Ομιλίες

Παρουσίαση βιβλίου Παύλου Χρήστου "Το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού χώρου"

Αγαπητές όλες και όλοι,
Τον Παύλο Χρήστου τον γνώριζα μέσα από τα βιβλία του, τα οποία μελετούσα και συμβουλευόμουν τόσο από επιστημονικό ενδιαφέρον, όσο και ως τομεάρχισσα Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής της Δημοκρατικής Αριστεράς.
Τον γνώρισα προσωπικά πριν από έναν χρόνο λόγω της κοινής μας εμπλοκής στο Έτος Κύπρου.
Εκτίμησα τόσο την ευρυμάθεια και την πολυγραφότητα του στα θέματα στρατηγικής και εξωτερικής πολιτικής, την αναλυτική και συνθετική του σκέψη όσο και τη διάθεση του να αφουγκράζεται διαφορετικές απόψεις αλλά και την ικανότητα του να συνθέτει αυτές τις διαφορετικές απόψεις και να τις μετατρέπει σε θέσεις έγκυρες και τεκμηριωμένες.
Υπό αυτήν την έννοια θέλω, για μία ακόμη φορά, να ευχαριστήσω για την πρόσκληση και να δηλώσω ότι νοιώθω τιμή που κλήθηκα να πω δυο λόγια για το νέο του βιβλίο.

Ο Ενιαίος Αμυντικός Χώρος έχει απασχολήσει κατά κόρον την Ελλάδα, την Κύπρο αλλά και την Τουρκία την τελευταία 20ετία. Από το Το Νοέμβριο του 1993, που διακηρύχθηκε από τις Κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου, ως απάντηση στο «η Κύπρος είναι μακρυά» του Κων. Καραμανλή, είχε πολλαπλά οφέλη για το ηθικό του Ελληνισμού της Κύπρου και την αμυντική ικανότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ιδιαίτερα στους τομείς της θάλασσας και του αέρα στους οποίους υπάρχει μεγάλο ανισοζύγιο δυνάμεων. Η υιοθέτηση του δόγματος ήταν πράξη αναγκαία για την αντιμετώπιση της Τουρκικής επιθετικότητας στην Κύπρο και του ελλείμματος στην πλάστιγγα Τουρκική Στρατιωτική Απειλή/Αμυντική ικανότητα της Κύπρου.
Το κύριο χαρακτηριστικό του «Δόγματος» είναι ο καθαρά αμυντικός χαρακτήρας και στόχος του η αποτροπή ή η αντιμετώπιση κάθε επιθετικής ενέργειας, εναντίον του ενός ή και των δύο μερών. Με την διακήρυξη του, υπογραμμίζεται με έμφαση η δέσμευση της Ελλάδας να θεωρεί ως αιτία πολέμου (casus belli) οποιαδήποτε τουρκική απόπειρα προέλασης στην ελεύθερη Κύπρο.
Ο Παύλος Χρήστου στο νέο του βιβλίο, με αφορμή την υιοθέτηση του Δόγματος και τις έντονες αντιρρήσεις από την τουρκική πλευρά αλλά και τις επιφυλάξεις που εξέφρασαν οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, της Βρετανίας αλλά και άλλων χωρών, αναλύει το θεμελιώδες ερώτημα για την πολιτική επιλογή μεταξύ στρατηγικής Άμυνας και απλής στρατηγικής αποτροπής.
Η επιλογή της στρατηγικής εξαρτάται από την εκτίμηση της κατάστασης και της αντιστοιχία του σκοπού με τα μέσα. Αυτό που χρειάζεται είναι να εκτιμώνται σε καθημερινό επίπεδο από την Ελλάδα και την Κύπρο τα παρακάτω θέματα όπως εξαιρετικά τα παραθέτει ο συγγραφέας:
• Πόσο έχουμε καθορίσει επακριβώς τους εθνικούς μας στόχους και την κύρια εθνική απειλή;
• Υπάρχει εθνική συναίνεση και εθνικό φρόνημα για την προάσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων;
• Πόσο ικανή, αξιόπιστη και αξιόμαχη είναι ηγεσία για την προάσπιση των εθνικών μας στόχων;
• Πως αξιολογούμε την αποφασιστικότητα, δυναμικότητα και ετοιμότητα για την πραγμάτωση των εθνικών μας στόχων;
• Υπάρχουν οι αναγκαίοι οικονομικοί πόροι για την υποστήριξη των επιθυμητών στρατηγικών κατευθύνσεων;
• Πόσο αξιόπιστες και αποτελεσματικές είναι διεθνείς σχέσεις, η συμμετοχή σε συμφωνίες και διεθνείς συμμαχίες;
• Πως καθορίζεται η επάρκεια στρατιωτικού εξοπλισμού και ως εκ τούτου η ύπαρξη στρατιωτικής βιομηχανίας και προγραμμάτων εξοπλισμών;
• Πόσο αξιόπιστο είναι το σύστημα πληροφοριών;
Το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου κρίνεται επιτυχημένο καθότι κυρίως κατά την περίοδο 1995-2000 εξύψωσε την κοινή στρατηγική Άμυνας Ελλάδας-Κύπρου και δημιούργησε την απαραίτητη αποτρεπτική φήμη.
Σήμερα, και με την ανάληψη της ηγεσίας της τουρκοκυπριακής κοινότητας από τον διαχρονικά υπέρμαχο της δικοινοτικής φιλίας και προσέγγισης Μουσταφά Ακιτζί, το κυπριακό εισέρχεται σε νέα φάση. Ήδη φαίνεται ότι ξαναρχίζουν οι δικοινοτικές συνομιλίες και όλοι ελπίζουμε σε μια ουσιαστική πρόοδο.
Ο ειλικρινής διάλογος αποτελεί το μόνο δρόμο για την επίλυση των διμερών προβλημάτων. Διάλογος με σεβασμό στους κανόνες του διεθνούς δικαίου, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις μέσα στο πνεύμα της τελικής πράξης του Ελσίνκι.
Θυμίζω ότι διακηρυγμένη θέση και των δύο πλευρών είναι μια λύση δίκαιη και λειτουργική στο πλαίσιο μια διζωνικής, δικοινοτικής Ομοσπονδίας που θα κατοχυρώνει μια διεθνή προσωπικότητα, μια αδιαίρετη κυριαρχία και μια ιθαγένεια.
Κλείνοντας θέλω να τονίσω την πολύ ενδιαφέρουσα θέση που υπερασπίζει ο Παύλος Χρήστου στο βιβλίο του. Η υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και της εθνικής κυριαρχίας προϋποθέτει μια γενικότερη ανεξαρτησιακή και αναπτυξιακή πορεία της χώρας μας στο πλαίσιο ενός καθεστώτος ολόπλευρου εκδημοκρατισμού.
Με άλλα λόγια η εδαφική ακεραιότητα συνδέεται με την δημοκρατία και την ανάπτυξη.
Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο το βιβλίο και στον φίλο Παύλο να είναι γερός και δημιουργικός και να συνεχίσει να προβληματίζεται και να μας προβληματίζει δημιουργικά και γόνιμα.
Ευχαριστώ πολύ.

 

profile - blur

Τοποθέτηση στο Συνέδριο των εργαζομένων του προγράμματος "Βοήθεια στο Σπίτι"

Εκ μέρους της Κεντρικής Επιτροπής, του Προέδρου και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Δημοκρατικής Αριστεράς, σας ευχαριστώ για την πρόσκληση στο Συνέδριό σας.
Κατ' αρχήν θα ήθελα να σχολιάσω κάποια σημεία που ακούστηκαν μέχρι τώρα από τους προλαλήσαντες: χαίρομαι κατ' αρχήν γιατί συμφωνούμε ότι υπάρχει φτώχεια στην Ελλάδα. Γιατί πολλές φορές, ακούγοντας στη Βουλή τοποθετήσεις βουλευτών της συγκυβέρνησης θέλω να τους ρωτήσω τι καιρό κάνει στον πλανήτη τους. Και η φτώχεια δεν είναι μόνο οικονομικό μέγεθος ή κοινωνικός δείκτης. Η ακραία φτώχεια διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό, χτυπά τον σκληρό πυρήνα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αφού καταλύει στην ουσία του το δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση. Δεύτερον, άκουσα μία συλλήβδην καταδίκη των μη Κυβερνητικών Οργανώσεων: θέλω να σημειώσω ότι οι ΜΚΟ είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, πολλές ΜΚΟ, στην Ελλάδα και το εξωτερικό κάνουν θαυμάσια δουλειά, έχουν αναδείξει σειρά από προβλήματα που θα αγνοούσαμε και είναι αυτές που καλούμε στις Επιτροπές της Βουλής για ακρόαση προκειμένου να διαμορφώσουμε άποψη. Υπάρχουν στρεβλώσεις; Περιπτώσεις κατάχρησης δημοσίου χρήματος; ΜΚΟ φαντάσματα, οχήματα προσπορισμού προσωπικού οφέλους; Φυσικά και υπάρχουν. Και δουλειά της χρηστής διοίκησης είναι ακριβώς αυτή. Να τις υποδείξει και να πατάξει αυτά τα φαινόμενα.
Αγαπητές όλες και όλοι,
Πάνω από 100.000 συμπολίτες μας, δεν έχουν οδηγηθεί στο περιθώριο, χάρη στο πρόγραμμα Βοήθεια στο Σπίτι. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που το έχει καταξιώσει στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας.
Ένα πρόγραμμα που υλοποιείται επί πολλά χρόνια από την τοπική αυτοδιοίκηση με μεγάλη επιτυχία και ανταπόκριση, αφού ο θεσμός που βρίσκεται πιο κοντά στον πολίτη, έχει αποδείξει ότι μπορεί να ασκεί με επιτυχία κοινωνική πολιτική, να λειτουργεί δομές που έχουν ανάγκη οι τοπικές κοινωνίες.
Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της κρίσης, τόσο το Βοήθεια στο Σπίτι, όσο και άλλα κοινωνικά προγράμματα, ακόμα κι αν δεν υπήρχαν θα έπρεπε να εφευρεθούν. Το Βοήθεια στο σπίτι είναι αυτό που προστάτευσε πολίτες ανήμπορους, ηλικιωμένους που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν ή να υποστηριχθούν από το περιβάλλον τους και Άτομα με Ειδικές Ανάγκες να μην οδηγηθούν στο περιθώριο. Να ζήσουν με αξιοπρεπείς όρους χωρίς να οδηγηθούν σε νοσοκομειακά ή προνοιακά ιδρύματα. Συνέβαλε δηλαδή τα μέγιστα και στο νοσηλευτικό και ασφαλιστικό σύστημα.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οφείλεται στην τοπική αυτοδιοίκηση, η οποία με επιμονή και σθένος διεκδικεί επί χρόνια τη συνέχισή του και την εξασφάλιση της χρηματοδότησής του. Και από το βήμα αυτό δεν μπορούμε παρά να χαρακτηρίσουμε ως θετική εξέλιξη την παράτασή του ως την 31η Δεκεμβρίου 2015, με διασφάλιση της χρηματοδότησης με 120 εκατομμύρια ευρώ και με διατήρηση όλων των θέσεων εργασίας. Η Δημοκρατική Αριστερά και αυτή τη φορά, όπως έχει κάνει επανειλημμένως στο πλαίσιο του Κοινοβουλευτικού Ελέγχου, στήριξε τη νομοθετική ρύθμιση, θεωρώντας ότι κινείται σε θετική κατεύθυνση.
Παράλληλα, θεσμοθετήθηκε και η διάδοχη μορφή του προγράμματος από τον Ιανουάριο του 2016 με δύο επιμέρους προγράμματα. Το «Κατ' οίκον φροντίδα συνταξιούχων» για τους συνταξιούχους του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και για το «Κατ' οίκον κοινωνική φροντίδα» για τους οικονομικά αδύναμους, ηλικιωμένους, ανασφάλιστους, αλλά και για τα άτομα με αναπηρία.
Αυτό σημαίνει αφενός ότι πρέπει έγκαιρα να δούμε όλες τις λεπτομέρειες της μετάβασης στο νέο καθεστώς, ώστε να μην υπάρξουν κενά, αφετέρου να μη βρεθούμε σε νέα προβλήματα ως προς τη χρηματοδότηση.
Είναι όμως λύση η διαρκής αναζήτηση ανανέωση της χρηματοδότησης σε ετήσια βάση για ένα πρόγραμμα που έχει αποδείξει, όχι μόνο ότι καλύπτει με επιτυχία υπαρκτές ανάγκες, και προσφέρει υπηρεσίες που απαιτούνται από ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος;
Οι προοπτικές του προγράμματος πρέπει να είναι η ενίσχυση, η διατήρηση των θέσεων εργασίας, η διασφάλιση των αναγκαίων πόρων και η διεύρυνση των υπηρεσιών κοινωνικής φροντίδας και σε ανήμπορους πολίτες που ζουν μέσα στην φτώχια και των οποίων, δυστυχώς ο αριθμός έχει αυξηθεί απειλητικά.
Οι εργαζόμενες του προγράμματος εργάζονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, μεγάλα διαστήματα απλήρωτες, με την ανασφάλεια αν και την επόμενη χρονιά θα έχουν δουλειά. Σε αυτές τις συνθήκες κοινωνικοί λειτουργοί, νοσηλεύτριες, οικιακές βοηθοί, συνεχίζουν να εργάζονται και να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε χιλιάδες ηλικιωμένους και ανήμπορους συμπολίτες μας. Υποστηρίζουν ψυχικά, μεταφέρουν φάρμακα, παρέχουν νοσηλευτικές υπηρεσίες, καθαρίζουν τα μοναχικά σπίτια του παππού ή της γιαγιάς που περίμεναν αυτά τα πρόσωπα σαν όαση στην μοναξιά τους, στις πόλεις αλλά κυρίως σε μακρινά χωριά, όπου απουσιάζουν τα παιδιά, ή και τα ίδια είναι άνεργα ή πιέζονται από τη συρρίκνωση του οικογενειακού εισοδήματος.
Όλοι γνωρίζουμε λοιπόν ότι σε αυτές τις συνθήκες έχουν δείξει παραδειγματική αφοσίωση, έως και αυτοθυσία.
Η επιτυχία όλων των προγραμμάτων εξαρτάται από το βαθμό στον οποίο αυτά ανταποκρίνονται στα προβλήματα των πολιτών. Για το σκοπό αυτό , θα πρέπει να αξιοποιηθεί η καταγραφή των ποιοτικών χαρακτηριστικών όσων εντάσσονται στο Πρόγραμμα (ηλικία, είδος προβλήματος, οικογενειακό περιβάλλον, φορέας ασφάλισης κ.α.).
Είναι όμως αρκετό να μιλάμε σήμερα απλώς για τη συνέχιση του προγράμματος με όρους δεκαετίας του 2000; Με άλλες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο; Είναι βέβαιο ότι οι ραγδαίες αλλαγές που συντελούνται, επιβάλλουν να δούμε τη διεύρυνση κριτηρίων αλλά και τη συνέργεια όλων των κοινωνικών προγραμμάτων με βάση τις νέες ανάγκες που δημιουργούνται.
Με σοβαρότητα, με ρεαλισμό αλλά και με διάλογο ειλικρινή και ανοιχτό με όλους: τα συναρμόδια Υπουργεία, την Αυτοδιοίκηση, τους εργαζόμενους με στόχο την προάσπιση του επιπέδου διαβίωσης και την προστασία της κοινωνικής συνοχής.
Φίλες και φίλοι,
Οι κοινωνικές δομές και υπηρεσίες είναι αρμοδιότητα των Δήμων. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ο ρόλος της Περιφέρειας είναι περιθωριακός. Έχει παρατηρηθεί ότι οι φτωχότεροι Δήμοι της Αττικής και οι μικρότεροι και πιο απομακρυσμένοι της υπόλοιπης Ελλάδας, είναι ταυτόχρονα και εκείνοι που αντιμετωπίζουν τα σημαντικότερα κοινωνικά προβλήματα και χαρακτηρίζονται από μικρότερες διοικητικές ικανότητες υποστήριξης κοινωνικών δράσεων. Η Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση μπορεί να βοηθήσει στην αναστροφή αυτής της πραγματικότητας παρέχοντας πόρους αλλά και τεχνογνωσία για την υποστήριξη των ασθενέστερων διοικητικά Δήμων.

 

10846249 770057403087822 7082718797121959146 n

Χαιρετισμός στη Ημερίδα του Κέντρου Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό, την Οικολογία, την Ειρήνη και τη Μη Βία «Αντιγόνη» για τις θεσμικές «περιπέτειες» της αντιρατσιστικής νομοθεσίας στην Ελλάδα

2

 

Τολμώ να πω, ότι ο αντιρατσιστικός νόμος έχει αποκτήσει για τη Δημοκρατική Αριστερά μια εμβληματική αξία. Σε σειρά Επίκαιρων Ερωτήσεων που είχα κάνει, το είχα ονομάσει «Η Οδύσσεια ενός νομοσχεδίου».
Θυμίζω ότι απετέλεσε ένα από τα σημεία προγραμματικής σύγκλισης, κατ΄ απαίτησή της, για τη δημιουργία της τρικομματικής κυβέρνησης τον Ιούνη του 2012. Επρόκειτο για συμβατική υποχρέωση της χώρας, για ενσωμάτωση της οδηγίας πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2008 στην εσωτερική νομοθεσία. Ήδη, το Φλεβάρη του 2012, επί κυβέρνησης Παπαδήμου, είχε τελειώσει η επεξεργασία του στην αρμόδια επιτροπή και είχε εγγραφεί προς συζήτηση στην ημερήσια διάταξη της Ολομέλειας, όταν με έναν μαγικό τρόπο, απαλείφθηκε, ποτέ σε συζητήθηκε.
Οι κακές γλώσσες λένε, ότι αυτό είχε γίνει μετά από απαίτηση του μικρότερου τότε κυβερνητικού εταίρου, του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού.
Στην τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο κατατέθηκε από την άνοιξη του 2013 από τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης κ. Αντώνη Ρουπακιώτη, και τότε συνέβη ένα μοναδικό γεγονός στα χρονικά της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας: ο τότε γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου, κ. Μπαλτάκος, αρνήθηκε να το παραλάβει. Και δε θα κουραστώ να λέω, ότι τότε έπρεπε η Δημοκρατική Αριστερά να αποχωρήσει από την κυβέρνηση. Δύο φορές πήγε και ήρθε στην οικεία επιτροπή, χωρίς να φτάσει ποτέ στην Ολομέλεια, μέχρι που τελικά ήρθε τον Σεπτέμβρη του 2014.
Θα σταθώ μόνο σε τρία σημεία, καθώς τα μείζονα έχουν ήδη ειπωθεί.
Το πρώτο είναι κατά πόσο ο Ν. 927/1979 αποτελούσε επαρκές πλαίσιο αντιρατσιστικής νομοθεσίας. Επρόκειτο για έναν καλό νόμο, εξάλλου μην ξεχνάμε ότι χωρίς αυτόν ποτέ δε θα είχε πάει η υπόθεση Πλεύρη στα δικαστήρια. Ήταν όμως ένας νόμος που ήδη χρονολογείτο προ 35ετίας και αντανακλούσε το πνεύμα των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης. Αδυνατούσε λοιπόν να ανταποκριθεί στις νέες μορφές ρατσιστικού λόγου και εγκλήματος και απαιτούσε επικαιροποίηση. Εδώ αξίζει να επισημάνουμε ότι βάση αυτού του νόμου είχαμε μόνο μία καταδίκη.
Αναφορικά με το θέμα της ποινικοποίησης της άρνησης των γενοκτονιών: Έχω παρακολουθήσει με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον την προβληματική που έχει αναπτυχθεί στο συγκεκριμένο θέμα και μάλιστα είναι η δεύτερη φορά που παρακολουθώ αυτόν τον διάλογο, καθώς είχα την ευκαιρία να τον παρακολουθήσω και στη Γαλλία, όπου τότε ζούσα και εργαζόμουν, όταν περνούσε η ποινικοποίηση της άρνησης των γενοκτονιών. Πρώτα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά νομοθετήματα στην ουσία και το σκεπτικό τους. Στη Γαλλία ποινικοποιούνταν η απλή άρνηση. Αντίθετα, στο νομοθέτημα που είχαμε εμείς μπροστά μας, ποινικοποιείται η άρνηση όταν προτρέπει σε βία και περιέχει υποτιμητική διάθεση. Αξίζει κανείς να σταθεί στην προβληματική που είχε αναπτυχθεί τότε στη Γαλλία, που αφορούσε στην ποινικοποίηση της αντίθετης άποψης και τον περιορισμό της ελευθερίας του λόγου, καθώς αυτό συνέβαινε και στη χώρα που είχε γεννήσει τον Διαφωτισμό.
Ένα άλλο ζήτημα είναι το θέμα των γενοκτονιών που ψηφίζονται από τα εθνικά κοινοβούλια. Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τη συζήτηση που αναπτύσσεται στους κόλπους της κίνησης Liberté pour l'histoire και η οποία ταυτίζεται απολύτως με το σκεπτικό του Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γαλλίας, όταν εκλήθη να γνωμοδοτήσει για τον προαναφερθέντα Νόμο: ¨Αφήστε την ιστορία στους ιστορικούς. Δεν είναι δουλειά των πολιτικών να γράφουν την ιστορία». Και ρωτώ: αυτό δεν ενέχει τον κίνδυνο εργαλειοποίησης της ιστορίας και χρήσης του παρελθόντος, όχι για να διατηρείται η μνήμη ζωντανή, αλλά για να συντηρεί πάθη και δεινά;
Αναφορικά με το Σύμφωνο Συμβίωσης: η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Δημοκρατικής Αριστεράς είχε καταθέσει, την ίδια μέρα της έκδοσης της καταδικαστικής απόφασης από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τροπολογία που αφορούσε στην επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, παρά την αντίθετη άποψη του ΠΑΣΟΚ, αρνιόταν επίμονα να την φέρει προς συζήτηση, προφασιζόμενος ανυπόστατες δικαιολογίες: ακούσαμε απίθανα πράγματα, από το ότι πρέπει να γνωμοδοτήσει το ΣτΕ, θυμίζουμε ότι οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ είναι άμεσα εκτελεστέες, μέχρι ότι περιμένουμε να καθαρογραφεί η απόφαση ή ότι πρέπει να διαβουλευτούμε με την Εκκλησία. Κώφευε ακόμη και όταν καταφεύγαμε σε επιχειρήματα που θεωρούσαμε ότι μπορούν να βρουν ευήκοα ώτα στο πλαίσιο της συντηρητικής αντίληψης, όπως ότι η a la carte εφαρμογή των αποφάσεων του ΕΔΑΔ, νομιμοποιεί την Τουρκία να μη σέβεται αποφάσεις εναντίον της, όπως η Διακρατική της Κύπρου εναντίον της ή αυτές που αφορούν σε θέματα περιουσιών στα Κατεχόμενα.
Δυστυχώς, η συζήτηση της τροπολογίας αυτής, στο πλαίσιο του αντιρατσιστικού, έγινε η εφαρμογή να ακουστεί εντός του Κοινοβουλίου ο πλέον ακραίος ρατσιστικός λόγος: αυτός που εξίσωνε την ομόφυλη επιθυμία με την παιδεραστία και την κτηνοβασία.
Η τροπολογία για το Σύμφωνο Συμβίωσης δεν μπήκε ποτέ σε ψηφοφορία. Και αυτό γιατί βάσει του Κανονισμού της Βουλής, η εκτελεστική εξουσία μπορεί να καθορίζει τι θα ψηφίσει η νομοθετική. Γιατί λοιπόν, ο κ. Αθανασίου απέφυγε τη διαδικασία της ονομαστικής ψηφοφορίας; Γιατί φοβόταν ότι πιθανόν και να υπερψηφιζόταν, αφού και βουλευτές της ΝΔ είχαν εκφραστεί υπέρ.

1

 

 

Χαιρετισμός στην ημερίδα της Γαλλικής Πρεσβείας για την εμπορία ανθρώπων

Καταρχήν να σας ευχαριστήσω για την πρόσκληση και να συγχαρώ τη Γαλλική Πρεσβεία για τη διοργάνωση της σημερινής Ημερίδας. Γιατί η εμπορία και η εκμετάλλευση ανθρώπων είναι ένα πρόβλημα σχεδόν παγκόσμιο, αφού εμπλέκονται είτε με την ιδιότητα του θύτη, είτε με την ιδιότητα των θυμάτων, τα 2/3 των χωρών του πλανήτη. Και αυτό το σύγχρονο δουλεμπόριο δεν μπορεί να αφήνει κανένα μας αδιάφορο.
Παιδιά και γυναίκες, αλλά και άντρες, γίνονται θύματα εργασιακής και σεξουαλικής εκμετάλλευσης ενάντια στη θέληση τους. Ο μέσος όρος ηλικίας, όλο και μικραίνει, αφού η παγκόσμια βιομηχανία αναζητά συνεχώς νεότερα θύματα - προϊόντα. Τα στοιχεία είναι κάτι περισσότερο από ανατριχιαστικά, αφού οι εκτιμήσεις μιλούν για 27 εκ. ανθρώπων που βρίσκονται σε κατάστασης δουλείας με μέσο όρο ηλικίας των θυμάτων εμπορίας τα 12 έτη και πιο συνηθισμένη μορφή τη σεξουαλική εκμετάλλευση.
Η Ελλάδα ως η εγγύτερη ευρωπαϊκή χώρα τόσο στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όσο και στις αραβικές χώρες, ασιατικές και αφρικανικές χώρες, από τη δεκαετία του 90 έως και σήμερα, είναι χώρα διέλευσης και προορισμού θυμάτων.
Δεδομένου ότι η εμπορία ανθρώπων άπτεται πολλών κοινωνικών φαινομένων, η καταπολέμησή της βρίσκεται σε σχέση αλληλεξάρτησης με τη νομική ρύθμιση άλλων θεμάτων, όπως η μετανάστευση, η χορήγηση ασύλου, η πορνεία, η εργασία και τα εργασιακά δικαιώματα, τα δικαιώματα των μειονοτήτων, η ανεργία, η καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος κ.ά. Η αντιμετώπιση της εμπορίας ανθρώπων δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής ενός αλλά περισσοτέρων κλάδων δικαίου, κυρίως δε του ποινικού, του εργατικού, του ενωσιακού και του διεθνούς δικαίου, καθώς επίσης και της εγκληματολογίας.
Έχουν γίνει βήματα στη χώρα μας στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης και της προστασίας των θυμάτων; Ναι, έχουν γίνει, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι. Οι αναφορές για την Ελλάδα τα τελευταία δυο χρόνια παραμένουν στα ίδια επίπεδα. Έχουμε περισσότερες συλλήψεις αλλά χρειάζεται να γίνουν ακόμα πολλά για την αποτελεσματικότερη εκπαίδευση των αστυνομικών, τη βελτίωση του ελέγχου διακίνησης αιτούντων ασύλου, την εξασφάλιση όλων των αναγκαίων νόμιμων υπηρεσιών για τα θύματα, την ενίσχυση των διαδικασιών δίωξης και καταδίκης των δραστών, συμπεριλαμβανομένων και δημοσίων υπαλλήλων που φέρεται να εμπλέκονται σε περιπτώσεις σωματεμπορίας, την ενδυνάμωση της Διεθνούς Συνεργασίας για την καταπολέμηση του φαινομένου της σωματεμπορίας γυναικών και όλα τα κράτη μέλη να υλοποιήσουν Εθνικά Σχέδια Δράσης για την καταπολέμηση της.
Πρέπει να σημειώσουμε, τέλος, τη ψήφιση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο της ποινικοποίησης κάθε εν γνώσει αποδοχής υπηρεσιών από άτομα ευάλωτα σε σεξουαλική εκμετάλλευση, στο πνεύμα ότι δεν είναι τα θύματα αυτά που πρέπει να τιμωρούνται αλλά ο πελάτης.
Κυρίως όμως πρέπει να γίνουν περισσότερα στην πρόληψη, στην ενημέρωση και στην ευαισθητοποίηση του πληθυσμού. Να ενημερώσει τα θύματα, κι αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται πολύγλωσση ενημέρωση. Και κυρίως η ενημέρωση να μπει στα σχολεία για να αποτρέψει τη δημιουργία μελλοντικών πελατών, γνωρίζοντας τους τι σημαίνει στην πραγματικότητα η βία της σεξουαλικής εκμετάλλευσης και του εμπορίου ανθρώπων.

 

10580394 10153081778183312 944686213 n

 

Γιατί οι Δήμοι δεν θέλουν τον Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης;

Ο Συμπαραστάτης του Δημότη και της Επιχείρησης αποτέλεσε έναν από τους πρωτοποριακούς θεσμούς, που εισήγαγε το 2010 ο νέος Αυτοδιοικητικός χάρτης της χώρας "Καλλικράτης". Είχαν φυσικά προηγηθεί σειρά ψηφισμάτων και συστάσεων του Συμβουλίου της Ευρώπης από το 1985. Μαζί με την Επιτροπή Διαβούλευσης και το Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών αποτέλεσαν βήματα προς θετική κατεύθυνση. Τα δυο τελευταία αποτέλεσαν θετικά βήματα, αφού για πρώτη φορά ενίσχυαν θεσμικά τη συμμετοχή του πολίτη, τη διαφάνεια και τον εκδημοκρατισμό της λειτουργίας της αυτοδιοίκησης. Δυστυχώς προβλήματα στην εφαρμογή και για διαφορετικούς λόγους, έχουμε και στους τρεις θεσμούς, και αξίζει τον κόπο να γίνει μια συζήτηση και για την Επιτροπή Διαβούλευσης και για τα Συμβούλια Ένταξης Μεταναστών, τώρα που μπαίνουμε στη δεύτερη θητεία για να δούμε προβλήματα, αιτίες και πώς θα ενισχύσουμε και θα ενεργοποιήσουμε περισσότερο αυτοδιοικητικούς, πολίτες και τοπικές κοινωνίες. Για να προλάβουμε να σταματήσουμε και όσους επιθυμούν διακαώς να βάλουν οριστικά ταφόπετρα και με την θεσμική κατάργηση τους θεσμούς διαφάνειας, ελέγχου και συμμετοχής. Ειδικά για τα ΣΕΜ, θέλω να σημειώσω, ότι μετά την κατάργηση του Νόμου για την Ιθαγένεια, είναι ο μόνος θεσμός συμμετοχής των μεταναστών στη ζωή της χώρας στην οποία ζουν, εργάζονται και μεγαλώνουν τα παιδιά τους.

Ας έρθω όμως στο θέμα της αποψινής μας συζήτησης.
Η απόφαση για θεσμοθέτηση του Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης ήταν ιδιαίτερα ώριμη για τα ελληνικά δεδομένα της αυτοδιοίκησης. Μετά τον Συνήγορο του Πολίτη σε εθνικό επίπεδο, ο Obundsperson, δεν πρόκειται για νεωτερισμό, απλά δράττομαι της ευκαιρίας να σας μιλήσω για μια πρόταση που έχω κάνει σε επίπεδο Συμβουλίου της Ευρώπης, για αλλαγή του όρου προκειμένου να αντικατοπτρίζει τις νέες πραγματικότητες, χαρακτηριστικό παράδειγμα η χώρα μας. της αυτοδιοίκησης ήταν αποτέλεσμα της ανάγκης βελτίωσης της εξυπηρέτησης του πολίτη και της αναγνώρισης δυσλειτουργιών και κακοδιοίκησης που προέκυπτε από την πολυνομία, τη γραφειοκρατία, τις επικαλύψεις στη δημόσια διοίκηση, τη διάχυση αρμοδιοτήτων, αλλά και την έλλειψη ενημέρωσης σχετικά με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις πολιτών και επιχειρήσεων στο επίπεδο της δημόσιας διοίκησης και τις αρμοδιότητες που ασκεί η αυτοδιοίκηση Α΄ και Β΄ βαθμού.
Ο θεσμός ήρθε να συμβάλλει στην αντιμετώπιση προβλημάτων, δυσλειτουργιών και κακοδιοίκησης, να διασφαλίσει την τήρηση της νομιμότητας, η οποία πολλές φορές στην πράξη αναιρείται από τη μη εφαρμογή ή και από την έλλειψη αποφάσεων.
Επίσης από την ανάγκη αποκατάστασης των σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ τοπικής κοινωνίας και αυτοδιοίκησης, μεταξύ πολιτών, επιχειρηματιών, αιρετών και υπηρεσιακών παραγόντων. Η ύπαρξη μιας ανεξάρτητης αρχής που λειτουργεί ως διαμεσολαβητής αμερόληπτα, μπορεί να σπάσει το αίσθημα καχυποψίας, να αποσυμφορήσει από αιτήματα, δίκαια ή άδικα, τις υπηρεσίες και τα μέλη της διοίκησης. Να περιορίσει την προφυγή πολιτών στη δικαιοσύνη, που επιβαρύνει τόσο τον ίδιο, όσο και την ίδια τη λειτουργία της δικαιοσύνης και με τις καθυστερήσεις στην απονομή παραπέμπει τα προβλήματα και την επίλυση τους, στις καλένδες. Μην ξεχνάμε, εξάλλου, ότι εδώ και πολλά χρόνια, η πλειονότητα των καταδικαστκών αποφάσεων από το Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αφορά σε παραβίαση του άρ. 6 της Σύμβασης, δηλαδή τον εύλογο χρόνο απονομής της δικαιοσύνης.
Ο Συμπαραστάτης ως αρωγός στην εμπέδωση αισθήματος ασφάλειας δικαίου μεταξύ της Δημοτικής Διοίκησης και του Δημότη και της Επιχείρησης, αναπτύσσει μια πολυμερή δράση, με κύρια χαρακτηριστικά τη διαμεσολάβηση μεταξύ των Δημοτικών και Περιφερειακών υπηρεσιών και Οργανισμών και των δημοτών, κατοίκων και των επιχειρήσεων, για την προστασία των δικαιωμάτων τους, την τήρηση της νομιμότητας και την καταπολέμηση της κακοδιοίκησης.
Ο Συμπαραστάτης δέχεται καταγγελίες άμεσα θιγόμενων πολιτών και επιχειρήσεων για κακοδιοίκηση των υπηρεσιών του δήμου, των νομικών του προσώπων και των επιχειρήσεών του και διαμεσολαβεί προκειμένου να επιλυθούν τα σχετικά προβλήματα, ενώ είναι υποχρεωμένος να απαντά εγγράφως ή ηλεκτρονικά εντός τριάντα (30) ημερών στους ενδιαφερόμενους.
Ο Συμπαραστάτης διερευνά υποθέσεις που αφορούν κακοδιοίκηση (ανεπαρκή ή πλημμελή). Συντρέχει περίπτωση κακοδιοίκησης όταν ένα θεσμικό ή διοικητικό όργανο παραλείπει να ενεργήσει σύμφωνα με το νόμο, παραλείπει να σεβαστεί τις αρχές της χρηστής Διοίκησης ή παραβιάζει τα δικαιώματα του δημότη.
Ενδεικτικά αναφέρονται: Διοικητικές παρατυπίες, άδικη μεταχείριση, αθέμιτες διακρίσεις, κατάχρηση εξουσίας, παράλειψη οφειλόμενης απάντησης, άρνηση παροχής υπηρεσιών και πληροφοριών, άρνηση πρόσβασης σε έγγραφα.
Η αποτελεσματική οργάνωση και λειτουργία του νέου θεσμού επιβάλλουν την τήρηση των αρχών όπως: Αµεροληψία, αντικειμενικότητα και ανεξαρτησία- Διαφάνεια και ίση μεταχείριση- Προστασία των προσωπικών δεδομένων- Ταχεία επίλυση των διαφορών.
Αν και ώριμες λοιπόν οι συνθήκες για την εφαρμογή του, αν και αναγκαία και αποτελεσματική η θητεία των πρώτων Συμπαραστατών, η πλειονότητα των Δημοτικών Συμβουλίων, καθώς και αρκετών Περιφερειακών δεν ανέδειξαν Συμπαραστάτες . Τα ακριβή στοιχεία θα μας τα πει ο κ. Σωτηρόπουλος.
Αντί λοιπόν σήμερα το θέμα της συζήτησης να είναι πώς θα βελτιώσουμε τη λειτουργία του θεσμού, ποια είναι τα θέματα και τα προβλήματα που απασχολούν τους πολίτες στη σχέση τους με τους Δήμους και τις Περιφέρειες, καλούμαστε να συζητήσουμε τους λόγους της απροθυμίας της εφαρμογής τους.
Σίγουρα, οι πρώτοι Συμπαραστάτες θα έχουν να μας πουν περισσότερα. Ως προσωπική συμβολή θα καταθέσω την εμπειρία μου από την επαφή μου με αντιπροσωπευτικές περιπτώσεις ΟΤΑ, όσο και την Περιφέρεια Αττικής, στην προσπάθεια ανάδειξης του δεύτερου Συμπαραστάτη.
Η έλλειψη ευρύτερης συναίνεσης των μελών των Δημοτικού Συμβουλίου με τα 2/3 που απαιτούσε ο νόμος ήταν η κύρια αιτία της μη εκτεταμένης εφαρμογής του θεσμού.
Ποιοι ήταν οι πραγματικοί λόγοι απουσίας των ευρύτερων συναινέσεων;
Είναι η έλλειψη κουλτούρας συναινέσεων σε ένα πολιτικό σύστημα που έχει μάθει να συγκρούεται και να μην μπορεί να συμφωνήσει στα μίνιμα; Μην ξεχνάμε ότι η συναίνεση, που είναι η βάση των πολιτικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην ελληνική πολιτική ζωή είναι μια λέξη σχεδόν δαιμονοποιημένη, συνώνυμη της προδοσίας.
Είναι η συγκεντρωτική αντίληψη διαχείρισης των αυτοδιοικητικών υποθέσεων μέσα από ένα δημαρχοκεντρικό μοντέλο διοίκησης, όπου ένας ανεξάρτητος θεσμός δηλαδή ένα μη ελεγχόμενο από την διοίκηση πρόσωπο, μπορεί να «ενοχλεί» παγιωμένες αντιλήψεις και νοοτροπίες διαχείρισης;
Είναι η δυσκολία εξεύρεσης προσωπικοτήτων με ευρύτερο κύρος και γνώση των θεμάτων σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο;
Ή μήπως τελικά είναι οι συνολικά παγιωμένες αντιλήψεις ότι οι σχέσεις με τους πολίτες πρέπει να διατηρηθούν στο επίπεδο προσωπικών σχέσεων εξυπηρετήσεων για να συντηρούν τις σχέσεις εξάρτησης αιρετών και πολιτών με γνώμονα την επανεκλογή;
Φοβάμαι ότι τα παραπάνω ερωτήματα συμπυκνώνουν τους κύριους λόγους για τις περισσότερες περιπτώσεις αδυναμίας εκλογής Συμπαραστάτη του Δημότη.
Δυστυχώς και τα συλλογικά όργανα της Αυτοδιοίκησης, όπως η ΚΕΔΕ, όχι μόνο δεν συνέβαλε και δεν παρότρυνε τα Δημοτικά Συμβούλια να εκλέξουν Συμπαραστάτες, αλλά αρχικά με τη σιωπή της, και στη συνέχεια με ξεκάθαρο αίτημα της ζήτησε την κατάργηση του θεσμού, επικαλούμενη τις περικοπές που έχει υποστεί η αυτοδιοίκηση.
Φοβάμαι ότι το επιχείρημα είναι αδύναμο γιατί η απροθυμία των Δημοτικών Συμβουλίων είχε ήδη διαφανεί πολύ πριν τις υπερβολικές και ομολογουμένως άδικες περικοπές στην αυτοδιοίκηση.
Δεν θέλω να επιμείνω άλλο στις αιτίες της απροθυμίας. Η αποψινή μας συζήτηση θα είναι χρήσιμη αν μπορέσει να καταλήξει σε προτάσεις, που θα συμβάλλουν στην στήριξη του θεσμού, στην επέκταση της εφαρμογής του στο σύνολο των μεσαίων και μεγάλων ΟΤΑ και όλων των Περιφερειών.
Νομίζω ότι ο προαιρετικός χαρακτήρας του θεσμού δεν λειτούργησε προς θετική κατεύθυνση. Είναι ανάγκη να προχωρήσει άμεσα σε τροποποίηση το θεσμικό πλαίσιο με καθιέρωση του υποχρεωτικού του χαρακτήρα, διατήρηση της πλειοψηφίας των 2/3 δηλ. ευρύτερων συναινέσεων και εξασφάλιση της δημοσιονομικής αυτοτέλειας του θεσμού με ενίσχυση της χρηματοδότησης Δήμων και Περιφερειών.
Η πλήρης λειτουργία του θεσμού στο σύνολο των Περιφερειών και των μεσαίων και μεγάλων Δήμων και οι ετήσιες εκθέσεις του θα πρόσφερε σε μεγάλο βαθμό μια έγκυρη εικόνα για την κατάσταση της ελληνικής αυτοδιοίκησης και θα αποτελούσε έναν πολύ καλό οδηγό των αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων που είναι αναγκαίες για τη βελτίωση της λειτουργίας της.

 

23  MG 4697-960x640

top banner par-2

 
Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά