Αρθρογραφία

Άτολμη και καταστροφική για το περιβάλλον η πολιτική της ΕΕ για την ενέργεια: άρθρο στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία

Η προστασία του περιβάλλοντος δεν κοστίζει. Συμφέρει

 

Τα τελευταία τρία χρόνια, οι Σύνοδοι Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν -και όχι αδίκως- μονοθεματικές: η οικονομική κρίση, τα δημοσιονομικά προβλήματα μεγάλου αριθμού κρατών μελών, οι προσπάθειες σωτηρίας του ευρώ και η επιβίωση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος μονοπωλούσαν τις συναντήσεις των Ευρωπαίων ηγετών.
Η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκή Ένωσης, παράλληλα με τα θέματα της πάταξης της φοροδιαφυγής και των τραπεζών, είχε στην Ημερήσια Διάταξή της και ένα θέμα που για μια ακόμα φορά δυστυχώς, πέρασε σχεδόν απαρατήρητο από την πλειονότητα των ΜΜΕ, το θέμα της ενέργειας. Ελπιδοφόρο νέο αφού μετά την υιοθέτηση της πράσινη Βίβλου το 2006 και το «πακέτο κλίμα/ενέργεια» του 2009, τα ζητήματα της ενέργειας είχαν παραγκωνιστεί λόγω της κρίσης.
Γρήγορα οι ελπίδες διαψεύσθηκαν: Η Σύνοδος Κορυφής υπογράμμισε την ανάγκη μείωσης της εξάρτησης της ΕΕ από την εισαγωγή ενέργειας και τόνισε τη σημασία της ολοκλήρωσης της εσωτερικής αγοράς ενέργειας και της ανάπτυξης των δικτύων, με σκοπό να μπει τέλος μέχρι το 2015 στην απομόνωση ορισμένων κρατών-μελών από τα ευρωπαϊκά δίκτυα φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας. Τέλος, ανακοίνωσε σειρά θεματικών συναντήσεων τους επόμενους μήνες προκειμένου να επιτευχθεί «η οικονομική ανάπτυξη και η ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα».
Πρόκειται για μία πρώτη και άτολμη προσπάθεια να υπάρξει ένας συντονισμός της Ένωσης σε αυτό το πεδίο. Έχει γίνει πλέον συνείδηση ότι η έλλειψη του του συντονισμού έχει καταδικάσει την ΕΕ αφ' ενός να υστερεί σε σχέση με τους υπόλοιπους διεθνείς παίχτες και αφ' ετέρου την έχει καταστήσει απολύτως εξαρτώμενη από τις εισαγωγές. Κοινή είναι η πεποίθηση ότι η Ένωση θα μπορούσε να αναπτύξει και να ενθαρρύνει τις ανταλλαγές μεταξύ των εταίρων μέσα από ένα καλά οργανωμένο, ισορροπημένο και συμπληρωματικό πρόγραμμα ανάπτυξης, το οποίο θα λάμβανε υπόψη του τις οικιακές ανάγκες, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, θα υλοποιούσε την χιλιοεξαγγελμένη ενεργειακή μετάβαση και θα στηριζόταν σε οικολογικές βάσεις.
Δυστυχώς, το κοινό ανακοινωθέν που ακολούθησε δεν αφήνει αμφιβολίες για το πώς οι 27 ηγέτες αντιλαμβάνονται το ζήτημα της ενέργειας: «οι τιμές και το υψηλό κόστος της ενέργειες επιδρούν αρνητικά στην ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα». Παράλληλα τα κράτη μέλη καλούνται να ανταποκριθούν σε τέσσερις προκλήσεις:
• την πλήρη απελευθέρωση της εσωτερικής αγοράς ενέργειας,
• την πραγματοποίηση της διασύνδεσης των αγορών,
• την διασφάλιση ενός σταθερού και προβλέψιμου πλαισίου με σκοπό την διευκόλυνση των επενδύσεων και
• την δημιουργία ενεργειακών δομών εντός και εκτός ευρωπαϊκών συνόρων.
Οι κυβερνήσεις έδωσαν μάχη, και τα κατάφεραν, η επιλογή των πηγών ενέργειας να είναι εσωτερική αρμοδιότητα, δηλαδή να μπορεί το κάθε κράτος μέλος να αποφασίσει αν θα χρησιμοποιήσει πυρηνική ενέργεια, άνθρακα ή πετρέλαιο και αέριο από σχιστόλιθο, ακόμη και αν η συζήτηση για τα προϊόντα από σχιστόλιθο διχάζουν την ευρωπαϊκή επιστημονική κοινότητα. Ήδη στις ΗΠΑ, ο μύθος της «επανάστασης του σχιστόλιθου» έχει χάσει προ πολλού την αίγλη του: τεράστιο κόστος εξόρυξης σε σχέση με τις τιμές πώλησης χωρίς να κάνουμε λόγο για τις αδυναμίες σε επίπεδο περιβαλλοντικών ρυθμίσεων και επιπτώσεων στην υγεία. Τα κράτη μέλη έκλεισαν τα αυτιά τους στις αντίθετες φωνές που ακούγονται από την Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τις Οργανώσεις για το Περιβάλλον.
Πόσο μακρινή φαντάζει η Πράσινη Βίβλος της Επιτροπής για τους κλιματικούς στόχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης έως το 2030...
Οι ενεργειακές ανάγκες και επάρκεια περιθωριοποίησαν πλήρως τις πολιτικές ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Μόνο μία αναφορά στο περιβάλλον στο τελικό κείμενο και αυτή συνδεδεμένη με το διακύβευμα της οικονομίας. Η αειοφορία, ως συστατικό στοιχείο της ανάπτυξης, λησμονήθηκε και παραπέμφθηκε στις καλένδες.

Μία βιώσιμη, ανταγωνιστική και αειφόρος ενεργειακή πολιτική δεν μπορεί ποτέ να ιδωθεί ξέχωρα από το περιβάλλον και τις επιπτώσεις σε αυτό. ΕΕ και εθνικές κυβερνήσεις πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η υιοθέτηση της άποψης «φτηνή ανάπτυξη» της οποίας τα αποτελέσματα βαραίνουν στο παρόν και στο μέλλον, έχει εξαντλήσει τα όριά της. Με την Συνθήκη της Λισαβόνας η Ένωση εφοδιάστηκε με όλα τα απαραίτητα νομικά εργαλεία καθώς και με κείμενα που περιγράφουν περίφημα όχι μόνο το σκοπό, αλλά και τη διαδικασία και τα στάδια λήψης αποφάσεων για μία ενεργειακή πολιτική μετάβασης με στόχο την ανάπτυξη και με άξονα το σεβασμό στο περιβάλλον. Γιατί η προστασία του περιβάλλοντος δεν κοστίζει. Συμφέρει.

" Ήρθε η ώρα για την ενιαία φορολόγηση των επιχειρήσεων στην ΕΕ;" Άρθρο στο www.capital.gr.

 

Της Μαρίας Γιαννακάκη

Η ενιαία φορολόγηση των επιχειρήσεων ήταν και είναι ένας από τους βασικούς στόχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η ενιαία φορολόγηση των νομικών προσώπων αποτελούσε ζητούμενο από την εποχή της δημιουργίας της ΟΝΕ. Οι λόγοι: Η ίση μεταχείριση των εταιρειών από τα κράτη-μέλη αλλά και η ενιαία φορολόγηση που θα αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα προς την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση.

Οι πρωτοβουλίες όμως της Επιτροπής ήταν και είναι αρκετά περιορισμένες και εφαρμόζονται ανά περίπτωση. Οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, που προέκυψαν κυρίως μετά τη Συνθήκη της Λισαβόνας το 2000, λάμβαναν χώρα σε ένα περιβάλλον ανάπτυξης και ευημερίας, με αποτέλεσμα μία σημαντική καθυστέρηση. Στην παρούσα φάση, η γενικευμένη δημοσιονομική προσαρμογή αντιμετωπίζει δυσχέρειες λόγω της εκτεταμένης φοροδιαφυγής και φοροαπαλλαγής, με αποτέλεσμα το κόστος να το επιβαρύνονται οι πολίτες των χωρών-μελών.

Σε μία προσπάθεια εντοπισμού των αιτιών των παραπάνω, καθοριστικός παράγοντας για αυτήν την αρνητική εξέλιξη είναι τόσο η ίδια η δομή της ΕΕ όσο και τα ιδεώδη που την διέπουν. Η δημιουργία της ενιαίας αγοράς χτίστηκε πάνω στις αρχές της ελευθερίας των κεφαλαίων, των ανθρώπων, των αγαθών και των υπηρεσιών.

Ανεξαρτήτως, ιδεολογικού προσανατολισμού, η ελευθερία διακίνησης των τεσσάρων προαναφερθέντων στοιχείων, μπορεί να επιφέρει θετικά αποτελέσματα. Επιπλέον, σε θεωρητικό επίπεδο, υποδηλώνουν μία θεμελιακή αλλαγή για την ΕΕ, αφού την προσομοιάζουν σε μία ενιαία χώρα.

Ωστόσο, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες τέθηκαν σε ισχύ οι τέσσερις αυτές ελευθερίες, είχαν καταναγκαστικό χαρακτήρα και δεν υπήρξε επαρκής θεμελίωση ούτως ώστε να αποφευχθούν κάποιες αρνητικές πτυχές. Επίσης, το θετικό οικονομικό κλίμα που ακολούθησε τη δημιουργία του ευρώ, δημιούργησε μία σχετική αδράνεια εκ μέρους της Επιτροπής και μία σχετική απροθυμία εκ μέρους των κρατών να προχωρήσουν στις απαραίτητες ενέργειες.

Με την εμφάνιση της οικονομικής κρίσης το 2008, η ανεπάρκεια στις φορολογικές δομές σε κοινοτικό επίπεδο, ήταν πασιφανής. Επιπροσθέτως, τα προγράμματα δημοσιονομικών προσαρμογών, που εφαρμόστηκαν κυρίως στις χώρες του Νότου και την Ιρλανδία, ήταν καταδικασμένα να αποτύχουν λόγω της αδυναμίας των φοροεισπρακτικών μηχανισμών. Φυσικά η περίπτωση κάθε χώρας παρουσιάζει τα δικά της χαρακτηριστικά. Οι περιπτώσεις της Ιρλανδίας και της Κύπρου διαφέρουν σημαντικά από την περίπτωση της Ελλάδας, αλλά σε όλες αυτές υπάρχει έντονο το χαρακτηριστικό του φαινομένου, ως αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων.

Η απουσία ενός ολοκληρωμένου θεσμικού πλαισίου για το θέμα, είχε ως αποτέλεσμα την παρατήρηση του φαινομένου "free-riding", όπου κάποιες χώρες χρησιμοποιούσαν χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές και άλλα συναφή μέσα για να προσελκύσουν ξένα κεφάλαια. Ενδεικτικά αναφέρεται η διαφορά του ΑΕΠ από το Ακαθάριστο Διαθέσιμο Εισόδημα, ως ποσοστό του ΑΕΠ. Ο συγκεκριμένος δείκτης αποτελεί μία ένδειξη αναφορικά με την ύπαρξη θυγατρικών που μεταφέρουν ποσά που παράχθηκαν σε μία χώρα, στην μητρική εταιρεία που έχει έδρα στην αλλοδαπή. Στο διάστημα 2000-2012, ο μέσος όρος για την Ιρλανδία είναι 16,2% και για την Κύπρο 3,35%, όταν για τις υπόλοιπες χώρες ο δείκτης βρίσκεται κοντά στην μονάδα.

Εκτός όμως από τον ανταγωνισμό των κρατών, κάποιες επιχειρήσεις, εκμεταλλεύονται το ασαφές ή διακριτό φορολογικό καθεστώς των κρατών-μελών και φοροαποφεύγουν, αποκρύπτοντας κέρδη από τις φορολογικές αρχές. Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της στρατηγικής, είναι η εκμετάλλευση του εθνικού κράτους με το πιο χαλαρό φορολογικό πλαίσιο. Προσανατολίζοντας την παραγωγή τους, τουλάχιστον εικονικά μέσω θυγατρικών, στην συγκεκριμένη χώρα, φορολογούνται χαμηλότερα, χωρίς να υπάρχει υστέρηση στις πωλήσεις.

Επίσης, η έλλειψη ενιαίου ευρωπαϊκού πληροφοριακού συστήματος για τον έλεγχο των διασυνοριακών συναλλαγών, δίνει ώθηση στο φαινόμενο "carousel", κατά το οποίο οι επιχειρήσεις εκδίδουν εικονικά τιμολόγια πωλήσεων σε άλλες χώρες, ενώ πωλούν τα προϊόντα τους εγχώρια, με αποτέλεσμα την μη καταβολή του ΦΠΑ στην χώρα στην οποία έχουν έδρα. Σε ακόμα πιο ακραίες περιπτώσεις παρατηρείται η διπλή μη φορολόγηση, με αποτέλεσμα η εταιρεία να μην φορολογείται σε καμία από τις δύο χώρες στις οποίες δραστηριοποιείται. Να σημειωθεί ότι η έλλειψη ενός κοινοτικού φορολογικού μητρώου αποτελεί εμπόδιο και στην ελεύθερη κυκλοφορία των ανθρώπων εντός ΕΕ, ενώ η ελευθερία κίνησης κεφαλαίου σε συνδυασμό με τα ανομοιογενή φορολογικά καθεστώτα έχει ως αποτέλεσμα την αδυναμία φορολόγησης μεγαλοκεφαλαιούχων υπό την απειλή μετακίνησης της περιουσίας τους σε χώρα με χαλαρότερο φορολογικό καθεστώς.

Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι η εκτεταμένη φοροδιαφυγή των επιχειρήσεων, η οποία, βάσει στοιχείων της Επιτροπής, αγγίζει το 1 τρισ. ευρώ ετησίως. Το ποσό είναι ιδιαιτέρως μεγάλο που συνεπάγεται την περαιτέρω επιβάρυνση των Ευρωπαίων πολιτών.

Για την αντιμετώπιση του φαινομένου, η Επιτροπή έχει αναλάβει, με μεγάλη καθυστέρηση, μια σειρά πρωτοβουλιών. Συγκεκριμένα προωθούνται μέτρα για την αντιστοίχιση των συναλλαγών σε διακρατικό επίπεδο, ούτως ώστε να αντιμετωπιστεί η διπλή μη φορολόγηση, ενιαίο πληροφοριακό σύστημα για την επίτευξη αποτελεσματικού ελέγχου για τη φοροδιαφυγή, καθώς και η συνεργασία και ο συντονισμός με τρίτες χώρες που θεωρούνται κατεξοχήν "φορολογικοί παράδεισοι", όπως το Λίχτενσταϊν. Επιπλέον προωθείται ο συντονισμός σε θέματα φορολογικής πολιτικής των κρατών-μελών, αν και στο συγκεκριμένο ζήτημα, δεν αναμένονται σημαντικά αποτελέσματα λόγω της αρχής της επικουρικότητας και της αναλογικότητας.

Υπάρχει ανάγκη για την ευόδωση των συγκεκριμένων πρωτοβουλιών για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος αφορά τις υφιστάμενες συνθήκες όπου οι Ευρωπαίοι πολίτες καλούνται να επωμιστούν φορολογικά βάρη που δεν τους αναλογούν με αποτέλεσμα να μην υπάρχει φορολογική ισότητα και δικαιοσύνη. Ο δεύτερος λόγος αφορά στο ρόλο της Επιτροπής στις Ευρωπαϊκές εξελίξεις. Η διαχείριση της κρίσης σε διακρατικό επίπεδο την έχει περιορίσει σε επικουρικό θεσμό, με αποτέλεσμα να υπερτονίζονται τα εθνικά χαρακτηριστικά, που αποτελούν απειλή για την συνοχή της ευρωζώνης.

Η αντιστοίχηση των συναλλαγών σε διακρατικό επίπεδο, η χωρίς καθυστέρηση συμφωνία με τους «φορολογικούς παραδείσους» αλλά και ο συντονισμός των φορολογικών πολιτικών σε εθνικό επίπεδο είναι από τα πιο σημαντικά ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπισθούν.

 

* Η κα Μαρία Γιαννακάκη είναι βουλευτής Β΄Περιφέρειας Πειραιά της ΔΗΜΑΡ

Πηγή:www.capital.gr

http://www.capital.gr/tax/News_tax.asp?id=1811982

«Πολιτικό χρήμα: Μια συζήτηση που έπρεπε να είχε ανοίξει χθες»: άρθρο στο Παρασκήνιο

vouli 2

Με ανοιχτές τις πληγές των κομμάτων από τη σπάταλη και αδιαφανή διαχείριση των οικονομικών τους, το πολιτικό σύστημα αθροίζει έναν ακόμα παράγοντα στην απαξίωση που βιώνει τα τελευταία χρόνια.

Οι ομοιότητες με τις αιτίες που οδήγησαν και τη χώρα στη χρεωκοπία είναι παραπάνω από ορατές. Ο υπερδανεισμός, η αδιαφάνεια, τα χρέη, οι σκανδαλώδεις σπατάλες, οι μίζες των προμηθευτών, συνθέτουν ένα σκηνικό που κλονίζει περισσότερο από ποτέ την αξιοπιστία των κομμάτων, ιδιαίτερα αυτών που άσκησαν εξουσία.

Τα κόμματα αυτά από τη δεκαετία του '80 μετατράπηκαν σε υπερτροφικούς οργανισμούς, με προσωπικό που αποσπώνταν από το δημόσιο τομέα, συμμέτοχοι και διαμεσολαβητές στη νομή της εξουσίας, χωρίς τον αντίστοιχο κρατικό και κοινωνικό έλεγχο. Ευθύνες όμως, βαραίνουν κατ΄ αναλογία και τα κόμματα της αριστεράς, που επί δεκαετίες σιώπησαν εκκωφαντικά, ιδιαίτερα σε ό, τι αφορούσε στην κρατική χρηματοδότηση και τα προνόμια τους.

Η συζήτηση, αν και φουντώνει με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στο ΠΑΣΟΚ, παραμένει δυστυχώς ακόμα σε επίπεδο διαπιστώσεων, χωρίς να έχει γίνει ένα ουσιαστικό βήμα στην κατεύθυνση μιας ουσιαστικής μεταρρύθμισης. Όμως η οικονομική και πολιτική συγκυρία με την άνοδο του ακροδεξιού εξτρεμισμού, τα επώδυνα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής, οι περικοπές που υφίσταται το σύνολο της κοινωνίας, δεν αφήνουν περιθώρια για άλλον εφησυχασμό.

Διαβάστε περισσότερα: «Πολιτικό χρήμα: Μια συζήτηση που έπρεπε να είχε ανοίξει χθες»: άρθρο στο Παρασκήνιο

"Να μην χαθεί η ευκαιρία..." Άρθρο στο www.tvxs.gr.

Με εξέπληξε δυσάρεστα η κατάθεση από τον ΣΥΡΙΖΑ του «δικού» του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου αφού για μία ακόμα φορά απέδειξε ότι δεν τον ενδιαφέρει η ουσία αλλά το φαίνεσθαι.

Δεν γνωρίζω αν ο κύριος λόγος ήταν το «...να δώσει τα διαπιστευτήρια της ηγεσίας στην "αριστερή" πτέρυγα του κόμματος, ενόψει του επερχόμενου Συνεδρίου, και να την καθησυχάσει ότι δεν φλερτάρει με την επάρατη σοσιαλδημοκρατία...» ή άλλος ανάλογος λόγος. Εκείνο όμως που γνωρίζω ότι χάσαμε μια ουσιαστική ευκαιρία για να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο του ρατσισμού που εξαπλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς στη χώρα μας.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Το νομοσχέδιο Ρουπακιώτη αποτελεί –και αυτό υποστηρίχθηκε από όλους τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ- μια εξαιρετική βάση για συζήτηση στο να αποκτήσουμε επιτέλους ένα σύγχρονο νομικό πλαίσιο που θα αντιμετωπίζει τον ρατσισμό. Από τη στιγμή, μάλιστα, που το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου κατατέθηκε, με την επισήμανση ότι μπορεί να τύχει σχετικών βελτιώσεων, η στάση των κομμάτων του «συνταγματικού τόξου» και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν να υποστηρίξουν το σχέδιο νόμου κάνοντας τις δικές του τροποποιήσεις και τονίζοντας το δικό του διακριτό ρόλο.

Αντ' αυτού κατεβάζει ξεχωριστή πρόταση απαξιώνοντας την κοινοβουλευτική διαδικασία για να εξυπηρετήσει στην ουσία δικούς του κομματικούς σκοπούς.

Στα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την προστασία τους δεν υπάρχει η πολυτέλεια συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης. Αυτό το απέδειξε με τον πιο εύγλωττο τρόπο ο Νόμος για το γάμο των ομοφυλόφιλων στο Ηνωμένο Βασίλειο: στηρίχθηκε στη μειοψηφία των συντηρητικών και υπερψηφίστηκε από Εργατικούς και Φιλελεύθερους. Οι Βρετανοί όμως τώρα έχουν Νόμο. Εμείς, τι κρίμα, θα μείνουμε χωρίς νομοθετικό πλαίσιο, σε μια περίοδο που το χρειαζόμαστε περισσότερο παρά ποτέ.

Η πρόταση Νόμου που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ενσωματώνει την απόφαση πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου. Εισάγει μία νέα νομική έννοια, αυτή του εγκλήματος «με ρατσιστικό κίνητρο» και όπως διαφαίνεται ακόμη και από την Αιτιολογική Έκθεση δεν καταργεί τον 927/1979, άρα αφήνει ατιμώρητο ουσιαστικά τον ομοφοβικό και τρανσοφοβικό λόγο.

Πέρα όμως από αυτά περιέχει μερικές πολύ ενδιαφέρουσες διατάξεις, οι οποίες απουσιάζουν από το νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: Αναφορικά με τα θύματα, πέρα από την προστασία τους (αρ. 7 ν/σχεδίου περί μη απέλασης) η πρόταση Νόμου είναι ιδιαίτερα λεπτομερής, με ευρύτερο πεδίο εφαρμογής, προβλέπεται παροχή δωρεάν νομικής βοήθειας, μη πληρωμή παραβόλων και ευρύτερη αναγνώριση του δικαιώματος άσκησης πολιτικής αγωγής σε νομικά πρόσωπα.

Αφού θυμίσω ότι η κάθε απόφαση-πλαίσιο προτείνει τα minima και αφήνει απεριόριστες δυνατότητες αυστηροποίησης των διατάξεων στα κράτη μέλη, ισχυρίζομαι ότι η πρόταση Νόμου του ΣΥΡΙΖΑ είναι συμπληρωματική του ν/σχεδίου Ρουπακιώτη. Αναρωτιέμαι λοιπόν, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επέλεξε να προτείνει, και να ενσωματώσει, τις προαναφερθείσες πολύ ενδιαφέρουσες, και χρήσιμες διατάξεις, στο ήδη υπάρχον ν/σχέδιο: έτσι και δεν θα άφηνε χώρο στο ναζιστικό μόρφωμα να προτείνει τον τραγέλαφο και θα έθετε το φιλελεύθερο κομμάτι της ΝΔ, που ιδιωτικώς ομνύει στο όνομα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, προ των ευθυνών του: με απλά λόγια, οι 300 θα μετριούνταν και οι απόψεις του καθενός μας θα καταγράφονταν.

Θεωρώ ότι μπορούμε ακόμα και την τελευταία στιγμή να μην χάσουμε αυτήν την ιστορική ευκαιρία. Χρειάζεται να σκεφτούμε το όλον και όχι το μέρος, να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας απέναντι στην κοινωνία και όχι τις εσωκομματικές μας ισορροπίες για να αποκτήσουμε μέσα από γόνιμο διάλογο ένα ολοκληρωμένο και αποτελεσματικό πλαίσιο ποινικής αντιμετώπισης της ρατσιστικής βίας.

Δείτε εδώ http://tvxs.gr/news/%CE%AD%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%88%CE%B1%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CF%80%CE%B1%CE%BD/%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CF%87%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CE%AF-%CE%B7-%CE%B5%CF%85%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%BA%CE%B7

Ο νέος ρόλος των Εθνικών Κοινοβουλίων στη διαμόρφωση της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης: άρθρο στη "Μεταρρύθμιση"

koinoevro

Πλειστάκις γίνεται λόγος για τις ιδιαιτερότητες τις Eυρωπαϊκής Ένωσης που την καθιστούν sui generis, με όρους Διεθνούς Δικαίου, Διεθνή Οργανισμό.

Μία από αυτές είναι η άμεση εκλογή της Κοινοβουλευτικής της Συνέλευσης. Στους ʼκλασικούς" Διεθνείς Οργανισμούς οι Κοινοβουλευτικές Συνελεύσεις αποτελούνται από μέλη των εθνικών Κοινοβουλίων τα οποία ορίζονται από τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες με μέριμνα του Προεδρείου.

Στην πορεία του χρόνου οι αρμοδιότητες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ενισχύθηκαν, κυρίως από τη Συνθήκη του Μάαστριχ, και μετά, αλλά καθοριστικά και αποφασιστικά μετά τη Συνθήκη της Λισαβόνας.

Αλλά παρόλα τα θαρραλέα βήματα ακόμη, και δικαίως, γίνεται λόγος για έλλειμμα δημοκρατικότητας και νομιμοποίησης στα Eυρωπαϊκά Όργανα και για αποστασιοποίησή τους από τα αντίστοιχα Εθνικά.

Με τη Συνθήκη της Λισσαβόνας ενισχύεται ο ρόλος των Εθνικών Κοινοβουλίων στην Ένωση και θεμελιώνεται το δικαίωμά τους να ενημερώνονται απ' ευθείας από τα κοινοτικά όργανα, χωρίς τη διαμεσολάβηση των κυβερνήσεων και θεσμοθετείται η διακοινοβουλευτική συνεργασία Εθνικών Κοινοβουλίων και Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, καθώς και ο ρόλος της Διάσκεψης των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων (COSAC).

Διαβάστε περισσότερα: Ο νέος ρόλος των Εθνικών Κοινοβουλίων στη διαμόρφωση της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης: άρθρο...

top banner par-2

 
Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά