Ομιλίες

Ομιλία για την ημέρα μνήμης διεμφυλικών ατόμων

Θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά γι'αυτή σας την πρόσκληση για την ημέρα μνήμης και τιμής για τα διεμφυλικά άτομα που υπήρξαν θύματα διακρίσεων ρατσισμού και μισαλλοδοξίας.
Τα τελευταία χρόνια συμμετέχω συστηματικά στην εκδήλωση αυτή και κάθε φορά κλείνω την τοποθέτησή μου με τα ίδια λόγια: την επόμενη χρονιά να έχουν προχωρήσει θεσμικά κάποιες από τις προτάσεις μας και τις επεξεργασίες μας. Λόγια κενά νοήματος, φρούδες ελπίδες.
Η πρόσφατη έρευνα του Fundamental Rights Agency για το τι σημαίνει να είσαι διεμφυλικός στην Ευρώπη είναι ιδιαιτέρως απογοητευτική: Ένας στους τρεις διεμφυλικούς έχει δεχθεί βία λόγω της ταυτότητάς του, με τα ποσοστά να αυξάνονται εφιαλτικά όσο μειώνεται η ηλικία και το εισόδημα.
Η ορατότητα των διεμφυλικών σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής είναι πολύ χαμηλή και αυτό παρατηρείται οριζόντια σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακόμη και σε αυτές που η Πολιτεία έχει προχωρήσει στην υιοθέτηση βασικών νομοθετημάτων.
Δυστυχώς στη χώρας μας δεν έχει υπάρξει ακόμα νομοθετική ρύθμιση, σύμφωνα με τις διεθνείς και ενωσιακές υποχρεώσεις του ελληνικού κράτους, που θα επιτρέπει στα διεμφυλικά άτομα να προβαίνουν στη διόρθωση του ονόματός τους, προκειμένου να έχουν αποτελεσματική πρόσβαση στην εργασία, την ασφάλιση και τις υπηρεσίες υγείας, ούτε έχει διασφαλιστεί η δυνατότητα διόρθωσης του ονόματός τους ανεξαρτήτως των ιατρικών διαδικασιών επαναπροσδιορισμού φύλου, ώστε τα νέα έγγραφα να ανταποκρίνονται στο φύλο όπως τα ίδια τα άτομα επιθυμούν να προσδιορίζοντται. Στη χώρα μας υπάρχουν ακόμη αναχρονιστικοί ποινικοί νόμοι για την παρά φύση ασέλγεια μεταξύ αρρένων.
Στο σωφρονιστικό σύστημα και τα καταστήματα κράτησης δε γίνεται σεβαστή η ταυτότητα φύλου των τρανς ανθρώπων όταν βρίσκονται σε συνθήκες κράτησης, μία πρόταση που έχει κάνει το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών ήδη από το 2013, πολύ πριν τις Συστάσεις της Επιτροπής κατά των Βασανιστηρίων και/ή της απαξιωτικής συμπεριφοράς του Συμβουλίου της Ευρώπης και το τραγικό περιστατικό της αυτοκτονίας, πριν από λίγες ημέρες της 21χρονης τρανς γυναίκας στις φυλακές του Ληντς στην Αγγλία. Πόσο υποκριτική φαντάζει, μετά από αυτό το τραγικό γεγονός, η ανύψωση της τρανς σημαίας σε κυβερνητικό κτίριο της Μεγάλης Βρετανίας...
Η καθημερινότητα παραμένει εφιαλτική για ανθρώπους που πίστεψαν στο δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, στην ελευθερία, στην αυταξία της ανθρώπινης ζωής, για όσους τόλμησαν να αμφισβητήσουν αυτό που η έμφυλη κοινωνική τάξη επιβάλλει.
Πολλά διεμφυλικά άτομα δυστυχώς έχουν δολοφονηθεί ή κακοποιηθεί γιατί κάποιοι αντιλαμβάνονται μέσα από τα σεξοφοβικά – ομοφοβικά προτάγματα της σιωπηλής πλειοψηφίας ότι κάθε προσπάθεια αλλαγής της κοινωνικότητας του γενετήσιου φύλου συνιστά ευθεία αμφισβήτηση των πατριαρχικών θεμελίων της κοινωνίας.
Οι κοινωνίες που δεν αφήνουν ανοικτές τις κεραίες στη διαφορετικότητα. Οι κοινωνίες που αρκούνται μόνο στη στατική παράδοση γίνονται έμφοβες ατενίζοντας με συμπάθεια τις χειρότερες φασιστικές παρακαταθήκες της ηπείρου μας.

Πρωτοπόρες φεμινίστριες αγωνίστηκαν τον προηγούμενο αιώνα για την έννοια του φύλου. Με τόλμη μίλησαν για το κοινωνικό φύλο και τους κοινωνικούς ρόλους των γενετήσιων φύλων. Είπαν ανοιχτά όσα κρύβουν οι κάθε είδους αντιδημοκράτες ταγοί, ότι αν θες να μην αλλάξει τίποτα μιλάς για τη φύση και τους νόμους της. Μιλάς για φύσει δυνατούς, φύσει αδύναμους, για αναγκαίους προστάτες και αναγκαστικά προστατευόμενους.
Το να τολμάς να είσαι ελεύθερος φοβίζει, πόσο μάλλον να τολμάς να λες στην πλειοψηφία ότι επιθυμείς διαφορετικά από τα κοινωνικά επιβαλλόμενα καθώς πρέπει. Ο φόβος, η καταπίεση των επιθυμιών, ο κοινωνικοοικονομικός αποκλεισμός οδηγούν μαθηματικά στα μονοπάτια του ρατσισμού. Ο ρατσιστής αμφισβητεί την αξία της ανθρωπινής ζωής ,ο άλλος ως διαφορετικός ακόμα και με αλλοπρόσαλλα κριτήρια αντιμετωπίζεται ως μολυσματική νόσος. Η μόλυνση μυρίζει θάνατο. Η συζήτηση για εξυγίανση μοιάζει φυσιολογική και ο θάνατος του μολυσμένου είναι κοινωνικό χρέος. Αν κάποιοι δε μιλήσουμε, δεν αντιμετωπίσουμε αυτό το θανάσιμο σόφισμα, η διαφορετικότητα θα μας φορεθεί σαν χάραγμα εξόντωσης.
Όλοι μας πρέπει να διεκδικούμε ή να ωθούμαστε να διεκδικούμε αξιοπρέπεια στο φως της μέρας. Να δημιουργούμε συλλογικότητες όπως η δική σας. Να δημιουργούμε, να διαπαιδαγωγούμε, να προτείνουμε, να μαχόμαστε κάθε προκατάληψη, κάθε εμπόδιο , κάθε θέσφατο που μικραίνει τη ζωή μας.
Τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά όλοι όσοι πιστεύουμε στη φωτεινή πλευρά της δημοκρατικής Ευρώπης οφείλουμε να συμπορευθούμε, οφείλουμε να παλέψουμε η κρίση να γίνει αφορμή για ένα ορμητικό ποτάμι θετικών μεταρυθμίσεων σε προοδευτική κατεύθυνση.
Να μιλήσουμε άφοβα, να προτείνουμε, να επιδιώξουμε ανεκτικότητα και σεβασμό.
Να διακηρύξουμε ότι το φύλο είναι κοινωνικό.
Να θεσμοθετήσουμε με διακριτό τρόπο την προστασία των διεμφυλικών ατόμων σε χώρους δουλειάς, να επιτύχουμε ισότητα ευκαιριών, να επιβάλουμε σεβασμό από τον κρατικό μηχανισμό σε κάθε πτυχή του, από την εκπαίδευση μέχρι την περίθαλψη και την κοινωνική προστασία.
Ας σημειώσουμε ότι το Άρθρο 14 της ΕΣΔΑ, απαγορεύει τις διακρίσεις για λόγους «όπως το φύλο, η φυλή, το χρώμα, η γλώσσα, η θρησκεία, η πολιτική ή άλλη πεποίθηση, η εθνική ή κοινωνική καταγωγή, η σχέση με εθνική μειονότητα, η ιδιοκτησία, η γέννηση ή άλλη κατάσταση», δεν υπάρχει δηλαδή ρητή αναφορά στην ταυτότητα κοινωνικού φύλου.
Δεν προσθέτει τίποτε στο αυτονόητο δικαίωμα των διεμφυλικών ανθρώπων να αυτοπροσδιορίζονται και να είναι οι ρυθμιστές της ζωής τους. Αλίμονο αν περιμέναμε τη βιβλιογραφία για να θυμηθούμε ότι η ανθρώπινη ζωή είναι αυταξία.

Ίσως λοιπόν η όποια ελπίδα μας να βρίσκεται στην εκπαίδευση με την ευρεία έννοια – παρότι και εκεί πάντα θα βρισκόμαστε διαρκώς αντιμέτωποι με τον κυρίαρχο λόγο (και θα σπάμε και πού και πού τα μούτρα μας). Αλλά οι άνθρωποι που έχουν τα κότσια να αντιστέκονται έμπρακτα στο κυρίαρχο αφήγημα για την έμφυλη τάξη, έχουν αντεπεξέλθει ήδη σε πολύ μεγαλύτερες προκλήσεις και αυτό εσείς το γνωρίζετε καλύτερα από τον καθένα.

 

profile - blur

Ομιλία στο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Δημοκρατία (Στρασβούργο, 18-20 Νοέμβρη 2015)

Ο κίνδυνος περιστολής των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο πλαίσιο της καταπολέμησης της τρομοκρατίας

 

Η συμβολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας θα πρέπει σίγουρα να αναγνωριστεί, ιδίως όσον αφορά τη συνεισφορά της στην ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των κρατών-μελών. Πτυχές της δράσης της Ένωσης κατά της τρομοκρατίας έχουν συχνά αποτελέσει αντικείμενο κριτικής μη κυβερνητικών οργανώσεων εξαιτίας της λήψης μιας σειράς μέτρων, των οποίων η συμφωνία προς τα ανθρώπινα δικαιώματα συχνά αμφισβητείται. Αξίζει να παρατηρήσουμε ότι τη σημαντικότερη θέση στη νέα αντιτρομοκρατική στρατηγική της Ένωσης κατέχουν τα μέτρα που εμπίπτουν στον τομέα της δίωξης. Εδώ εμφιλοχωρεί ο κίνδυνος της αναζήτησης γρήγορων λύσεων, που εν τέλει θα συμβάλουν σε έναν κύκλο βίας.
Στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο κίνδυνος λήψης αντιτρομοκρατικών μέτρων που ενδέχεται να συνιστούν προσβολή για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι μεγάλος, τη στιγμή που δημοκρατικοί και δικαστικοί έλεγχοι είναι ακατάλληλοι. Η επιλογή των κρατών-μελών να θεμελιώσουν ένα σημαντικό τμήμα της αντιτρομοκρατικής πολιτικής της Ένωσης στο δεύτερο πυλώνα της Συνθήκης και συγκεκριμένα την υιοθέτηση κοινών θέσεων ως εργαλείο για τη λήψη μέτρων, όπως οι κατάλογοι τρομοκρατών ή η ανταλλαγή πληροφοριών, στερεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κάθε πηγή πληροφόρησης και δυνατότητα αντίδρασης. Επιπλέον, ο κοινοβουλευτικός έλεγχος περιορίζεται ακόμα περισσότερο, τη στιγμή που ένα μεγάλο μέρος των αντιτρομοκρατικών μέτρων λαμβάνεται με την εφαρμογή διεθνών δεσμεύσεων και αποφάσεων στο πλαίσιο του Ο.Η.Ε..
Οι τρομοκρατικές πράξεις σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να έχουν δικαιολογία. Πρόκειται για δολοφονικές ενέργειες που στρέφονται κατά του κοινωνικού συνόλου και υπονομεύουν κάθε αγώνα για κοινωνική αλλαγή. Αυτό όμως που θα πρέπει επίσης να γίνει δεκτό είναι ότι και οι τρομοκράτες, όπως όλοι οι εγκληματίες, έχουν ανθρώπινα δικαιώματα. Γι' αυτό και το επιχείρημα ότι οι τρομοκράτες οι οποίοι παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα των άλλων, δε θα πρέπει να αξιώνουν την προστασία των δικών τους δικαιωμάτων, οδηγεί στη λήψη μέτρων έκτακτης ανάγκης τα οποία αγνοούν τις βασικές αρχές των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών που κατοχυρώνονται σε διεθνή κείμενα. Άνθρωποι συλλαμβάνονται με βάση την εθνική τους καταγωγή και θρησκεία, κρατούνται χωρίς χρονικούς περιορισμούς και χωρίς κατηγορίες εναντίον τους. Η αποτελεσματικότητα των μέτρων αυτών αμφισβητείται, ενώ είναι εμφανής η αρνητική επίδραση στα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι περιορισμοί που επιβάλλονται στα ανθρώπινα δικαιώματα θα πρέπει να προβλέπονται από το νόμο, να διέπονται από τις αρχές της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας, να ερμηνεύονται στενά και να μην προσβάλλουν τον πυρήνα του δικαιώματος, να σέβονται την αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων και να μην επιβάλλονται αυθαίρετα .
Η καταστολή από μόνη της δεν αρκεί. Παράλληλα θα πρέπει να προωθηθούν οι αρχές της δημοκρατίας και ο σεβασμός των θεμελιωδών ελευθεριών του ατόμου. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα επιτρέπουν στους τρομοκράτες το σχεδιασμό των τρομοκρατικών τους επιθέσεων. Η αλήθεια, εντούτοις, είναι ότι οι τρομοκράτες κάθε άλλο παρά εκτιμούν την ελευθερία, άλλωστε λειτουργούν πιο εύκολα σε συνθήκες καταπάτησης των δικαιωμάτων ενώ η στήριξη τους γίνεται ευκολότερη . Τα ανθρώπινα δικαιώματα θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να αποτελέσουν κατευθυντήριες γραμμές στη χάραξη αντιτρομοκρατικών πολιτικών .
Η απειλή της τρομοκρατίας δε θα σβήσει σύντομα. Οφείλουμε να είμαστε σε επαγρύπνηση, προκειμένου να αποφύγουμε τον κίνδυνο να υπονομευτούν οι αξίες που θα πρέπει να διατηρήσουμε. Κάθε παρέκκλιση από την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δε συνιστά τίποτε άλλο παρά οπισθοδρόμηση του νομικού μας πολιτισμού .
Αν οι προτεραιότητες για τα ανθρώπινα δικαιώματα μπορούν να αλλάζουν σύμφωνα με την επικαιρότητα ή με τη διάρκεια της προσοχής των ΜΜΕ, τότε η οικουμενικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπονομεύεται. Αυτό ανοίγει τον δρόμο στον κυνισμό, τον σκεπτικισμό και, εν τέλει, την ευρύτερη έλλειψη σεβασμού για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η εφαρμογή διπλών μέτρων και σταθμών έδωσε βαρύτητα σε όσους επιζητούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση την οικουμενικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Τα δικαιώματα στη ζωή, τη σωματική και διανοητική ακεραιότητα, την ελευθερία από αυθαίρετη κράτηση, την ελευθερία της έκφρασης και την ελευθερία από τον φόβο και την ανέχεια είναι τα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα όλων των ανθρώπινων όντων. Τα ανθρώπινα δικαιώματα ενός ατόμου δεν μπορούν να θεμελιώνονται στην απώλεια δικαιωμάτων ενός άλλου ατόμου.

 

12270368 952035571556670 1877401822 n

Τοποθέτηση για το προσφυγικό

Η προσφυγιά και η μετανάστευση είναι σύμφυτες με την ιστορία του ανθρώπου. Εκλαμβάνονται ως προβλήματα τα τελευταία διακόσια χρόνια, όταν το αστικό κράτος χτίστηκε πάνω στο Έθνος-κράτος.

Η πολιτική του zero migration που είχε ως στόχο η Ευρώπη τα προηγούμενα χρόνια αποδείχθηκε μία φενάκη και αυτό καταδεικνύεται από την υπογραφή του «Ευρωπαϊκού Συμφώνου Μετανάστευσης και Προσφύγων» το 2008, το οποίο εκπονήθηκε από συντηρητικές κυβερνήσεις όπως αυτές των Μέρκελ, Σαρκοζύ.

Μεταξύ των άλλων, στο Σύμφωνο υπάρχει η παραδοχή ότι μέχρι το 2050 η γερασμένη Ευρώπη θα χρειαστεί 40 εκ. μετανάστες. Βέβαια, έχει σαφή κριτήρια επιλογής και χαρακτηριστικών αυτών, είναι οι μετανάστες που φαντασιώνεται η ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ, άρα ουσιαστικά μιλά για «πορρώδη» σύνορα (ούτε κλειστά ούτε ανοικτά). Το πιο ενδιαφέρον σημείο βέβαια, το οποίο δεν κατέστη δυνατό να το εκμεταλλευτεί τότε η κυβέρνηση και το οποίο θα πρέπει, το έχω πει πολλές φορές, να το αναδεικνύει η ελληνική πλευρά, είναι ότι κάνει λόγο για ενιαία πολιτική ασύλου: όμως αυτό λογικά και νομικά έρχεται σε αντίθεση με την ύπαρξη του Δουβλίνο ΙΙ. Άρα κάθε τέτοια συζήτηση, η οποία είναι ουσιαστική και χρήσιμη, απαιτεί προηγούμενη κατάργησή του.

Δυστυχώς αποδειχθήκαμε Κασσάνδρες όταν, σε αυτήν εδώ την αίθουσα, σημειώναμε ότι η πρωτοβουλία της Γερμανίας να προχωρήσει σε αναστολή εφαρμογής όρων του Δουβλίνο ΙΙ, έπρεπε να συνοδεύεται με θεσμική της πρωτοβουλία σε επίπεδο ΕΕ, έτσι ώστε η μονομερής ενέργειά της να μη βασίζεται μόνο σε καλές προθέσεις, αλλά να αποκτήσει πανευρωπαϊκό εύρος. Πολύ σύντομα η Γερμανία έκλεισε τα σύνορά της.

Και το πιο σημαντικό: η άρση εφαρμογής του Δουβλίνο ΙΙ αφορά σε αυτούς που έχουν κατορθώσει να φτάσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Φαντάζει υποκριτικό να μιλάς για αυτούς που χάνουν τη ζωή τους στο Αιγαίο, όταν δε θέλεις να ακούσεις για κατάργηση της Οδηγίας 2001/51/ΕΚ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ουσιαστικά υποβάλλει τους πρόσφυγες σε ένα τεστ επιβίωσης στο οποίο θα αναδειχθεί νικητής ο πιο νέος, ο πιο υγιής, ο πιο δυνατός, ο πιο πλούσιος. Όπως είναι υποκριτικό να κλείνεις τα μάτια στην ύπαρξη του φράχτη στον Έβρο, τον οποίο ως αντιπολίτευση, και ορθώς, ονόμαζες μνημείο αναλγησίας.

Αυτό που συμβαίνει στο Αιγαίο δεν είναι τραγωδία: τραγωδία είναι μία φυσική καταστροφή που προκαλεί δεκάδες χιλιάδες θύματα. Αυτό που συμβαίνει στο Αιγαίο είναι το χρονικό πολλών προαναγγελθέντων θανάτων που φέρουν την υπογραφή της πολιτισμένης Ευρώπης του Διαφωτισμού.

Τα στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας σοκαριστικά και ας κάνουμε οι Ευρωπαίοι ότι τα αγνοούμε:

Το ένθετο της Ηaberturk "Haberturk Pazar" της Κυριακής αναφέρει :

- Πρώτος σταθμός των προσφύγων είναι η Ελλάδα. Μέχρι σήμερα οι άντρες της τουρκικής Ακτοφυλακής έχουν ανακόψει την πορεία 50χιλ προσφύγων.

- Το 2015 έχουν περάσει από την Τουρκία στην Ελλάδα 390 χιλ πρόσφυγες. Ο αντίστοιχος αριθμός το 2014 ήταν 43 χιλ.

- Μόνο τον Σεπτέμβριο, από την Τουρκία στην Ελλάδα πέρασαν 153 χιλ πρόσφυγες.

- Την τελευταία εβδομάδα πέρασαν το Αιγαίο 9,5 χιλιάδες πρόσφυγες. Αριθμός ρεκόρ που έρχεται να διαψεύσει, κα Περιφερειάρχη, τις προσδοκίες σας για κάμψη των ροών λόγω του χειμώνα. Αντίθετα, θα αυξηθούν, γιατί όταν επιδεινώνονται οι καιρικές συνθήκες πέφτει η τιμή των κομίστρων. Και αυτοί που έρχονται θα είναι και οι οικονομικά πιο αδύναμοι.

- Οι διακινητές κοστολογούν τη μεταφορά των ενήλικων προσφύγων σε 1200 δολ ανά ενήλικο, και σε 600 δολ τα παιδιά. Το ποσό αυτό αφορά απόσταση μόνο 8 χλμ από Τουρκία σε Ελλάδα.

- Η μεταφορά από την Τουρκία στα ελληνικά νησιά κοστίζει 1000 ευρώ με μικρό πλεούμενο και 2000 ευρώ με ασφαλές σκάφος.

Προτείνει ο κ. Κουμουτσάκος να επεκταθούν οι περιπολίες της FRONTEX και επί του τουρκικού εδάφους για να συλλαμβάνονται οι λαθροδιακινητές. Δε μας λέει όμως τι θα γίνουν αυτοί οι άνθρωποι που προσπαθούν να ξεφύγουν από τον όλεθρο. Εκτός και αν θέλετε να τους εγκλωβίσετε στην Τουρκία. Αυτό θέλετε; Πείτε το καθαρά.

Το κεντρικό πρόβλημα παραμένει και αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο μετά την τελευταία Σύνοδο: έλλειψη πολιτικής, περίσσευμα διαχείρισης. Δεν αρκεί να αντιλαμβάνεσαι ότι το Δουβλίνο ΙΙ είναι «απαρχαιωμένο», οφείλεις να προτείνεις αντικατάσταση ή ολική κατάργησή του. Και εδώ επιτρέψτε μου έναν προβληματισμό: προσωπικά αμφισβητώ σφόδρα την οποιαδήποτε δυνατότητα εφαρμογής των όρων του Δουβλίνο ΙΙ σε ζητήματα προσφύγων. Και δυστυχώς είναι μία παγίδα στην οποία έχουν εμπλακεί πολιτικοί έμπειροι, δεξιοί και αριστεροί. Και αφήνουν χώρο σε πονηρές πολιτικές οι οποίες αποσκοπούν στη συρρίκνωση της απόδοσης της ιδιότητας του πρόσφυγα. Δεν είναι πρόσφυγας ο Αφγανός ή ο Νιγηριανός ομοφυλόφιλος που η επαναπροώθησή του θα σημάνει βέβαιο θάνατο; Τι θα γίνει με αυτούς που ανήκουν στις γκρίζες ζώνες ή με τους αδυνάτους επιστροφής;

Με το θέμα της Συρίας να χρονίζει, τις επικείμενες εκλογές στην Τουρκία, την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου σε συνεχή περιδίνηση και το Χαλιφάτο παρόν, οι προσφυγικές ροές στο μέλλον θα αυξάνονται και η διαχείρισή τους θα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Έγραφα πριν από έναν μήνα σε άρθρο μου, ότι αν δε χαραχθούν τώρα πολιτικές μακρόπνοες, πολύ φοβάμαι ότι στο μέλλον θα επιλεγούν λύσεις υπό το κράτος του πανικού, που δεν θα αντίκεινται μόνο στις Διεθνείς Συμβάσεις, αλλά και θα βάλλουν τον σκληρό πυρήνα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων.

Δυστυχώς τα γεγονότα με επιβεβαίωσαν πολύ γρήγορα. Γιατί τι άλλο, πέρα από βάναυση καταστρατήγηση όλων των σχετικών συμβάσεων, είναι η πρόταση για δημιουργία κέντρων φιλοξενίας 50.000 ατόμων; Η δε ιδέα σύνδεσης δημοσιονομικής χαλάρωσης με το προσφυγικό/μεταναστευτικό είναι ό,τι πιο χυδαίο και επικίνδυνο έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Αυτοί που την σκέπτονται δεν αναλογίζονται τις εγκληματικές συνέπειες, τόσο στην καταπάτηση των Δικαιωμάτων αυτών των Ανθρώπων, όσο και τον κίνδυνο να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου του εθνικισμού και του λαϊκισμού.

Ειδική μέριμνα θα πρέπει να υπάρξει για τα ασυνόδευτα ανήλικα, τα οποία προστατεύονται από τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Και εδώ να σημειώσω ότι η προστασία προσφύγων και ανθρώπων που βρίσκονται σε κίνδυνο δεν είναι φιλανθρωπία. Είναι συμβατική υποχρέωση μιας χώρας, όπως αυτή προκύπτει από τις διεθνείς συμβάσεις και τη συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς.

Τονίστηκε πολλές φορές ότι το θεσμικό και νομικό πλαίσιο που αφορά στις δυνατότητες δράσεις της Περιφέρειας είναι νεφελώδες και ασαφές. Αυτό ακριβώς όμως μπορεί να αποδειχθεί και ως κινητήριος μοχλός, αφού η Περιφέρεια μπορεί να εκμεταλλευθεί αυτή την ασάφεια και να λειτουργήσει ως ομπρέλα δημοτικών δράσεων και επισπεύδουσα δύναμη. Οφείλει να ξεκινήσει πρόγραμμα ενημέρωσης, προκειμένου να καταπολεμηθεί η ξενοφοβία και ο ρατσισμός.

Χαιρετίζουμε την πρόταση της Περιφερειάρχου για ανάληψη νομοθετικής πρωτοβουλίας που θα δώσει ουσιαστικές, διακριτές και αποτελεσματικές αρμοδιότητες στην Περιφέρεια μαζί με τους αναγκαίους πόρους. Την καλούμε μάλιστα να φέρει προσχέδιο για διαβούλευση σε προσεχές Συμβούλιο.

Η Περιφέρεια Αττικής οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο μέσω του Κογκρέσου των Περιφερειών του Συμβουλίου της Ευρώπης (νομίζω ότι ήταν από τα θέματα που συζητήθηκαν στη φθινοπωρινή Σύνοδο της προηγούμενης εβδομάδας, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μας ενημερώσει η Περιφερειάρχης), μέσω της αρμόδιας Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και της σωστής χρήσης της Τράπεζας Ανάπτυξης του Συμβουλίου της Ευρώπης, η οποία μπορεί να έχει μικρό προϋπολογισμό, αλλά έχει δημιουργηθεί μόνο για θέματα προσφύγων και μετανάστευση.

 

10402798 813994311955175 7597655840605403741 n

Χαιρετισμός στη Συνέντευξη Τύπου του Παρατηρητηρίου Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης

Θα ήθελα να ευχαριστήσω Το Παρατηρητήριο Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης για την ευγενική του πρόσκληση και να το συγχαρώ για την εξαιρετική αυτή πρωτοβουλία για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, όπως είναι το προσφυγικό ζήτημα και η αναγκαία ανάληψη πρωτοβουλιών για την ειρήνη στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Τα εκατομμύρια των προσφύγων από τη Συρία, που μεγάλο μέρος τους έχει βρει καταφύγιο σε γειτονικές χώρες, αποτελούν θύματα ενός αιματηρότατου εμφύλιου πολέμου, που μαίνεται από 2011, με εμπλοκή και ξένων δυνάμεων.
Ως διεθνές φιλειρηνικό κίνημα, είχαμε προειδοποιήσει εξαρχής για τις διαγραφόμενες καταστροφικές συνέπειες – σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο – αυτού του πολέμου. Είχαμε αντιταχθεί στη σχεδιαζόμενη διεθνή στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, που αν είχε πραγματοποιηθεί, το μέγεθος του προσφυγικού θα ήταν ασύλληπτο πολύ ενωρίτερα, και πιθανότατα θα είχε οδηγήσει σε διάλυση και γειτονικές χώρες της Συρίας, όπως ο Λίβανος. Δικαιώνεται, λοιπόν, η θέση κατά της διεθνούς επέμβασης και υπέρ της πολιτικής λύσης του Συριακού.
Οι διεθνείς οργανισμοί και κυβερνήσεις όφειλαν να είναι προμηθείς και όχι επιμυθείς. Αποδεικνύεται ότι η υπόθεση της ειρήνης στην Μ. Ανατολή αφορά όχι μόνο τις χώρες και λαούς της περιοχής, αλλά και την Ευρώπη και όλον τον κόσμο.
Ευτυχώς γεννήθηκε πρόσφατα στην περιοχή και μια μεγάλη ελπίδα για την ειρήνη, με τη συμφωνία των «5+1» χωρών με το Ιράν για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος της σημαντικής αυτής χώρας της Μ. Ανατολής.
Η πολιτική του zero migration που είχε ως στόχο η Ευρώπη τα προηγούμενα χρόνια αποδείχθηκε μία φενάκη και αυτό καταδεικνύεται από την υπογραφή του «Ευρωπαϊκού Συμφώνου Μετανάστευσης και Προσφύγων» το 2008, το οποίο εκπονήθηκε από συντηρητικές κυβερνήσεις όπως αυτές των Μέρκελ, Σαρκοζύ.
Μεταξύ των άλλων, στο Σύμφωνο υπάρχει η παραδοχή ότι μέχρι το 2050 η γερασμένη Ευρώπη θα χρειαστεί 40 εκ. μετανάστες. Βέβαια, έχει σαφή κριτήρια επιλογής και χαρακτηριστικών αυτών, είναι οι μετανάστες που φαντασιώνεται η ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ, άρα ουσιαστικά μιλά για «πορρώδη» σύνορα (ούτε κλειστά ούτε ανοικτά). Το πιο ενδιαφέρον σημείο βέβαια, το οποίο δεν κατέστη δυνατό να το εκμεταλλευτεί τότε η κυβέρνηση και το οποίο θα πρέπει, το έχω πει πολλές φορές, να το αναδεικνύει η ελληνική πλευρά, είναι ότι κάνει λόγο για ενιαία πολιτική ασύλου: όμως αυτό λογικά και νομικά έρχεται σε αντίθεση με την ύπαρξη του Δουβλίνο ΙΙ. Άρα κάθε τέτοια συζήτηση, η οποία είναι ουσιαστική και χρήσιμη, απαιτεί προηγούμενη κατάργησή του.
Χαιρετίζουμε την πρωτοβουλία της Γερμανίας να προχωρήσει σε αναστολή εφαρμογής όρων του Δουβλίνο ΙΙ, αλλά πρέπει να επισημάνουμε δύο πολύ σημαντικές παραμέτρους: αναμένουμε μία θεσμική πρωτοβουλία της Γερμανίας σε επίπεδο ΕΕ, έτσι ώστε η μονομερής ενέργειά της να μη βασίζεται μόνο σε καλές προθέσεις, αλλά και να αποκτήσει πανευρωπαϊκό εύρος. Και το πιο σημαντικό: η άρση εφαρμογής του Δουβλίνο ΙΙ αφορά σε αυτούς που έχουν κατορθώσει να φτάσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Η Οδηγία 2001/51/ΕΚ της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναγκάζει κάθε αεροπορική (ή/και ναυτιλιακή) εταιρεία που μεταφέρει ένα άτομο χωρίς τα κατάλληλα έγγραφα για την είσοδο του στην ΕΕ να το επαναπροωθήσει με το ίδιο αεροπλάνο, πληρώνοντας και το εισιτήριο της επιστροφής.
Έτσι οι αεροπορικές εταιρείες εφαρμόζοντας την Οδηγία δεν αποδέχονται επιβάτες από τις χώρες αυτές.
Είναι σαν να υποβάλλουμε αυτούς τους ανθρώπους σε ένα τεστ κοπώσεως, ή και επιβιώσεως!
Γνωρίζω πολύ καλά τον αντίλογο στην πρόταση για νόμιμη και ασφαλή έλευση: δε γίνεται, θα είναι σα να κλείνουμε το μάτι και σε μετανάστες. Όμως όταν είμαστε αντιμέτωποι με τόσο ακραίες συνθήκες η απάντηση είναι ότι καλύτερα να επωφεληθούν και κάποιοι που δεν είναι πρόσφυγες παρά να υποβάλλουμε τους ανθρώπους αυτούς σε τέτοια ταλαιπωρία με κίνδυνο τη ζωή τους.
Με ενδιαφέρον περιμένουμε απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα από την Έκτακτη Σύνοδο των υπουργών Εσωτερικών των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα διεξαχθεί στις 14 Σεπτεμβρίου στις Βρυξέλλες, προκειμένου να βρεθούν από κοινού λύσεις.
Είναι ανάγκη να κατανοηθεί ότι πρέπει να συγκληθεί μια διεθνής διάσκεψη για το θέμα, με βασικό πρόταγμα τον αποτελεσματικό τρόπο διάσωσης των ανθρώπων αυτών.
Χαίρομαι γιατί στην ομιλία του ο κύριος Γιούνκερ, έδειξε να αντιλαμβάνεται το πρόβλημα αφού μίλησε για την ανάγκη της νόμιμης μετανάστευσης. Μένει να δούμε την πράξη!

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

Ομιλία στο Συνέδριο Μεταναστευτικής Πολιτικής (Σύρος, 3 - 6 Σεπτέμβρη)

Η μετανάστευση είναι φαινόμενο σύμφυτο με τον άνθρωπο στην παγκόσμια ιστορία. Συνηθίζω μάλιστα να λέω ότι η πρώτη μετανάστρια στην Ευρώπη ήταν η γυναίκα από την Αφρική που ήρθε στην ήπειρό μας έχοντας στην κοιλιά της τον πρώτο Ευρωπαίο.πολίτη.
Η πολιτική του zero migration που είχε ως στόχο η Ευρώπη τα προηγούμενο χρόνια αποδείχθηκε μία φενάκη και αυτό αποδεικνύεται από την υπογραφή του «Ευρωπαϊκού Συμφώνου Μετανάστευσης και Προσφύγων» το 2008, το οποίο εκπονήθηκε από συντηρητικές κυβερνήσεις όπως αυτές των Μέρκελ, Σαρκοζύ.
Μεταξύ των άλλων στο Σύμφωνο υπάρχει η παραδοχή ότι μέχρι το 2050 η γερασμένη Ευρώπη θα χρειαστεί 40 εκ. μετανάστες, βέβαια έχει σαφή κριτήρια επιλογής και χαρακτηριστικών αυτών, είναι οι μετανάστες που φαντασιώνεται η ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ, άρα ουσιαστικά μιλά για «πορρώδη» σύνορα (ούτε κλειστά ούτε ανοικτά). Το πιο
ενδιαφέρον σημείο βέβαια, το οποίο δεν κατέστη δυνατό να το εκμεταλλευτεί τότε η κυβέρνηση και το οποίο θα πρέπει, το έχω πει πολλές φορές να το αναδεικνύει η ελληνική πλευρά, είναι ότι κάνει λόγο για ενιαία πολιτική ασύλου: όμως αυτό λογικά και νομικά έρχεται σε αντίθεση με την ύπαρξη του Δουβλίνο ΙΙ. Άρα κάθε τέτοια συζήτηση, η οποία είναι ουσιαστική και χρήσιμη, απαιτεί προηγούμενη κατάργησή του.
Η μετανάστευση, όπως και πολλά άλλα ζητήματα, έχουν ευρωπαϊκή διάσταση, αλλά και εθνικές πτυχές που πρέπει να αναδειχθούν και να αντιμετωπιστούν: πρέπει η χώρα μας να δώσει ιδιαίτερο βάρος στις πολιτικές ενσωμάτωσης και ένταξης. Δεν θα κουραστώ να λεω ότι η απόδοση ιθαγένειας χωρίς τις αντίστοιχες πολτικές ενσωμάτωσης, δεν είναι παρά ένα χαρτί στο συρτάρι. Πρέπει να δημιουργηθούν οι αποτελεσματικές αυτές δομές που θα καθιστούν την ευρωπαική χρηματοδότηση ευέλικτη, διαφανή και αποτελεσματική, προϋποθέτει συνεκτικό και μακρόπνοο εθνικό σχέδιο, διαφορετικά θα αντιμετωπίζουμε εσαεί το φαινόμενο της «πίθου των Δαναίδων» με θύματα τους μετανάστες ως αντικείμενα εκμετάλλευσης και την κοινωνία ολόκληρη να βιώνει την ανασφάλεια, το φόβο, τις συνέπειες της παράνομης ύπαρξης ανθρώπων.
Η προηγούμενη κυβέρνηση δημιουργησε για πρώτη φορά Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής το οποίο όμως ουσιαστικά δεν υποστηριζόταν από ανθρωπινο δυναμικό, το Υπουργείο ήταν ουσιαστικά το γραφείο της Υπουργού. Επαναφέρω την πρότασή μου για ανάγκη δημιουργίας, τουλάχιστον σε επίπεδο Υφυπουργείου, διοικητικής δομής Κοινωνικής Συνοχής που θα «μαζέψει» όλα τα θέματα Δικαιωμάτων, Μετανάστευσης, Ισότητας, ευπαθών ομάδων, μειονοτήτων για να διαπνέονται οι πολιτικές και οι ύσεις από κοινό πνεύμα και στόχευση.
Θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν έρχεται σε αντίθεση και αντιπαλότητα με την ασφάλεια. Αντίθετα, είναι έννοιες απόλυτα συνυφασμένες και πάνε χέρι-χέρι. Μόνο ο σεβασμός των Δικαιωμάτων παρέχει εχέγγυα ειρήνης και κοινωνικής γαλήνης. Η γνώση της ιστορίας δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι η προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων πέρασε μέσα από τη θεσμοποίηση διεκδικήσεων για την προστασία της ασφάλειας της πολιτικής κοινότητας.
Είναι αναγκαίο να γίνει διαχωρισμός των επιμέρους περιπτώσεων στις μεταναστευτικές ροές: το συλλήβδην τσουβάλιασμα ανθρώπων συσκοτίζει το δημόσιο διάλογο, εμποδίζει την αντιμετώπιση των προβλημάτων ανάλογα με τα διαφορετικά νομικά καθεστώτα διεθνούς προστασίας και ευνοεί κοινωνικούς αυτοματισμούς. Σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ ερχόμαστε να διαχειριστούμε μεικτές ροές. Και εδώ επιτρέψτε μου να σημειώσω ότι οι πιο δύσκολες και μη διαχειρίσιμες ουσιαστικά περιπτώσεις είναι των ανθρώπων που ανήκουν στις «γκρίζες ζώνες» και των ανέφικτων επιστροφής.
Η Ελλάδα, σε συνεργασία με τις υπόλοιπες χώρες τις Ευρώπης που αντιμετωπίζουν ανάλογα ζητήματα, πρέπει να επιδιώξει τη διαμόρφωση μιας ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής, που θα δίνει έμφαση στις παρεμβάσεις εκείνες που θα επιτρέψουν στους κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας να μείνουν στον τόπο τους, αλλά και θα παρέχει όλους τους αναγκαίους πόρους για την εγκατάσταση, τη διατροφή και την υγειονομική φροντίδα των μεταναστών, μέχρις ότου μπορέσουν να ενταχθούν δημιουργικά στην κοινωνία. Παράλληλα θα πρέπει να προβλέπεται ο επιμερισμός του βάρους της μετανάστευσης σε όλη την Ευρώπη, με κριτήρια τον πληθυσμό και το κατά κεφαλήν εισόδημα κάθε χώρας. Να νομιμοποιήσει όλους τους μετανάστες που πληρούν τις προϋποθέσεις νομιμοποίησης. Να εξετάζει γρήγορα τις αιτήσεις όσων ζητούν άσυλο με κριτήρια αντικειμενικά, όπως προβλέπουν οι διεθνείς ρυθμίσεις και να παρέχει άσυλο σε όσους πραγματικά το δικαιούνται εφοδιάζοντάς τους με τα απαραίτητα νομιμοποιητικά έγγραφα και παρέχοντάς τους όλα τα συναφή δικαιώματα. Να επαναπροωθήσει τους παράτυπους μετανάστες στις χώρες προέλευσής τους με σεβασμό πάντα των δικαιωμάτων τους. Για την διασφάλιση της τήρησης των προβλεπομένων από τις Συνθήκες απαραίτητη είναι η εμπλοκή του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης.
Πρέπει να κατοχυρωθεί θεσμικά το δικαίωμα στην οικογενειακή επανένωση στη χώρα υποδοχής, ειδικά σε περιπτώσεις όπου η χώρα προέλευσης είναι σε εμπόλεμη κατάσταση ή έχει καταδικαστεί για παραβιάσεις κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατ' επανάληψη.
Τα παραπάνω είναι μερικές από τις θεσμικές πρωτοβουλίες που πρέπει να αναληφθούν άμεσα, εκτός αυτών που ήδη υπάρχουν, οι οποίες πρέπει να αναβαθμιστούν δραστικά, όπως η διευκόλυνση της άσκησης λατρευτικών καθηκόντων κάθε θρησκείας, τα προγράμματα γλωσσικής επιμόρφωσης, κ.ά.
Οι θεσμικές αλλαγές και τα διοικητικά μέτρα αρκούν για να λύσουν ένα τόσο πολύπλοκο και πολυπαραγοντικό ζήτημα, όπως το μεταναστευτικό; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.
Το ζήτημα της παροχής κοινωνικής παιδείας και καλλιέργειας στην Ελλάδα είναι κομβικής σημασίας. Οφείλουμε, και έχουμε ήδη καθυστερήσει, να προβούμε σε ενέργειες όχι μόνο επιμόρφωσης, αλλά ιδιοποίησης, ειδικά στους νέους, των εννοιών της κοινωνικής αλληλεγγύης, του ανθρωπισμού, της κατανόησης, της βαθύτερης γνώσης του «άλλου» και της αποβολής στερεοτύπων. Έχουμε χρέος να μεταφέρουμε στους συμπολίτες μας πως σε μια κοινωνία η διαστρωμάτωση δεν μπορεί να εξαρτάται από τη γεωγραφική προέλευση ενός ανθρώπου ή μιας ομάδας ανθρώπων, αλλά από τις δεξιότητες και τη δυνατότητα κοινωνικής προσφοράς του καθενός. Η ανθρώπινη ύπαρξη, καθολικά και παγκοσμίως, δεν υπόκειται σε διακρίσεις τύπου νόμιμη ή παράνομη, ανώτερη ή κατώτερη, τα δικαιώματα του καθενός ξεχωριστά και των ανθρώπων συνολικά είναι κατάκτηση πολύτιμη, που επήλθε μετά από αιώνες κοινωνικής εξέλιξης και προόδου.
Πρέπει να ληφθεί υπόψη η ανάγκη της Ευρώπης να καλύψει το δημογραφικό κενό ενός πληθυσμού με έντονη γήρανση. Για ίδιους λόγους που πχ Γαλλία και Γερμανία αφομοίωσαν/ενσωμάτωσαν πολύ μεγάλους μεταναστευτικούς πληθυσμούς μετά τους, και δημογραφικά, καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους (και σήμερα το ένα τρίτων των "Γάλλων"/"Γερμανών" που η υφήλιος γνωρίζει είναι μετανάστης ή γόνος μεταναστών από Πολωνία, Ιταλία, Πορτογαλία, Τουρκία, Αλβανία/Κόσοβο, και σε ολοένα μεγαλύτερο αριθμό χώρες από άλλες ηπείρους) καλείται σήμερα όλη η Ευρώπη να ενσωματώσει (και όχι αφομοιώσει) προγραμματισμένα και με καθορισμένη μακρόπνοη πολιτική εκατομμύρια μετανάστες.
Η μετανάστευση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με όρους φυσικών καταστροφών, αλλά με όρους ανθρωπιστικής κρίσης που απαιτεί σύμπραξη όλων των εμπλεκομένων προκειμένου να βρεθεί λύση βιώσιμης και αξιοπρεπούς διαχείρισης.

 

blue

top banner par-2

 
Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά