Ομιλίες

Τοποθέτηση στο Forum για τους Ρομά Δυτικής Αττικής (Ελευσίνα, 8 Μάρτη 2016)

Αφού ευχαριστήσω για την ευγενική πρόσκληση, ξεκινώ λέγοντας ότι δεν ανήκω στην πλειοψηφούσα παράταξη, ανήκω στην ελλάσσονα αντιπολίτευση, οπότε θα μου ήταν πολύ εύκολο να εξαντλήσω την τοποθέτησή μου στη βολική και συνήθη θέση της εύκολης κριτικής και του κουνήματος του δακτύλου.
Η περίπτωση του Αντιπεριφερειάρχη κ. Βασιλείου, δεν αφήνει όμως τετοια περιθώρια: από την αρχή της θητείας του έδειξε ότι τα θέματα των Ρομά της περιοχής είναι πολύ ψηλά στην ατζέντα του με τρόπο αυθεντικό, σε μία περιοχή μάλιστα που κατέχει τη θλιβερή πρωτιά της σειράς καταδικών από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για το σχολείο γκέτο του Ασπροπύργου και είναι πολύ θετικό ότι ανάμεσά μας βρίσκονται εκπαιδευτικοί, οι οποίοι τοποθετήθηκαν με τόση ευαισθησία.
Ας μην ξεχνάμε, ότι με τις δικές του άοκνες προσπάθειες, ήδη από πέρσι, είναι η πρώτη φορά που τα παιδιά Ρομά της περιοχής δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα στη μεταφορά τους στο σχολείο.
Και όλα αυτά μέσα στο ασφυκτικό δημοσιονομικό πλαίσιο, που μας οδηγεί, αναπόφευκτα, στη σκέψη των χρημάτων που σπαταλήθηκαν τόσα χρόνια χωρις κανένα αποτέλεσμα: κονδύλια για κοινωνική ένταξη, σχολική ενσωμάτωση, η θλιβερή ιστορία με τα δάνεια στους Ρομά και μάλιστα με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου.

Οι Ρομά είναι η πιο μειονότητα από τις μειονότητες, καταδικασμένοι στην αφάνεια, αφού δεν υπάρχει καμία κρατική οντότητα η οποία να δίνει μάχες για τα δικαιώματά τους και να προωθεί τα θέματά τους στους Διεθνείς Οργανισμούς.
Η εφαρμογή των αποφάσεων των Διεθνών Οργανισμών για θέματα Ρομά γίνεται αντιληπτή από σημαντικό, δυστυχώς, κομμάτι κρατών ως φιλανθρωπία ή αλληλεγγύη, ενώ είναι συμβατική υποχρέωση, όπως αυτό προκύπτει από την παρουσία των κρατών στα διεθνή φόρα.
Στις περιόδους της οικονομικής κρίσης, αλλά και της ιδιότυπης, με τις επιμέρους ιδιαιτερότητες, έξαρσης του εθνικισμού, η προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων φαντάζει πολυτέλεια. Όμως, απάντηση στις σύγχρονες πολιτικοκοινωνικές στρεβλώσεις, όπως ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, ο νεοναζισμός, είναι ακριβώς αυτή: περισσότερα δικαιώματα, περισσότερη δημοκρατία, ενίσχυση του Κράτους Δικαίου.
Ακόμη και στις χώρες όπου υπάρχει επαρκές νομοθετικό πλαίσιο και πλήρης εφαρμογή των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), έχουμε να αντιμετωπίσουμε στερεότυπα και προκαταλήψεις που δυσχεραίνουν το έργο ακόμη και των πιο ευέλικτων και συνεργάσιμων Διοικήσεων. Δεν εθελοτυφλώ: οι αρνητικοί συνειρμοί εναντίον των Ρομά συντηρούνται και ενισχύονται και από τη σχετικά αυξημένη εγκληματικότητα μεταξύ τους, που δεν οφείλεται βέβαια σε κάποιο εγγενές χαρακτηριστικό της φυλής, αλλά στα υψηλά επίπεδα φτώχειας στις τάξεις τους.
Ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε ως ευρωπαϊκές κοινωνίες του 21ου αιώνα είναι μακρύς και περνά μόνο μέσα από την παιδεία και την ευαισθητοποίηση, καθώς και τη συνεργασία με την κοινωνία των πολιτών, διαδικασία χρονοβόρα και επίπονη, αλλά επιτακτική ανάγκη.
Το στεγαστικό αναδεικνύεται ως το κυριότερο διακύβευμα, από την εξέλιξη του οποίου εξαρτάται και η πρόσβαση σε δημόσια αγαθά (ιατρική - προνοιακή μέριμνα, εκπαίδευση κ.ά.). Η ανεργία είναι ιδιαίτερα υψηλή και, μάλιστα στη Δυτική Αττική, συνδέεται άμεσα με τις νομοθετικές ρυθμίσεις που ακολούθησαν τη γρίπη των πουλερικών, καθώς σημαντικό μέρος του Ρομά πληθυσμού της περιοχής ασχολούνταν με το εμπόριο ζώντων πουλερικών.
Οι δύο παραπάνω διαπιστώσεις οδηγούν, μοιραία, στην επόμενη: εξαιρετικά μεγάλη σχολική διαρροή. Και όλα μαζί, οδηγούν στον κοινωνικό αποκλεισμό.
Στην Αττική προσπαθούμε να ολοκληρώσουμε τη χαρτογράφηση των προβλημάτων, καθώς χωρίς στατιστικά στοιχεία δεν μπορούμε να έχουμε πλήρη εικόνα για βασικά θέματα, όπως ο βαθμός πολιτογράφησης, οι πρόωροι γάμοι κλπ.
Θα κλείσω σημειώνοντας ένα μεγάλο πρόβλημα που έχω αντιμετωπίσει, όχι μόνο ως πολιτικός, αλλά ως ενεργός πολίτης που δραστηριοποιείται δεκαετίες στο πεδίο: Υπάρχουν πάρα πολλές επικαλύψεις αρμοδιοτήτων φορέων, κρατικών δομών, ΜΚΟ, Διεθνών Οργανισμών, που κάνουν τη λήψη και εφαρμογή αποφάσεων εξαιρετικά δυσχερή και διασπαθίζουν δυνάμεις.
Η Παρέμβαση για την Αττική θα συνεχίσει να είναι αρωγός στις προσπάθειες της Περιφέρειας στα θέματα Ρομά.

 

received 1016228641804029

"ΜΜΕ και προσφυγική κρίση" Φόρουμ για την Ελευθερία των Μέσων Ενημέρωσης και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Θεσσαλονίκη 17 - 20 Δεκεμβρίου)

Αυτός ο αιώνας χαρακτηρίζεται ως «ο αιώνας των προσφύγων», καθώς υπολογίζονται σε 250 εκατομμύρια οι άνθρωποι που είναι υπό τον κατατρεγμό πολέμων, οικονομικών στερήσεων και αδυναμία βιοπορισμού, ώστε να αφήνουν τον τόπο τους ψάχνοντας ασφάλεια και ευκαιρίες.
Τα ΜΜΕ είναι βασικοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Η πλειονότητα του κοινού δεν έχει τη δυνατότητα καθημερινής επαφής με πρόσφυγες, γι' αυτό οι πεποιθήσεις της και η γνώση της για τις μειονότητες διαμορφώνεται κυρίως από τα ΜΜΕ. Οι μετανάστες - πρόσφυγες αποτυπώνουν κοινωνικές ομάδες των οποίων οι ανάγκες αφενός παραβάλλονται και αφετέρου το να τις εκπληρώσεις αναδεικνύει συχνά την αδράνεια των κρατών προς συγκρότηση και εφαρμογή πολιτικών, όσο μάλιστα η νόρμα στις πολιτικές που εφαρμόζονται είναι καθρέφτης της μεταναστευτικής φιλοσοφίας των κρατών υποδοχής. Τα ΜΜΕ με το προνόμιο του δημόσιου λόγου, συντείνουν συνήθως στη μη αποδοχή των προσφύγων - μεταναστών. Το πιο σύνηθες είναι πως ορίζονται σαν αίτιο των κοινωνικο-οικονομικών προβλημάτων και οι άμεσοι αυτουργοί στην όξυνση της εγκληματικότητας. Μέσα από την παρουσίαση της είδησης εκφράζονται οι εθνικές προκαταλήψεις και οι υπονοούμενες στερεοτυπικές πεποιθήσεις.
Η σημερινή παρουσίαση επικεντρώνεται στην ορατότητα που είχε η προσφυγική κρίση και η διαχείρισή της από την Ελλάδα στα Διεθνή και Ελληνικά ΜΜΕ.
Και στις δύο περιπτώσεις χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος της ποσοτικής ανάλυσης περιεχομένου για να εξεταστούν οι απεικονίσεις όλων των κρατών που υπάρχουν στην ειδησεογραφία για το προσφυγικό ζήτημα σε σχέση με την Ελλάδα και με βασικούς πυλώνες εισόδου των προσφύγων στην χώρα όπως η Λέσβος και η Κως για την περίοδο ενός χρόνου σε επτά διεθνή δίκτυα. Η αναζήτηση των δημοσιευμάτων έγινε με λέξεις κλειδιά στους διαδικτυακούς τόπους CNN (76), DEUTSCHE WELLE (112), BBC (156), FRANCE24 (89), EURONEWS (46), FOX (101) και AL JAZEERA (172). Σε αυτά τα δημοσιεύματα κατεγράφησαν 3456 απεικονίσεις κρατών και 1234 απεικονίσεις τόπων. Από αυτές, 2235 απεικονίσεις αφορούν την εικόνα της Ελλάδας ως χώρα, 450 την Λέσβο και 230 την Κω.
Χρησιμοποιήθηκε το πρωτόκολλο κωδικοποίησης State-mapping, το οποίο επικεντρώνεται στην ορατότητα της χώρας, στην αξιολόγησή της καθώς και στα ερμηνευτικά σχήματα τα οποία συγκροτούν την εικόνα της. Εξετάζεται η συγκρότηση της κρατικής εικόνας σε όρους στρατηγικής, μελοδράματος, προβλήματος, σύγκρουσης, φόβου, ελπίδας, θετικών επιδράσεων, αρνητικών επιπτώσεων καθώς και κυριαρχίας/ηγεμονικής προβολής, καθώς επίσης η μορφή του φοβικού επιχειρήματος (ρίσκο – απειλή) και το είδος του φόβου με το οποίο διασυνδέεται η χώρα.
Η εικόνα της κρίσης συνδυάζει την ορατότητα με χαμηλή αξιολόγηση. Αυτή η συνθήκη φαίνεται εν μέρει, μόνον, να ισχύει για την Ελλάδα. Η ειδησεογραφία για το προσφυγικό είναι έμπλεη ερμηνευτικών σχημάτων όσον αφορά τους πρόσφυγες, αλλά κάνει πολύ πιο περιορισμένη χρήση ερμηνευτικών σχημάτων στην πλαισίωση της κρατικής εικόνας. Για την περίπτωση της Ελλάδας, το κυρίαρχο πλαίσιο που χρησιμοποιείται είναι αυτό του προβλήματος. Γενικά, η ειδησεογραφία του προσφυγικού παράγει σε περιορισμένο βαθμό την εικόνα της κρίσης για την Ελλάδα.
Η εικόνα αυτή είναι πολύ λιγότερο έντονα αρνητική από την εικόνα που έχει παράγει η ειδησεογραφία για την Ελληνική οικονομική κρίση. Με το προσφυγικό η Ελλάδα βιώνει μίαν αρνητική κατάσταση για τη δημιουργία της οποίας δεν ευθύνεται η ίδια. Το προσφυγικό, στον βαθμό που, δευτερογενώς, θυματοποιεί και την Ελλάδα, παράγει για τη χώρα την εικόνα του άξιου βοηθείας θύματος, σε αντιδιαστολή με την οικονομική κρίση η οποία στο μεγαλύτερο μέρος έχει παράγει την εικόνα του ανάξιου βοήθειας θύματος.
Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι η εικόνα αλλάζει άρδην τους τελευταίους μήνες όταν μεταβάλλεται σταδιακά η στάση των Ευρωπαίων απέναντι στην Ελλάδα και τη στάση της στην προσφυγική κρίση. Τα δημοσιεύματα πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο και αποκτά προεξέχουσα θέση στη διεθνή ειδησεογραφία, καθώς χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία πλέον δεν μπορούν να συγκρατήσουν στα εδάφη τους τον όγκο των προσφυγικών ροών και οι πρόσφυγες προσπαθούν να βρουν διέξοδο προς τις πλούσιες χώρες της Ευρώπης. Επιπλέον, όσο αυξάνονται οι ψίθυροι για ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από το Σέγκεν, πληθαίνουν τα δημοσιεύματα για την πλήρη επιχειρησιακή αδυναμία της Ελλάδας να παράσχει τις αναγκαίες διευκολύνσεις στους πρόσφυγες. Οι, τουλάχιστον, ατυχείς δηλώσεις Υπουργών της κυβέρνησης περί εξαγωγής τζιχαντιστών έχουν μεγάλη ορατότητα κυρίως στα Ευρωπαϊκά ΜΜΕ, όπως φαίνεται στη διαφάνεια.
Οι επιθέσεις στο Παρίσι ξαναφέρνουν ένα κύμα επιθέσεων του Διεθνούς Τύπου στην Ελλάδα. Εκτενής αναφορά για τους ελλιπείς ελέγχους και συσχετισμός οικονομικής κρίσης και μίας χώρας υπό διάλυση με τη διαχείριση μίας τόσο δύσκολης επιχείρησης.
Έχουμε πλέον φτάσει στην περίπτωση που αφηγήσεις με αρνητικό πρόσημο επικάθονται η μία στην άλλη και λειτουργούν σωρευτικά αποδομώντας, σε συνδυασμό, πλήρως την εικόνα της χώρας στα μάτια του παγκόσμιου ακροατηρίου.
Στο επίπεδο των τόπων, η Λέσβος και η Κως έχουν αναπτύξει μία εικόνα η οποία είναι αυτοτελής ως προς την εικόνα της Ελλάδας. Η ειδησεογραφική κάλυψη των δύο νησιών έχει την απαιτούμενη ένταση, έκταση και σαφήνεια χαρακτηριστικών για να σχηματοποιήσει στο μυαλό των ακροατών μία αυτοτελή γνωσιακή δομή που αποτελεί την βάση λειτουργίας αυτοτελούς προσλαμβανόμενης εικόνας, που συγκροτείται πρωτίστως σε όρους προβλήματος.
Δύο τελευταία στοιχεία: Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μελετηθεί ο διαφορετικός τρόπος αντιμετώπισης Ιταλίας και Ελλάδας από τον Διεθνή Τύπο. Και σίγουρα, αυτό δεν οφείλεται στη διαφορά αντίδρασης και στην ποιότητα της διαχείρισης της ουσίας του προβλήματος από πλευράς Ιταλίας. Η Ιταλία δουλεύει συστηματικά την εικόνα της με ολοσχερώς διαφορετικές αφηγήσεις και ακολουθεί συστηματικά τα δύο τελευταία χρόνια τις συμβουλές των ειδικών του place branding, προκειμένου να μην γίνει συσχετισμός συγκεκριμένων τόπων με τραγικά συμβάντα.
Και τέλος, τα Διεθνή ΜΜΕ δίνουν πολύ μεγαλύτερη ορατότητα στη συμβολή ΜΚΟ, Διεθνών Οργανισμών και εθελοντών απ' ό,τι τα αντίστοιχα ελληνικά.
Αναφορικά με τα ελληνικά ΜΜΕ, επικεντρωθήκαμε μόνο στον Τύπο σε ένα διάστημα σαράντα ημερών (1η Νοέμβρη έως και 10 Δεκέμβρη), εξετάζοντας τα δημοσιεύματα των εφημερίδων: ΤΑ ΝΕΑ, το Έθνος, η Εφημερίδα των Συντακτών και η Καθημερινή.
Οι ειδήσεις που επιλέγονται και το πώς παρουσιάζονται επηρεάζονται από συνιστώσες σχετικές με τα ιδιοκτησιακά καθεστώτα των ΜΜΕ, τους πολιτικούς τους συσχετισμούς, και τον έλεγχο. Άρα ο δημοσιογράφος περιορίζεται στην παρεκκλίνουσα παρουσίαση της είδησης, αφομοιώνοντας το ύφος που ταυτίζεται με το Μέσο/εργοδότη. Τα συμβατικά σχήματα στις ειδήσεις είναι προδιαγραφόμενα βάσει των πολιτικών με τρόπο που δεν αποπέμπονται τα κυρίαρχα στερεότυπα, κι έτσι διατηρείται και η προκατειλημμένη εικόνα για τους πρόσφυγες.
Τους τελευταίους αιώνες η ιστορία του λαού της Ελλάδας για παράδειγμα, είναι μια ιστορία μετακινήσεων: προσφυγιά και μετανάστευση. Αυτές οι αέναες μετακινήσεις συνθέτουν μια ιστορία κοινή για όσους ζουν σ' αυτό τον τόπο. Πόσοι γνωρίζουν αυτή την πραγματικότητα και πόσο η εκπαίδευση και η παιδεία (παιδεία που μεταδίδεται και από τα ΜΜΕ) συμβάλλει στη μετάδοση αυτής της μνήμης;
Ο ορισμός της είδησης βασίζεται στην κρατούσα εικόνα του ισχυρού που καθορίζει ποια είναι τα κοινωνικά προβλήματα. Προσέγγιση που διασαφηνίζει πως η μορφή του λόγου κρίνει σημαντικά την εθνική προκατάληψη και ξενοφοβία καθώς η πεποίθηση των κοινωνιών προς τους πρόσφυγες πλάθεται έντονα από την κοινή, δημόσια κι επαναλαμβανόμενη χρήση της γλώσσας. Ο τίτλος φιλοκυβερνητικής εφημερίδας «Προσφυγικός εφιάλτης» δε διαφέρει καθόλου από άλλους, φανερά, ξενοφοβικούς και είναι πολύ πιο επικίνδυνος σε βάθος χρόνου. Ο τρόπος που ασκείται η χρήση του λόγου στην είδηση συνθέτει κοινωνική και γνωστική πρακτική με την αρνητικότητα στην παροχή της είδησης να ενέχει την κυρίαρχη κουλτούρα με κωδικοποιήσεις στο πως δομείται ένα κείμενο σχετικό με την κάθε είδηση.
Δε γίνεται καμία διάκριση μεταξύ μεταναστών, προσφύγων, αιτούντων άσυλο οπότε άνευ σημασίας να σημειώσω ότι ουδείς λόγος γίνεται για άλλες πιο ευαίσθητες διακρίσεις όπως οι ανήκοντες στις γκρίζες ζώνες, οι ανέφικτοι επιστροφείς, οι κλιματικοί μετανάστες, οι πρόσφυγες λόγω σεξουαλικής ταυτότητας.
Η ελληνική δημοσιογραφία επικεντρώνεται στο θέμα «Πρόσφυγας» μόνο από τη σκοπιά των προβλημάτων: αυτοί που έρχονται να επιτείνουν την ανεργία, αυτοί που για το χατήρι τους σπαταλούνται πόροι σε μία εποχή δεινής οικονομικής κρίσης, η επιδότηση ενοικίου και η πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δυνατότητες που στερείται εγχώριος πληθυσμός.
Για τα ελληνικά ΜΜΕ καλός ξένος ήταν, ανέκαθεν, ο πλούσιος επενδυτής από το εξωτερικό: η ουσία του στερεότυπου αναλλοίωτη, η έκφανση αλλάζει: ο θείος από την Αμερική έχει γίνει σήμερα ο Καταριανός επενδυτής.
Ακόμα και η θετική ειδησεογραφία για τη φιλανθρωπία των κατοίκων και την αποτελεσματικότητα των τοπικών αρχών αναπαράγει την εικόνα του προβλήματος. Τα νησιά αυτά μετά το πέρας της προσφυγικής κρίσης χρειάζονται συστηματικές προσπάθειες αποκατάστασης της εικόνας τους με ολοσχερώς διαφορετικές αφηγήσεις.
Στα δημοσιεύματα πρωταγωνιστής είναι το ατομικό ανθρώπινο δράμα (η εικόνα του μικρού Αϋλάν κάνει τον γύρο του κόσμου, όπως και η αφήγηση του Σύρου πατέρα ο οποίος γυρνά στη Συρία να θάψει τα πνιγμένα παιδιά του, δηλώνοντας ότι δε θα επιστρέψει στην Ευρώπη αφού η προσπάθειά του ήταν συνδεδεμένη με την επιθυμία του να παράσχει μια καλύτερη ζωή στα παιδιά του, λόγος ο οποίος πλέον εξέλειψε) και όχι οι συνολικές ανθρωπιστικές επιπτώσεις της κρίσης και οι διεθνείς διαστάσεις του ζητήματος. Η πλαισίωση είναι σχεδόν πάντα προσωποποιημένη, δραματοποιημένη και συγκινησιακή.
Τα τελευταία χρόνια, λόγω της οικονομικής κρίσης, δεν υπάρχουν στα ελληνικά ΜΜΕ δημοσιογράφοι εξειδικευμένοι στα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
Το εκπαιδευτικό σύστημα, η κοινωνία, τα ΜΜΕ, οι πολιτικές πρακτικές και όσοι διαμορφώνουν κουλτούρα, φέρουν το βάρος της ευαισθητοποίησης της ελληνικής κοινής γνώμης σε ζητήματα προσφυγιάς και μετανάστευσης και να αναγνωρίζουν τον πλουτισμό και δυναμισμό που προκύπτει μέσα από τη συνδιαλλαγή με τον «ξένο». Τα ΜΜΕ ελάχιστα προωθούν τέτοια κουλτούρα, με μια υπολανθάνουσα λειτουργία.

 

1061122 966322560127971 1166160711 n

Χαιρετισμός στη Συνέντευξη Τύπου του ΠΑΔΟΠ και του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης για το Κυπριακό

Ως Πρόεδρος της Πρωτοβουλίας Έτος Κύπρου, χαιρετίζω τη σημερινή σας συνάντηση και εύχομαι κάθε επιτυχία στις συναντήσεις που θα έχετε το επόμενο διήμερο με κυπριακούς πολιτικούς και πολιτειακούς παράγοντες.
Η Πρωτοβουλία Έτος Κύπρου έχει ως στόχο της την ανάδειξη, μέσω μίας σειράς εκδηλώσεων και παρεμβάσεων, της ουσίας του Κυπριακού και τη δημιουργία ενός νέου διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης για το λαό της Κύπρου στο σύνολό του, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους.
Η Πρωτοβουλία έχει κατορθώσει να ενώσει, τόσο ανθρώπους που δραστηριοποιούνται δεκαετίες στο πλαίσιο της επικοινωνίας και της συμφιλίωσης των δύο κοινοτήτων, όσο και πολίτες που πρόσφατα συνειδητοποίησαν ότι ο δρόμος της ειρήνης περνά μόνο μέσα από τον δρόμο της ειρηνικής συνύπαρξης, της ανάδειξης των στοιχείων που ενώνουν τις δύο κοινότητες και της επίλυσης, με πνεύμα σύνθεσης, των όποιων αντιθέσεων δημιουργήθηκαν στην πορεία.
Οι εξελίξεις στις συνομιλίες μας γεμίζουν ελπίδα, παρόλο που τα χρόνια που πέρασαν και που κατέστησαν το Κυπριακό ένα από τα πιο δυσεπίλυτα ζητήματα της Διεθνούς κοινότητας, καθιστούν καχύποπτους και τους πλέον αισιόδοξους.
Όλοι συμφωνούν ότι αυτές οι συνομιλίες είναι οι τελευταίες που γίνονται με όρους επίλυσης: οι επόμενες θα γίνουν με όρους διχοτόμησης: η συγκυρία είναι ιδιαιτέρως ευνοϊκή: η ανάδειξη στην ηγεσία της τουρκοκυπριακής κοινότητας ενός διαχρονικού ειρηνιστή και οπαδού της επανένωσης, του Μουσταφά Ακιντζί, και η συναίνεση των δύο μεγάλων κομμάτων (ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ) στην ανάγκη λύσης. Οι «λυσοφοβικοί» είναι αδύναμοι πολιτικά, σπαρασσόμενοι από εσωτερικές έριδες και πολιτικά αδιέξοδα. Το ακροατήριό τους, ευτυχώς είναι αισθητά μειωμένο στο νησί.
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ο, διαχρονικά, κοσμικός χαρακτήρας της τ/κυπριακής κοινότητας: το ΑΚΡ, παρόλες τις προσπάθειές του, δεν έχει κατορθώσει να αποκτήσει ερείσματα στο νησί: ενώ στις κοινότητες του εξωτερικού είναι εξαιρετικά δυνατό, εξάλλου ο βασικός στόχος της αναβίωσης του Ισλάμ είναι η επανασύσταση της κοινότητας, στην τ/κυπριακή κοινότητα παραμένει αντιδημοφιλές. Είναι σαφές ότι οι τ/κύπριοι προτιμούν να ζήσουν σε μία ευρωπαϊκή κοινωνία, σε μία χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρά να προσδεθούν στο άρμα του Ερντοάν.
Τέλος, μια ελεύθερη ομόσπονδη Κύπρος με δύο θρησκευτικές κοινότητες, στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ενωσης, θα είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πείραμα στο πλαίσιο της πολυπολιτισμικότητας και της μελλοντικής ευρωπαϊκής κοινωνίας της συνύπαρξης.
Θα περιμένουμε με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον τα αποτελέσματα της επίσκεψής σας στην Κύπρο.

 

blue

 

 

Παρουσίαση του βιβλίου του Παύλου Χρήστου ''Η γνωσιολογική πρόκληση στον στρατηγικό ρεαλισμό και από την απόλυτη στην τοπική στρατηγική''

Αγαπητές όλες και όλοι,

Τον Παύλο Χρήστου τον γνώρισα προσωπικά λίγο πριν από δύο χρόνια, λόγω της κοινής μας εμπλοκής στο Έτος Κύπρου.

Ως τομεάρχισσα Άμυνας του Κόμματός μου της, τότε, Δημοκρατικής Αριστεράς, γνώριζα τον Πτέραρχο Χρήστου, για τον οποία είχα άριστη εικόνα ως άνθρωπο και αξιωματικό.

Εκτίμησα τόσο την ευρυμάθεια και την πολυγραφότητά του στα θέματα στρατηγικής και εξωτερικής πολιτικής, τη συνθετική του σκέψη, όσο και τη διάθεσή του να αφουγκράζεται διαφορετικές απόψεις, αλλά και την ικανότητά του να τις συνθέτει.
Υπό αυτήν την έννοια θέλω να τον ευχαριστήσω για την πρόσκληση και να δηλώσω ότι νοιώθω τιμή που κλήθηκα για άλλη μια φορά να πω δυο λόγια για το νέο του βιβλίο.

Στην καθημερινή πραγματικότητα θεωρούμε ότι ο κόσμος αποτελείται από διάφορα αντικείμενα με διαφορετική θέση στον χώρο και στον χρόνο. Το ίδιο συμβαίνει και στην επιστήμη, και δη, σε αυτή της Στρατηγικής που ο Παύλος πραγματεύεται στο βιβλίο, αγγίζοντας ευρύτερους προβληματισμούς της Θεωρίας της Γνώσης, της Επιστημολογίας και της Φιλοσοφίας της Επιστήμης.

Η επιλογή της στρατηγικής εξαρτάται από την εκτίμηση της κατάστασης και την αντιστοιχία του σκοπού με τα μέσα. Ο «καθαγιασμός» των θεωρητικών οντοτήτων, λόγω της τάσης του ρεαλισμού να τυποποιεί και να «εμπραγματώνει» οντότητες, συμβάλλει στην «αποκαθήλωσή» τους, και η διαμάχη δεν αφορά στην ύπαρξη ή τη χρήση αυτών των οντοτήτων, αλλά στο είδος τους. Δεν απορρίπτονται, δηλαδή, θεωρητικές οντότητες επειδή δε συμβαδίζουν με την πραγματικότητα, αλλά επειδή υποστηρίζονται άλλες κατηγορίες αυτών. Οι ριζοσπαστικοί αντιρεαλιστές ακολουθούν την ίδια τακτική, «αποικοδομούν» ορισμένες θεωρητικές οντότητες και οικοδομούν άλλες.

Δε θα αποφύγω τον πειρασμό να κάνω λόγο, μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της Στρατηγικής στο οποίο ο φίλος Παύλος αναφέρεται, για τις διεθνείς συγκυρίες που παρατηρούμε γύρω μας, με αποκορύφωση και αφορμή τις διεθνείς εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα μετά τα πρόσφατα γεγονότα στο Παρίσι.

Όπως είναι φυσικό, βλέπουμε οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ, η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και ο ΟΑΣΕ, των οποίων η χώρα μας είναι μέλος, να αναπροσαρμόζουν αυτήν την περίοδο τη στρατηγική και πρακτική τους στα νέα δεδομένα της διεθνούς πολιτικής και γεωπολιτικής συγκυρίας. Η υποστήριξη του ρόλου της χώρας και η μεγιστοποίηση των πλεονεκτημάτων από τη συμμετοχή της σε αυτούς τους οργανισμούς αποτελεί βασική αρχή και επιδίωξη της εθνικής μας στρατηγικής, και η πολιτική που ασκείται ως προς το παραπάνω οφείλει να έχει ως στόχο συνδυασμένες ενέργειες στον χώρο της διπλωματίας, ώστε να ισχυροποιείται ο σταθεροποιητικός και ειρηνευτικός ρόλος της χώρας στην ευρύτερη περιοχή, με κύριο ζητούμενο να εξασφαλίζεται παράλληλα η ασφάλεια της χώρας από την εκάστοτε απειλή. Και η έννοια της απειλής δεν είναι στατική, μονοδιάστατη, ακίνητη στο χρόνο και συμβατική.

Έχουμε λοιπόν βιαίως και επισήμως εισέλθει στην περίοδο αντιμετώπισης της ασύμμετρης τρομοκρατικής απειλής, όχι μόνον ως χώρα αλλά προφανώς και ως μέλος όλων των παραπάνω οργανισμών. Παρακολουθούμε σε πραγματικό χρόνο τη χάραξη ενός αρχικού κοινού αντικειμενικού σκοπού, που είναι η πάταξη του ISIS, αλλά και παράλληλα τη σύγκρουση των διαφορετικών Στρατηγικών, όχι μόνον των προαναφερθέντων οργανισμών με άλλους ή άλλες δυνάμεις με στρατηγικούς στόχους και συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή (πχ Ρωσία), αλλά επίσης και τη σύγκρουση των εθνικών στρατηγικών χωρών μέσα στους ίδιους αυτούς τους οργανισμούς (πχ Τουρκία ως μέλος ΝΑΤΟ). Επιπροσθέτως, παρατηρούμε την επιθυμία ισχυροποίησης της θέσης της ΕΕ και των συμφερόντων της, με μια σχεδόν ad hoc απόπειρα δημιουργίας ενός «ευρωστρατού», που θα υλοποιεί την πολιτική της ΕΕ σε στρατιωτικό επίπεδο και με βάση την ΚΠΑΑ – ΚΕΠΠΑ. Μια απόπειρα όμως που εθελοτυφλεί μπροστά στα δομικά προβλήματα της ΕΕ και που σαν κοινό στρατιωτικό οικοδόμημα με τον συνεκτικό όρο «ευρωστρατός», με τις συνθήκες στους κόλπους της ως έχουν αυτήν την περίοδο, δεν μπορεί να δημιουργηθεί.

Η Ελλάδα, λοιπόν, πώς κινείται μέσα στις δεδομένες συγκυρίες; Η εθνική Στρατηγική μας, με βάση τη θέση μας, η ευρύτερη εκτίμηση της κατάστασης, η υλοποίηση των εθνικών αντικειμενικών μας σκοπών μέσα στο πλαίσιο των οργανισμών στους οποίους ανήκουμε και οι οποίοι απετέλεσαν στρατηγική μας επιλογή στο παρελθόν, όλα αυτά, πώς συντελούνται και με ποιο σχέδιο, μπροστά στην ασύμμετρη απειλή που πυροδότησε εξελίξεις σε όλα τα επίπεδα; Ποια η δυνατότητα υποστήριξης των εθνικών σκοπών μας με τα μέσα που διαθέτουμε και με τον ιδιάζοντα γεωπολιτικό μας ρόλο, όντες μέλη διεθνών οργανισμών μέσα στους οποίους το εθνικό συγκρούεται με το συλλογικό; 

Η υπεράσπιση και ισχυροποίηση των εθνικών μας συμφερόντων προϋποθέτει μια γενικότερη αναπτυξιακή πορεία της χώρας μας στο πλαίσιο ενός καθεστώτος εκδημοκρατισμού της ευρύτερης περιοχής μας. Η εθνική στρατηγική και ο προσδιορισμός της υλοποίησης της υπάρχουσας πολιτικής προς αυτήν την κατεύθυνση, καθώς και η επιλογή στρατηγικών εταίρων για την υλοποίηση, εφαρμόζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση και τα αρμόδια όργανά της και είναι καίριας σημασίας, ειδικά σε εποχή και περιοχή γεωπολιτικής δίνης. Οι ενέργειες σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής πρέπει να είναι συνδυασμένες, μέρος ενός συνεκτικού σχεδίου και με έμφαση στην αξιοποίηση και μεγιστοποίηση όλων των δυνατοτήτων που μας δίνουν οι υπερεθνικοί οργανισμοί, των οποίων μέλη αποτελούμε ως στρατηγική μας επιλογή.

Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο το βιβλίο και στον φίλο Παύλο να είναι γερός και δημιουργικός και να συνεχίσει να προβληματίζεται και να μας προβληματίζει δημιουργικά και γόνιμα.

Ευχαριστώ πολύ.

 

book

Ομιλία στην 3η Γενική Συνέλευση της Ένωσης Περιφερειών (Λευκάδα, 27 Νοέμβρη). 11 συν μία προτάσεις για την αναθεώρηση του Καλλικράτη

Ο Καλλικράτης ήταν ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, που αποπνέει όμως τη φιλοσοφία μίας άλλης εποχής, με διαφορετικά οικονομικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά και διαφορετικές ανάγκες. Μετά από πέντε χρόνια εφαρμογής είχαμε τη δυνατότητα να διαπιστώσουμε και να εντοπίσουμε τις δυσλειτουργίες του, και σήμερα, με εκπεφρασμένη τη βούληση της κυβέρνησης για αναθεώρησή του, είναι η κατάλληλη στιγμή να ανοίξει μία συγκροτημένη και ενδελεχής συζήτηση ανά περιφέρεια, αλλά και στην Ένωση Περιφερειών για την αναθεώρησή του. Μία αναθεώρηση όμως που θα κοιτά γενναία στο μέλλον της Αυτοδιοίκησης και όχι στο παρελθόν, που θα ενδυναμώνει την Περιφέρεια και όχι που θα την αποδυναμώνει.
Θα προσπαθήσω να σας παρουσιάσω 11 συν μία προτάσεις ενόψει της Αναθεώρησης. Επιλέγω να αναφερθώ πιο αναλυτικά στην πρόταση για τη θεσμοθέτηση του συμμετοχικού προϋπολογισμού, καθώς ενώ μετρά πολλά χρόνια εφαρμογής σε πολλές περιοχές του κόσμου, στην Ελλάδα είναι ακόμη άγνωστος.


1. Αλλαγή εκλογικού συστήματος: ο περιφερειακός συνδυασμός που την β' Κυριακή παίρνει το 50+1, έχει την απόλυτη πλειοψηφία και κυριαρχία για πέντε ολόκληρα χρόνια. Αυτό, και ευτυχώς, δεν υπάρχει σε καμία κυβέρνηση. Να υπάρχει ελάχιστο ποσοστό εκλογής, ώστε να εξασφαλίζει τουλάχιστον 2 άτομα σε ένα συνδυασμό, με στόχο την ενίσχυση των συνεργασιών και την αποφυγή του κατακερματισμού των δυνάμεων προεκλογικά. Είναι αναγκαία η δημιουργία μίας νέας παιδείας συνεργασιών και συνεργασίας της τοπικής εξουσίας με την κοινωνία των πολιτών.


2. Περιφερειαρχοκεντρικό σύστημα: ο περιφερειάρχης να εκλέγεται από το Συμβούλιο και να ανακαλείται από αυτό.


3. Κατάργηση Αποκεντρωμένης, αντικατάσταση από Όργανο της διοίκησης που θα ελέγχει μόνο τη νομιμότητα. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί –καταρχάς αναγκαίοι και αποδεκτοί- αυξάνονται συνεχώς, (Πάρεδρος, Αποκεντρωμένη Διοίκηση, Ελεγκτικό Συνέδριο, Παρατηρητήριο κ.λπ.) εντείνουν τη γραφειοκρατία, ασκούν ελέγχους σκοπιμότητας και δημιουργούν ασφυκτικό πλαίσιο για κάθε αναπτυξιακή δραστηριότητα και κοινωνική παρέμβαση.


4. Κατάργηση χωρικών αντιπεριφερειών (ενισχύουν το αίσθημα του διαχωρισμού και διατηρούν τη συνείδηση των παλιών Νομαρχιών) και αντικατάστασή τους από θεματικές (ενίσχυση αισθήματος συνανήκειν). Θεσμοθέτηση ενός οργάνου ανά περιφερειακή ενότητα με τη συμμετοχή των αιρετών περιφερειακών συμβούλων για την εξέταση των θεμάτων της περιφερειακής ενότητας.


5. Ενδελεχής επεξεργασία διατάξεων που θεωρούνται αντισυνταγματικές, προκειμένου να οριστικοποιηθεί αν πρόκειται για διατάξεις που πραγματικά προσκρούουν στο Σύνταγμα ή χρησιμοποιείται αυτό το επιχείρημα προσχηματικά, προκειμένου η Κεντρική διοίκηση να μην παραχωρήσει αρμοδιότητες. Διατήρηση των αρμοδιοτήτων, που για συνταγματικούς λόγους δεν μπορούν να αποδοθούν στην αυτοδιοίκηση, σε περιφερειακές υπηρεσίες υπουργείων. Ενίσχυση της Περιφερειακής αυτοδιοίκησης με επιπλέον αρμοδιότητες αλλά κυρίως με πόρους.


6. Έκδοση των προβλεπόμενων Προεδρικών Διαταγμάτων και των σχετικών υπουργικών αποφάσεων του Ν. 3852/2010 που παραμένουν ανενεργά.


7. Ισχυροποίηση της συνεργασίας ανάμεσα στα δύο επίπεδα αυτοδιοίκησης και υλοποίηση της δια-βαθμιδικής συνεργασίας.


8. Η συγκρότηση των οργάνων από αιρετά μέλη οριζόμενα από την πλειοψηφία του Περιφερειακού Συμβουλίου δεν εγγυάται την άσκηση ελέγχου στις αποφάσεις της ίδιας της πλειοψηφίας. Χρειάζεται εμπιστοσύνη και σαφείς αρμοδιότητες στα αιρετά συλλογικά όργανα και στην κοινωνία των πολτών, γι' αυτό και η Περιφερειακή Επιτροπή Διαβούλευσης, όπου συμμετέχουν οι Δήμαρχοι της Περιφέρειας, οι εκπρόσωποι των εργαζομένων, των επιμελητηρίων, της αποκεντρωμένης Δημόσιας Διοίκησης, των οργανώσεων και φορέων των πολιτών, έπρεπε να συγκροτείται με απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου και το βασικότερο, να μην έχει μόνο γνωμοδοτικό ή συμβουλευτικό προς το Συμβούλιο χαρακτήρα.


9. Η δημιουργία νέων θεσμών που συνδέουν τους φορείς εξουσίας της Αυτοδιοίκησης με την κοινωνία, όπως η παραπάνω Επιτροπή Διαβούλευσης, ο Συμπαραστάτης του Πολίτη και της Επιχείρησης, το Συμβούλιο Ένταξης των Μεταναστών, ήταν θετική εξέλιξη. Όμως οι νέοι θεσμοί δεν αξιοποιήθηκαν για την ενίσχυση της συμμετοχής των πολιτών και είτε εξελίχθηκαν σε μια τυπική διαδικασία, είτε δεν υλοποιήθηκαν καθόλου. Χρειάζεται η πολιτική βούληση, ώστε να εφαρμοσθεί στην πράξη η προσφυγή στα συλλογικά όργανα, στο Περιφερειακό Συμβούλιο, για θέματα όπως τα παραπάνω, που προβλέπεται ότι ανήκουν στις αποκλειστικές αρμοδιότητες του Περιφερειάρχη.


10. Αλλαγή στον τρόπο σχεδιασμού του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ), που πρέπει να βασίζεται στον δημοκρατικό προγραμματισμό και να είναι κυρίαρχο και όχι, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα και στο σχέδιο, να δρα συμπληρωματικά στα κοινοτικά προγράμματα. Το ΠΔΕ θα πρέπει να αποκτήσει αυτόνομο χαρακτήρα και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, για την κάλυψη των αναγκών της χώρας, ενώ ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις δε θα πρέπει να υποκαθιστούν τις εθνικές δημόσιες επενδύσεις, αλλά να λειτουργούν προσθετικά σε αυτές.


11. Νομοθετικές ρυθμίσεις αλλά και τη μεταφορά των ανάλογων πόρων και αρμοδιοτήτων προς την Περιφέρεια, ώστε να διαχειριστεί αποτελεσματικά το ζήτημα των προσφύγων.


12. Θεσμοθέτηση του Συμμετοχικού Προϋπολογισμού. Η ανάγκη ενίσχυσης των συμμετοχικών διαδικασιών μοιάζει πλέον να αποτελεί κοινά αποδεκτή διαπίστωση.


Η συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών στον τρόπο λήψης των αποφάσεων, με μια διαφορετική μορφή, αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την υλοποίηση επιτυχημένων πολιτικών σε όλα τα επίπεδα. Πρόκειται για σύνθετη διαδικασία, η οποία σχετίζεται με την ύπαρξη των κατάλληλων συνθηκών της υποδομής και ανωδομής του κοινωνικού ιστού.
Η έννοια του Συμμετοχικού Προϋπολογισμού (ΣΠ) είναι ότι αποτελεί διαδικασία συμμετοχής των πολιτών στη λήψη αποφάσεων φορέων της δημόσιας διοίκησης, που σχετίζονται με τους στόχους και την κατανομή τμήματος ή του συνόλου των οικονομικών πόρων σε τοπικό-περιφερειακό επίπεδο.
Είναι ένα εργαλείο που επιβάλλει μεγαλύτερη διαφάνεια στη διοίκηση και τον έλεγχο των δημόσιων οικονομικών πόρων, ενώ επιπλέον συμβάλλει με προοδευτικό τρόπο στη δημιουργία μίας νέας μορφής συνυπευθυνότητας των πολιτών μέσω της ενημέρωσής τους για τα δημόσια θέματα και της εκδημοκρατικοποίησης των πολιτικών αποφάσεων.
Ο συμμετοχικός προϋπολογισμός είναι μία διαδικασία που φέρνει τους πολίτες κοντά στην τοπική αυτοδιοίκηση, τοποθετώντας την πολιτική στη δημόσια σφαίρα. Η συζήτηση για τους συμμετοχικούς προϋπολογισμούς είναι μία συζήτηση για την πολιτική με την ευρεία έννοια, είναι η συζήτηση για τον εκδημοκρατισμό, είναι η συζήτηση για μία ξεκάθαρη κοινωνικοποίηση των εργαλείων λήψης αποφάσεων.
Μορφές του εφορμόζονται σε όλο τον κόσμο (Λατινική Αμερική, Καναδά, Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, στην Ισπανία στις περιφέρειες της Καταλωνίας και της Ανδαλουσίας).
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, ως βασικές ενέργειες για την πραγματοποίηση του ΣΠ, οι οποίες διαθέτουν και το χαρακτήρα Αρχών, αναφέρονται τα εξής:
Η κάθε αντιπεριφέρεια διαχωρίζεται σε επιμέρους ενότητες, προκειμένου να διευκολυνθεί η διοργάνωση των συναντήσεων και η κατανομή των πόρων.
Οι συναντήσεις, που χρηματοδοτούνται από την τοπική-περιφερειακή αρχή, διοργανώνονται καθ όλη τη διάρκεια του έτους και περιλαμβάνουν διαφορετικές παραμέτρους του προϋπολογισμού και της διαδικασίας λήψης αποφάσεων, όπως: η πληροφόρηση και η ενημέρωση, οι προτάσεις πολιτικής, η διαβούλευση επί των προτάσεων, η επιλογή των πολιτικών και δράσεων και η εκλογή αντιπροσώπων.
Η δημιουργία δεικτών ποιότητας ζωής (Quality of Life Index), οι οποίοι θα αποτελέσουν την πλατφόρμα για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με τη διαδικασία κατανομής των πόρων στις χωρικές ενότητες που παρουσιάζουν υστέρηση.
Τα χαρακτηριστικά του:
Η διοργάνωση δημόσιας διαβούλευσης μεταξύ των συμμετεχόντων πολιτών (δημοτών) αλλά και των πολιτών (δημοτών) με τις τοπικές αρχές, σχετικά με την κατανομή των πόρων και τις πολιτικές που πρόκειται να εφαρμοστούν.
Η διοργάνωση επισκέψεων των εκλεγμένων αντιπροσώπων στα σημεία που έχουν επιλεχθεί για την υλοποίηση έργων πριν την τελική ψηφοφορία, με στόχο την αξιολόγησή τους ως προς το βαθμό που απαντούν στις κοινωνικές ανάγκες.
Η διοργάνωση ψηφοφορίας των εκλεγμένων αντιπροσώπων για όλα τα έργα με δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων στο κοινό.
Η εκλογή ενός συμβουλίου, το οποίο θα αποτελείται από αντιπροσώπους των γεωγραφικών ενοτήτων της περιφέρειας και θα παρακολουθεί την υλοποίηση του προγράμματος.
Η αποστολή του εγκεκριμένου συμμετοχικού προϋπολογισμού από τους εκπροσώπους της τοπικής κοινότητας αποστέλλεται από τον περιφερειάρχη στις αρμόδιες Επιτροπές προς έγκριση. Οι επιτροπές έχουν τη δυνατότητα να απορρίψουν κάποια έργα.
Η κατάρτιση ενός ετήσιου απολογισμού με αναλυτική πληροφόρηση σχετικά με την υλοποίηση των έργων και των ευρύτερων δράσεων.
Η σύσταση επιτροπών χωρικού επιπέδου, οι οποίες θα παρακολουθήσουν το σχεδιασμό και την υλοποίηση των πολιτικών.
Προτείνω τη διοργάνωση ημερίδας για το συγκεκριμένο θέμα με ανταλλαγή εμπειρίας από Ευρώπη.

 

11

top banner par-2

 
Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά