Ομιλίες

Ομιλία στην Κεντρική Επιτροπή αναφορικά με τη συγκρότηση της Δημοκρατικής Συμπαράταξης

Η σημερινή Kεντρική Επιτροπή έπρεπε να είχε τελειώσει σε ένα τέταρτο, αφού θα είχε ομοφώνως αποφασίσει τη σύγκληση Διαρκούς Συνεδρίου, το οποίο, βάσει του καταστατικού, είναι το μόνο αρμόδιο να αποφασίσει για προεκλογικές συνεργασίες. Δε θα έπρεπε όμως να με εκπλήσσει μία ακόμη καινοφανής πρακτική, η οποία έρχεται να στοιχηθεί με την άρνηση της νεοεκλεγείσας ηγεσίας να εκλέξει γραμματέα πριν από δύο μήνες.

Πριν από σχεδόν 3 μήνες εξελέγη νέα ηγεσία με στόχο την παραγωγή πολιτικής και την οργανωτική ανασυγκρότηση του κόμματος. Μετρημένες στα δάχτυλα οι συνεδριάσεις της Εκτελεστικής Επιτροπής, δεν έγινε ποτέ καταμερισμός αρμοδιοτήτων, δε λειτούργησαν οι οργανώσεις.

Η ηγεσία, με απόλυτο κυνισμό, ομολογεί ότι περιόδευσε σε όλα τα κομματικά γραφεία και αφού έφαγε «πόρτα», κατέληξε στο ΠΑΣΟΚ. Αυτός είναι και ο ορισμός του πολιτικού μεταπραττισμού.

Δε θα αναφερθώ στις διαχρονικά βεβαρημένες σχέσεις της Ανανεωτικής Αριστεράς με το ΠΑΣΟΚ. Το έκαναν με πολύ μεγάλη εμβρίθεια προηγούμενοι ομιλητές. Ο χώρος δεν συμπορεύτηκε με το ΠΑΣΟΚ σε πολύ καλύτερες περιόδους, όταν το ΠΑΣΟΚ είχε πολύ πιο ξεκάθαρα ευρωπαϊκά και μεταρρυθμιστικά στοιχεία. Θα συμπορευθούμε τώρα, όταν αυτό αργοπεθαίνει; Λυπάμαι, αλλά εμφανίζουμε συμπτώματα νεκροφιλίας.

Η συμπόρευση με το ΠΑΣΟΚ είναι ανατροπή των ιδρυτικών μας αρχών και καταστρατήγηση των αποφάσεων του Συνεδρίου. Και εξηγούμαι:
Μιλούσαμε για διάλογο με τις δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού, εάν και εφόσον απομακρυνθούν απο την πρόσδεσή τους με το νεοφιλελεύθερο παρελθόν τους. Η κα Γεννηματά υπερασπίζεται με πάθος τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ, ως το απόλυτο παράδειγμα ευθύνης, και πράττει άριστα για το κόμμα της, τιμά το παρελθόν του και την ιστορία του. Εμείς φτύνουμε τη δική μας.
Φαντάζομαι ότι τα στελέχη μας που θα συμπορευθούν μαζί της θα πρέπει να καταδικάσουν την έξοδό μας από την κυβέρνηση το καλοκαίρι του '13, όπως και την άρνησή μας να ψηφίσουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Δεκέμβρη του '14.

Η συμπόρευση με το ΠΑΣΟΚ αναιρεί όλη την πολιτική μας. Και αυτή η συμπόρευση θα πρέπει να οδηγήσει αυτούς που την υπερασπίζουν, και που είναι οι ίδιοι που μετά το 2ο Συνέδριο οδήγησαν συντρόφους μας στην αποχώρηση, λόγω της άρνησής μας να μπούμε στον διάλογο με τους 58 για την Κεντροαριστερά, αν μη τι άλλο, να τους ζητήσουν μια συγγνώμη.
Θυμάμαι ακόμη, ομιλία κορυφαίου στελέχους στο Συνέδριο του Ιούνη, να λέει με αγανάκτηση: «Από το 1974 μας κατηγορούν ότι θέλουμε να πάμε στο ΠΑΣΟΚ». Ομολογουμένως αργήσατε, αλλά τώρα τους δικαιώνετε. Και αυτό συνιστά εξαπάτηση των συνέδρων και αλλαγή της φυσιογνωμίας του κόμματος.

Και μια και μιλάμε για εξαπάτηση συνέδρων, αλήθεια, τι λέει για όλα αυτά ο σύμμαχός μας στις εκλογές του Γενάρη, ο Νίκος Χρυσόγελος; Τι λένε για όλα αυτά οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι που του υπόσχονταν ότι τον Σεπτέμβρη θα γίνει ιδρυτικό συνέδριο του χώρου της ανανεωτικής αριστεράς και της οικολογίας, και οι οποίοι στήριξαν τη σημερινή ηγεσία, η οποία στο πλαίσιο του «υπόσχομαι τα πάντα στους πάντες» είχε δηλώσει ότι βρίσκει ενδιαφέρον το κείμενό τους;
Υποκύπτουμε στο ΠΑΣΟΚ, την ώρα που το έχει απαξιώσει όχι μόνο η ελληνική κοινωνία, αλλά πρώτα και κύρια η οικεία ευρωομάδα του.

Οι εκλογές της 25ης Γενάρη, στις οποίες έδωσα τη μάχη για την πολιτική και οργανωτική αυτονομία του χώρου, όπως κάποιοι απο εσάς, γιατί κάποιους άλλους είχα τη χαρά να τους γνωρίσω μόνο στο Συνέδριο του Ιούνη, όπως και οι εξελίξεις των τελευταίων οκτώ μηνών, αποτελούν τομή για την πολιτική ζωή της χώρας, για όποιον θέλει να εξετάζει τα πράγματα με όρους πολιτικούς και όχι ψυχαναλυτικούς. Και σε αυτό το καινούριο σκηνικό οφείλουμε να είμαστε παρόντες, με το σύνολο των θέσεων και των απόψεών μας.

Το επίδικο σήμερα δεν είναι η επιβίωση των κομματικών σχηματισμών, τα κόμματα δεν είναι για να αυτοσυντηρούνται, ούτε για την επιβίωση των στελεχών τους. Το επίδικο είναι ποιος θα διαχειριστεί την τύχη της χώρας, με βάση τη νέα συμφωνία και στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και την οριστική διευθέτηση του χρέους. Και ο καθένας οφείλει να πάρει θέση σε αυτό. Γι αυτό και θα ζητήσω ονομαστική ψηφοφορία.
Κι εγώ θεωρώ ότι με όλα τα λάθη, τις παλινωδίες, τις αστοχίες, τις κακές επιλογές προσώπων, τις τύχες της χώρας πρέπει να τις διαχειριστεί η Αριστερά.
Σίγουρα δεν είναι η Αριστερά των ονείρων μας, δε νομίζω κανείς εδώ μέσα να έχει ασκήσει αυστηρότερη κριτική στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛΛ απο εμένα, αλλά στην πολιτική δεν αρκεί το όνειρο, χρειάζεται και λογισμός. Ειδικά όταν εξαντλούμαστε στο αν είναι στραβός ο γυαλός κι ούτε μια στιγμή δεν αναρωτιόμαστε αν στραβά αρμενίζουμε.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

Ομιλία στην Ημερίδα για τα 40 χρόνια από τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη

Θα ήθελα να συγχαρώ τα Τμήματα Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Διεθνών Σχέσεων & Θεμάτων Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ για τη διοργάνωση αυτής της Ημερίδας με θέμα τα 40 χρόνια από την Διάσκεψη για την Ασφάλεια και την Συνεργασία στην Ευρώπη (ΔΑΣΕ): Σύγχρονες προκλήσεις για την Ευρωπαϊκή Ασφάλεια και την Πανευρωπαϊκή Συνεργασία και να ευχαριστήσω για την ευγενική πρόσκληση.

Σαράντα χρόνια συμπληρώνονται, μεθαύριο, από τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, η οποία συγκλήθηκε μετά από προετοιμασία πολλών ετών. Προετοιμασία που επηρέασε θετικά και γόνιμα τις σχέσεις Ανατολής-Δύσης. Ας μην ξεχνάμε ότι εκείνη τη χρονική περίοδο καταρρέουν οι δικτατορίες σε Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα και ας στοχαστούμε τα αόρατα νήματα που συνδέουν την ειρήνη με τη Δημοκρατία.
Οι ρίζες της ΔΑΣΕ/ΟΑΣΕ βρίσκονται στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και στην πρόταση που είχε διατυπώσει τότε η Σοβιετική Ένωση για τη δημιουργία πανευρωπαϊκού συστήματος ασφαλείας. Ύστερα από προκαταρκτικές συναντήσεις και άλλες ενέργειες προετοιμασίας, την 1η Αυγούστου 1975, στο πλαίσιο της ΔΑΣΕ, οι αρχηγοί 35 κρατών-μελών συνήλθαν στη φινλανδική πρωτεύουσα και υπέγραψαν τις Συμφωνίες του Ελσίνκι που είναι γνωστές και ως Τελική Πράξη του Ελσίνκι. H Πράξη αυτή, γνωστή επίσης ως Δεκάλογος του Ελσίνκι, καθόριζε τις βασικές αρχές συμπεριφοράς μεταξύ των συμμετεχόντων κρατών καθώς και των κυβερνήσεών τους απέναντι στους πολίτες τους. H Τελική Πράξη του Ελσίνκι έθεσε τις βάσεις για περαιτέρω ανάπτυξη της ΔΑΣΕ. Το έγγραφο αυτό δεν είναι συνθήκη αλλά πολιτικά δεσμευτική συμφωνία και διαιρείται σε τρία βασικά κεφάλαια, που αφορούν: Ζητήματα σχετικά με την ασφάλεια στην Ευρώπη, τη συνεργασία στους τομείς της οικονομίας, της επιστήμης και της τεχνολογίας, καθώς και του περιβάλλοντος και τη συνεργασία στον ανθρωπιστικό και σε άλλους τομείς.
Η ΔΑΣΕ αποτέλεσε ιστορικό ορόσημο και ωφέλησε την Ευρώπη από πολλές απόψεις. Έθεσε επί τάπητος την υπέρβαση της ψυχροπολεμικής της διαίρεσης, συνέβαλε στην απομάκρυνση του κινδύνου ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος, ανέδειξε την ανάγκη και την δυνατότητα της πανευρωπαϊκής συνεργασίας, ευνόησε την διεκδίκηση θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών σε ανατολή και δύση.
Το ελληνικό κίνημα ειρήνης, και ανάμεσά μας έχουμε εκλεκτούς εκπροσώπους του, έκανε σημαία του την Τελική Πράξη του Ελσίνκι και τον σεβασμό της, και για τα εθνικά μας θέματα. Το 1975 ήταν σε έξαρση η ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, κυρίως λόγω του Κυπριακού, και ζητούσε την υπέρβαση της έντασης στη βάση της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι, δηλαδή με αποφυγή της χρήσης ή της απειλής χρήσης βίας, με σεβασμό στην εθνική κυριαρχία και ειρηνική επίλυση των προβλημάτων.
Εννοείται ότι και για την Κύπρο, όπου η τουρκική εισβολή και κατοχή συνιστούσε ωμή καταπάτηση των Αρχών της Διάσκεψης του Ελσίνκι, όπως και του ΟΗΕ, η επίκλησή τους αποτέλεσε βασικό όπλο στις διεθνείς εκστρατείες αλληλεγγύης.
Το καλοκαίρι του 1974 αποτέλεσε τομή για την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Τα γεγονότα της Κύπρου διαμόρφωσαν σημαντικά τις επιλογές της ελληνικής διπλωματίας. Άμεση προτεραιότητα ήταν η αντιμετώπιση της τουρκικής εισβολής και η αποφυγή του ελληνοτουρκικού πολέμου. Η τουρκική απειλή συνέβαλλε στην αναπροσαρμογή της ελληνικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Ο κίνδυνος δεν ήταν φαντασιακός, ούτε είχε ιδεολογική χροιά. Πλέον ο κίνδυνος κατά της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας είναι υπαρκτός, τα ιδεολογήματα περί κομμουνιστικού κινδύνου δίνουν τη θέση τους στη χάραξη ρεαλιστικής πολιτικής, με την οποία θα αντιμετωπιστούν οι νέοι κίνδυνοι και προκλήσεις προερχόμενοι εξ' ανατολών. Η ψύχωση αντιμετώπισης του «από βορράν κινδύνου» παύει να υπάρχει, αφού η τουρκική εισβολή στην Κύπρο επαναφέρει την κατάσταση στην οδυνηρή πραγματικότητα.
Η πρώτη σαφής αναφορά περί μετάλλαξης του αμυντικού δόγματος ήταν το υπόμνημα το οποίο κατέθεσε ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελος Αβέρωφ προς τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή, στις 30 Νοεμβρίου 1974. Τα λόγια του Υπουργού σκιαγράφησαν εν πολλοίς το νέο δόγμα με το οποίο θα πορευτεί η Ελλάδα καθ' όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης: «Ενώ η πάγια απειλή κατά της χώρας δια λόγους γεωπολιτικούς εκδηλούται από Βορρά, αι πρόσφαται βάναυσαι εξελίξεις μας επιβάλλουν να αντιμετωπίσουμε πρωτίστως την εκ Τουρκίας απειλή». Εξαιρετικά ενδιαφέροντα τα αποσπάσματα από το Αρχείο Κ. Καραμανλή, Τόμος 9, σσ.165-166, 262-263, 284,4 72-473 και η επιστολή Καραμανλή σε Μακάριο, ό .π. σσ.370-371 για τις προθέσεις της ελληνικής κυβέρνησης περί αλλαγής στρατηγικής στο Κυπριακό.
Προκειμένου η Ελλάδα να ενισχύσει τη διεθνή της θέση, προχώρησε σε αναθεώρηση της πολιτικής της, στρεφόμενη στη σύσφιξη των σχέσεών της με τα βαλκανικά κράτη. Για τον σκοπό αυτό, ενισχύθηκαν οι σχέσεις με τη Βουλγαρία, τη Γιουγκοσλαβία και τη Ρουμανία. Η κίνηση αυτή έφερε αποτελέσματα, αφού τα βαλκανικά κράτη τάχθηκαν άμεσα ή έμμεσα υπέρ της Ελλάδας – στάση που τήρησαν και κατά το ελληνικό «βαλκανικό άνοιγμα», το 1975.
Η Τελική Πράξη του Ελσίνκι, η οποία λειτούργησε προς την κατεύθυνση της προσέγγισης των δύο αντίπαλων κόσμων, έπαιξε καίριο ρόλο για τη νέα βαλκανική πολιτική της Ελλάδας, τόσο σε διμερές όσο και σε πολυμερές επίπεδο, αφού η νέα αυτή πολιτική θεωρείτο ως η υλοποίηση του πνεύματος του Ελσίνκι στον περιφερειακό-βαλκανικό χώρο.

Έτσι, από τα τέλη του 1974 και κατά τις αρχές του 1975, Ελλάδα και Γιουγκοσλαβία συμφώνησαν να απομακρύνουν στρατεύματα από τα κοινά τους σύνορα, προκειμένου να τα προωθήσουν σε άλλα σημεία της μεθορίου τους –όπου υπήρχαν μεγαλύτερες ανάγκες– διατηρώντας μόνο μικρές φρουρές για τη συνήθη φύλαξη των συνόρων. Ταυτόχρονα, η Γιουγκοσλαβία εγκαλούσε την Τουρκία για την εισβολή στην Κύπρο και για το ότι οι τουρκικές ενέργειες έθεταν σε κίνδυνο την ειρήνη στην περιοχή. Αντίστοιχα, και η Βουλγαρία παρείχε, μετά τη συνάντηση Ζίβκοφ-Καραμανλή τον Ιούνιο του 1975, πλήρη εγγύηση για το απαραβίαστο των ελληνικών συνόρων. Είναι γεγονός, βέβαια, ότι ακόμα και νωρίτερα, κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής και της αλλαγής της εξουσίας στην Ελλάδα, η στάση των βαλκανικών κρατών ήταν ενδεικτική του θετικού κλίματος στις σχέσεις τους με την Ελλάδα.
Στο πεδίο των δέκα αρχών, γνωστών και ως ο Δεκάλογος του Ελσίνκι, οι οποίες καθορίζουν τις διακρατικές σχέσεις, η Κύπρος προώθησε την υιοθέτηση νέων και δεσμευτικών συνάμα υποχρεώσεων που αφορούν την εδαφική ακεραιότητα των κρατών και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ειδικότερα, η υιοθέτηση στο Καταληκτικό Κείμενο της Βιέννης των προνοιών για τη μη αναγνώριση καταστάσεων που παραβιάζουν την εδαφική ακεραιότητα κρατών, καθώς και η αναγνώριση του δικαιώματος όλων των προσφύγων να επιστρέψουν με ασφάλεια στις εστίες τους, υπογραμμίζει την καθοριστική συμβολή της κυπριακής θέσης. Η Τελική Πράξη του Ελσίνκι αποτελεί δέσμευση όλων των κρατών να σέβονται το απαραβίαστο των εθνικών συνόρων των κρατών και να σέβονται την εδαφική τους ακεραιότητα. Οποιαδήποτε αλλαγή συνόρων μπορεί να γίνεται μόνο στο πλαίσιο μιας αμοιβαία αποδεκτής συμφωνίας, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και σίγουρα με ειρηνικό τρόπο.
Το γεγονός ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται από τα συμμετέχοντα Κράτη, είναι πολιτικές και όχι νομικώς δεσμευτικές, δεν μειώνει και δεν πρέπει να αφαιρεί τίποτε από την αποτελεσματικότητά τους. Γιατί, λοιπόν, όλα αυτά αποδεικνύονται κείμενα κενά περιεχομένου;
Θα μπορούσα να προσφύγω στα κατά τον Θουκυδίδη λόγια των Αθηναίων όταν απευθύνθηκαν στους πολιορκημένους κατοίκους της Μήλου: «Αν κρίνει κανείς από τις αποφάσεις σας, είσθε μοναδικοί θεωρώντας το μέλλον ως πιο σίγουρο από το παρόν και επιτρέποντας στις επιθυμίες σας να μετατρέψουν τα αβέβαια σε πραγματικότητα».
Αν μου επιτραπεί να ερμηνεύσω τον Θουκυδίδη, θα έλεγα πολύ άπλα ότι οι διακηρύξεις και οι δηλώσεις στηρίχτηκαν περισσότερο στις ευχές και τις επιθυμίες μας και λιγότερο στην ανάλυση των πρόβλεψη και στην λογική ανάλυση των δεδομένων.
Η ανάδειξη του πνεύματος και του γράμματος του Ελσίνκι στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και στο Κυπριακό αποτελεί πεδίο δόξης λαμπρό για το φιλειρηνικό κίνημα και την Αριστερά. Σε αυτό το πλαίσιο δημιουργήσαμε πριν από έναν χρόνο την Πρωτοβουλία Έτος Κύπρου 2014, που έχει ως στόχο της την ανάδειξη, μέσω μίας σειράς εκδηλώσεων και παρεμβάσεων, της ουσίας του Κυπριακού και τη δημιουργία ενός νέου διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης για το λαό της Κύπρου στο σύνολό του, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους.
Τη Διακήρυξη έχουν ήδη υπογράψει δεκάδες προσωπικότητες του ευρύτερου πολιτικού φάσματος, του πνευματικού κόσμου, του χώρου της Αυτοδιοίκησης, στελέχη συνδικαλιστικών, φιλειρηνικών και άλλων κοινωνικών οργανώσεων, που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Έχει ήδη αγκαλιαστεί από πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις τόσο στην Τουρκία όσο και διεθνώς.
Έχει κατορθώσει να ενώσει, τόσο ανθρώπους που δραστηριοποιούνται δεκαετίες στο πλαίσιο της επικοινωνίας και της συμφιλίωσης των δύο κοινοτήτων, όσο και πολίτες που πρόσφατα συνειδητοποίησαν ότι ο δρόμος της ειρήνης περνά μόνο μέσα από τον δρόμο της ειρηνικής συνύπαρξης, της ανάδειξης των στοιχείων που ενώνουν τις δύο κοινότητες και της επίλυσης με πνεύμα σύνθεσης των όποιων αντιθέσεων δημιουργήθηκαν στην πορεία.
Οι εξελίξεις στις συνομιλίες, ακόμη και με τις παλινδρομήσεις και ενίοτε τις παλινωδίες, μας γεμίζουν χαρά, παρόλο που τα χρόνια που πέρασαν και που κατέστησαν το Κυπριακό ένα από τα πιο δυσεπίλυτα ζητήματα της Διεθνούς κοινότητας καθιστούν καχύποπτους και τους πλέον αισιόδοξους.
Ελπίζω πως σύντομα θα γιορτάσουμε τη διευθέτηση του Κυπριακού στο πνεύμα της τελικής πράξης του Ελσίνκι, με λύση δίκαιη και λειτουργική στο πλαίσιο μιας διζωνικής, δικοινοτικής Ομοσπονδίας που θα κατοχυρώνει μια διεθνή προσωπικότητα, μια αδιαίρετη κυριαρχία και μια ιθαγένεια.
Θα κλείσω με μια αναφορά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε συνάρτηση με τα εξοπλιστικά προγράμματα. Ως Αριστερά είχαμε προειδοποιήσει για την αδιαφανή και σπάταλη χρήση των αντίστοιχων πόρων, συνοδεύοντας τις προειδοποιήσεις μας με εναλλακτικές προτάσεις και πρωτοβουλίες στο πνεύμα του Ελσίνκι.
Θυμίζω, το 2010, την «Έκκληση του Έβρου» για την αμοιβαία και ισόρροπη μείωση των στρατιωτικών δαπανών και εξοπλισμών της Ελλάδας και της Τουρκίας. Πρόταση που βρήκε άμεση υποστήριξη από την Τουρκική αριστερά και αγκαλιάστηκε από πολλά κοινωνικά κινήματα – μεταξύ των οποίων κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις – και στις δύο χώρες.
Η πρόταση αυτή βρίσκεται στην καρδιά μιας άλλης αντίληψης για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, μακριά από εντάσεις, casus belli, αερομαχίες πάνω από το Αιγαίο, εθνικιστικά μίση, πολεμικούς σχεδιασμούς. Οι δικές μας απόψεις είναι στον αντίποδα εκείνων που μιλούν για το αναπόφευκτο της ελληνοτουρκικής έντασης και ότι «τίποτα δεν αλλάζει στην Τουρκία», οι οποίες διακινούνται από εθνικιστικές και ακροδεξιές δυνάμεις. Οι δυνάμεις αυτές παρουσιάζουν ακόμα και το μεταναστευτικό ως «δάκτυλο» της Τουρκίας και «νέα εξ ανατολών απειλή». Η ξενοφοβία και η τουρκοφοβία πάνε χέρι-χέρι.
Η Ελλάδα, η Τουρκία και η Κύπρος – χώρες της Αν. Μεσογείου – βρίσκονται σ΄ένα κρίσιμο γεωπολιτικό σταυροδρόμι. Συνεπώς, η εξασφάλιση σταθερής ειρήνης ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία και μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, θα αποτελέσουν μεγάλη προσφορά και στην υπόθεση της διεθνούς ειρήνης. Δεν είναι ουτοπικό να πιστεύουμε ότι η σημερινή κατάσταση θα αλλάξει και ότι μπορεί στο μέλλον οι σχέσεις των τριών χωρών να αποτελέσουν σημαντικό παράγοντα ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή.
Πιστεύουμε στη δυνατότητα αλλαγών στις κοινωνίες και στις διεθνείς σχέσεις, με την πάλη των λαών και τη διεθνή αλληλεγγύη. Το σύνθημα «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» μπορεί να βρει έκφραση και στην περιοχή μας, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό με τα σημερινά δεδομένα. Άλλωστε υπάρχει και η ρήση ότι «οι ρομαντικοί του χθες συχνά αποδεικνύονται οι ρεαλιστές του αύριο».

profile - blur

Ομιλία για τα θύματα εμπορίας ανθρώπων και τις πρόσφατες εξελίξεις στην Ευρωπαική Ένωση και το Συμβούλιο της Ευρώπης

Θα ήθελα να συγχαρώ το ΕΛΙΑΜΕΠ, το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, το Συμβουλευτικό Κέντρο για τα Ατομικά Δικαιώματα στην Ευρώπη και το Υπουργείο Εξωτερικών για την πρωτοβουλία της διοργάνωσης αυτού του εκπαιδευτικού σεμιναρίου.
Η εμπορία και η εκμετάλλευση ανθρώπων είναι ένα πρόβλημα παγκόσμιο, αφού εμπλέκονται είτε με την ιδιότητα του θύτη, είτε με την ιδιότητα των θυμάτων, τα 2/3 των χωρών του πλανήτη. Και αυτό το σύγχρονο δουλεμπόριο δεν μπορεί να αφήνει κανένα μας αδιάφορο.
Παιδιά και γυναίκες, αλλά και άντρες, γίνονται θύματα εργασιακής και σεξουαλικής εκμετάλλευσης ενάντια στη θέληση τους. Ο μέσος όρος ηλικίας, όλο και μικραίνει, αφού η παγκόσμια βιομηχανία αναζητά συνεχώς νεότερα θύματα - προϊόντα. Τα στοιχεία είναι κάτι περισσότερο από ανατριχιαστικά, αφού οι εκτιμήσεις μιλούν για 27 εκ. ανθρώπων που βρίσκονται σε κατάστασης δουλείας με μέσο όρο ηλικίας των θυμάτων εμπορίας τα 12 έτη και πιο συνηθισμένη μορφή τη σεξουαλική εκμετάλλευση.
Η Ελλάδα ως η εγγύτερη ευρωπαϊκή χώρα τόσο στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όσο και στις αραβικές χώρες, ασιατικές και αφρικανικές χώρες, από τη δεκαετία του 90 έως και σήμερα, είναι χώρα διέλευσης και προορισμού θυμάτων.
Δεδομένου ότι η εμπορία ανθρώπων άπτεται πολλών κοινωνικών φαινομένων, η καταπολέμησή της βρίσκεται σε σχέση αλληλεξάρτησης με τη νομική ρύθμιση άλλων θεμάτων, όπως η μετανάστευση, η χορήγηση ασύλου, η πορνεία, η εργασία και τα εργασιακά δικαιώματα, τα δικαιώματα των μειονοτήτων, η ανεργία, η καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος κ.ά. Η αντιμετώπιση της εμπορίας ανθρώπων δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής ενός αλλά περισσοτέρων κλάδων δικαίου, κυρίως δε του ποινικού, του εργατικού, του ενωσιακού και του διεθνούς δικαίου, καθώς επίσης και της εγκληματολογίας.
Μόλις πριν από δύο χρόνια ενσωματώσαμε στο εσωτερικό μας Δίκαιο την αντίστοιχη Ευρωπαϊκή Οδηγία, του 2002, μετά από πολύ πίεση που ασκήσαμε μέσω του κοινοβουλευτικού ελέγχου και με την ιδιότητα της Γενικής εισηγήτριας κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Παρόλο που είναι παρόν και με ακούει, αλλά μιλώ πάντα πολιτικά και όχι προσωπικά, θα ξαναβάλω στο τραπέζι το ζήτημα του Εθνικού Εισηγητή που κακώς παραμένει στο Υπουργείο Εξωτερικών, και όχι στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Και αυτό για δύο λόγους τους οποίους είχα αναλύσει διεξοδικά από τη θέση του εισηγητή του νομοσχεδίου:
Πρώτον, γιατί το πεδίο ευθύνης αφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα, αφορά στο Ποινικό Δίκαιο και εν γένει στην απονομή της Δικαιοσύνης.
Ο δεύτερος λόγος είναι γιατί πιστεύουμε ότι είναι τόσο σημαντικό το θέμα που πρέπει να υπάρχει μία συνοχή πολιτικής σε όλα τα στάδια: Εντοπισμό, στήριξη θυμάτων και παραδειγματική τιμωρία των δουλεμπόρων. Αυτή η συνοχή μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο μέσα από τις δομές του Υπουργείου Δικαιοσύνης κι όχι μέσα από τις δομές του Υπουργείου Εξωτερικών.
Εξάλλου, αυτό το βλέπουμε και στα είκοσι επτά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο η Αυστρία έχει εντάξει τον εθνικό Εισηγητή στο Υπουργείο Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων.
Το Υπουργείο Εξωτερικών έχει να παίξει ένα ρόλο πάρα πολύ σημαντικό που δεν μπορεί να είναι, όμως, του Εθνικού Εισηγητή. Είναι αυτός των διεθνών σχέσεων, είναι του συντονισμού και είναι να γίνει η γέφυρα ώστε να δοθεί τεχνογνωσία στη χώρα μας από άλλες χώρες ή -γιατί όχι;- για να εξάγουμε και τεχνογνωσία.
Τέλος ας σημειώσουμε την ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τον Ιούνιο 2012 με τίτλο «Η στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εξάλειψη της εμπορίας ανθρώπων 2012-2016», που στηρίζεται σε δύο πυλώνες:
Στη στήριξη της σύστασης εθνικών υπηρεσιών επιβολής του νόμου ειδικευμένων στην εμπορία ανθρώπων και στη δημιουργία κοινών ομάδων εργασίας, με τη συμμετοχή της Europol και της Eurojust, σε κάθε περίπτωση διασυνοριακής εμπορίας ανθρώπων.
Έχουν γίνει βήματα στη χώρα μας στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης και της προστασίας των θυμάτων; Ναι, έχουν γίνει, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι. Οι αναφορές για την Ελλάδα τα τελευταία δυο χρόνια παραμένουν στα ίδια επίπεδα. Έχουμε περισσότερες συλλήψεις αλλά χρειάζεται να γίνουν ακόμα πολλά για την αποτελεσματικότερη εκπαίδευση των αστυνομικών, τη βελτίωση του ελέγχου διακίνησης αιτούντων άσυλο, την εξασφάλιση όλων των αναγκαίων νόμιμων υπηρεσιών για τα θύματα, την ενίσχυση των διαδικασιών δίωξης και καταδίκης των δραστών, συμπεριλαμβανομένων και δημοσίων υπαλλήλων που φέρεται να εμπλέκονται σε περιπτώσεις σωματεμπορίας, την ενδυνάμωση της Διεθνούς Συνεργασίας για την καταπολέμηση του φαινομένου της σωματεμπορίας γυναικών και όλα τα κράτη μέλη να υλοποιήσουν Εθνικά Σχέδια Δράσης για την καταπολέμηση της.
Πρέπει να σημειώσουμε, τέλος, τη ψήφιση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο της ποινικοποίησης κάθε εν γνώσει αποδοχής υπηρεσιών από άτομα ευάλωτα σε σεξουαλική εκμετάλλευση, στο πνεύμα ότι δεν είναι τα θύματα αυτά που πρέπει να τιμωρούνται αλλά ο πελάτης.
Κυρίως όμως πρέπει να γίνουν περισσότερα στην πρόληψη, στην ενημέρωση και στην ευαισθητοποίηση του πληθυσμού. Να ενημερώσει τα θύματα, κι αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται πολύγλωσση ενημέρωση. Και κυρίως η ενημέρωση να μπει στα σχολεία για να αποτρέψει τη δημιουργία μελλοντικών πελατών, γνωρίζοντας τους τι σημαίνει στην πραγματικότητα η βία της σεξουαλικής εκμετάλλευσης και του εμπορίου ανθρώπων.

blue

Ομιλία στην Κυπριακή πρεσβεία για την επέτειο της τουρκικής εισβολής

Για μια ακόμη φορά ανακαλούμε απόψε στη μνήμη μας τα γεγονότα του μαύρου Ιούλη του 1974. Γεγονότα που τραυμάτισαν τη δημοκρατία και ακρωτηρίασαν την ελευθερία. Το πραξικόπημα, που από κοινού οργάνωσαν η ΕΟΚΑ Β΄ και η Χούντα, αποτελεί ντροπή για την ιστορία του Ελληνισμού και τον πολιτισμό μας και έδωσε την πρόφαση στην Τουρκία, κατά παράβαση κάθε κανόνα του Διεθνούς Δικαίου, να εισβάλει στο νησί.
Η Πρωτοβουλία Έτος Κύπρου 2014, έχει ως στόχο της την ανάδειξη, μέσω μίας σειράς εκδηλώσεων και παρεμβάσεων, της ουσίας του Κυπριακού και τη δημιουργία ενός νέου διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης για το λαό της Κύπρου στο σύνολό του, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους.
Τη Διακήρυξη έχουν ήδη υπογράψει δεκάδες προσωπικότητες του ευρύτερου πολιτικού φάσματος, του πνευματικού κόσμου, του χώρου της Αυτοδιοίκησης, στελέχη συνδικαλιστικών, φιλειρηνικών και άλλων κοινωνικών οργανώσεων, που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Έχει ήδη αγκαλιαστεί από πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις τόσο στην Τουρκία όσο και διεθνώς.
Έχει κατορθώσει να ενώσει, τόσο ανθρώπους που δραστηριοποιούνται δεκαετίες στο πλαίσιο της επικοινωνίας και της συμφιλίωσης των δύο κοινοτήτων, όσο και πολίτες που πρόσφατα συνειδητοποίησαν ότι ο δρόμος της ειρήνης περνά μόνο μέσα από τον δρόμο της ειρηνικής συνύπαρξης, της ανάδειξης των στοιχείων που ενώνουν τις δύο κοινότητες και της επίλυσης με πνεύμα σύνθεσης των όποιων αντιθέσεων δημιουργήθηκαν στην πορεία.
Πάντα με εντυπωσίαζε η φράση «Δεν ξεχνώ», τόσο χιλιοειπωμένη, χιλιογραμμένη και χιλιοακουσμένη και στις δύο γλώσσες. Ναι, η μνήμη είναι αναγκαία και πολύτιμη, όμως είναι ουσιαστική μόνο όταν χρησιμοποιείται ως οδηγός αποφυγής λαθών και όχι ως εργαλείο διατήρησης παθών που οδήγησαν στον όλεθρο.
Οι εξελίξεις στις συνομιλίες μας γεμίζουν χαρά, παρόλο που τα χρόνια που πέρασαν και που κατέστησαν το Κυπριακό ένα από τα πιο δυσεπίλυτα ζητήματα της Διεθνούς κοινότητας καθιστούν καχύποπτους και τους πλέον αισιόδοξους.
Σκόπευα να κλείσω το σημερινό χαιρετισμό μου αφιερώνοντας στον νεοκλεγέντα ηγέτη της τουρκοκυπριακής Κοινότητας, Μουσταφά Ακιντζί, το ποίημα της τ/κύπριας ποιήτριας Νεσιέ Γιασίν «Ποιο μισό;». Όμως η πραγματικότητα με πρόλαβε και με ξάφνιασε για μια φορά ευχάριστα. Σήμερα το πρωί, και για πρώτη φορά, ο τ/κύπριος ηγέτης παραδέχθηκε ότι επρόκειτο για πόλεμο με θύματα τους ε/κυπρίους. Παραδέχθηκε αυτό που δεν κουράστηκαν να επαναλαμβάνουν για 41 χρόνια σε όλα τα διεθνή φόρα οι ε/κύπριοι «ότι πρόκειται για πρόβλημα παράνομης εισβολής και κατοχής».
Ελπίζω η επόμενη συνάντησή μας να συμπέσει με τη διευθέτηση του εθνικού ζητήματος στο πνεύμα της τελικής πράξης του Ελσίνκι, με λύση δίκαιη και λειτουργική στο πλαίσιο μιας διζωνικής, δικοινοτικής Ομοσπονδίας που θα κατοχυρώνει μια διεθνή προσωπικότητα, μια αδιαίρετη κυριαρχία και μια ιθαγένεια.

 

april bw

Ομιλία στην Κεντρική Επιτροπή - 28/6/15

Η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής ότι δεν χρειάζεται δημοψήφισμα ανήκει σε άλλο πολιτικό χρόνο. Τώρα η ανακοίνωση διενέργειας δημοψηφίσματος είναι μία πραγματικότητα και επ' αυτού καλούμεθα να τοποθετηθούμε.
Η διεξαγωγή δημοψηφίσματος είναι απόλυτα δημοκρατική και συνταγματική διαδικασία. Από πότε η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία είναι πραξικόπημα; Και δεν είναι πραξικόπημα η σαφής πρόθεση μέρους των θεσμών για αντικατάσταση της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης από άλλη δοτή; Όπως είχε γίνει στην Ιταλία με την ανατροπή διαδοχικά των Μπερλουσκόνι, Μπερσάνι και Λέττα; Από πότε ο λαός δεν δικαιούται να αποφασίζει για κάτι που τον αφορά άμεσα; Μήπως από τότε που τον πείσαμε ότι άλλοι, πιο κατάλληλοι και αρμόδιοι μπορούν να αποφασίζουν γι' αυτόν;
Όποιος πιστεύει στην Ευρώπη του Διαφωτισμού, την Ευρώπη που οραματίστηκαν οι ιδρυτές της, όποιος αντιτίθεται στην Ευρώπη η οποία ξέχασε τις ρίζες της και απεμπόλησε τους προβληματισμούς της για διεύρυνση και εμβάθυνση ως δύο παράλληλες και αναπόσπαστες διαδικασίες και πορείες για την πολιτική και οικονομική ενοποίηση ως πρόταγμα σε σχέση με την μονεταριστική πολιτική η οποία επελέγη να ακολουθηθεί, όποιος καταδικάζει την αποθεσμοποίηση της Ένωσης και την ανάδειξη των εξωθεσμικών συντηρητικών Διευθυντηρίων, όποιος μιλά στο όνομα της Ευρώπης της αλληλεγγύης και των λαών, όποιος αναδεικνύει το έλλειμμα Δημοκρατίας στο πλαίσιο της λειτουργίας των ευρωπαϊκών Οργάνων, ψηφίζει κατά της συγκεκριμένης συμφωνίας και συνεχίζει να παλεύει με όλες του τις δυνάμεις για την αλλαγή πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Γιατί είμαστε όχι Ευρωπαϊστική δύναμη, όπως ακούστηκε, αλλά η πλέον ευρωπαϊκή δύναμη στη χώρα. Γι'αυτό, παρά το μικρό μας μέγεθος, σήμερα περισσότερο παρά ποτέ οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι και μπροστάρηδες σε αυτόν τον αγώνα αλλαγής πολιτικής.
Όσο για αυτούς που προσπαθούν να ταυτίσουν το δικό μου ΟΧΙ με αυτό της Χρυσής Αυγής, ένα έχω να πω: όταν εγώ, ακόμα ήδη από εποχής τρικομματικής κατέθετα ερωτήσεις για τη δράση του ναζιστικού μορφώματος, κάποιοι από εδώ, έρχονταν στη Βουλή για να μου τραβήξουν το αυτί «για να μη διαταράξω τη συνοχή της κυβέρνησης». Μη μου κουνούν τώρα το δάχτυλο, γιατί αποφεύγω να απαντώ επί προσωπικού, αλλά δε διστάζω και να το κάνω όταν προκαλείται η νοημοσύνη μου. Και το κάνω κοιτώντας τους στα μάτια και όχι μέσω ψευδών διαρροών στον Τύπο.
Όσο για αυτά που ακούστηκαν περί ενότητας και εθνικής συνεννόησης. Ακούστε, συντρόφισσες και σύντροφοι: εδώ είμαστε πολιτικό κόμμα και όχι γλωσσολογικό συνέδριο. Δεν αναζητούμε όμορφα λήμματα σε λεξικά. Η ενότητα απαιτεί πολιτικές συμφωνίες και συναινέσεις ως προϊόντα πολιτικής διαλεκτικής και όχι μηχανιστικών και γραφειοκρατικών συγκολλήσεων και συμβιβασμών.
Και κλείνοντας, θυμίζω τη ρήση του Jean Monnet: "H Ευρώπη θα γίνει πραγματικότητα διαμέσου των κρίσεων και θα αποτελείται από το άθροισμα των λύσεων που θα δοθούν στις κρίσεις αυτές».

 

profile - blur

top banner par-2

 
Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά