέν. Διαχειρίζονται συμφέροντα, τα πιο διαφορετικά, τα πιο αντιφατικά, καμιά φορά και αμφίβολα, πάντως χωρίς καμιά σχέση με τις απαιτήσεις και τις αναδυόμενες ανθρώπινες ανάγκες, ή διαστρεβλώνοντάς τα, χωρίς να επιδιώκεται το κοινό καλό. Η ίδια οργανωτική τους δομή προσαρμόστηκε πια σ' αυτό το μοντέλο και δεν είναι πια οργανωτές του λαού, σχηματισμοί που προωθούν την πολιτικο-κοινωνική ωριμότητα και πρωτοβουλία: περισσότερο ομοσπονδίες ρευμάτων, κάθε μια με ένα 'μπος' και ένα 'υπο-μπός'. [...]
Τα κόμματα έχουν κάνει κατάληψη του κράτους και των θεσμών του, ξεκινώντας από την κυβέρνηση. Έχουν κάνει κατάληψη των ΟΤΑ, των οργανισμών προνοίας, του πανεπιστημίου, της ραδιοτηλεόρασης, μερικών μεγάλων εφημερίδων [...]. Τέλος πάντων, όλα έχουν πια διαμοιρασθεί ή θα ήθελαν να τα διαμοιράσουν. Η κατάσταση είναι δραματική. Όλες 'οι ενέργειες' που οι ποικίλοι θεσμοί και οι σημερινοί διοικητές τους καλούνται να κάνουν αντιμετωπίζονται κυρίως σε συνάρτηση με τα συμφέροντα του κόμματος ή του ρεύματος ή της φατρίας στην οποία πρέπει να αποδοθεί το αξίωμα» (συνέντευξη στον Eugenio Scalfari, εφημ. Repubblica 28.07.1981).
Ο Μπερλινγκουέρ, τοποθετούμενος στο πάνθεον των ιστορικών μορφών της Αριστεράς, αντιμετωπίστηκε με δογματική διάθεση από όσους ανατρέχουν στη σκέψη, τη δράση και την πολιτική του πρόταση. Και αυτό όχι μόνον από τμήματα της Αριστεράς, αλλά και από όσους θέλησαν να χρησιμοποιήσουν την ιστορική παράδοση της πρότασής του με μια ανεπιτυχή προβολή στο σήμερα και τις ανάγκες της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας.
Η σκέψη του Μπερλινγκουέρ έχει διαχρονική αξία όσον αφορά στα προτάγματα της δημοκρατίας στη λειτουργία των αριστερών κομμάτων, στην ανάγκη αλλαγής μέσω δημοκρατικών, προοδευτικών μεταρρυθμίσεων και στην ανάγκη αντίστασης στην επέλαση του απάνθρωπου προσώπου του καπιταλισμού της μαζικής κατανάλωσης και της διαρκούς εξαθλίωσης.
Είναι λάθος να προβάλλεται στο σήμερα η πολιτική του ιστορικού συμβιβασμού για να δικαιολογήσει τη σύγκλιση σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων με ακραίες νεοφιλελεύθερες συντηρητικές δυνάμεις, οι οποίες εν πολλοίς ευθύνονται για τη δημιουργία των σύγχρονων κοινωνιών της ακραίας ανισότητας, της κοινωνικής και θεσμικής απορρύθμισης, της μαζικής φτωχοποίησης και περιθωριοποίησης . Ο ιστορικός συμβιβασμός ως πολιτική πρόταση είχε ως αποδέκτη την ιταλική κεντροδεξιά με μακρά παράδοση αποδοχής των δημοκρατικών όρων λειτουργίας του πολιτικού συστήματος. Αποσκοπούσε στην προώθηση δημοκρατικών κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, που θα άνοιγαν τον δρόμο για τη δημοκρατική ολοκλήρωση της ιταλικής κοινωνίας και την ενίσχυση των θεσμών κοινωνικής αναδιανομής. Μια πρόταση που απαντούσε στα οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά αδιέξοδα των κομμουνιστικών κομμάτων του υπαρκτού σοσιαλισμού, κυρίως μετά τη βιαιότητα με την οποία εκφράστηκαν στην Τσεχοσλοβακία και την απάνθρωπη παράνοια της μαοϊκής πολιτιστικής επανάστασης.
Η επίκλησή του σήμερα για να δικαιολογήσει τα υβριδικά σχήματα συγκυβέρνησης σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων με τη Δεξιά εκτός από ανιστόρητη είναι και πολιτικά επικίνδυνη.
Η σκέψη του Μπερλινγκουέρ προβαλλόμενη στο σήμερα πρέπει να καθοδηγήσει τους αγώνες των δημοκρατικών, προοδευτικών, αριστερών δυνάμεων για αλλαγή του νεοφιλελεύθερου οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου, που αποδιαρθρώνει και εξοντώνει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Με δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και αλλαγή καταναλωτικών προτύπων. Αν χρειάζεται ένας «ιστορικός συμβιβασμός» είναι αυτός της δημοκρατικής, μεταρρυθμιστικής Αριστεράς με τις ανάγκες της σημερινής ζοφερής πραγματικότητας.

 

red

Πολίτες – κοινωνία, κόμματα και πολιτική

Ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της κρίσης των τελευταίων χρόνων, αίτιο και αιτιατό ταυτοχρόνως, είναι η διάχυτη και διαρκώς εντεινόμενη στην κοινωνία αμφισβήτηση των κομμάτων και της πολιτικής συνολικά. Αμφισβήτηση της νομιμοποίησης των κομμάτων να ασκούν πολιτική και δι' αυτής να διεκδικούν το δικαίωμα διακυβέρνησης της χώρας. Αμφισβήτηση επί της ουσίας της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ως σύνολο κανόνων και θεσμών που στηρίζονται στη μαζική συμμετοχή των πολιτών στα πολιτικά υποκείμενα και στην, μέσω αυτών, άσκηση εξουσίας.

Οι μαζικές εκδηλώσεις αγανάκτησης θεμελιώθηκαν στην απόρριψη και άρνηση των πολιτικών θεσμών διακυβέρνησης. Σχηματοποιήθηκαν σε μια μανιχαϊστική και αποϊδεολογικοποιημένη διάκριση καλών και κακών. Το πολιτικό σύστημα της χώρας αναδιατάχθηκε βιαίως με τον εγκάρσιο διαχωρισμό σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς. Πολιτικοί σχηματισμοί γιγαντώθηκαν και άλλοι δημιουργήθηκαν εκ του μηδενός, όχι ως αποτέλεσμα πολιτικών διεργασιών, αλλά επί τη βάσει ενός ιδιότυπου πολιτικού παράδοξου. Πολλαπλασίασαν τη επιρροή τους ως εκφραστές της άρνησης των πολιτικών και της πολιτικής.

Η αμφισβήτηση αυτή λειτούργησε αποσαρθρωτικά στα κόμματα. Η μαζική συμμετοχή, έτσι κι αλλιώς σε φθίνουσα πορεία και πριν την κρίση, αντικαταστάθηκε από την κυριαρχία των κομματικών ελίτ. Η αντιπροσώπευση μεταλλάχθηκε σε εξουσιοδότηση και στο επίπεδο της λειτουργίας των κομμάτων και σε αυτό της λειτουργίας των θεσμών αντιπροσώπευσης.

Η αναγκαιότητα της αναδιοργάνωσης της πολιτικής λειτουργίας- απαραίτητη προϋπόθεση για την αναγέννηση και ανανέωση της δημοκρατίας και την ενεργοποίηση της κοινωνίας – είναι πλέον επιτακτική ανάγκη. Η κυριαρχία, ακόμα και στα κόμματα της Αριστεράς, των τεχνοκρατών – στελεχών, τα οποία με ευκολία αναπροσαρμόζουν την πολιτική τακτική τους εν είδει εκκρεμούς, δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Στον χώρο της δημοκρατικής, μεταρρυθμιστικής, ευρωπαϊκής Αριστεράς ιδιαιτέρως είναι προϋπόθεση ύπαρξης η θέσμιση και η εν τοις πράγμασι λειτουργία σύγχρονων συμμετοχικών θεσμών. Η αυτονόητη προσωπική παρουσία και δράση πρέπει να συναντηθεί με την διαδικασία της από κοινού διαμόρφωσης του πολιτικού σχεδίου που θα εμπνεύσει, θα συνεγείρει και θα κινητοποιήσει. Η παρακμιακή κατάσταση της απολύτως καθορισμένης κάθετης δομής που συντηρεί τους μηχανισμούς και τα τεχνοκρατικά κομματικά στελέχη – με μεταβαλλόμενες θέσεις, στοχεύσεις και στρατεύσεις αναλόγως του προσωπικού συμφέροντος – δεν είναι πλέον ούτε κομματικά βιώσιμη, ούτε πολιτικά και ηθικά αποδεκτή.

Μόνον κόμματα που θα μετατρέπουν την προσωπική δράση και προσφορά σε κοινή πολιτική πρόταση μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών. Κόμματα ανοιχτά στην κοινωνία και τις διεργασίες της. Με μέλη – πολίτες σε συνεχή όσμωση και αμφίδρομη σχέση με την κοινωνία και τις ανάγκες της. Με αυτοοργάνωση, αυτενέργεια και ταυτοχρόνως απόλυτη αίσθηση και σεβασμό της συλλογικότητας. Μέλη που θα συνδιαμορφώνουν και θα συνυπηρετούν το πολιτικό τους σχέδιο. Η εποχή της κυριαρχίας των απολιτικών, τεχνοκρατικών, κομματικών ελίτ τελειώνει. Πρέπει να τελειώσει. Διαφορετικά θα τελειώσει μαζί τους και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

Η Δημοκρατική Αριστερά σεβόμενη την ιστορία του χώρου που εκφράζει, αλλά και ανταποκρινόμενη στην υπαρξιακή αγωνία των μελών της, οφείλει να ανταποκριθεί στις προκλήσεις – προσκλήσεις των καιρών. Να λειτουργήσει ως κόμμα των μελών και όχι κόμμα επί των μελών.

 

blue

Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά