Ομιλίες

Χαιρετισμός στο Συνέδριο του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων (EIGE) “Experience Sharing Meeting: Policy responses to female genital mutilation in the context of migration” (Αθήνα, 14 Νοέμβρη 2017)

Θα ήθελα καταρχήν να ευχαριστήσω το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων για την πρόσκληση και να ευχηθώ καλή δύναμη στη συνέχιση του έργου σας.

Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων αποτελεί, δυστυχώς, εξαιρετικά διαδεδομένη πρακτική σε χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Μέσης Ανατολής κυριότερα και επίσης στους πληθυσμούς της διασποράς αυτών των περιοχών προέλευσης.

Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων υπαγορεύεται από πληθώρα πεποιθήσεων, που τον προωθούν ως ωφέλιμο για την υγεία και την υγιεινή και από λόγους θρησκευτικούς που βασίζονται στην παράδοση ή σχετίζονται με το φύλο. Συχνά θεωρείται τελετουργικό ενηλικίωσης για τα κορίτσια, το οποίο επιβεβαιώνει τη θέση τους στην κοινότητα και διαβεβαιώνει ότι πληρούν πλέον τις προϋποθέσεις για να παντρευτούν. Η απόφαση να υποβληθεί το κορίτσι σε Α.Γ.Γ.Ο. συνήθως λαμβάνεται από τους γονείς του ή από κοντινούς συγγενείς. Η επιλογή να μην υποβληθεί το κορίτσι σε ακρωτηριασμό των γεννητικών του οργάνων, συχνά συναντά την έντονη αντίδραση της κοινότητας. Ωστόσο, η βασική αιτία της διαιώνισής του είναι η προσπάθεια ελέγχου της γυναικείας σεξουαλικότητας. Έτσι συχνά, συνδέεται με την αγνότητα, τη θηλυκότητα και τη σεμνότητα. Θεωρείται ότι τα κορίτσια που τον έχουν υποστεί είναι «όμορφα» και «καθαρά», ενώ το μέρος που αφαιρείται είναι «αρσενικό» και «βρώμικο». Επίσης υπάρχει η πεποίθηση ότι τα κορίτσια που είναι αρκετά γενναία και περνούν επιτυχώς την επίπονη διαδικασία, είναι πλέον ικανά να ξεκινήσουν την ενήλικη ζωή τους και μπορούν να ανταπεξέλθουν με ευκολία στις οικογενειακές απαιτήσεις.
Η συνήθης ηλικία εφαρμογής αυτής της απάνθρωπης, αποκρουστικής πρακτικής κυμαίνεται ανάλογα του τόπου προέλευσης, μεταξύ λίγων ημερών από τη γέννηση του κοριτσιού και της εφηβείας, όμως εφαρμόζεται και σε γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας.
Οι τύποι του ακρωτηριασμού είναι κατηγοριοποιημένοι σε 4 ομάδες ανάλογα την επεμβατικότητα, κι αυτή η κατηγοριοποίηση για εμάς ίσως είναι για καθαρά αναγνωριστικούς, στατιστικούς λόγους, όμως ο κάθε ένας αποτελεί βασανιστήριο και τραυματισμό για τη γυναίκα, ανεξαρτήτως του σε ποια κατηγορία ανήκει.

Οι επιπτώσεις και οι μεγάλοι κίνδυνοι που μπορεί να υπάρξουν στη σωματική υγεία των γυναικών που υπόκεινται αυτό το βασανιστήριο, όλες και όλοι εδώ μέσα της γνωρίζουμε και είναι γενικά γνωστοί.
Θα ήθελα να σημειώσω όμως περισσότερο, όχι μόνον τα ψυχικά τραύματα που προκαλούνται, ειδικότερα στις γυναίκες που δεν αποδέχονται τη "σπουδαιότητα" αυτής της πρακτικής ως κομμάτι της παράδοσης και πολιτιστικών προτύπων, αλλά κυρίως τη συμβολή των ίδιων των γυναικών στη διατήρηση αυτής της ακραίας πατριαρχικής αντίληψης και διαχείρισης του γυναικείου σώματος και της γυναίκας ως αντικείμενο και περιουσιακό στοιχείο, κεφάλαιο του αρχηγού της οικογένειας προς επένδυση μέσω ενός γάμου, για κοινωνική αναπαραγωγή στερεοτύπων εξουσίας κλπ, κάνοντας έτσι τους εαυτούς τους καταλύτες για την καθήλωση της γυναίκας επ άπειρον, σε έναν ρόλο απόλυτα εξουσιαζόμενο και οριζόμενο από τρίτους, ακόμη και με κίνδυνο της ζωής τους.

Κλείνοντας, λοιπόν, και με δεδομένη την αύξηση των προσφυγικών ροών τα τελευταία έτη, θα ήθελα να εστιάσω ακριβώς σε αυτό. Η Ελλάδα σέβεται τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες των προσφύγων και των μεταναστών. Σέβεται τη διαφορετικότητα και προσφέρει φιλοξενία και αλληλεγγύη στους έχοντες ανάγκη. Πρέπει όμως να γίνει, και θα γίνει, απολύτως σαφές το γεγονός, πως στην Ελλάδα, ως τόπος υποδοχής πληθυσμών από χώρες που ασκούν τέτοιες πρακτικές, δε θα γίνει ανεκτό και επιτρεπτό αυτές να εφαρμόζονται. Είναι αδιανόητο ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων να λαμβάνει χώρα σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κι αυτό θα καταπολεμηθεί με κάθε δυνατό τρόπο. Οχι γιατί αποτελεί μια "δυσανεξία" μας προς τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες κάποιων πληθυσμών, αλλά γιατί πολύ απλά, σε ένα Κράτος Δικαίου όπου υπάρχει σεβασμός στα κατοχυρωμένα Ανθρώπινα Δικαιώματα, το βασανιστήριο αποτελεί έγκλημα και ο δράστης του διώκεται.
Ήδη τιμωρούνταν βάσει των άρθρων 310 του Ποινικού Κώδικα, αλλά κατά την επεξεργασία της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Βίας κατά των γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας, η οποία οσονούπω θα αναρτηθεί στη διαβούλευση προκειμένου να πάρει το δρόμο για την Βουλή, προστέθηκε παράγραφος στο άρθρο 310 σύμφωνα με την οποία «Όποιος με πρόθεση κατέπεισε γυναίκα, ενήλικη ή ανήλικη, να προβεί σε πράξη ακρωτηριασμού ή αυτοακρωτηριασμού, αν τελέστηκε η πράξη αυτή ή έγινε απόπειρά της, τιμωρείται με φυλάκιση.».
Το γενικό νομoθετικό πλαίσιο για την προστασία των παιδιών καλύπτει, κατά τα φαινόμενα, τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων ως μορφή παραβίασης των δικαιωμάτων των παιδιών ή ως μορφής κακοποίησης τους. Ο νόμος 3625/2007 αφορά την κύρωση και την εφαρμογή του προαιρετικού πρωτοκόλλου στη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του παιδιού, εστιάζοντας στην εμπορία παιδιών, την παιδική πορνεία και την εμπορία παιδικών οργάνων. Επισημαίνεται πάντως πως ο συγκεκριμένος νόμος προβλέπει την απαγόρευση της άσκησης σωματικής βίας κατά των παιδιών, γεγονός που επιτρέπει την εφαρμογή του και σε περιπτώσεις του Ακρωτηριασμού Γεννητικών Οργάνων.
Επιπροσθέτως, το άρθρο 11 του νόμου 3907/2011 περί ασύλου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την χορήγηση καθεστώτος πρόσφυγα σε γυναίκες ή κορίτσια που έχουν υποστεί ή κινδυνεύουν να υποστούν ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων τους. Στο άρθρο 18, γίνεται αναφορά στα ευάλωτα άτομα (μεταξύ άλλων, γυναίκες ή κορίτσια που έχουν υποστεί ή κινδυνεύουν να υποστούν ακρωτηριασμό γεννητικών Οργάνων, ενώ τα άρθρα 20 και 25, αφορούν τους ανήλικους αιτούντες άσυλο.

Πρέπει να καταστεί απολύτως ξεκάθαρο σε όλους όσοι επιθυμούν να συνεχίσουν αυτές τις "παραδόσεις", πως είτε θα σεβαστούν το νομικό πλαίσιο προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της χώρας όπου βρίσκονται, είτε θα διωχθούν ποινικά γι αυτό. Φαινόμενα σαν την πρακτική του FGM δε θα γίνουν ανεκτά, και πολιτισμικές ιδιαιτερότητες που βάζουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές και προσβάλλουν την αξιοπρέπεια της γυναίκας ως αυτόβουλης ανθρώπινης ύπαρξης θα τιμωρούνται όπως ο νόμος προβλέπει. Και σε αυτό το θέμα δε θα επιτραπεί καμιά επικληση ή ανοχή σε προφάσεις διαφορετικότητας και παράδοσης, διότι απλούστατα η ανθρώπινη και δη η γυναικεία αξιοπρέπεια προστατεύεται θεσμικά. Με ή χωρίς την επιθυμία κάποιων.

Σας ευχαριστώ και εύχομαι καλή συνέχεια στις εργασίες σας.

 

IMG 4674

Τοποθέτηση στο Γενικό Συμβούλιο της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (Ε.Σ.Α.μεΑ.) - Αθήνα, 2 Νοέμβρη 2017

Βρισκόμαστε εδώ στο πλαίσιο μιας κοινής προσπάθειας, κυβέρνησης και αναπηρικού κινήματος, για την εφαρμογή του ν.4488/2017. Ο πρόσφατα ψηφισθείς νόμος αφορά στην υλοποίηση μεταρρυθμίσεων για την εξειδίκευση και προσαρμογή σε εθνικό επίπεδο της Σύμβασης των Η.Ε. για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες και του Προαιρετικού Πρωτοκόλλου της, όπως κυρώθηκαν με τον ν.4074/2012.
Βρισκόμαστε εδώ γιατί αναγνωρίζουμε τον σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισε η Ε.Σ.Α.μεΑ., ως μέλος του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Ατόμων με Αναπηρίες, και προσωπικά ο Πρόεδρός της μέσα από τη διεθνή και ευρωπαϊκή δράση του, αφενός καθ' όλη τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης (2002-2006) για τη διαμόρφωση της Σύμβασης στον Ο.Η.Ε. αφετέρου κατά την προνομοθετική διαβούλευση του ν.4488/2017.
Θεωρώ ότι τόσο με την κύρωση της Σύμβασης από την Ελλάδα όσο και με την έναρξη υλοποίησής της ενισχύεται περαιτέρω το διεθνές κύρος της χώρας και του ελληνικού αναπηρικού κινήματος.
Οι αγώνες του αναπηρικού κινήματος για αναγνώριση των δικαιωμάτων, έστω και αν αυτά θεωρείται ότι είναι αυταπόδεικτα και απονέμονται φυσικώ τω τρόπω με τη γέννηση κάθε ανθρώπου, συνιστούν συνθήκη για (ανα-)διαμόρφωση του κοινωνικο-πολιτικού πεδίου και για κοινωνικό μετασχηματισμό.
Παρά το γεγονός ότι οι κοινωνίες χαρακτηρίζονται από την ανθρώπινη ετερότητα, η κοινωνικο-πολιτική οργάνωσή τους βασίζεται στην «κανονικότητα». Αυτή η στρέβλωση παράγει δομική βία η οποία διαπερνά κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. από τη χρήση του δημόσιου χώρου έως την εκπαίδευση και από τη νομική αναγνώριση εναλλακτικών μορφών επικοινωνίας έως την πρόσβαση σε υποδομές, υπηρεσίες και αγαθά.
Το τι δικαιούνται τα μέλη της κοινότητας ως ζήτημα δικαιοσύνης, το ποιος συνυπολογίζεται ως μέλος της κοινότητας και το πώς τέτοια αιτήματα για αναγνώριση μπορούν να ανακινηθούν και να κριθούν, συνιστούν κοινωνική διεργασία χρονοβόρα και επίπονη, αλλά συγχρόνως και ανάγκη επιτακτική.
Σε αυτό το πλαίσιο, υπό τη βούληση για την πραγμάτωση ουσιαστικής ισονομίας και για την εκπλήρωση των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας, ο ν.4488/2017 ενσωματώνει νομοθετικές επιλογές προς τον σκοπό της καταπολέμησης του θεσμικού ρατσισμού, της ανεμπόδιστης συμμετοχής των ατόμων με αναπηρίες, των ατόμων με χρόνιες παθήσεις και των οικογενειών τους σε όλες τις πτυχές της ζωής και της καθημερινότητας.
Το ζήτημα της αναπηρίας είναι ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πέραν όμως από την τυπική αναγνώριση των δικαιωμάτων, καθοριστικής σημασίας είναι η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, η προώθηση της εμπέδωσης και του σεβασμού της αρχής της μη διάκρισης από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η εκπαίδευση μαθητών, φοιτητών, σπουδαστών αλλά και η κατάρτιση δικαστικών λειτουργών και στελεχών του δημόσιου τομέα σε θέματα δικαιωμάτων και ίσης μεταχείρισης των ατόμων με αναπηρίες.
Όλοι μαζί να αντισταθούμε στους ορισμούς της «κανονικότητας», συμμετέχοντας στην αναστοχαστική πρόσληψη και ανακατασκευή του ορισμού της αναπηρίας. Πρόκειται για καθοριστικής σημασίας ζήτημα, δεδομένου ότι οι ορισμοί νοηματοδοτούν συμβολικά τις ανθρώπινες εμπειρίες, σχέσεις και καταστάσεις.
Όλοι μαζί να αντισταθούμε σε ιδέες που υπονομεύουν την κοινωνική-δικαιωματική προσέγγιση και παραπέμπουν στην ξεπερασμένη εξατομίκευση της αναπηρίας, στο πλαίσιο μιας οικονομίστικης και ατομικιστικής αντίληψης για τη λειτουργία της οικονομίας και του κοινωνικού δαρβινισμού.
Ο νόμος ορίζει τον Υπουργό Επικρατείας ως Συντονιστικό Μηχανισμό στην Κυβέρνηση, τη Γενική Γραμματεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ως Κεντρικό Σημείο Αναφοράς και Επιμέρους Σημεία Αναφοράς σε κάθε Υπουργείο, Περιφέρεια και Δήμο για την παρακολούθηση υλοποίησης των υιοθετούμενων, κατ' εφαρμογή της Σύμβασης, δημόσιων πολιτικών σε όλα τα επίπεδα διοίκησης. Οι συγκεκριμένες επιλογές υπογραμμίζουν την αναγνώριση της σπουδαιότητας και της δικαιωματικής διάστασης των θεμάτων αναπηρίας, τόσο από την κυβέρνηση, που ανέλαβε τη νομοθετική πρωτοβουλία, όσο και από το κοινοβούλιο που την υπερψήφισε.
Ο ν.4488/2017 συνιστά ορόσημο στην ελληνική νομοθεσία με στόχο τη συνολική θωράκιση των δικαιωμάτων, την ισότητα, την απελευθέρωση και τη χειραφέτηση των ατόμων με αναπηρίες, ατόμων με χρόνιες παθήσεις και των οικογενειών τους.

 

P1012273

Χαιρετισμός στο Εναρκτήριο Συνέδριο Ευρωπαϊκού Έργου PROACTIVE σε θέματα προληπτικής ασφάλειας και κοινωνικής διαμεσολάβησης Ρομά (Αθήνα, 13 Ιούνη 2017)

Κυρίες και κύριοι,

 

Δυστυχώς ανειλημμένες επαγγελματικές υποχρεώσεις που καθιστούν επιβεβλημένη την παρουσία μου στις Βρυξέλλες δε μου επιτρέπουν να είμαι σήμερα κοντά σας. Θα ήθελα, παρόλα αυτά, να συγχαρώ όλους τους εμπλεκόμενους για τη διοργάνωση αυτού του Συνεδρίου που άπτεται του σκληρού πυρήνα των δικαιωμάτων μιας ομάδας συμπολιτών μας που έχουν βιώσει το ρατσισμό και τη διακριτική μεταχείριση έντονα, διαθέτουν δε μια πορεία γεμάτη με ιστορίες εθνοκάθαρσης, εξευτελισμού, βασανιστηρίων, απαγωγών παιδιών, καταναγκαστικής εργασίας. Επί αιώνες οι Ρομά είναι στιγματισμένοι ως εγκληματίες, κοινωνικά απόβλητοι και αγύρτες.
Κυρίες και κύριοι, ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία εν γένει δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Είναι ένα φαινόμενο διαχρονικό, που απλώς αλλάζουν κάθε φορά οι αφορμές και οι εκφάνσεις του, αλλά οι ρίζες του παραμένουν πάντα ίδιες: η ξενοφοβία, ο σεξισμός, με αιχμή του δόρατος τον εθνολαϊκισμό.
Στις περιόδους έντονης οικονομικής κρίσης, όπως αυτή που διανύουμε τα τελευταία χρόνια, οι κυρίαρχες ανησυχίες για το ζήτημα της καθημερινής επιβίωσης, κάνουν την προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να φαντάζει πολυτέλεια. Ωστόσο, απάντηση στις σύγχρονες πολιτικοκοινωνικές στρεβλώσεις, όπως ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, ο νεοναζισμός, είναι ακριβώς αυτή: ενίσχυση των δικαιωμάτων, περισσότερη δημοκρατία, συνέπεια στο Κράτος Δικαίου, στο οποίο όλοι πρεσβεύουμε.
Αναφορικά με τις μειονοτικές κοινωνικές ομάδες, οι λέξεις «ανοχή», «ανεκτικότητα» είναι λέξεις πολύ αδύναμες, παθητικές στο λεξιλόγιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πρέπει να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα και να εστιάσουμε σε έννοιες δυναμικές, όπως «προστασία» και «καταπολέμηση» των παραβιάσεων.
Στην Ελλάδα σήμερα σε επίπεδο εθνικής νομοθεσίας το νομοθετικό καθεστώς για την καταπολέμηση των διακρίσεων κρίνεται επαρκές. Οι συνταγματικές διατάξεις των άρθρων 4 και 5Σ, αλλά και πλήθος άλλων νομοθετημάτων που εξειδικεύουν την προστασία από τις διακρίσεις, σχηματοποιούν ένα πλαίσιο ικανό να παράσχει την απαιτούμενη προστασία.
Ειδική μνεία, αξίζει να γίνει στο νέο νόμο (ν. 4443/2016) για την Ίση Μεταχείριση:
Πλέον, ανατέθηκε στο Συνήγορο του Πολίτη, συνταγματικά κατοχυρωμένη ανεξάρτητη αρχή, η διερεύνηση των καταγγελιών για παραβίαση της ίσης μεταχείρισης και στην παροχή αγαθών και υπηρεσιών. Ο Συνήγορος ορίστηκε πλέον ως ενιαίος φορέας παρακολούθησης και προώθησης της αρχής της ίσης μεταχείρισης και καταργήθηκε η Επιτροπή Ίσης Μεταχείρισης που υπαγόταν στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και δεν είχε λειτουργήσει ποτέ.
Παράλληλα, διευρύνθηκε το πεδίο εφαρμογής του νόμου και σε άλλους λόγους διάκρισης. Στην εργασία προστέθηκαν οι εξής λόγοι διάκρισης: «χρόνια ασθένεια», «οικογενειακή κατάσταση», «κοινωνική κατάσταση», αντικαταστάθηκε ο αναχρονιστικός όρος «γενετήσιος προσανατολισμός» με τον όρο «σεξουαλικός προσανατολισμός» και αναφέρθηκε ρητώς ως λόγος διάκρισης η «ταυτότητα φύλου» και «τα χαρακτηριστικά φύλου». Σε όλα τα πεδία προστέθηκαν οι εξής λόγοι διάκρισης: φυλή, χρώμα, εθνική καταγωγή και γενεαλογικές καταβολές.

Αρκεί όμως μόνη η ενίσχυση του νομοθετικού πλαισίου;
Με μια φράση θα έλεγα όχι. Χρειάζονται πολλά παραπάνω.
- Χρειάζεται ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της κοινωνίας. Στο πεδίο αυτό είναι πολύ σημαντικός ο ρόλος της Κοινωνίας των Πολιτών και των οργανώσεων βάσης.
- Χρειάζεται εκπαίδευση και εγρήγορση των εφαρμοστών του νόμου. Σημαντικό είναι το έργο που γίνεται τόσο από την Εθνική Σχολή Δικαστών για την εκπαίδευση των νέων δικαστών και εισαγγελέων, όσο και από την Εθνική Σχολή και το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης για την εκπαίδευση των δημοσίων υπαλλήλων.
- Χρειάζεται ενεργοποίηση των ελεγκτικών μηχανισμών. Σημαντική είναι η ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του Συνηγόρου του Πολίτη για τον έλεγχο των διακρίσεων. Σημαντική θα ήταν επίσης και η περαιτέρω εκπαίδευση και ενεργοποίηση του ΣΕΠΕ.
- Χρειάζεται δίκαιη τιμωρία των δραστών και υποστήριξη των θυμάτων. Βοηθητικό προς αυτή την κατεύθυνση θα είναι το δικαίωμα άσκησης πρόσθετης παρέμβασης από νομικά πρόσωπα σε πολιτικές και διοικητικές δίκες και μάλιστα χωρίς την καταβολή παραβόλου, το οποίο θεσπίστηκε με τον νέο νόμο 4443/2016 για την ίση μεταχείριση.

Ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε ως ευρωπαϊκές κοινωνίες του 21ου αιώνα για την ισότητα και την κοινωνική ενσωμάτωση των Ρομά είναι μακρύς και δύσβατος. Είναι ένας δρόμος που περνά μόνο μέσα από την παιδεία, την ευαισθητοποίηση, καθώς και τη συνεργασία με την κοινωνία των πολιτών. Είναι, όπως κάθε κοινωνική διεργασία, μια διαδικασία χρονοβόρα και επίπονη, αλλά συγχρόνως και ανάγκη επιτακτική. Πρωτοβουλίες, όμως, όπως η σημερινή, μας κάνει αισιόδοξους και ενισχύει την πίστη μας για την ουσιαστική βελτίωση της καταπολέμησης των διακρίσεων από όπου κι αν προέρχονται και της ενίσχυσης του Κράτους Δικαίου και κατ΄ επέκταση του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος.
Κλείνοντας, να σας συγχαρώ ακόμα μία φορά για το σύνολο των προσπαθειών σας και να ευχηθώ καλή επιτυχία στις εργασίες του Συνεδρίου.

 

orthia new - Copy

Χαιρετισμός στο Athens Pride

Είμαι πολύ περήφανη που για ακόμη μία χρονιά είμαι εδώ σήμερα. Είμαι πολύ περήφανη που η παρουσία μου δεν είναι συγκυριακή, δεν οφείλεται σε τίτλους και θέσεις, αλλά έχει χτιστεί μέσα στο χρόνο, σε εποχές που όταν λέγαμε ότι τα ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα είναι Ανθρώπινα δικαιώματα μας κοίταζαν τουλάχιστον σα να ήμασταν από το φεγγάρι.
Γνωριζόμασταν από εποχές που αυτά που σήμερα είναι Νόμοι του κράτους, φάνταζαν το λιγότερο ταινία επιστημονικής φαντασίας. Γιατί μετά την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια, τον Νόμο για την Ίση Μεταχείριση και το νομοσχέδιο για τη Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου, η διαβούλευση του οποίου λήγει τη Δευτέρα και παίρνει τον δρόμο για την ψήφισή του στην Ολομέλεια, τίποτα πια δεν είναι το ίδιο στην ελληνική κοινωνία. Πρόκειται για νομοθετήματα τομές, που έχουν ανοίξει συζητήσεις που κάποτε θεωρούνταν ταμπού.
Για εμάς κάθε Νομοσχέδιο που ψηφίζεται, δημοσιεύεται στο ΦΕΚ και γίνεται Νόμος του Κράτους, δεν είναι το τέλος, αλλά η απαρχή νέων Νομοθετικών πρωτοβουλιών με στόχο τη θεσμική θωράκιση και την πλήρη απόλαυση των Δικαιωμάτων μέχρι την πλήρη ισότητα, την απελευθέρωση και τη χειραφέτηση της κοινωνίας.
Και ναι, είναι ΘΕΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, καθώς ναι μεν η θεσμική θωράκιση είναι αναγκαία, αλλά η αλλαγή των νοοτροπιών και η ανατροπή των στερεοτύπων είναι καθημερινός αγώνας. Και η Παιδεία είναι ο βασικός μοχλός για αυτό. Ένα πρώτο βήμα έγινε φέτος με την εβδομάδα για τις έμφυλες ταυτότητες. Ήδη σχεδιάζονται νέες πρωτοβουλίες σε συνεργασία με την εκπαιδευτική κοινότητα.
Συνεχίστε να διεκδικείτε, συνεχίστε να πιέζετε, τίποτα δε χαρίζεται και εσείς το ξέρετε καλύτερα από τον καθένα.

 

Athpride17

Ομιλία στην Ημερίδα του Συλλόγου Οροθετικών Ελλάδος "Εργασία στο Σεξ στην Ελλάδα, πραγματικότητα και προοπτικές" (Αθήνα, 25 Μάη 2017)

Sex workers λοιπόν, εργασία στο σεξ: Εκκινούμε από το γεγονός πως το νομικό πλαίσιο στη χώρα μας, την καθιστά νόμιμη και ρυθμιζόμενη, αυτό είναι το δεδομένο. Παρόλα αυτά, ο νόμος 2734/1999 καθιστά τη νόμιμη εργασία στο σεξ όντως σχεδόν αδύνατη, κυρίως λόγω χωροταξικών και συναφών περιορισμών που τίθενται, με αποτέλεσμα, σύμφωνα με έρευνα του Παντείου Πανεπιστημίου για την οποία μας διαφώτισε ο κύριος Λάζος μόλις πριν, να λειτουργούν νόμιμα ελάχιστοι χώροι παροχής υπηρεσιών σεξ από τους συνολικά περίπου 500.
Στην Ευρώπη: Εφαρμόζονται μοντέλα, νομιμότητας και παρανομίας της εργασίας στο σεξ, με διαφορές και στον τρόπο οργάνωσης της εργασίας αυτής, διαφορές που είναι και ουσιαστικές όμως ως προς τη νομιμότητά της.
Πρώτιστο μέλημα της Πολιτείας, είναι να εξασφαλίσει πως αυτοί οι άνθρωποι που εργάζονται στο σεξ δεν είναι θύματα εκμετάλλευσης, δεν είναι θύματα trafficking. Πως δεν αποτελούν warm bodies – εργαλεία, στα χέρια εγκληματιών που εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη απελπισία και ρημάζουν ψυχές. Είτε αυτά τα θύματα τυγχάνει να είναι ημεδαπά είτε αλλοδαπά. Σε αυτήν την περίπτωση μιλάμε για οργανωμένο έγκλημα, που διαπράττεται με όρους «αγοράς» και «εμπορίου». Χρειάζονται εκτεταμένοι έλεγχοι και ο ρόλος της Πολιτείας οφείλει να είναι εκτός από τιμωρητικός προς τον εγκληματία, παιδαγωγικός προς την κοινωνία και τους δυνάμει «πελάτες» των υπηρεσιών από θύματα trafficking. Να είμαστε ξεκάθαροι λοιπόν ως προς αυτό, θα μας τα περιγράψει και πολύ καλύτερα ο αγαπητός κύριος Μοσκώφ και Εθνικός μας Εισηγητής για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων.
Αυτονόητα εξαιρώντας τις περιπτώσεις trafficking, είναι γεγονός πως οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες στο σεξ, η παροχή σεξ γενικότερα, με αντάλλαγμα χρηματική αμοιβή, είναι μια πραγματικότητα. Είτε αυτή η δραστηριότητα, βάσει νομικού πλαισίου, είναι νόμιμη, είτε παράνομη. Είναι ξεκάθαρα στρουθοκαμηλισμός ακόμη κι αν, αύριο κιόλας, καθίστατο παράνομη η εργασία στο σεξ, κάποιος να πει πως δεν υπάρχει ή πως θα σταματήσει να υπάρχει. Οι άνθρωποι αυτοί είναι εκεί έξω, είναι στους χώρους αυτούς, υπάρχει ένα πραγματικό και διαχρονικό δεδομένο, ανεξαρτήτως του νομικού πλαισίου που μπορεί να αλλάζει, που μπορεί σε κάθε χώρα να είναι διαφορετικό.
Αναφορικά με τους εκούσια εργαζόμενους στο σεξ: Είναι η πρώτη τους «επαγγελματική» επιλογή για βιοπορισμό; Προσωπική μου άποψη είναι πως όχι, τουλάχιστον για τη μεγάλη πλειοψηφία τους. Οφείλουμε λοιπόν, έστω στην Ελλάδα της κρίσης και της τεράστιας ανεργίας, να βρούμε διεξόδους για αυτές και αυτούς που από απελπισία, από μη εύρεση άλλου τρόπου για βιοπορισμό των ιδίων ή και των παιδιών τους, καταφεύγουν σε αυτή τη δραστηριότητα ως last resort.
Επίσης, δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε: Οι εργαζόμενοι στο σεξ είναι από τις πιο ευάλωτες στον HIV και άλλα STDs ομάδες. Αποτελεί ζήτημα δημόσιας υγείας, η καλύτερη δυνατή προφύλαξη και η πρόληψη. Οι πελάτες τους είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε. Και μακριά απο μένα οι ηθικές κρίσεις για τις επιλογές σεξουαλικής ικανοποίησης του καθενός και δη στη χώρα μας, όπου ο σεξισμός, υφέρπων αλλά και προφανής, όπως και τα σθεναρά κατάλοιπα της πατριαρχίας, ακόμη δυστυχώς βασιλεύουν, όπου και η συζήτηση ακόμη για το σεξ αποτελεί για ένα μεγάλο κομμάτι συμπολιτών μας θέμα προς αποφυγή, παρότι αυτό αποτελεί βασική λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού που πρέπει σαν ανάγκη να ικανοποιείται. Και προστασία της Δημόσιας Υγείας σε καμιά περίπτωση δεν είναι τα αλήστου μνήμης θλιβερά περιστατικά όπως το γνωστό με τη διαπόμπευση οροθετικών γυναικών από πρώην υπουργό, που οδήγησε σε απώλεια ζωών. Η Πολιτεία χρειάζεται να βρει τους τρόπους διείσδυσης στο χώρο των εργαζομένων, είτε αυτοί είναι παράνομοι είτε νόμιμοι, και να παράσχει και την ενημέρωση, που είναι ουσιώδους σημασίας, αλλά και τα μέσα προφύλαξης, όπου αυτό είναι απαραίτητο. Εφόσον μιλούμε για εργασία, δεν μπορούμε να αφήνουμε εκτός συζήτησης τις συνθήκες. Ειδικά όταν μιλάμε για εργασία σε εποχή κρίσης. Όπως και σε άλλες εργασιακές ομάδες που παρέχουν υπηρεσίες και μιλάμε με όρους προσφοράς και ζήτησης, υφίσταται και εδώ η πτώση των στάνταρντς. Μόνο που στην περίπτωση των εργαζόμενων στο σεξ αυτά τα στάνταρντς δεν είναι με όρους σούπερ μάρκετ και ραφιού, αλλά ασφάλειας και δημόσιας υγείας. Και η μέριμνα ώστε αυτή η δραστηριότητα να διεξάγεται ασφαλώς, είναι ακόμη επιτακτικότερη.
Θεωρώ επίσης πως η συγκριτική ανάλυση με τα μοντέλα νομικού πλαισίου για την εργασία στο σεξ θα ήταν καλό να εμπλουτιστεί, και επιτρέψτε μου αν ακουστεί και κάπως τολμηρό, και με άλλες συναφείς διαστάσεις εργασίας στο σεξ, που ενδεχομένως είναι πιο απενοχοποιημένες, θα τολμήσω να πω και πιο trendy, και να δούμε και τις πρακτικές που ακολουθούνται και σε αυτές στο πλαίσιο της ασφάλειας και της προστασίας των εργαζομένων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πορνογραφία, η καθόλα νόμιμη. Τεράστιο θέμα συζήτησης στις ΗΠΑ αυτό του ασφαλούς σεξ κατά την παραγωγή ταινιών πορνογραφικού υλικού, όπου σε ορισμένες Πολιτείες κιόλας, αν δεν απατώμαι, καθίσταται υποχρεωτική η χρήση προφυλακτικού στα γυρίσματα κλπ. Και μιλούμε για τις ΗΠΑ, όπου η εργασία στο σεξ είναι παράνομη πλην μιας Πολιτείας. Έχει ενδιαφέρον, λοιπόν, ένας κλάδος που ακριβώς επειδή είναι μια τεράστια, νόμιμη μπίζνα στη χώρα – βασίλισσα του ελευθέριου επαγγέλματος και για τον οποίο η παραδοχή ότι «πουλάει» έχει επέλθει κατά κοινή ομολογία, ρυθμίζεται ή αρχίζει να ρυθμίζεται, έστω και γιατί ακριβώς έχει καταστεί δημοφιλές προϊόν. Η κοινωνία έχει αποδεχθεί πως αποτελεί πραγματικότητα και ο διάλογος έχει ανοίξει προ πολλού. Και όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν πως δεν είμαι θιασώτης του ανεξέλεγκτου της αγοράς και της άποψης του «όλα είναι προϊόν», αλλά επίσης θεωρώ πως σε κάποιες συντηρητικές κοινωνίες όπως η δική μας, η υποκρισία πρέπει να υποχωρεί όταν τίθεται θέμα δημόσιας υγείας ή θέμα ασφάλειας ανθρώπων.
Ακριβώς επειδή κάθε κοινωνία δεν είναι ίδια, γι αυτό και δεν μπορούμε να παίρνουμε και να εφαρμόζουμε το οποιοδήποτε μοντέλο χωρίς πρότερη ενδελεχή έρευνα: Οφείλουμε να εξετάζουμε, πριν από κάθε πρωτοβουλία της Πολιτείας, τα κοινωνικά μας δεδομένα, συνθέτοντας κατόπιν στοιχεία από άλλα παραδείγματα. Μιλούμε για το σουηδικό παράδειγμα, για το ολλανδικό παράδειγμα. Μόνο που δεν μπορούμε να μιλούμε για αντιγραφές – επικολλήσεις νομικών πλαισίων έτσι απλά. Μόνο τις διαφορές κουλτούρας μεταξύ κατοίκων αστικών και επαρχιακών περιοχών εντός της επικράτειάς μας να σκεφτεί κανείς, μπορεί να αρχίσει να καταλαβαίνει τι διαφορές προκύπτουν με κοινωνίες άλλων χωρών. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο, είναι αναμφίβολα αναγκαίος ο διάλογος, το άνοιγμα του διαλόγου σε ένα τέτοιο θέμα που αντιμετωπίζεται με μεγάλη δόση υποκρισίας. Διάλογος με όλους: Πρωτίστως με τους ίδιους τους εμπλεκόμενους, τους εργαζόμενους στο σεξ. Διάλογος που θα περιλαμβάνει τις φεμινιστικές οργανώσεις. Διάλογος με την τοπική αυτοδιοίκηση που θα κληθεί να εφαρμόσει την όποια νομοθετική πρωτοβουλία. Καθετί που τίθεται σε δημόσιο διάλογο, σπάει στεγανά, βγάζει στην επιφάνεια παθογένειες, βοηθά στην ολιστική αντιμετώπιση υπαρκτών ζητημάτων. Και το συγκεκριμένο ζήτημα και υπαρκτό είναι, και πρόσφατο θλιβερό παρελθόν έχει, και το άνοιγμά του θα βοηθήσει και σε εξεύρεση πιο αποτελεσματικών λύσεων, αναφορικά με το τεράστιο πρόβλημα της εμπορίας ανθρώπων.

 

11693199 880572315369663 1365534033 n

top banner par-2

 
Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά