Ομιλίες

Χαιρετισμός στο Συνέδριο της Γενικής Γραμματείας Ισότητας για τη βία κατά των γυναικών

Εκ μέρους της Κεντρικής Επιτροπής, του Προέδρου και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Δημοκρατικής Αριστεράς, θα ήθελα να σας συγχαρώ για αυτή την εξαίρετη πρωτοβουλία με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των γυναικών.
Σε μια ιδανική κοινωνία, τέτοιες επετειακές και αφιερωματικές ημέρες θα ήταν χωρίς νόημα. Επειδή όμως, πόρρω απέχουμε από την ιδανική κοινωνία, η μέρα αυτή έρχεται να μας θυμίσει ότι η βία κατά των γυναικών είναι μια ντροπιαστική πραγματικότητα, η οποία δεν γνωρίζει κοινωνικές, οικονομικές ή μορφωτικές διακρίσεις.
Τα στοιχεία της έρευνας του Fundamental Rights Agency, η οποία διεξήχθη, για πρώτη φορά και στα 27 κράτη μέλη, είναι συγκλονιστικά: Μία στις τρεις γυναίκες έχει υπάρξει, κάποια στιγμή της ζωής της, θύμα βίας, ακριβώς επειδή ήταν γυναίκα.
Τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Ισότητας για τη χώρα μας, αντίστοιχα, με την κατάσταση να έχει επιδεινωθεί τα τελευταία χρόνια και λόγω της οικονομικής κρίσης, όπου αυτή η ακραία μορφή εξουσίας ανάμεσα στα φύλα έχει πάρει μορφές επιδημίας.
Το δίκτυο υφιστάμενων δομών πρόληψης και αντιμετώπισης περιστατικών βίας δεν είναι αρκετό να ανασχέσει τη ραγδαία αύξησή τους κατά τα τελευταία χρόνια, αν δεν υπάρξει το κατάλληλο νομικό πλαίσιο.
Δυστυχώς, η Ελλάδα, παρά τις αλλεπάλληλες οχλήσεις μας, παραμένει μία από τις χώρες που δεν έχει επικυρώσει τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας, γνωστή και ως Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, η οποία αποτελεί το πρώτο νομικώς δεσμευτικό κείμενο που ορίζει τις μορφές που λαμβάνει η βία κατά των γυναικών και εισάγει ολοκληρωμένο νομικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση και πρόληψή της, καθώς και για την παύση της ατιμωρησίας των θυτών και την προστασία των θυμάτων.
Αν και η χώρα μας είναι από τις πρώτες που την υπέγραψε, αρνείται πεισματικά και χωρίς επαρκείς εξηγήσεις να τη φέρει προς επικύρωση, ώστε να ανοίξει το δρόμο για να τεθεί σε νομοθετική ισχύ.
Το επαρκές νομικό πλαίσιο είναι μεν απαραίτητο, δεν είναι όμως πανάκεια. Η απάντηση σε τέτοια φαινόμενα είναι η παιδεία και η διαπαιδαγώγηση όλων των φύλων. Αυτό αναδεικνύεται σε αδήριτη ανάγκη, ειδικά στις μέρες μας όπου ο σεξισμός έχει εισβάλλει σε όλα τα επίπεδα της ζωής, ακόμη και στη Βουλή των Ελλήνων.
Και δε θα κουραστώ να λέω ότι ο σεξισμός είναι η χειρότερη και πιο επικίνδυνη μορφή ρατσισμού, γιατί είναι η πλέον υφέρπουσα.
Πολύ σημαντικό επίσης είναι, οι γυναίκες να ενθαρρύνονται να μιλούν για τα κρούσματα βίας, όπου τα συναντούν: η σιωπή, είτε για λόγους κοινωνικών συμβάσεων, είτε για λόγους κακώς εννοούμενης οικογενειακής συνοχής, είναι εγκληματική συγκάλυψη. Γι'αυτό, ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Δίκτυο Ευρωπαίων βουλευτών κατά της βίας στις γυναίκες και ως μέλος της Επιτροπής Ισότητας, Μειονοτήτων και κατά των Διακρίσεων της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, θέλω να κλείσω θυμίζοντας το σύνθημα της καμπάνιας του Συμβουλίου κατά της βίας στις γυναίκες: «Η ζωή ξεκινά με μια κραυγή και δεν μπορεί να τελειώνει μέσα στη σιωπή».

 

blue standing front

Tοποθέτηση στη διάσκεψη του ΟΟΣΑ για τον αντισημιτισμό, Βερολίνο 13 Νοέμβρη 2014

Αγαπητές όλες και όλοι,

 

εκ μέρους της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Προέδρου, κας Anne Brasseur, χαιρετίζω την εξαιρετική αυτή πρωτοβουλία του ΟΟΣΑ, που συγκεντρώνει ουσιαστικά όλους τους δρώντες, παγκοσμίως, στον τομέα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Ξεκινώντας από τη θέση του Jean Paul Sartre, το 1944, ότι "ο αντισημιτισμός δεν είναι απλά μια εβραϊκή υπόθεση, αλλά ευρύτερα θέμα ουσίας για μια δημοκρατία", θέλω να σταθούμε στο τι διαφοροποιεί τον αντισημιτισμό από τις άλες μορφές διακρίσεων και ρατσισμού.

Ο αντισημιτισμός είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο: αλλάζει εκφάνσεις, μορφές, ρητορική, αλλά είναι η πιο δραματική απόδειξη ότι ο σκοτεινός Μεσαίωνας δεν έχει πολλά να ζηλέψει από τον δικαιωματικό 21ο αιώνα.
Διαρκώς ανανεώνεται το υπόβαθρο του μύθου που τον συντηρεί και τον μεταφέρει στους αιώνες. Από το Μεσαιωνικό "Οι Εβραίοι σκότωσαν τον Χριστό" έχουμε περάσει στις οικονομικές και κοινωνικές θεωρίες και τους μεγάλους σύγχρονους εβραϊκούς μύθους ("οι εβραίοι ελέγχουν τα ΜΜΕ παγκοσμίως", "4.000 εβραίοι είχαν λάβει επιστολές τα ξημερώματα της 11ης Σεπτέμβρη να μην πάνε στις δουλειές τους"). Και όπως σημειώνει ο Pierre - Andre Taguieff, "Ανάμεσα στη μεσαιωνική, χριστιανική εβραιοφοβία και στον σύγχρονο εξισλαμισμό της αντιεβραϊκής υπόθεσης, δεσπόζει το πολιτιστικό ναδίρ του Ολοκαυτώματος".
Ο αντισημιτισμός έγνε στη Ναζιστική Γερμανία μέρος της ιδεολογίας της εξουσίας.
Ακόμη και η Αριστερά, παραδοσιακά ταγμένη στο πλευρό των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, φλερτάρει κατά καιρούς με τον αντισημιτισμό, ντύνοντάς τον μάλιστα με τον μανδύα "προοδευτικών" ιδεών, είτε πρόκειται για ταύτιση των Εβραίων με τις ασκούμενες από το Ισραήλ πολιτικές (το κράτος του Ισραήλ εδώ νοείται ως συλλογική εβραϊκή κοινότητα), είτε ενσωματώνοντας θεωρίες συνωμοσίας "Οι Εβραίοι βρίσκονται πίσω από τα παγκόσμια κέντρα του καπιταλισμού". Θέλω να επισημάνω τους κινδύνους που κρύβουν οι θεωρίες συνωμοσίας και η ξενοφοβία για τις ελευθεριακές και ανθρωπιστικές διαστάσεις της Αριστεράς, ακόμα και όταν αυτές εκφέρονται στο όνομα της εναντίωσης στην παγκοσμιοποίηση, των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων ή της μάχης ενάντια στον ιμπεριαλισμό.
Στον παραδοσιακό αντισημιτισμό παρατηρούμε "ουσιοποίηση" όλων των Εβραίων, όλοι θεωρείται ότι ενσαρκώνουν μία και μοναδική ουσία.
Ο θρησκευτικός αντιεβραϊσμός ανέκαθεν συντηρούσε "σύγχρονες" θεωρίες, όπως πχ ο εθνικισμός: σε μια εποχή που αναδύονταν τα κράτη-έθνη, ο Άλλος, γλωσσικά, εθνικά, θρησκευτικά ήταν, a priori, ύποπτος στην καλύτερη περίπτωση.

Ως Γενική Εισηγήτρια για τον Ρατσισμό και τη Μισαλλοδοξία, είχα την τύχη να εγκαινιάσω την καμπάνια του Συμβουλίου της Ευρώπης "Ένας κόσμος μίσους είναι ένας κόσμος ντροπής". Τότε είχα σημειώσει ότι το θεσμικό και νομικό πλαίσιο είναι απαραίτητη προϋπόθεση, αλλά δεν είναι πανάκεια. Καθημερινά διαπιστώνουμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο που κάνει βήματα οπισθοχώρησης σε βασικά ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όπου η προάσπισή τους θεωρείται πολυτέλεια σε εποχές κρίσης. Η απάντηση σε αυτά τα φαινόμενα είναι περισσότερα Δικαιώματα, περισσότερη Παιδεία, περισσσότερη Δημοκρατία. Μόνο με αλλαγή νοοτροπιών θα προχωρήσουμε σε έναν κόσμο συνύπαρξης που θα βασίζεται στην πολυπολιτισμικότητα και τη διαφορετικότητα.

Δέκα χρόνια μετά τη διακήρυξη του Βερολίνου για τον αντισημιτισμό, το κείμενο είναι πιο επίκαιρο παρά ποτέ. Παρατηρούμε, δε, μια έξαρση του νεοναζισμού και του ρατσισμού σήμερα, όπου οι εγκληματικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών, ομοφυλοφίλων και άλλων ευπαθών ομάδων εντείνονται, και ακόμη και μέσα στα κοινοβούλια η ρητορική μίσους είναι απροκάλυπτη, ενώ τα ποσοστά των εν λόγω μορφωμάτων ανά την Eυρώπη αυξάνονται. Οι κυβερνήσεις των κρατών καλούνται όχι μόνο να προσαρμόσουν το νομικό τους πλαίσιο στα διεθνή επίπεδα, αλλά και να παραδειγματιστούν από τις καλές πρακτικές άλλων κρατών, κυρίως σε ζητήματα εκπαίδευσης και διδασκαλίας της ιστορίας, πάντα έχοντας στο μυαλό ότι η ιστορία διδάσκει και παραδειγματίζει και δεν υποδαυλίζει μίση.

 

1

Δήλωση της Μαρίας Γιαννακάκη, Γενικής Εισηγήτριας κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας του Συμβουλίου της Ευρώπης, για τη Διεθνή Ημέρα κατά του Φασισμού και του Αντισημιτισμού

76 χρόνια πριν, η «Νύχτα των κρυστάλλων» αποτέλεσε τη συμβολική απαρχή των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των θαλάμων εξόντωσης και του Ολοκαυτώματος, παρότι η σειρά αντισημιτικών νόμων είχε αρχίσει 5 χρόνια πριν.

Παρά τη διατήρηση της συλλογικής μνήμης και την αποφυγή της λήθης, επιστρέφοντας στο παρόν, εδώ και καιρό έχουμε γίνει μάρτυρες μιας πρωτοφανούς αύξησης φασιστικών, ρατσιστικών και νεοναζιστικών μορφωμάτων ανά την Ευρώπη, με απεχθέστερο όλων παράδειγμα τη «δική μας» Χρυσή Αυγή.

Ας μην εθελοτυφλούμε: Η δυναμική επανεμφάνιση του φαινομένου δεν οφείλεται μόνο στην οικονομική και κοινωνική κρίση των τελευταίων ετών. Οι ρίζες του είναι βαθιές, διαχρονικές, και χρησιμοποιεί ως καταλύτες την ανοχή του καθενός από εμάς απέναντι στην καθημερινή έκφανσή του, τη δημόσια απαξίωση του κοινοβουλευτισμού, των Δημοκρατικών θεσμών και του Κράτους Δικαίου, τη μη προστασία και επέκταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Πολιτεία.

Η ρητορική μίσους, παρούσα στον δημόσιο λόγο ακόμη και μέσα στο ίδιο το Κοινοβούλιο, τα σύγχρονα πογκρόμ κατά μεταναστών, ομοφυλόφιλων, μειονοτήτων και διεθνώς αναγνωρισμένων ευπαθών ομάδων πρέπει να παταχθούν με κάθε θεσμικό τρόπο και διαμέσου της Δικαιοσύνης, έγκαιρα και αποτελεσματικά, ώστε το φαινόμενο να μην αφεθεί για άλλη μια φορά στην ιστορία ανεξέλεγκτο στα χέρια μιας βίαιης εγκληματικής μειοψηφίας και καταστεί στο τέλος ολέθριο για το σύνολο της κοινωνίας.

Ως Γενική Εισηγήτρια κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας του Συμβουλίου της Ευρώπης, καλώ όλες και όλους να συμμετάσχουμε στις πανευρωπαϊκές αντιφασιστικές δράσεις που λαμβάνουν χώρα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Φασισμού και του Αντισημιτισμού. Ο ρατσισμός, ο φασισμός, ο νεοναζισμός, οι διακρίσεις, η μεταναστευτική πολιτική, έχουν και πανευρωπαϊκή διάσταση. Να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, σε κάθε πλευρά της καθημερινότητας και του θεσμικού πλαισίου, ώστε να μη ζήσει η ανθρωπότητα την τραγωδία του περασμένου αιώνα.

 

untitled2

Τοποθέτηση στην 8η Συνεδρίαση της Ad Hoc Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για θέματα Ρομά του Συμβουλίου της Ευρώπης – CAHROM – Σαράγεβο, 31/10/14

2 2

 

Αγαπητές όλες και ολοι,

Εκ μέρους της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Προέδρου κας Anne Brasseur, θα ήθελα να σας εκφράσω τη χαρά μου που βρίσκομαι στη συνάντησή σας.
Είχα την τύχη να παρακολουθήσω από την αρχή αυτήν την προσπάθεια, αφού στην πρώτη συνάντηση αυτής της Επιτροπής το 2006 στο Στρασβούργο συμμετείχα εκ μέρους της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας.
Παρακολούθησα με πολύ μεγαλο ενδιαφερον τις τοποθετήσεις των εκπροσώπων όλων των κρατών μελών και κυρίως αυτών που οι Εκθέσεις Παρακολούθησης "δείχνουν με το δάκτυλο".
Νομίζω ότι μπορούμε να εξάγουμε μία σειρά συμπερασμάτων αναφορικά με την κατάσταση των Ρομά, αυτων των "ταξικών αποβλήτων", ανά την Ευρώπη:
Οι Ρομά είναι η πιο μειονότητα από τις μειονότητες, καταδικασμένοι στην αφάνεια, αφού δεν υπάρχει καμία κρατική οντότητα η οποία να δίνει μάχες για τα δικαιώματά τους και να προωθεί τα θέματά τους στους Διεθνείς Οργανισμούς.
Η εφαρμογή των αποφάσεων των Διεθνών Οργανισμών για θέματα Ρομά γίνεται αντιληπτή από σημαντικό, δυστυχώς, κομμάτι κρατών ως φιλανθρωπία ή αλληλεγγύη, ενώ είναι συμβατική υποχρέωση, όπως αυτό προκύπτει από την παρουσία των κρατών στα διεθνή φόρα.
Στις περιόδους της οικονομικής κρίσης, αλλά και της ιδιότυπης, με τις επιμέρους ιδιαιτερότητες, έξαρσης του εθνικισμού, η προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων φαντάζει πολυτέλεια. Όμως, απάντηση στις σύγχρονες πολιτικοκοινωνικές στρεβλώσεις, όπως ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, ο νεοναζισμός, είναι ακριβώς αυτή: περισσότερα δικαιώματα, περισσότερη δημοκρατία, ενίσχυση του Κράτους Δικαίου.
Ακόμη και στις χώρες όπου υπάρχει επαρκές νομοθετικό πλαίσιο και πλήρης εφαρμογή των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), έχουμε να αντιμετωπίσουμε στερεότυπα και προκαταλήψεις που δυσχεραίνουν το έργο ακόμη και των πιο ευέλικτων και συνεργάσιμων Διοικήσεων. Δεν εθελοτυφλώ: οι αρνητικοί συνειρμοί εναντίον των Ρομά συντηρούνται και ενισχύονται και από τη σχετικά αυξημένη εγκληματικότητα μεταξύ τους, που δεν οφείλεται βέβαια σε κάποιο εγγενές χαρακτηριστικό της φυλής, αλλά στα υψηλά επίπεδα φτώχειας στις τάξεις τους.
Ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε ως ευρωπαϊκές κοινωνίες του 21ου αιώνα είναι μακρύς και περνά μόνο μέσα από την παιδεία και την ευαισθητοποίηση, καθώς και τη συνεργασία με την κοινωνία των πολιτών, διαδικασία χρονοβόρα και επίπονη, αλλά επιτακτική ανάγκη.
Το στεγαστικό αναδεικνύεται ως το κυριότερο διακύβευμα, από την εξέλιξη του οποίου εξαρτάται και η πρόσβαση σε δημόσια αγαθά (ιατρική - προνοιακή μέριμνα, εκπαίδευση κ.ά.).
Η κατάσταση των Ρομά στην Ευρώπη ειναι συνδεδεμένη απόλυτα με το βαθμό κοινωνικής συνοχής.
Υπάρχουν χώρες για τις οποίες δεν υπάρχουν καθόλου στατιστικά στοιχεία, οπότε δεν μπορούμε να έχουμε πλήρη εικόνα για βασικά θέματα, όπως ο βαθμός πολιτογράφησης, οι πρόωροι γάμοι κλπ.
Η απροθυμία για εφαρμογή καλών πρακτικών μεταφράζεται σε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και σεβασμό κουλτούρας και παρατηρείται πως πάρα πολλά πράγματα εξαρτώνται από την προσωπικότητα και την ευαισθησία των ανθρώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία είναι κατά κανόνα και ο πρώτος, άμεσος φορέας θεσμικής και κοινωνικής διαντίδρασης. Δεν μπορούμε όμως πάντα να βασιζόμαστε στις προσωπικές ευαισθησίες εκπροσώπων φορέων.
Υπάρχουν πάρα πολλές επικαλύψεις αρμοδιοτήτων φορέων και Διεθνών Οργανισμών που κάνουν τη λήψη και εφαρμογή αποφάσεων εξαιρετικά δυσχερή και διασπαθίζουν δυνάμεις.
Με την ιδιότητα της Γενικής Εισηγήτριας για θέματα Ρατσισμού και Μισαλλοδοξίας του Συμβουλίου της Ευρώπης, αλλά και ως πολίτης που δουλεύω στο πεδίο πάνω από μία δεκαετία, θα παρακολουθώ από πολύ κοντά τις προσπάθειές σας και θα είμαι αρωγός σε ό,τι χρειάζεστε.
Σας ευχαριστώ πολύ.

Χαιρετισμός στη Συνάντηση Eργασίας για τη νομική αναγνώριση φύλου, με συνδιοργανωτές τον Συνήγορο του Πολίτη, το Συμβούλιο της Ευρώπης, το ΣΥΔ και τις "Πλειάδες"

Αγαπητές και αγαπητοί,

 

Ως Γενική Εισηγήτρια του Συμβουλίου της Ευρώπης ενάντια στο Ρατσισμό και τη Μισαλλοδοξία και εκ μέρους της Κεντρικής Επιτροπής, του Προέδρου και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Δημοκρατικής Αριστεράς,
είναι τιμή και χαρά μου που βρίσκομαι σήμερα μαζί σας, ανάμεσα σε φίλους.

 

Όλοι μας σε αυτήν την αίθουσα γνωρίζουμε πως τα δικαιώματα των LGBT είναι βασικά, κατοχυρωμένα ανθρώπινα δικαιώματα, προστατευόμενα στην ήπειρό μας και από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τις αποφάσεις του οποίου δυστυχώς, στη χώρα μας, σεβόμαστε κατά το δοκούν.

Η άγνοια, τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις προφανώς και δε συνάδουν με την έννοια του σεβασμού προς τον πολίτη και την αποδοχή της διαφορετικότητάς του, εν προκειμένω σε ό,τι αφορά στον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου. Από τη στιγμή μάλιστα που έχουμε γίνει μάρτυρες ανοιχτά ομοφοβικού λόγου μερίδας πολιτικών προσώπων και της εκκλησίας, με πλήρη γνώση της αυξημένης ευθύνης που φέρουν για το περιεχόμενο των δηλώσεών τους, όλοι αντιλαμβανόμαστε πόσα δύσκολα βήματα έχουμε ακόμη να κάνουμε προς μια κοινωνία απαλλαγμένη από διακρίσεις και προκαταλήψεις, που τείνουν να θυμίζουν άλλες εποχές.

Η οικοδόμηση, διαφύλαξη και επέκταση του νομικού και κοινωνικού πλαισίου προστασίας της διαφορετικότητας λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου είναι καίριας σημασίας και επιτακτική ανάγκη. Επίσης, η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να βάλει τέλος στην απουσία ρύθμισης των σχέσεων συμβίωσης μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών, και να μεριμνήσει ώστε να τους αποδοθούν άμεσα τα δικαιώματα που κάθε ετερόφυλο ζευγάρι απολαμβάνει: δικαιώματα που αφορούν σε ζητήματα περιουσιακά, κληρονομικά, φορολογικά, ασφαλιστικά κ.ο.κ.

Οι εξελίξεις και το νομικό πλαίσιο σε πολλές χώρες της Ευρώπης έχουν δείξει το δρόμο που είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε και στη χώρα μας, κι αυτός δεν περιλαμβάνει κοινωνικές, πόσο μάλλον θεσμικές διακρίσεις ενάντια στη διαφορετικότητα. Δεν περιλαμβάνει ανοχή στη διαιώνιση του στίγματος που αποδίδεται στα άτομα της LGBT κοινότητας, δεν περιλαμβάνει ηθικολογικές δημόσιες προσεγγίσεις, άκρως λαϊκιστικές και ανοιχτά ρατσιστικές, δεν περιλαμβάνει την επίκληση του «δημόσιου αισθήματος» και της «μη ετοιμότητας της ελληνικής κοινωνίας». Η θεσμική κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έγκειται ακριβώς στο να τα προστατεύει απέναντι σε «πλειοψηφίες», και η υποχρέωση του νομοθέτη δεν είναι να ευθυγραμμίζεται με «επικρατούσες αντιλήψεις», αλλά να τις υπερβαίνει. Ας μην ξεχνάμε, πως ο χαρακτήρας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν αφορά στις πλειοψηφίες, αλλά στην προστασία της διαφορετικότητας του ατόμου.

Το να μπορεί ο καθένας από εμάς να ζει τη ζωή του ανοιχτά, να απολαμβάνει βασικές ελευθερίες και αστικά δικαιώματα, χωρίς θεσμικές και κοινωνικές διακρίσεις, σε ένα Κράτος Δικαίου και ισότητας, δεν είναι μια απλή συμβατική υποχρέωση για την Πολιτεία. Αποτελεί βασικό κορμό για μια προοδευτική και εξελιγμένη κοινωνία, που αντιστέκεται σθεναρά απέναντι σε διακρίσεις, μισαλλοδοξία και περιθωριοποίηση του διαφορετικού σε κάθε έκφανση.

Είναι υποχρέωσή μας και αδήριτη ανάγκη να λάβουμε άμεσα όλα τα απαραίτητα μέτρα, είτε αυτά είναι νομικά, είτε διοικητικά, είτε κοινωνικά, στην κατεύθυνση της εξάλειψης κάθε προκατειλλημένης και διακριτικής αντιμετώπισης ατόμων με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου τους.
Είμαστε διαφορετικοί, γι΄ αυτό και είμαστε ίσοι, κι αυτό πρέπει να αποτυπωθεί στον θεσμικό βίο άμεσα και ρητά.

 

 

1385406 670637656383829 6827387867924678179 n

 

1461777 670637843050477 1135470244810706112 n

top banner par-2

 
Copyright © 2012. www.mariayannakaki.gr | Όλα τα νέα σήμερα newspolis.gr | Designed by Shape5.com

Η επίσημη ιστοσελίδα της Μαρίας Γιαννακάκη | υποψηφιοι, Αττική, περιφέρεια, Παρέμβαση, για την Αττική, Β' Πειραιά, Κορυδαλλός, Κερατσίνι, Νίκαια, Δραπετσώνα, Αγ. Ιωάννης, Ρέντης, Πέραμα, Πειραιάς, Ανθρώπινα, δικαιώματα, LGBT, ισότητα, Εξωτερική, πολιτική, Εθνική Άμυνα, Τουρκία, Κύπρος, Κυπριακό, Ευρωπαϊκή, Ένωση, ομοφυλόφιλοι, Ρομά