Αρθρογραφία

Γιατί ΣΥΡΙΖΑ - Άρθρο στην Αυγή

Λίγες μόνο ημέρες πριν από μια ακόμη προσφυγή στις κάλπες και στην αποκορύφωση ενός επικοινωνιακού καταιγισμού πανταχόθεν, καλούμαστε να επιλέξουμε τη μορφή που θα έχει η χώρα την επόμενη ημέρα.

Ο πολιτικός διαχειριστής της δεν αποτελεί απλώς ένα εκτελεστικό όργανο της ομολογουμένως σκληρής συμφωνίας που έφερε η προηγούμενη κυβέρνηση, παρ' ότι οι κατευθυντήριες γραμμές, ο καταστατικός χάρτης που αυτή καθίσταται, διαμορφώνουν σε πολύ σημαντικό βαθμό τη δημοσιονομική πολιτική που θα εφαρμοστεί τα προσεχή έτη. Αντίθετα, ο τρόπος που θα εφαρμοστεί η συμφωνία σχετίζεται με την ύπαρξη ενός ολοκληρωμένου προγράμματος που θα μας οδηγήσει σε τροχιά σταθερότητας και ανάπτυξης.

Ο τρόπος που αυτή θα εφαρμοστεί δεν αποτελεί απλώς ένα διαχειριστικό και τεχνοκρατικό ζήτημα, μια απλή διεκπεραίωση στην οποία ο καθείς μπορεί να δηλώνει παρών, διατρανώνοντας ότι το πλαίσιο διακυβέρνησης της χώρας για τα προσεχή χρόνια εξαντλείται εκεί. Συγκρούονται σήμερα δύο αντίπαλα σχέδια: η πολιτική λιτότητας και η πολιτική ανάπτυξης.

Το πραγματικό δίλημμα των εκλογών είναι Αριστερά ή Δεξιά, με ό,τι, και ιστορικά, σημαίνουν αυτές οι λέξεις: Υπάρχουν δύο διαφορετικά σχέδια, δύο κόμματα διεκδικούν την πρώτη θέση. Και ο καθένας, προσερχόμενος στην κάλπη, οφείλει να απαντήσει στο ποιος επιθυμεί να διαχειριστεί τα διακυβεύματα της επόμενης μέρας. Και αυτός σίγουρα δεν μπορεί να είναι κάποιος που συμβάλλει στην αποϊδεολογικοποίηση του πολιτικού σκηνικού με την πρόφαση των στενών δημοσιονομικών πλαισίων ούτε κάποιος που είναι θιασώτης των πιο σκληρών, νεοφιλελεύθερων πολιτικών που χωρίς κανένα ψήγμα αντίστασης και εναλλακτικής εφάρμοσε τα τελευταία πέντε χρόνια.

Το επίδικο είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, οι μεταρρυθμίσεις με σαφές προοδευτικό ιδεολογικό πρόσημο, η οριστική διευθέτηση του χρέους. Και η τελευταία σίγουρα δεν μπορεί να αφεθεί στα χέρια αυτών που ουδέποτε αρνήθηκαν ότι το χρέος είναι βιώσιμο, παρά έμειναν μέχρι την τελευταία στιγμή υποστηρικτές των απόψεων των πιο ακραίων συντηρητικών πολιτικών της Ευρώπης.

Θεωρώ ότι τις τύχες της χώρας πρέπει να τις διαχειριστεί η Αριστερά, πολλαπλασιάζοντας τις επενέργειες των θετικών στοιχείων της συμφωνίας και δημιουργώντας οικονομικές - κοινωνικές αντισταθμίσεις και αντιρροπήσεις στη λιτότητα και στα αρνητικά μέτρα που περιλαμβάνει.

Η εφεξής διαπραγμάτευση, η διεκδίκηση κάθε θετικής αντισταθμιστικής ρύθμισης και η άσκηση πολιτικής και διακυβέρνησης, εκτός των στενών πλαισίων της συμφωνίας, που θα αποσκοπεί στο να κρατηθεί η κοινωνία όρθια και με προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον, δεν μπορεί παρά να μείνει στα χέρια μιας Αριστεράς με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, με ρεαλισμό και όραμα. Και αυτή η πολιτική δύναμη, σήμερα, δεν είναι άλλη παρά ο ΣΥΡΙΖΑ.

 

παρλ 1

Το αύριο δεν πρέπει να μοιάζει καθόλου με το χθες - Άρθρο στη Free Sunday

Οι κομματικές μηχανές δεν έχουν αρχίσει ακόμη να δουλεύουν σε εντατικούς προεκλογικούς ρυθμούς. Η ραθυμία, στην οποία συμβάλλει η εκλογή με λίστα, οφείλεται εν πολλοίς στο γεγονός ότι σε αυτές τις εκλογές το διακύβευμα είναι πολύ συγκεκριμένο και σαφές και ξεπερνά κομματικούς μηχανισμούς: ποιος θα διαχειριστεί την επόμενη μέρα την τύχη της χώρας και θα προσπαθήσει να διευθετήσει ζητήματα τα οποία οι προηγούμενες κυβερνήσεις έκρυβαν κάτω από το χαλί και τώρα προβάλλει αδήριτη η ανάγκη να λυθούν οριστικά – το τρίτο μνημόνιο είναι πλέον μια πραγματικότητα. Το μνημόνιο, όμως, είναι ένας καταστατικός χάρτης, οι κατευθυντήριες γραμμές του οποίου απαιτούν εξειδίκευση και τις βέλτιστες πρακτικές εφαρμογής. Κάθε στόχος που πρέπει να εκπληρωθεί μπορεί να αντικατασταθεί μόνο με ανάλογης αποδοτικότητας πρόνοιες. Ο τρόπος που θα εφαρμοστεί η συμφωνία σχετίζεται με το αν θα υπάρχει ή όχι ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα που θα στοχεύει αφενός στον πολλαπλασιασμό των επενεργειών των θετικών σημείων και αφετέρου στη δημιουργία αντισταθμίσεων και αντιρροπήσεων στα αρνητικά μέτρα της συμφωνίας.

Οι πολιτικές της Ε.Ε. καθυστέρησαν δραματικά να λάβουν την απόφαση στήριξης του ευρώ και των χωρών που επλήγησαν από την οικονομική κρίση και επιπλέον, όταν ελήφθησαν, ήταν μονομερώς υπέρ των πολιτικών δημοσιονομικής εξυγίανσης και όχι πολιτικών ανάπτυξης και όπου εμφανίστηκαν πολιτικές ανάπτυξης εμφανίζονται κατ' αντιπαράθεση με τις πολιτικές της Ε.Ε. και κυρίως της Γερμανίας.

Μέσα στο φθινόπωρο θα πρέπει να ανοίξουν τα μεγάλα ζητήματα του ασφαλιστικού και των εργασιακών με στόχο την προστασία των εργασιακών σχέσεων και των δυνάμεων της εργασίας και τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού με δίκαιο και αλληλέγγυο τρόπο, για εμάς και τις επόμενες γενιές.

Το ζήτημα της οριστικής διευθέτησης του χρέους και της βιωσιμότητάς του, που, επιτέλους, και το ΠΑΣΟΚ αναγνωρίζει ότι δεν είναι βιώσιμο, αποτελεί σημείο καμπής, αφού θα κλείσει το μάτι στις αγορές και θα πείθει ότι η χώρα μπορεί να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της.

Η δέσμευση για ένα νέο ελληνικό πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης, που είναι η μόνη οδός διεξόδου από την κρίση και θα αντιμετωπίσει την ανεργία.

Απαραίτητο για όλα τα παραπάνω είναι ένα σαφές και συνεκτικό σχέδιο δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων που θα αντιμετωπίσει τις συσσωρευμένες παθογένειες των τελευταίων σαράντα χρόνων, θα κάνει τη χώρα ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος και θα αποτελέσει εχέγγυο για τη μη επανάληψη των λαθών που μας οδήγησαν στην κατάρρευση.

Το πολιτικό μας σχέδιο για την έξοδο της χώρας από την κρίση συνδέεται με τον αγώνα για αλλαγή των πολιτικών στην Ε.Ε. Η αποχώρηση των αντιευρωπαϊστών/αριστεριστών από τον ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι πρεσβεύουν το σχέδιο επιστροφής σε εθνικό νόμισμα –ένα σχέδιο που ο συντηρητικός Σόιμπλε μας το πρόσφερε με «προίκα», με καλύτερους, δηλαδή, όρους απ' ό,τι οι εγχώριοι θιασώτες του–, καθιστά τον ΣΥΡΙΖΑ το κόμμα της ευρωπαϊκής Αριστεράς στην Ελλάδα.

Επιτακτική προβάλλει η ανάγκη εναλλακτικού σχεδίου για την Ευρώπη και αυτό μπορεί να εκπονηθεί και να υλοποιηθεί μόνο μέσω του απεγκλωβισμού της σοσιαλδημοκρατίας από τη Δεξιά, το σχέδιο της οποίας είναι το σχέδιο του νεοφιλελευθερισμού. Η σημασία απεγκλωβισμού του ενδιάμεσου χώρου από τη Δεξιά είναι το ίδιο σοβαρή σε όλη την Ευρώπη. Και ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βοηθήσει σε αυτή την απεμπλοκή. Σε ευρωπαϊκό και εγχώριο πεδίο συγκρούονται σήμερα δύο αντίπαλα σχέδια: η πολιτική λιτότητας και η πολιτική ανάπτυξης.

Το πραγματικό δίλημμα των εκλογών είναι Αριστερά ή Δεξιά, με ό,τι και ιστορικά σημαίνουν αυτές οι λέξεις: Η πρώτη θέση και με διαφορά είναι δεδομένη για τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει αυτοδυναμία και αν θα σχηματιστεί αριστερή κυβέρνηση. Υπάρχουν δύο διαφορετικά σχέδια, δύο κόμματα διεκδικούν την πρώτη θέση. Και ο καθένας προσερχόμενος στην κάλπη οφείλει να απαντήσει στο ποιος επιθυμεί να διαχειριστεί όλα τα παραπάνω διακυβεύματα της επόμενης μέρας.

Με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, όπως και το διαφαινόμενο αποτέλεσμα της 20ής Σεπτεμβρίου, αδήριτη παραμένει η ανάγκη αλλαγής των πολιτικών που άσκησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, οι οποίες οδήγησαν στην κατάρρευση της χώρας. Αυτή η ανάγκη αλλαγής οφείλει να πραγματοποιηθεί με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας, που να συσπειρώνει αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις, που να το καθιστά ρεαλιστικό. Στις 25 Ιανουαρίου βρέθηκε με την ψευδαίσθηση ότι η Ευρώπη θα υποχωρήσει, για να καταλάβει ότι απαιτείται ένα γειωμένο και συνεκτικό σχέδιο για τη χώρα.

Για να ολοκληρωθεί το νέο αφήγημα για την Αριστερά, την Ευρώπη κα την Ελλάδα, οφείλει, εκτός από όραμα, να έχει και ρεαλισμό.

 

Operation garden

Η Πρωτοβουλία Έτος Κύπρου να εξελιχθεί σε κίνημα πολιτών. - Άρθρο στην κυπριακή εφημερίδα "Πολίτης"

Η Πρωτοβουλία Έτος Κύπρου να εξελιχθεί σε κίνημα πολιτών
Της Μαρίας Γιαννακάκη, Προέδρου της Πρωτοβουλίας


Το καλοκαίρι του 2014, συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από τα γεγονότα του μαύρου Ιούλη του 1974. Γεγονότα που τραυμάτισαν τη δημοκρατία και ακρωτηρίασαν την ελευθερία. Το πραξικόπημα, που από κοινού οργάνωσαν η ΕΟΚΑ Β΄ και η Χούντα, αποτελεί ντροπή για την ιστορία του Ελληνισμού και τον πολιτισμό μας και έδωσε την πρόφαση στην Τουρκία, κατά παράβαση κάθε κανόνα του Διεθνούς Δικαίου, να εισβάλει στο νησί.
Οι συνομιλίες, για μία ακόμη φορά είχαν παγώσει, ενώ το Κυπριακό στην Ελλάδα παρέμενε μόνο τυπικά πρώτο στην διπλωματική ατζέντα της χώρας. Ακριβώς τότε, δεκάδες προσωπικότητες "του ευρύτερου πολιτικού φάσματος, του πνευματικού κόσμου, του χώρου της Αυτοδιοίκησης, στελέχη συνδικαλιστικών, φιλειρηνικών και άλλων κοινωνικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα" συνυπέγραψαν τη Διακήρυξη και το πρόγραμμα Δράσης της Πρωτοβουλίας για το "Έτος Κύπρου 2014".
Η Πρωτοβουλία Έτος Κύπρου 2014 έχει ως στόχο της την ανάδειξη, μέσω μίας σειράς εκδηλώσεων και παρεμβάσεων, της ουσίας του Κυπριακού και τη δημιουργία ενός νέου διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης για το λαό της Κύπρου στο σύνολό του, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους.
Τη Διακήρυξη έχουν ήδη υπογράψει δεκάδες προσωπικότητες του ευρύτερου πολιτικού φάσματος, του πνευματικού κόσμου, του χώρου της Αυτοδιοίκησης, στελέχη συνδικαλιστικών, φιλειρηνικών και άλλων κοινωνικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Έχει ήδη αγκαλιαστεί από πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, τόσο στην Τουρκία, όσο και διεθνώς. Φιλοδοξούμε να εξελιχθεί σε κίνημα πολιτών.
Έχει κατορθώσει να ενώσει, τόσο ανθρώπους που δραστηριοποιούνται δεκαετίες στο πλαίσιο της επικοινωνίας και της συμφιλίωσης των δύο κοινοτήτων, όσο και πολίτες που πρόσφατα συνειδητοποίησαν ότι ο δρόμος της ειρήνης περνά μόνο μέσα από τον δρόμο της ειρηνικής συνύπαρξης, της ανάδειξης των στοιχείων που ενώνουν τις δύο κοινότητες και της επίλυσης, με πνεύμα σύνθεσης, των όποιων αντιθέσεων δημιουργήθηκαν στην πορεία.
Σε ό,τι αφορά το πρόγραμμα δράσης, σχεδιάζουμε να διεθνοποιήσουμε την πρωτοβουλία σε συνεργασία και με φορείς του ελληνισμού της διασποράς και διεθνείς φιλειρηνικές οργανώσεις (επίδοση της διακήρυξης και των προτάσεών τους στα μόνιμα μέλη του Σ.Α. του ΟΗΕ, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, στον ΟΑΣΕ, στην Ε.Ε. κ.α.).
Πάντα με εντυπωσίαζε η φράση «Δεν ξεχνώ», τόσο χιλιοειπωμένη, χιλιογραμμένη και χιλιοακουσμένη και στις δύο γλώσσες. Ναι, η μνήμη είναι αναγκαία και πολύτιμη, όμως είναι ουσιαστική μόνο όταν χρησιμοποιείται ως οδηγός αποφυγής λαθών και όχι ως εργαλείο διατήρησης παθών που οδήγησαν στον όλεθρο.
Το «Έτος Κύπρου», λοιπόν, μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία και για την εξαγωγή πολύτιμων διδαγμάτων για τις βαρύτατες ευθύνες των «υπερπατριωτών» στην Ελλάδα και την Κύπρο για τη συνεχιζόμενη κυπριακή τραγωδία. Διότι, όπως έλεγε ο Μακάριος επιστρέφοντας από την αναγκαστική αυτοεξορία του τον Δεκέμβριο του 1974: «Τάσεις σωβινιστικαί παρωχημένων εποχών ή οιασδήποτε φύσεως προκαταλήψεις, ούτε τους Ελληνοκυπρίους ούτε τους Τουρκοκυπρίους ωφελούν», προσθέτοντας ότι «η σκληρά πείρα του παρελθόντος πρέπει να είναι διδάσκαλος δι' αμφοτέρας τας πλευράς».
Οι εξελίξεις στις συνομιλίες μας γεμίζουν ελπίδα, παρόλο που τα χρόνια που πέρασαν και που κατέστησαν το Κυπριακό ένα από τα πιο δυσεπίλυτα ζητήματα της Διεθνούς κοινότητας, καθιστούν καχύποπτους και τους πλέον αισιόδοξους.
Ελπίζω η επόμενη συνάντησή μας να συμπέσει με τη διευθέτηση του εθνικού ζητήματος στο πνεύμα της τελικής πράξης του Ελσίνκι, με λύση δίκαιη και λειτουργική στο πλαίσιο μιας διζωνικής, δικοινοτικής Ομοσπονδίας που θα κατοχυρώνει μια διεθνή προσωπικότητα, μια αδιαίρετη κυριαρχία και μια ιθαγένεια.

 

11693199 880572315369663 1365534033 n

Μεταναστευτικό: άμεσα βήματα, μεσοπρόθεσμες λύσεις και μακρόπνοες πολιτικές. - Άρθρο στο tvxs.gr

Η μετανάστευση είναι φαινόμενο σύμφυτο με τον άνθρωπο στην παγκόσμια ιστορία. Συνηθίζω μάλιστα να λέω ότι η πρώτη μετανάστρια στην Ευρώπη ήταν η γυναίκα από την Αφρική που ήρθε στην ήπειρό μας έχοντας στην κοιλιά της τον πρώτο Ευρωπαίο.
Στην Ελλάδα η μετανάστευση μέχρι το 1989 ήταν εντελώς περιφερειακό φαινόμενο, όπως φαίνεται και από την απογραφή του 1981. Έως τότε, ήταν απόρροια, κυρίως, διακρατικών σχέσεων και συμφωνιών, και αφορούσε πολύ συγκεκριμένες επαγγελματικές κατηγορίες. Μετά το 1991 και τις αλλαγές που συνέβησαν στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, η Ελλάδα βρέθηκε εντελώς ανέτοιμη κοινωνικά και νομοθετικά να υποδεχθεί τα μεταναστευτικά κύματα.
Η πρώτη νομοθετική απόπειρα να αντιμετωπιστεί η νέα πραγματικότητα γίνεται το 1998, με νόμο που κυρίως στοχεύει στην καταγραφή των μεταναστών. Παράλληλα βρίσκουμε άρθρα που αφορούν στη μετανάστευση διάσπαρτα σε Νόμους της εποχής όπου ο νομοθέτης αποτυπώνει την άποψη που κυριαρχούσε τότε στην ελληνική κοινωνία «Οι μετανάστες έχουν έρθει να δουλέψουν κάποια χρόνια και μετά θα φύγουν για την πατρίδα τους». Βέβαια αυτή η αντίληψη δεν χαρακτήριζε μόνο την Ελλάδα αλλά και πολλές άλλες χώρες με κυριότερη τη Γερμανία που τους αποκαλούσε μέχρι πριν μερικά χρόνια Gastarbeiter. Όπως κάποτε είπε ο Con Bendit οι άνθρωποι αυτοί ήταν όμως "guests who stayed too long" και έτσι η Γερμανία προχώρησε σε πολιτικές ενσωμάτωσης .Όπως σε πολλά ζητήματα στη χώρα μας, δεν υπήρξε πολιτική πρόληψης και οργανωμένης αντιμετώπισης. Αντίθετα υπήρξε συστηματική αγνόηση της πραγματικότητας, αδιαφορία με συνέπεια τη διαμόρφωση μιας "ζούγκλας" με θύματα τους μετανάστες ως αντικείμενα εκμετάλλευσης και την κοινωνία ολόκληρη να βιώνει την ανασφάλεια, το φόβο, τις συνέπειες της παράνομης ύπαρξης ανθρώπων. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για αριθμούς αν δεν δούμε ποια πολιτική πρέπει να εφαρμόσουμε. Η Ελλάδα αποτελεί πύλη εισόδου προς την Ευρώπη και ως χώρα μέλος της ΕΕ εφαρμόζει την συμφωνία Δουβλίνο ΙΙ.
Απαιτείται άμεση αναθεώρηση, που θα συμβάλλει σημαντικά στην βελτίωση των συνθηκών που επικρατούν στην Ελλάδα καθώς το μεταναστευτικό πρόβλημα είναι πρωτίστως ευρωπαϊκό, αλλά το επωμίζεται κυρίως η ελληνική πλευρά, λόγω της γεωγραφικής της θέσης. Τα ελληνοτουρκικά σύνορα, αποτελούν ένα από τα κύρια σημεία της παράνομης διέλευσης των συνόρων στην Ευρώπη οπότε η συνεργασία με την Τουρκική πλευρά είναι υψίστης σημασίας για την εξεύρεση κοινής λύσης. Από την άλλη οι όποιες συζητήσεις στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν αναβληθεί λόγω μη συναίνεσης των κρατών-μελών.
Η Ελλάδα, σε συνεργασία με τις υπόλοιπες χώρες τις Ευρώπης που αντιμετωπίζουν ανάλογα ζητήματα, πρέπει να επιδιώξει τη διαμόρφωση μιας ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής, που θα δίνει έμφαση στις παρεμβάσεις εκείνες που θα επιτρέψουν στους κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας να μείνουν στον τόπο τους, αλλά και θα παρέχει όλους τους αναγκαίους πόρους για την εγκατάσταση, τη διατροφή και την υγειονομική φροντίδα των μεταναστών, μέχρις ότου μπορέσουν να ενταχθούν δημιουργικά στην κοινωνία. Παράλληλα θα πρέπει να προβλέπεται ο επιμερισμός του βάρους της μετανάστευσης σε όλη την Ευρώπη, με κριτήρια τον πληθυσμό και το κατά κεφαλήν εισόδημα κάθε χώρας. Να ενισχύει τη φύλαξη των συνόρων με την ουσιαστικότερη και μονιμότερη συνδρομή της ΕΕ. Να νομιμοποιήσει όλους τους μετανάστες που πληρούν τις προϋποθέσεις νομιμοποίησης. Να εξετάζει γρήγορα τις αιτήσεις όσων ζητούν άσυλο με κριτήρια αντικειμενικά, όπως προβλέπουν οι διεθνείς ρυθμίσεις και να παρέχει άσυλο σε όσους πραγματικά το δικαιούνται εφοδιάζοντάς τους με τα απαραίτητα νομιμοποιητικά έγγραφα και παρέχοντάς τους όλα τα συναφή δικαιώματα. Πράγμα που σημαίνει ουσιαστική αξιοποίηση των υπαρχόντων κονδυλίων (που προϋποθέτει συνεκτικό και μακρόπνοο εθνικό σχέδιο) και περισσότερο ανθρώπινο δυναμικό. Να επαναπροωθήσει τους παράτυπους μετανάστες στις χώρες προέλευσής τους με σεβασμό πάντα των δικαιωμάτων τους. Για την διασφάλιση της τήρησης των προβλεπομένων από τις Συνθήκες απαραίτητη είναι η εμπλοκή του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης. Να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε οι μετανάστες που διαμένουν νόμιμα στην Ελλάδα να μπορέσουν να ενταχθούν ομαλά στην ελληνική κοινωνία, μέτρα συμβατά με τη Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και τα ισχύοντα σε χώρες της Ε.Ε. Απαγορευτικές διατάξεις, οι οποίες περιστέλλουν ή και εξαφανίζουν τα δικαιώματα μας βρίσκουν αντίθετους. Αντίθετους μας βρίσκουν και διατάξεις που υποβαθμίζουν τα αντικειμενικά τυπικά κριτήρια – χρόνια παραμονής, εργασίας, κοινωνικής ασφάλισης – υπέρ αδιευκρίνιστων, όσο και επικίνδυνων «υποκειμενικών» αξιολογήσεων.
Πρέπει να κατοχυρωθεί θεσμικά το δικαίωμα στην οικογενειακή επανένωση στη χώρα υποδοχής, ειδικά σε περιπτώσεις όπου η χώρα προέλευσης είναι σε εμπόλεμη κατάσταση ή έχει καταδικαστεί για παραβιάσεις κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατ' επανάληψη.
Τα παραπάνω είναι μερικές από τις θεσμικές πρωτοβουλίες που πρέπει να αναληφθούν άμεσα, εκτός αυτών που ήδη υπάρχουν, οι οποίες πρέπει να αναβαθμιστούν δραστικά, όπως η διευκόλυνση της άσκησης λατρευτικών καθηκόντων κάθε θρησκείας, τα προγράμματα γλωσσικής επιμόρφωσης, κ.ά.
Οι θεσμικές αλλαγές και τα διοικητικά μέτρα αρκούν για να λύσουν ένα τόσο πολύπλοκο και πολυπαραγοντικό ζήτημα, όπως το μεταναστευτικό; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.
Το ζήτημα της παροχής κοινωνικής παιδείας και καλλιέργειας στην Ελλάδα είναι κομβικής σημασίας. Οφείλουμε, και έχουμε ήδη καθυστερήσει, να προβούμε σε ενέργειες όχι μόνο επιμόρφωσης, αλλά ιδιοποίησης, ειδικά στους νέους, των εννοιών της κοινωνικής αλληλεγγύης, του ανθρωπισμού, της κατανόησης, της βαθύτερης γνώσης του «άλλου» και της αποβολής στερεοτύπων. Έχουμε χρέος να μεταφέρουμε στους συμπολίτες μας πως σε μια κοινωνία η διαστρωμάτωση δεν μπορεί να εξαρτάται από τη γεωγραφική προέλευση ενός ανθρώπου ή μιας ομάδας ανθρώπων, αλλά από τις δεξιότητες και τη δυνατότητα κοινωνικής προσφοράς του καθενός. Η ανθρώπινη ύπαρξη, καθολικά και παγκοσμίως, δεν υπόκειται σε διακρίσεις τύπου νόμιμη ή παράνομη, ανώτερη ή κατώτερη, τα δικαιώματα του καθενός ξεχωριστά και των ανθρώπων συνολικά είναι κατάκτηση πολύτιμη, που επήλθε μετά από αιώνες κοινωνικής εξέλιξης και προόδου.
Πρέπει να ληφθεί υπόψη η ανάγκη της Ευρώπης να καλύψει το δημογραφικό κενό ενός πληθυσμού με έντονη γήρανση. Για ίδιους λόγους που πχ Γαλλία και Γερμανία αφομοίωσαν/ενσωμάτωσαν πολύ μεγάλους μεταναστευτικούς πληθυσμούς μετά τους, και δημογραφικά, καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους (και σήμερα το ένα τρίτων των "Γάλλων"/"Γερμανών" που η υφήλιος γνωρίζει είναι μετανάστης ή γόνος μεταναστών από Πολωνία, Ιταλία, Πορτογαλία, Τουρκία, Αλβανία/Κόσοβο, και σε ολοένα μεγαλύτερο αριθμό χώρες από άλλες ηπείρους) καλείται σήμερα όλη η Ευρώπη να ενσωματώσει (και όχι αφομοιώσει) προγραμματισμένα και με καθορισμένη μακρόπνοη πολιτική εκατομμύρια μετανάστες.
Η μετανάστευση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με όρους φυσικών καταστροφών, αλλά με όρους ανθρωπιστικής κρίσης που απαιτεί σύμπραξη όλων των εμπλεκομένων προκειμένου να βρεθεί λύση βιώσιμης και αξιοπρεπούς διαχείρισης.

 

orthia new - Copy

Η ΔΗΜΑΡ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. - Άρθρο στο tvxs.gr

Με έχει εντυπωσιάσει το μέγεθος της αντιπαράθεσης ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα του ΣΥΡΙΖΑ. Υπερβαίνει ακόμη και την αντιπαλότητα δύο εχθρικών μεταξύ τους κομμάτων, μπροστά σε εκλογές.

Η Ζ. Κωνσταντοπούλου μιλά για πραξικόπημα που εξελίσσεται. Ο Γ. Μηλιός λέει πως η κυβέρνηση προσχωρεί σε θατσερική πολιτική. Ο Ρ. Ρινάλντι μιλά για μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ. Και από την άλλη, ο Αλ. Τσίπρας δηλώνει πως το εναλλακτικό αριστερό σχέδιο του Π. Λαφαζάνη είναι το σχέδιο Σόιμπλε (προσωπικά αν και το πιστεύω απολύτως αυτό το τελευταίο, δεν θα τολμούσα να το πω δημοσίως, τόσο βαρύ είναι). Για να απαντήσει η πλευρά Λαφαζάνη πως προκαλούν θλίψη οι δηλώσεις Τσίπρα.

Και ενώ λοιπόν εξελίσσεται ο εμφύλιος πόλεμος στον ΣΥΡΙΖΑ που οφείλεται στο γεγονός ότι ο Αλ. Τσίπρας ήρθε σε συμφωνία με την Ευρώπη, η ηγετική ομάδα του κόμματός μας λειτουργεί σα να είχε έρθει ο πρωθυπουργός σε ρήξη με την Ευρώπη (μήπως αυτό επιθυμούσε για να δικαιωθούν οι προβλέψεις της στο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ;). Έγραψε στις 23/7 ο Γ. Σιακαντάρης (που ανήκει στην ηγετική ομάδα της ΔΗΜΑΡ): «Ναι, ο κ. Τσίπρας θα πετύχει, κλέβοντας με ένα ακόμη ριφιφί τη χώρα από την Ευρώπη»… Εδώ η λογική σηκώνει τα χέρια.

Όπως γράφει ο Μιχ. Σαμπατακάκης στο πρόσφατο άρθρο του «Η ηγετική ομάδα της ΔΗΜΑΡ, γνωρίζοντας ότι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν τους παίζουν και με το λογικό ενδιαφέρον επιβίωσης σε εκλογές, εκτίμησαν ότι το μέλλον τους είναι στην κεντροαριστερά. Αυτό το επένδυσαν στο συνέδριο με την άποψη ότι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπάρξουν εξελίξεις».

Ο Θ. Θεοχαρόπουλος στην πρώτη συνέντευξη που έδωσε μετά την εκλογή του (Εφημερίδα των Συντακτών 9/6) δήλωνε πως δεν υπάρχουν περιθώρια συνεννόησης με τον  ΣΥΡΙΖΑ, γιατί δεν διαφαίνεται πως θα έρθει σε ρήξη με τον αριστερισμό (παρόμοιος ήταν και ο τίτλος της συνέντευξης). Ο Θ. Θεοχαρόπουλος έπεσε έξω. Και αυτό δε θα ήταν πρόβλημα, αν δεν ήταν Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ. Παγίδευσε έτσι τη ΔΗΜΑΡ σε έναν μονομερή προσανατολισμό προς το ΠΑΣΟΚ, προς ένα κόμμα δηλαδή που η κοινωνία θεωρεί τοξικό και που θα δώσει απλώς τη μάχη του 3%. Το αστείο μάλιστα είναι πως, από ό,τι φαίνεται, το ΠΑΣΟΚ σήμερα δεν ενδιαφέρεται για τα στελέχη της ηγετικής ομάδας της ΔΗΜΑΡ, ενδιαφερόμενο για τη συσπείρωση του «όλου ΠΑΣΟΚ» (στις εκλόγιμες θέσεις μιας εκλογικής λίστας του, προηγούνται προφανώς, συνωστιζόμενοι μεταξύ τους, περί τους 100 πρώην Υπουργοί του ΠΑΣΟΚ και άρα πού να υπάρξει χώρος για άλλους).

Οι εξελίξεις στην πολιτική-κομματική γεωγραφία της χώρας και ιδιαίτερα της Αριστεράς θα είναι ραγδαίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως οδηγείται σε διάσπαση, απαλλασσόμενος από το αριστερίστικο-αντιευρωπαϊκό κομμάτι του. Αυτό θα οδηγήσει πιθανά σε εκλογές, που απ’ ό,τι φαίνεται θα τις κερδίσει ο Αλ. Τσίπρας. Η σημερινή κυβέρνησή του έχει έρθει σε συμφωνία με την Ευρώπη και η επόμενη κυβέρνησή του καλείται να την εφαρμόσει. Καλείται δηλαδή να ασκήσει μεταρρυθμιστικές πολιτικές . Δεν ξέρω αν θα μπορέσει. Όμως αυτό είναι το γήπεδο της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Διατηρούμε στο σύνολό της την κριτική που έχουμε ασκήσει στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση από σκοπιά ευρωπαϊκή, μεταρρυθμιστική, αριστερή ανανεωτική. Η κριτική μας αυτή έχει σχέση με την πολυετή εμφανή αμφιθυμία του ΣΥΡΙΖΑ προς την Ευρώπη.

Αν όμως, όπως φαίνεται, ο ΣΥΡΙΖΑ προσγειωθεί στην Ευρώπη, τότε είναι φανερό ότι θα μας βρει και εμάς εκεί, γιατί κατοικούμε σε αυτήν από παλιά.

 

παρλ 1

top banner par-2

 
Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά